Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Όταν το μπάσκετ δεν είχε πλάκα



Το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει περάσει πολλά στάδια. Τα πρώτα χρόνια των μεγάλων επιτυχιών, η εποχή το Γκάλη και του Άρη, είχαν δώσει κάμποσο θέαμα στους Έλληνες. Οι κατοστάρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο και το μπάσκετ ήταν σημαντικό για τον Έλληνα αφού τα ζογκλερικά του Γκάλη του έδιναν όσο θέαμα μπορούσε να αντέξει.

Η μετά Άρη εποχή, έφερε σε όλη την Ευρώπη, αλλά νομίζω περισσότερο στην Ελλάδα, μια εποχή μπασκετική που θέλουμε όλοι να ξεχάσουμε. Μπορεί τότε η Ελλάδα να είχε το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, μπορεί να ερχόντουσαν παίχτες υψηλότατου επιπέδου όμως το θέαμα ήταν κάτω του μετρίου.

Όμως η χειρότερη στιγμή ήταν στον 5ο τελικό του πρωταθλήματος μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Εκείνοι οι τελικοί ήταν οι πρώτοι που έβλεπα στη ζωή μου αφού η χρονιά 94-95 ήταν εκείνη που άρχισα να ενδιαφέρομαι για το μπάσκετ. Και μπορεί τότε να μην καταλάβαινα πόσο χαμηλά ήταν το επίπεδο εκείνου του τελικού και σε τι κατάντια είχε φτάσει το μπάσκετ όμως τώρα, με πιο έμπειρο μάτι καταλαβαίνω πως αυτό ήταν το χειρότερο παιχνίδι που παίχτηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Είναι τελικός, στο ΣΕΦ, και αθροιστικά οι δύο ομάδες δεν έβαλαν πάνω από 100 πόντους. Μπορεί στο τέλος ο αγώνας να έσπασε καρδιές (αν έβαζε το τρίποντο ο Οικονόμου ίσως ο Παναθηναϊκός να άρχιζε την δυναστεία του νωρίτερα) όμως το θέαμα ήταν για τα πανηγύρια. 

Ίσως βέβαια τότε να μην είχε δοθεί μεγάλη σημασία στο θέαμα του παρκέ αφού είχαν συμβεί πολλά εκτός παρκέ.

Τι κι αν στον αγωνιστικό χώρο υπήρχε ο Βράνκοβίτς και ο Φασούλας. Τι και αν έπαιζε ο καλύτερος 6ος παίχτης του NBA. Τι ακόμα κι αν βρισκόταν στο γήπεδο ο Γιαννάκης και ο Βολκοφ. Οι προπονητές ήθελαν άμυνες. Ήθελαν να σμπαραλιάσουν τα νεύρα των φιλάθλων και όσων αγαπούσαν το μπάσκετ. Ευτυχώς οι εποχές αυτές έφυγαν, ελπίζω για πάντα από το μπάσκετ.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου