Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Εργατική τάξη εναντίον της εργατικής τάξης



Για μια ακόμη φορά, αύριο, τα ΜΜΜ δεν θα κινηθούν. Για μια ακόμη φορά η εργατική τάξη, αυτή δηλαδή που χρησιμοποιεί κυρίως τα ΜΜΜ δεν θα μπορέσει να πάει στη δουλειά της και θα μείνει υπόδουλη ενός τμήματος της εργατικής τάξης, που θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει και ως προνομιούχα.

Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια εργατική τάξη η οποία μία ή δύο φορές κάθε μήνα αποφασίζει πως δεν θα δουλέψει χωρίς να φοβάται μήπως απολυθεί. Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρισθεί μια εργατική τάξη η οποία θα πληρωθεί ακόμα και την μέρα που δεν θα δουλέψει. Μήπως δεν είναι προνομιούχα; 

Και φυσικά κάθε φορά που η προνομιούχα εργατική τάξη των ΜΜΜ θα κάνει απεργία θα την πληρώσει η υπόλοιπη εργατική τάξη η οποία προσπαθεί να πάει στη δουλειά της για να ζήσει. Η υπόλοιπη εργατική τάξη η οποία κινδυνεύει να απολυθεί αν δεν είναι στην ώρα της. Η υπόλοιπη εργατική τάξη που αν δεν πάει για δουλειά μια μέρα μπορεί να μην πληρωθεί.

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι εργαζόμενοι των ΜΜΜ πως αυτό που κάνουν είναι αντεργατικό, βάζοντας τα θεμέλια για "εμφύλιο" στην ίδια την εργατική τάξη; Πραγματικά θεωρούν πως με το να σταματήσουν την κυκλοφορία των ΜΜΜ θα κάνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση ή διοίκηση να δεχθεί τα αιτήματα τους. Και τελικά ποια είναι τα αιτήματα τους.

Οι συχνές απεργιακές κινητοποιήσεις από πλευράς εργαζομένων ΜΜΜ έχουν χάσει πια την αξία τους. Κανένας δεν ξέρει αλλά ούτε και θέλει να μάθει τον λόγο που τα ΜΜΜ δεν θα λειτουργήσουν. Ξέρει μόνο πως για μια ακόμα φορά θα χαλάσει το μεροκάματο του στο ταξί, θα πρέπει να υποχρεωθεί σε κάποιον που έχει μέσο μεταφοράς να τον πάρει μαζί του, θα πρέπει να μείνει στο σπίτι κάποιου συναδέλφου / φίλου / συγγενή που έχει την τύχη να μένει πιο κοντά στο χώρο εργασίας. Κάθε φορά που θα ανακοινωθεί μια απεργία στα ΜΜΜ δεν ρωτάει κανένας τον λόγο αλλά ψάχνει τον τρόπο που θα καταφέρει να πάει στη δουλειά του. Γιατί, όπως είπαμε και παραπάνω η μη παρουσία σου στο χώρο εργασίας μπορεί να σημαίνει από μη πληρωμή σου εκείνη τη μέρα (στη καλύτερη περίπτωση) ως και απόλυση. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

"Μα εμείς αγωνιζόμαστε για σένα!" μου είχε πει πριν μερικούς μήνες ένας εργαζόμενος στα ΜΜΜ που έκανα μια νύξη για το θέμα των απεργιών. Φίλε, σου ζήτησα να απεργήσεις; Σου είπα πως θέλω να κάνεις απεργία για μένα; Δεν το θυμάμαι καν να ψήφισα αν θέλω να γίνει απεργία ή όχι. Φασιστικά και με πρακτική που θα ζήλευε ακόμα και μια δικτατορία με αποκόπτεις όχι μόνο από την δουλειά μου αλλά και από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Αποφασίζεις ΕΣΥ για μένα χωρίς εγώ να σου έχω δώσει ποτέ αυτό το δικαίωμα. 

Τα ΜΜΜ ανήκουν σε όλο το κόσμο. Είναι ο πιο φθηνός, εύκολος και γρήγορος τρόπος να πας στη δουλειά σου χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία. Είναι το μέσο μεταφοράς των φτωχότερων τάξεων. Αν λοιπόν εσύ μου στερείς το δικαίωμα μου, με τον φασιστικό τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω, να μετακινηθώ τότε παύεις να ανήκεις στην εργατική τάξη. Δεν είσαι ένας από εμάς αλλά είσαι στο άλλο στρατόπεδο. Ανεξάρτητα αν ψηφίζεις ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή όποιο άλλο αριστερό / κομμουνιστικό κόμμα. Για μένα είσαι ο εχθρός.

Λέω συχνά πως η εργατική τάξη έχει πάρει μια πορεία που δεν θα την οδηγήσει σε σωστά μονοπάτια. Η απεργία δεν είναι το απόλυτο όπλο του εργαζομένου. Αν η απεργία ήταν το μοναδικό απόλυτο όπλο του εργαζομένου δεν θα είχε νομιμοποιηθεί ποτέ σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Οι εργαζόμενοι, και κατ' επέκταση η εργατική τάξη πρέπει να βρει νέες μεθόδους να πολεμήσει για το σωστό και το δίκαιο χωρίς να πολώνει την ίδια της την τάξη και να την κατατρώει σαν αυτοάνοσο.

Γιατί κύριοι των ΜΜΜ όταν θα έρθει η ώρα να ζητήσετε την συμπαράσταση της εργατικής τάξης θα βρείτε τόσο την κοινή γνώμη όσο και την υπόλοιπη εργατική τάξη εναντίων σας. Γιατί όταν δεν σέβεσαι την εργασία μου εσύ εξ' αρχής δεν σέβομαι εγώ την δικιά σου.

Πως θα μπορούσαν λοιπόν τα ΜΜΜ να επαναστατήσουν σε αποφάσεις τις βουλής που δεν τις θέλουν και θεωρούν πως είναι ενάντια στα συμφέροντα τους. Αρχικά, πρέπει να ενημερωθούν οι επιβάτες για την απεργία. Ακόμα θυμάμαι που επί Σαμαρά τα λεωφορεία αποφάσισαν μέσα σε ένα απόγευμα να απεργήσουν (ενώ το μετρό είχε 24 ώρη) και άφησαν έναν σωρό κόσμο να ψάχνει τρόπους για να πάει σπίτι του αφού η εξαγγελία της απεργίας έγινε 16:00 και ο κόσμος σχόλαγε στις 17:00. Μάλιστα εκείνη την μέρα άρχισε να βρέχει καρέκλες οπότε μόνο όποιος το έζησε αυτό μπορεί να καταλάβει πόσο κατάπτιστη ήταν η απόφαση για απεργία χωρίς να ενημερωθεί κανένας. Όλοι περίμεναν μέσα στη βροχή το λεωφορείο χωρίς να έρχεται. Οπότε καλό θα είναι να υπάρχει ενημέρωση τουλάχιστον 3 μέρες πριν εξαγγελθεί η απεργία.

Το βασικό πρόβλημα όμως που πρέπει να λυθεί είναι να μπορεί ο κόσμος να ξέρει το λόγο της απεργίας. Πρέπει λοιπόν οι εργαζόμενοι των ΜΜΜ όταν κάνουν κινητοποιήσεις να ενημερώνουν τον κόσμο για τα αίτια της κινητοποίησης. Θεωρώ πως αφήνοντας τα μέσα να λειτουργήσουν χωρίς να πληρώνει κανένας εισιτήριο είναι η καλύτερη λύση αφού ο φορέας που διοικεί το μέσο δεν θα εισπράξει αλλά ο κόσμος θα πάει στη δουλειά του δωρεάν. Οι εργαζόμενοι θα είναι μέσα σε κάθε σταθμό όπου με φυλλάδια και με την φωνή τους να αναφέρουν τα αιτήματα τους. Τα χρήματα από το μεροκάματο της μέρας αυτής μπορούν να το κάνουν δωρεά σε κάποιο ίδρυμα ή να βοηθήσουν άστεγους με λίγο φαγητό. Έτσι δεν θα υπάρχει εμφύλιος μέσα στην ίδια την τάξη, ο κόσμος θα έχει ενημερωθεί και ίσως, αν τα επιχειρήματα σου είναι πιεστικά να τον πάρεις με το μέρος σου.

Η εργατική τάξη έχει ανάγκη από ανανέωση. Η εργατική τάξη έχει ανάγκη να έρθει στη νέα εποχή και να σκεφτεί με γνώμονα την λογική και όχι πρακτικές που μπορεί να λειτουργούσαν 200 χρόνια πριν και που τώρα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό (θα ήταν και μια καλή ευκαιρία για ένα ανανεωμένο κομμουνιστικό μανιφέστο). Ο κόσμος αλλάζει και αν δεν αλλάξουμε κι εμείς τότε θα μείνουμε εγκλωβισμένοι.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου