Σάββατο, 14 Απριλίου 2018

Τεχνοφοβία, απομόνωση και προσωπικά δεδομένα



Αυτήν την στιγμή που γράφω αυτό το άρθρο είναι Σάββατο απόγευμα, μόλις έχω ξυπνήσει από τον μεσημεριανό μου ύπνο, ακούω μουσική, απολαμβάνω την κοκά κόλα μου και γράφω την γνώμη μου για ένα θέμα που με απασχολεί. Κάτι που θα έκανα 100 χρόνια πριν, Σάββατο απόγευμα θα ήταν να είμαι σε κάποιο χωράφι ή σε κάποια οικοδομή και να δουλεύω στο λιοπύρι και ο μόνος τρόπος που θα μπορούσα να πω την γνώμη μου στον υπόλοιπο κόσμο θα ήταν σε κάποιο καφενείο ή στην εκκλησία. Όμως μαντέψτε ποιος θα ενδιαφερόταν για την γνώμη μου ή ακόμα καλύτερα ποιος θα προλάβαινε να έχει οποιαδήποτε γνώμη ή άποψη για το τι συμβαίνει αν ο μόνος σκοπός της ζωής του θα ήταν η επιβίωση.

Κακά τα ψέμματα η τεχνολογία και η εξέλιξη μας έχει δώσει την δυνατότητα να ακουγόμαστε, να επικοινωνούμε και να διασκεδάζουμε περισσότερο σε λιγότερο χρόνο. Όμως ο άνθρωπος, ως αχάριστος που είναι δεν χάνει την ευκαιρία να δηλώνει πόσο δυσφορεί με την τεχνολογία και πόσο μας απομονώνει και μας κάνει λιγότερο ανθρώπους.

Οκ, λοιπόν. Ας πούμε πως πάμε...όχι μακρυά, να, μόνο στο 1998. Εκείνη την εποχή υπήρχε μεν ίντερνετ όμως το χρησιμοποιούσαν μόνο οι ελάχιστοι τυχεροί και που πλατφόρμες όπως facebook και youtube δεν υπήρχαν. Για να δούμε πως διασκεδάζαμε τότε όταν για παράδειγμα έβρεχε και δεν μπορούσες να βγεις έξω ή όταν έκανε ζέστη και δεν ήθελες να βγεις έξω γιατί φοβόσουν πως θα λιώσεις σαν παγωτό στο φούρνο.

Το μόνο λοιπόν που σου έμενε να κάνεις ήταν να παίζεις μόνος σου παιχνίδια στο σπίτι με παρέα την CPU της κονσόλας  ή PC. Αν βαρίόσουν να το κάνεις αυτό τότε μπορούσες να ανοίξεις την τηλεόραση και να δεις το πρόγραμμα που άλλοι επέλεξαν για σένα να παρακολουθήσεις. Άλλη δυνατότητα που είχες ήταν να δεις μια ταινία από την περιορισμένη βιβλιοθήκη βιντεοταινιών που είχαμε όλοι το 1998. Εκτός αν οι γονείς σου ήταν σινεφιλ και έκαναν συλλογή από ταινίες γραμμένες στο βίντεο από την τηλεόραση. Α, μπορούσες να μιλήσεις και στους φίλους σου στο τηλέφωνο. Όχι όμως για πάρα πολύ ώρα γιατί είτε γιατί κάποιος καλούσε το τηλέφωνο και δεν μπορούσε να βρει τους γονείς σου ή γιατί οι γονείς σου σου έβαζαν τις φωνές γιατί χρέωνες τον λογαριασμό του τηλεφώνου.

Τι κάνεις όμως το 2018 αχάριστε άνθρωπε που θεωρείς πως η τεχνολογία δεν είναι καλή και μας αποξενώνει. Θα σου πω λοιπόν. Παίζεις με φίλους σου on-line παιχνίδια, μιλάς με φίλους σου είτε μέσα από chat ή μέσα από τις άπειρες εφαρμογές που έχουν βγει για ομιλία και βίντεο, ή βλέπεις κάποια ταινία που κατέβασες παράνομα, ή διαβάζεις τα νέα των φίλων σου. Και γαμώ την αποξένωση. Κάθεσαι στο σπίτι σου και από την θαλπωρή του σπιτιού σου μπορείς να διασκεδάσεις με φίλους σου. Ναι, όντως αποξένωση.

Αλλά ο άνθρωπος πάντα ήθελε να ρίχνει στην τεχνολογία την ανάγκη του για αποξένωση. Κάποτε, όταν η τυπογραφεία ήταν το peak της τεχνολογίας, ο αχάριστος άνθρωπος έλεγε πως τα βιβλία των αποξενώνουν και τον κάνουν χαζό και άλλα τέτοια. Δεν μπορούσε το μικρό μυαλό του ανθρώπου πως το βιβλίο είναι ένας ακόμα τρόπος για τον άνθρωπο να επικοινωνήσει με άλλους ανθρώπους. Απλά σε αυτή τη μορφή του δεν ήταν ακόμα αμφίδρομη η τεχνολογία αυτή.

Τώρα λοιπόν που η επικοινωνία μπορεί να είναι αμφίδρομη και εμείς οι ίδιοι δημιουργούμε για το περιεχόμενο του ίντερνετ γκρινιάζουμε για τα προσωπικά μας δεδομένα. Όταν ο άλλος βγαίνει στο facebook και ποστάρει ακόμα και τι ώρα πήγε τουαλέτα δεν έχει κανένα δικαίωμα να κλαίει  για τον κακό Μάρκο που του κλέβει τα δεδομένα και τα πουλάει. Προφανώς και τα πουλάει. Το facebook δεν είναι ίδρυμα για τον κάθε τρελό που θέλει να βρει γκόμενα ή να δείξει πόσο γαμάτη είναι η ζωή του. Έχει servers, υπαλλήλους και υποχρεώσεις να καλύψει για να μπορείς εσύ τσάμπα να βλέπεις τις φωτογραφίες της Μαράκι Βαριέμαι (Α, ρε αμοντάριστε, μου το κόλλησες).

Μα θα μου πεις εγώ δεν έδωσα την έγκρισή μου για να μπορεί ο Μάρκος να πουλάει τα δεδομένα μου. Το έκανες. Και μάλιστα το έκανες με κάθε συνείδηση. Όταν ο Snowden είχε βγει και μας επιβεβαίωνε αυτό που όλοι υποψιαζομασταν, πως δηλαδή το facebook παρακολουθεί την δραστηριότητα μας και εσύ παρά την γνώση που είχες εξακολούθησες να χρησιμοποιείς facebook ή να φτιάχνεις νέο λογαριασμό τότε αυτόματα έχασες και το δικαίωμα στην γκρίνια για τα προσωπικά δεδομένα.

Ας μην το παίζουμε ηλίθιοι. Αν το facebook δεν είχε διαφημίσεις τότε θα έπρεπε να πληρώνουμε για να το χρησιμοποιούμε. Το ίδιο ισχύει και για τα ειδησεογραφικά sites. Μέσα λοιπόν σε όλες τις ειδήσεις που θα δεις είναι λογικό να δεις και κάποια είδηση που έμμεσα σου προωθεί κάποιο προϊόν. Όμως αν έχεις μεγαλώσει και δεν μπορείς να συγκρατήσεις την παρόρμηση σου να αγοράσεις κάτι που δεν σου χρειάζεται επειδή το χρησιμοποιεί η Μενεγάκη τότε δικό σου πρόβλημα. Κανένας δεν σου φταίει παρά μόνο εσύ. Είσαι ενήλικας, βάλε κάτω τι είναι πραγματική ανάγκη και τι όχι.

Μια άλλη κριτική που έχει να αντιμετωπίσει η τεχνολογία είναι η κατηγορία πως στον εικονικό κόσμο οι άνθρωποι προβάλλουν έναν ψεύτικο εαυτό. Άκου αχάριστε. Ο άνθρωπος ΠΑΝΤΑ προσπαθούσε να δείξει πόσο καλύτερος ήταν από τους υπόλοιπους στο περιβάλλον του. Πόσες φορές δεν έχεις πει ψέμματα για το πόσες γυναίκες είχες στη ζωή σου ή τις εμπειρίες που μπορεί να είχες. Όλοι το έχουμε κάνει σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό. Ε, απλά η τεχνολογία σου χρήζει σκηνοθέτη και αν πραγματικά έχεις ταλέντο μπορείς να πείσεις όλους σου τους φίλους πως εχθές ήσουν στο τάδε μαγαζί και περνούσες τέλεια.

Αυτές τις μαλακίες τις ακούω πάνω από μια δεκαετία. Και έχω βαρεθεί να τα ακούω αλλά και να προσπαθώ να πείσω τους υπόλοιπους πως δεν είναι τόσο δραματικά τα πράγματα. Είναι η φύση του ανθρώπου να θέλει να κάνει επίδειξη και είναι επίσης η φύση του ανθρώπου να απομονώνεται. 

Εμένα αυτό που με φοβίζει είναι μήπως κάποια στιγμή φτιάξουμε τεχνητή νοημοσύνη, καταλάβει πόσο αχάριστα πλάσματα είμαστε και μας θανατώσει με έναν ωραίο υιό που θα επινοήσει.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου