Κυριακή, 28 Ιανουαρίου 2018

Μπορεί ο Μπάτμαν να υπάρξει στον πραγματικό κόσμο;



Ο Μπάτμαν είναι ο πιο διάσημος και ρεαλιστικός, υπερήρωας της DC. Πραγματικά δεν νομίζω να υπάρχουν και πολλοί άνθρωποι στο κόσμο που να έχουν μεγαλύτερη προτίμηση στον Superman ή σε άλλον χαρακτήρα του συγκεκριμένου Universe.  Γιατί όμως;

Σύμφωνα λοιπόν με τα comics, ο Μπάτμαν είναι ένας κανονικός άνθρωπος, χωρίς υπερδυνάμεις, που όμως με αφοσίωση και επιμονή έχει φτάσει στα όρια των ανθρώπινων ικανοτήτων. Είναι πάντα συγκεντρωμένος και προνοητικός, σπάνια κάνει λάθη, έχει καταφέρει να αυξήσει την ευφυΐα του στο μάξιμουμ, ξέρει σχεδόν όλες τις επιστήμες που είναι γνωστές στον άνθρωπο, έχοντας όμως υπόψιν του και τον μυστικισμό. Με λίγα λόγια είναι το καλύτερο που θα μπορούσε ένας άνθρωπος να είναι.

Όμως μπορεί οποιοσδήποτε να κάνει ό,τι κάνει ο Μπατμαν; Εδώ θέλει αρκετή σκέψη. Ένα βασικό χαρακτηριστικό όλων των ζωντανών οργανισμών είναι πως αν δεν σε έχει οπλίσει η φύση με κάτι εξαρχής τότε δεν μπορείς να το αποκτήσεις με φυσικό τρόπο ό,τι και να κάνεις. Για παράδειγμα αν δεν έχεις γεννηθεί με προοπτική να είσαι έξυπνος, και το IQ σου είναι πολύ χαμηλό τότε το ταβάνι που μπορείς να φτάσεις δεν είναι ιδιαίτερα ψηλό. Αν το DNA σου δεν έχει εντολές να γίνεις δύο μέτρα τότε δεν θα γίνεις ποτέ, ακόμα και αν κάνεις μονόζυγο 8 ώρες την μέρα κάθε μέρα (παλιός μύθος πως το μονόζυγο αλλά και το να παίζεις μπάσκετ σε κάνει ψηλό). Έτσι, γίνεται αντιληπτό πως για να φτάσει κάποιος στο πικ των ανθρώπινων ικανοτήτων πρέπει να είναι αρκετά τυχερός ώστε να έχει ένα καλό DNA.

Όμως αυτό δεν αρκεί φυσικά γιατί όλη αυτή η εξάσκηση, ο εξοπλισμός και ο χρόνος που ξοδεύει ο Μπάτμαν για να κάνει....αυτό που ο Μπάτμαν κάνει, είναι χρόνος που ένας μικρομεσαίος πολίτης δεν τον έχει. Ένας απλός πολίτης πρέπει να δουλεύει για να μπορεί να ζήσει. Άρα ο χρόνος για την γυμναστική μειώνετε και συνεπώς δεν μιλάμε για το πικ της ανθρώπινης δύναμης. Άρα λοιπόν για να είναι κάποιος Μπατμαν πρέπει να έχει και αρκετά χρήματα. Πόσα; Ένα δείγμα για το τι κοστίζει να είσαι Μπατμαν μπορεί να δεις κανείς στα παρακάτω βίντεο.

Ας πούμε όμως πως έχεις ένα πάρα πολύ καλό και υγείες DNA, και είσαι ο πιο πλούσιος άνθρωπος στο κόσμο. Ποιος εγγυάται πως αν τα είχες όλα αυτά θα ήθελες να φτάσεις στο πικ των ανθρώπινων ικανοτήτων; Ποιος μπορεί να είναι σίγουρος πως δεν θα θέλεις να ξοδέψεις τα λεφτά σου και το καλό σου DNA με όμορφες γυναίκες και πολλές νυχτερινές διασκεδάσεις; Ένα από τα πιο ισχυρά όπλα του Μπατμαν, ίσως αυτό που τον κάνει υπεράνθρωπο είναι η ισχυρή του θέληση και αφοσίωση. Χωρίς αυτά δεν θα επέμενε να γίνει ο καλύτερος μαχητής, επιστήμονας, ντετέκτιβ κλπ. Και αυτή η αστείρευτη πηγή θέλησης και αφοσίωσης υπάρχει γιατί σαν δεκάχρονο παιδί έζησε ένα ισχυρό σοκ. Είδε μπροστά στα μάτια του την δολοφονία των γονιών του κάτι που τον τραυμάτισε αρκετά ώστε να μην τον ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από το να πάρει εκδίκηση. Άρα λοιπόν μαζί με το καλό DNA, τα πολλά λεφτά πρέπει κάποιος να έχει ζήσει κάτι τραυματικό, και μάλιστα σε μικρή ηλικία για να τον ωθήσει από νωρίς, ώστε να αποκτήσει την δύναμη της θέλησης του Μπατμαν.

Μπορεί τελικά ο Μπατμαν να είναι περισσότερο άνθρωπος από τον Superman, μπορεί να μην τον έχει τσιμπήσει ραδιενεργός αράχνη δίνοντας του υπερδυνάμεις όμως το να μπορεί κάποιος να φτάσει στο επίπεδο του Μπατμαν στον πραγματικό κόσμο είναι σχεδόν εξίσου αδύνατο. Είναι πολλά που πρέπει να συμβούν ταυτόχρονα κάτι που κάνει την πιθανότητα πραγματοποίησης του υπερανθρώπου αυτού του είδους σχεδόν αδύνατο.

Μια πραγματική στολή Μπατμαν


Πως να προπονηθείς σαν τον Μπατμαν

Πόσο Κοστίζει να είσαι ο Μπατμαν

Κυριακή, 21 Ιανουαρίου 2018

Όταν το μπάσκετ δεν είχε πλάκα



Το μπάσκετ στην Ελλάδα έχει περάσει πολλά στάδια. Τα πρώτα χρόνια των μεγάλων επιτυχιών, η εποχή το Γκάλη και του Άρη, είχαν δώσει κάμποσο θέαμα στους Έλληνες. Οι κατοστάρες δεν ήταν σπάνιο φαινόμενο και το μπάσκετ ήταν σημαντικό για τον Έλληνα αφού τα ζογκλερικά του Γκάλη του έδιναν όσο θέαμα μπορούσε να αντέξει.

Η μετά Άρη εποχή, έφερε σε όλη την Ευρώπη, αλλά νομίζω περισσότερο στην Ελλάδα, μια εποχή μπασκετική που θέλουμε όλοι να ξεχάσουμε. Μπορεί τότε η Ελλάδα να είχε το καλύτερο πρωτάθλημα της Ευρώπης, μπορεί να ερχόντουσαν παίχτες υψηλότατου επιπέδου όμως το θέαμα ήταν κάτω του μετρίου.

Όμως η χειρότερη στιγμή ήταν στον 5ο τελικό του πρωταθλήματος μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού. Εκείνοι οι τελικοί ήταν οι πρώτοι που έβλεπα στη ζωή μου αφού η χρονιά 94-95 ήταν εκείνη που άρχισα να ενδιαφέρομαι για το μπάσκετ. Και μπορεί τότε να μην καταλάβαινα πόσο χαμηλά ήταν το επίπεδο εκείνου του τελικού και σε τι κατάντια είχε φτάσει το μπάσκετ όμως τώρα, με πιο έμπειρο μάτι καταλαβαίνω πως αυτό ήταν το χειρότερο παιχνίδι που παίχτηκε ποτέ στην Ελλάδα.

Είναι τελικός, στο ΣΕΦ, και αθροιστικά οι δύο ομάδες δεν έβαλαν πάνω από 100 πόντους. Μπορεί στο τέλος ο αγώνας να έσπασε καρδιές (αν έβαζε το τρίποντο ο Οικονόμου ίσως ο Παναθηναϊκός να άρχιζε την δυναστεία του νωρίτερα) όμως το θέαμα ήταν για τα πανηγύρια. 

Ίσως βέβαια τότε να μην είχε δοθεί μεγάλη σημασία στο θέαμα του παρκέ αφού είχαν συμβεί πολλά εκτός παρκέ.

Τι κι αν στον αγωνιστικό χώρο υπήρχε ο Βράνκοβίτς και ο Φασούλας. Τι και αν έπαιζε ο καλύτερος 6ος παίχτης του NBA. Τι ακόμα κι αν βρισκόταν στο γήπεδο ο Γιαννάκης και ο Βολκοφ. Οι προπονητές ήθελαν άμυνες. Ήθελαν να σμπαραλιάσουν τα νεύρα των φιλάθλων και όσων αγαπούσαν το μπάσκετ. Ευτυχώς οι εποχές αυτές έφυγαν, ελπίζω για πάντα από το μπάσκετ.



Οι καλλιτέχνες του σωλήνα



Είσαι λοιπόν μέσα στο μετρό, χωμένος δηλαδή μέσα σε έναν σωλήνα χωρίς να έχεις την δυνατότητα διαφυγής. Εκεί λοιπόν που ακούς την μουσικούλα σου και έχεις κλείσει τα μάτια να ξεκουραστείς λίγο, μαζί με τις μελωδίες των Black Sabbath που παίζουν στο κινητό σου να αναμειγνύονται και ήχοι από κάποιο κακοκουρδισμένο όργανο.  

Επειδή δεν ξέρεις τι μπορεί να έχει συμβεί μέσα σε αυτόν τον άβολο σωλήνα, αναγκάζεσαι να ανοίξεις τα μάτια ώστε να  αντικρίσεις ανθρώπους με ακορντεόν ή κάποιο άλλο όργανο να περνάν από μπροστά σου παίζοντας, ακριβώς δίπλα από το αυτί σου, το "Σ αγαπώ γιατί 'σαι ωραία" ή κάποιο άλλο, παρόμοια μοντέρνο, τραγούδι.

Κι εσύ δεν μπορείς να το αποφύγεις αυτό. Είσαι εγκλωβισμένος. Πρέπει να κάνεις υπομονή ώστε αυτός ο τύπος που θεωρεί πως η τέχνη του είναι τόσο καλή ώστε να την μοιραστεί μαζί σου σε έναν κλειστό χώρο, με φασαρία από την μηχανή, να σε προσπεράσει. Μόλις όμως περάσει αυτός ο τύπος, λίγες στάσεις αργότερα πρέπει για άλλη μια φορά να αντιμετωπίσεις ένα άλλο είδος καλλιτέχνη.

Τον καλλιτέχνη της απάτης. Ο πρώτος καλλιτέχνης έχει την ψευδαίσθηση πως κάνει κάτι τόσο καλά ώστε να πληρωθεί από όποιον νομίζει πως πρέπει να πληρωθεί για τις υπηρεσίες του. Αυτός όμως ο καλλιτέχνης που θα μιλήσω τώρα είναι το κάτι άλλο. Ξέρει να σε χτυπάει στο σημείο ακριβώς που ο πρωτόγονος πίθηκος μέσα σου θέλει να εξεγερθεί. Ξέρει να σε κάνει να θες να τον λυπηθείς αλλά και να τον βοηθήσεις με τα κακά που τον έχουν βρει. 

Συνήθως αυτός ο καλλιτέχνης έχει φάτσα παρόμοια με του Λεβέντη (γνωστή ως κλαμένο μουνί) και φωνή που μονοπωλεί το τύμπανο σου ακόμα και αν ακούς το Master of Puppets με τέρμα την ένταση των ακουστικών. Και πάντα η ίδια ή παρόμοια ιστορία. Έχω ένα παιδάκι άρρωστο, με έχει βγάλει και η Στεφανίδου (γιατί αφού τον έβγαλε η Στεφανίδου σημαίνει πως λέει αλήθεια), εδώ έχω και τα χαρτιά που λένε την αλήθεια κλπ.

Και αν όλα αυτά που έλεγε ήταν αλήθεια τότε δεν θα με εκνεύριζε. Ίσως και να βοηθούσα μάλιστα. Όμως το 8 χρονών κοριτσάκι παραμένει 8 χρονών εδώ και 8 χρόνια και η ενόχληση που νιώθεις κάθε πρωί όταν αυτός ο καλλιτέχνης σε ξυπνάει είναι πάντα η ίδια. Και η ενόχληση δεν είναι μόνο η έξτρα ηχορύπανση μέσα στο συρμό του μετρό. Η μεγαλύτερη ενόχληση είναι ότι ενώ ξέρεις πως λέει ψέματα, ξέρεις πως όλο αυτό είναι παραμύθι, κάτι μέσα σου σε κάνει να θέλεις να τον βοηθήσεις και αν δεν υπήρχε η λογική σου να σε σταματήσει θα του έδινες το πορτοφόλι σου και το PIN του ATM για να πάρει τα λεφτά σου.

Έτσι λοιπόν, κάθε μέρα εγκλωβισμένοι μέσα σε έναν σωλήνα πρέπει να ανεχτούμε τα ψέμματα και τις ψευδαισθήσεις των καλλιτεχνών του σωλήνα.

Ήρωες της Πληροφορικής Νο3: Alan Cox



Ο Alan Cox είναι ένας Βρετανός προγραμματιστής ο οποίος έγινε γνωστός στους περισσότερους Λινουξάδες από την συνεισφορά του στον πυρήνα του Linux αλλά και για το στερεότυπο του μακρυμάλλη, γενειοφόρου μάγου-χάκερ που έχει συνδεθεί με την κουλτούρα του προγραμματιστή.

Η πρώτη επαφή του Cox με το Linux ήταν όταν δούλευε στο Swansea University όπου έκανε εγκατάσταση μιας πρώιμης έκδοσης του Linux. Εκεί, σε ένα πραγματικό περιβάλλον με πολλούς υπολογιστές συνδεδεμένους στο δίκτυο και με περισσότερη κίνηση δεδομένων, ο Cox παρατήρησε αρκετά bugs τα οποία και διόρθωσε, ξαναγράφοντας μεγάλο μέρος από τον κώδικα της δικτύωσης. Από εκείνο το σημείο και μετά αφιερώθηκε στην ανάπτυξη του πυρήνα Linux.

Για ένα μεγάλο διάστημα ο Cox είχε θεωρηθεί ο "υπαρχηγός" του όλου εγχειρήματος του Linux, πίσω φυσικά από τον Linus Torvalds. Παρά το σημαντικό status που είχε αποκτήσει το 2009 ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Torvalds και παραιτήθηκε από τις υποχρεώσεις του στο project.

Έχει δουλέψει στην Red Hat για μια δεκαετία, αλλά και στην intel μέχρι το 2013 που παράτησε τα πάντα για να αφοσιωθεί στην άρρωστη γυναίκα του, Telsa Gwynne η οποία πέθανε το 2015.

  


Κυριακή, 14 Ιανουαρίου 2018

Εργατική τάξη εναντίον της εργατικής τάξης



Για μια ακόμη φορά, αύριο, τα ΜΜΜ δεν θα κινηθούν. Για μια ακόμη φορά η εργατική τάξη, αυτή δηλαδή που χρησιμοποιεί κυρίως τα ΜΜΜ δεν θα μπορέσει να πάει στη δουλειά της και θα μείνει υπόδουλη ενός τμήματος της εργατικής τάξης, που θα μπορούσε κανείς να την χαρακτηρίσει και ως προνομιούχα.

Γιατί τι άλλο θα μπορούσε να είναι μια εργατική τάξη η οποία μία ή δύο φορές κάθε μήνα αποφασίζει πως δεν θα δουλέψει χωρίς να φοβάται μήπως απολυθεί. Πως αλλιώς μπορεί να χαρακτηρισθεί μια εργατική τάξη η οποία θα πληρωθεί ακόμα και την μέρα που δεν θα δουλέψει. Μήπως δεν είναι προνομιούχα; 

Και φυσικά κάθε φορά που η προνομιούχα εργατική τάξη των ΜΜΜ θα κάνει απεργία θα την πληρώσει η υπόλοιπη εργατική τάξη η οποία προσπαθεί να πάει στη δουλειά της για να ζήσει. Η υπόλοιπη εργατική τάξη η οποία κινδυνεύει να απολυθεί αν δεν είναι στην ώρα της. Η υπόλοιπη εργατική τάξη που αν δεν πάει για δουλειά μια μέρα μπορεί να μην πληρωθεί.

Είναι τόσο δύσκολο να καταλάβουν οι εργαζόμενοι των ΜΜΜ πως αυτό που κάνουν είναι αντεργατικό, βάζοντας τα θεμέλια για "εμφύλιο" στην ίδια την εργατική τάξη; Πραγματικά θεωρούν πως με το να σταματήσουν την κυκλοφορία των ΜΜΜ θα κάνουν οποιαδήποτε κυβέρνηση ή διοίκηση να δεχθεί τα αιτήματα τους. Και τελικά ποια είναι τα αιτήματα τους.

Οι συχνές απεργιακές κινητοποιήσεις από πλευράς εργαζομένων ΜΜΜ έχουν χάσει πια την αξία τους. Κανένας δεν ξέρει αλλά ούτε και θέλει να μάθει τον λόγο που τα ΜΜΜ δεν θα λειτουργήσουν. Ξέρει μόνο πως για μια ακόμα φορά θα χαλάσει το μεροκάματο του στο ταξί, θα πρέπει να υποχρεωθεί σε κάποιον που έχει μέσο μεταφοράς να τον πάρει μαζί του, θα πρέπει να μείνει στο σπίτι κάποιου συναδέλφου / φίλου / συγγενή που έχει την τύχη να μένει πιο κοντά στο χώρο εργασίας. Κάθε φορά που θα ανακοινωθεί μια απεργία στα ΜΜΜ δεν ρωτάει κανένας τον λόγο αλλά ψάχνει τον τρόπο που θα καταφέρει να πάει στη δουλειά του. Γιατί, όπως είπαμε και παραπάνω η μη παρουσία σου στο χώρο εργασίας μπορεί να σημαίνει από μη πληρωμή σου εκείνη τη μέρα (στη καλύτερη περίπτωση) ως και απόλυση. Και οι δύο περιπτώσεις έχουν καταγραφεί τα τελευταία χρόνια.

"Μα εμείς αγωνιζόμαστε για σένα!" μου είχε πει πριν μερικούς μήνες ένας εργαζόμενος στα ΜΜΜ που έκανα μια νύξη για το θέμα των απεργιών. Φίλε, σου ζήτησα να απεργήσεις; Σου είπα πως θέλω να κάνεις απεργία για μένα; Δεν το θυμάμαι καν να ψήφισα αν θέλω να γίνει απεργία ή όχι. Φασιστικά και με πρακτική που θα ζήλευε ακόμα και μια δικτατορία με αποκόπτεις όχι μόνο από την δουλειά μου αλλά και από όλο τον υπόλοιπο κόσμο. Αποφασίζεις ΕΣΥ για μένα χωρίς εγώ να σου έχω δώσει ποτέ αυτό το δικαίωμα. 

Τα ΜΜΜ ανήκουν σε όλο το κόσμο. Είναι ο πιο φθηνός, εύκολος και γρήγορος τρόπος να πας στη δουλειά σου χωρίς να ξοδέψεις μια περιουσία. Είναι το μέσο μεταφοράς των φτωχότερων τάξεων. Αν λοιπόν εσύ μου στερείς το δικαίωμα μου, με τον φασιστικό τρόπο που περιέγραψα πιο πάνω, να μετακινηθώ τότε παύεις να ανήκεις στην εργατική τάξη. Δεν είσαι ένας από εμάς αλλά είσαι στο άλλο στρατόπεδο. Ανεξάρτητα αν ψηφίζεις ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ, Πλεύση Ελευθερίας, ΑΝΤΑΡΣΥΑ ή όποιο άλλο αριστερό / κομμουνιστικό κόμμα. Για μένα είσαι ο εχθρός.

Λέω συχνά πως η εργατική τάξη έχει πάρει μια πορεία που δεν θα την οδηγήσει σε σωστά μονοπάτια. Η απεργία δεν είναι το απόλυτο όπλο του εργαζομένου. Αν η απεργία ήταν το μοναδικό απόλυτο όπλο του εργαζομένου δεν θα είχε νομιμοποιηθεί ποτέ σε μια καπιταλιστική κοινωνία. Οι εργαζόμενοι, και κατ' επέκταση η εργατική τάξη πρέπει να βρει νέες μεθόδους να πολεμήσει για το σωστό και το δίκαιο χωρίς να πολώνει την ίδια της την τάξη και να την κατατρώει σαν αυτοάνοσο.

Γιατί κύριοι των ΜΜΜ όταν θα έρθει η ώρα να ζητήσετε την συμπαράσταση της εργατικής τάξης θα βρείτε τόσο την κοινή γνώμη όσο και την υπόλοιπη εργατική τάξη εναντίων σας. Γιατί όταν δεν σέβεσαι την εργασία μου εσύ εξ' αρχής δεν σέβομαι εγώ την δικιά σου.

Πως θα μπορούσαν λοιπόν τα ΜΜΜ να επαναστατήσουν σε αποφάσεις τις βουλής που δεν τις θέλουν και θεωρούν πως είναι ενάντια στα συμφέροντα τους. Αρχικά, πρέπει να ενημερωθούν οι επιβάτες για την απεργία. Ακόμα θυμάμαι που επί Σαμαρά τα λεωφορεία αποφάσισαν μέσα σε ένα απόγευμα να απεργήσουν (ενώ το μετρό είχε 24 ώρη) και άφησαν έναν σωρό κόσμο να ψάχνει τρόπους για να πάει σπίτι του αφού η εξαγγελία της απεργίας έγινε 16:00 και ο κόσμος σχόλαγε στις 17:00. Μάλιστα εκείνη την μέρα άρχισε να βρέχει καρέκλες οπότε μόνο όποιος το έζησε αυτό μπορεί να καταλάβει πόσο κατάπτιστη ήταν η απόφαση για απεργία χωρίς να ενημερωθεί κανένας. Όλοι περίμεναν μέσα στη βροχή το λεωφορείο χωρίς να έρχεται. Οπότε καλό θα είναι να υπάρχει ενημέρωση τουλάχιστον 3 μέρες πριν εξαγγελθεί η απεργία.

Το βασικό πρόβλημα όμως που πρέπει να λυθεί είναι να μπορεί ο κόσμος να ξέρει το λόγο της απεργίας. Πρέπει λοιπόν οι εργαζόμενοι των ΜΜΜ όταν κάνουν κινητοποιήσεις να ενημερώνουν τον κόσμο για τα αίτια της κινητοποίησης. Θεωρώ πως αφήνοντας τα μέσα να λειτουργήσουν χωρίς να πληρώνει κανένας εισιτήριο είναι η καλύτερη λύση αφού ο φορέας που διοικεί το μέσο δεν θα εισπράξει αλλά ο κόσμος θα πάει στη δουλειά του δωρεάν. Οι εργαζόμενοι θα είναι μέσα σε κάθε σταθμό όπου με φυλλάδια και με την φωνή τους να αναφέρουν τα αιτήματα τους. Τα χρήματα από το μεροκάματο της μέρας αυτής μπορούν να το κάνουν δωρεά σε κάποιο ίδρυμα ή να βοηθήσουν άστεγους με λίγο φαγητό. Έτσι δεν θα υπάρχει εμφύλιος μέσα στην ίδια την τάξη, ο κόσμος θα έχει ενημερωθεί και ίσως, αν τα επιχειρήματα σου είναι πιεστικά να τον πάρεις με το μέρος σου.

Η εργατική τάξη έχει ανάγκη από ανανέωση. Η εργατική τάξη έχει ανάγκη να έρθει στη νέα εποχή και να σκεφτεί με γνώμονα την λογική και όχι πρακτικές που μπορεί να λειτουργούσαν 200 χρόνια πριν και που τώρα κάνουν περισσότερο κακό παρά καλό (θα ήταν και μια καλή ευκαιρία για ένα ανανεωμένο κομμουνιστικό μανιφέστο). Ο κόσμος αλλάζει και αν δεν αλλάξουμε κι εμείς τότε θα μείνουμε εγκλωβισμένοι.

Περί Meltdown και Spectre



Αυτή τη φορά, με αυτό το πρόβλημα ασφαλείας, ο καλύτερος τρόπος να προστατευτείς είναι να χρησιμοποιείς ακόμα κάποιον 486 ή 386 επεξεργαστή ώστε να μην πέφτεις στην κατηγορία "είμαι κι εγώ ευάλωτος στο Meltdown και Spectre". Τι προκαλεί όμως αυτό το πρόβλημα ασφαλείας;

Τι είναι το Meltdown και το Spectre: Για τους επεξεργαστές που σχεδιάστηκαν από το 1995 και μετά υλοποιείτε μια τεχνική που ονομάζεται Speculative Execution. Με απλά λόγια όταν σε ένα σύστημα επαναλαμβάνονται συχνά τα ίδια πράγματα, για να επιταχύνουμε την διαδικασία, επεξεργαζόμαστε τα δεδομένα πριν ζητηθεί κάτι τέτοιο. Είναι όπως όταν κάθε πρωί στις 09:05, πάμε  στα Everest και ζητάμε μια τυρόπιτα και έναν Νες μέτριο. Μετά από λίγο ο υπάλληλος θα καταλάβει το μοτίβο και θα έχει έτοιμη την παραγγελίας μας πριν την ζητήσουμε. Άρα το μόνο που μένει είναι να πληρώσουμε και να φύγουμε. 

Τι γίνεται όμως όταν μια μέρα δεν έχουμε όρεξη για Νες αλλά για Ελληνικό διπλό. Τότε ο υπάλληλος πετάει στα σκουπίδια την παραγγελία σου και φτιάχνει αυτή που ζήτησες. Και εδώ είναι το πρόβλημα. Στο καλάθι που πετάει την παλιά παραγγελία. Στο κόσμο των υπολογιστών αυτό είναι κάποια cache μνήμη του συστήματος και μιλάμε για δεδομένα που για το σύστημα είναι άχρηστα.

Όχι όμως και για κάποιον που θέλει να πάρει πληροφορίες από εμάς. Το άλλο πρόβλημα λοιπόν που δημιουργεί την τρύπα ασφαλείας σε οποιαδήποτε συσκευή κυκλοφορεί εκεί έξω είναι η απομόνωση ενός προγράμματος από ένα άλλο. Σε κανονικές θα πρέπει κάθε πρόγραμμα να προστατεύει τα δεδομένα του και να μην μπορεί να προσπελάσει δεδομένα άλλου προγράμματος. Με την τεχνική όμως που έχει υλοποιηθεί σε όλους τους επεξεργαστές, το Speculative Execution, υπάρχει τρόπος να διαβάσεις τα δεδομένα κάποιου άλλου προγράμματος. Έτσι, μπορείς να διαβάσεις από την μνήμη κάποια από τα "πεταμένα δεδομένα" που ο επεξεργαστής θεωρεί πως δεν χρειάζεται.

Αυτό πρακτικά σημαίνει πως αν κάποιος θέλει να κλέψει τα στοιχεία της τράπεζα σου μπορεί να σε κάνει να ανοίξεις κάποιο δικό του site, το οποίο χρησιμοποιεί κώδικα σε javascript και να πάρει αυτό που χρειάζεται.

Πως μπορεί να λυθεί το πρόβλημα: Ο πιο σίγουρος τρόπος για να λύσεις το πρόβλημα αυτό είναι να πάρεις έναν νέο επεξεργαστή ο οποίος να έχει σχεδιαστεί χωρίς Speculative Execution. Αυτό βέβαια για τον απλό χρήστη και γι αυτόν που κάνει αναβάθμιση στα μηχανήματα του κάθε 2 μήνες είναι οικονομικά ασύμφορο. Άρα τι μας απομένει να κάνουμε;

Η πιο λογική λύση είναι να κάνουμε αναβάθμιση του λογισμικού μας ώστε να έχουμε τα μπαλώματα που έχουν βγει γι αυτό το πρόβλημα ασφαλείας. Από την μέρα που βγήκε αυτό το θέμα στην επιφάνεια σχεδόν όλες οι εταιρείες, αλλά και η κοινότητα ανοιχτού λογισμικού έτρεξαν, να κλείσουν όσο μπορούσαν την τρύπα.

Τι σημαίνει όμως κλείνω την τρύπα ασφαλείας. Σύμφωνα με έρευνες το μπάλωμα μπορεί να κάνει ένα σύστημα 10% - 30% πιο αργό, κάτι απόλυτα δικαιολογημένο αφού ουσιαστικά η τεχνική του Speculative Execution, η οποία υπήρχε για να κάνει τα πράγματα πιο γρήγορα πάει στα σκουπίδια. Θεωρώ όμως πως για καθημερινή χρήση τα πράγματα θα είναι λιγότερο εμφανή στην μείωση της ταχύτητας με αυτούς που κάνουν "βαριές επεξεργαστικά" εργασίας, όπως video editing να έχουν το μεγαλύτερο πρόβλημα.

Πως μπορώ να ξέρω αν έχω κι εγώ πρόβλημα: Στο internet, έχουν βγει διάφορα scripts που ελέγχουν το αν ο υπολογιστή σου επηρεάζεται από το Meltdown και το Spectre. Για Linux αρκεί να κατεβάσουμε από το github το script και να το τρέξουμε:


Για Windows υπάρχουν λεπτομέρειες εδώ.

Πως μπορώ να προστατευτώ: Αν δεν μπορείς να αγοράσεις κάποιον επεξεργαστή νεότερου σχεδιασμού (που υποθέτω ακόμα δεν θα έχει κυκλοφορήσει στην αγορά) θα πρέπει να κατεβάσεις τα patch του λειτουργικού σου είτε είναι για Windows ή για Linux.

Ένα δεύτερο επίπεδο ασφαλείας είναι το Full Site Isolation του Browser. Σε κάθε περίπτωση, ο Chrome δεν επιτρέπει την ανάγνωση και επέμβαση δεδομένων από tabs άλλων site. Όμως για ένα επιπλέον  επίπεδο ασφαλείας μπορεί κανείς να γράψει στον Chrome:

chrome://flags/#enable-site-per-process

Αυτό θα κάνει τον Chrome να χρησιμοποιεί περισσότερη μνήμη όμως θα υπάρχει ένα επιπλέον επίπεδο ασφάλειας.

Για Firefox μπορεί κανείς να δει λεπτομέρειες εδώ.

Απολογισμός: Αυτό κενό ασφαλείας θεωρώ πως είναι από τα πιο σημαντικά που έχουμε δει ποτέ. Κυρίως γιατί δεν επιλύεται το πρόβλημα 100% με ένα update λογισμικού και απαιτεί περισσότερες και πιο ακριβές ενέργειες. Το image της Intel σίγουρα έχει πληγεί και θέλω να δω πως θα επεκταθεί αυτό στις τιμές των επεξεργαστών. Αν όλος ο κόσμος αποφασίσει να αγοράσει νέους επεξεργαστές τότε οι τιμές θα ανέβουν σε αστρονομικά ποσά γιατί δεν θα υπάρχει αρκετό απόθεμα (κάτι που συμβαίνει και τώρα με τις μνήμες).

Κάτι άλλο που έχει σημασία είναι πως από το 1995 υπήρχε αυτό το κενό ασφαλείας και δεν είχε εντοπιστεί από κανέναν. Ή τουλάχιστον από κανέναν που να το δημοσιοποίησε. Για πολλά χρόνια λοιπόν ήμασταν εκτεθειμένοι και δεν είχαμε ιδέα. Το ερώτημα είναι αν δημοσιεύτηκε μόλις οι εταιρείες έμαθαν για το θέμα ή αποκρύφτηκε για damage control. Όπως και να έχει για άλλη μια φορά τα πράγματα επιβεβαιώνουν αυτό που λέω χρόνια. 

Δεν ήμαστε και δεν θα ήμαστε ποτέ προστατευμένοι. Μπορεί να χρησιμοποιείς τον πιο εξειδικευμένο αλγόριθμο κρυπτογράφησης για τα δεδομένα σου, μπορεί να χρησιμοποιείς password με 666 χαρακτήρες, κεφαλαία, μικρά, νούμερα και ειδικούς χαρακτήρες, μπορεί να είσαι ο πιο παρανοϊκός με την ασφάλεια των δεδομένων σου όμως όσο είσαι σε επικοινωνία με άλλους δεν θα είσαι ποτέ πραγματικά προστατευμένος.

CES 2018: H Linda, το Aibo, το αμάξι απ' το μέλλον και το όνειρο του Tesla



Άλλη μια CES πέρασε και οι εταιρείες ηλεκτρονικών έβαλαν τα δυνατά τους για να μας εντυπωσιάσουν. Όμως, πόσες από αυτές τις συσκευές που είδαμε θα μπορούσαν να έχουν εφαρμογή στον πραγματικό κόσμο; Πόσες και ποιες από αυτές τις συσκευές θα ήταν χρήσιμες για τον μέσο χρήστη, για τον κοινό θνητό, που το μόνο που θέλει είναι να μπορεί να έχει πρόσβαση στο ιντερνετ. Οι παρακάτω λοιπόν συσκευές, είναι αυτές που θεωρώ εγώ πως θα μπορούσαν να υλοποιηθούν και να έχουν πρακτική εφαρμογή από όλους.

Project Linda: Εκ πρώτης όψεως το Project Linda είναι ακόμα ένα docking station για κινητά και αυτό δεν απέχει από την πραγματικότητα. Τι όμως το κάνει τόσο διαφορετικό από άλλες, παλαιότερες υλοποιήσεις; Φαίνεται να δουλεύει. 

Η τάση αυτή των τελευταίων ετών με τις φορητές συσκευές να είναι ο βασικός υπολογιστής για να μπει κάποιος στο internet και να κάνει τις δουλείες του με απωθεί. Όμως σίγουρα θα είχε ενδιαφέρον, αν είσαι από αυτούς που ταξιδεύουν συχνά, να μπορείς εύκολα να έχεις τον προσωπικό σου υπολογιστή με όλη τη δουλειά σου, πάνω σου κάθε στιγμή. 

Το Project Linda λοιπόν μπορεί να βοηθήσει αυτούς τους ανθρώπους με ένα docking station που το κινητό αποκτά τον ρόλο του touch-pad ή μιας δεύτερης βοηθητικής οθόνης και ο χρήστης πλέον έχει τον υπολογιστή του με την ευκολία χρήσης ενός laptop. 

Και επειδή εγώ θέλω το open source να είναι δυνατό για τα επόμενα χρόνια νομίζω πως Linux based smartphones που θα μπορούν να το κάνουν αυτό θα βοηθούσαν σε μεγάλο βαθμό την εξάπλωση και των δύο τεχνολογιών (Project Linda - Linux)

Τι χρειάζεται όμως για να υλοποιηθεί κάτι τέτοιο; Ό,τι ακριβώς χρειάζεται ολόκληρος ο κόσμος για να μπορέσει να λειτουργήσει σωστά. Standards. Πρότυπα και κανόνες που πρέπει να ακολουθηθούν από όλους όσους θα συμμετέχουν σε αυτό ώστε να μην έχουμε ασυμβατότητες μεγέθους και σχήματος smartphone ή δυνατοτήτων λογισμικού.

Σε κάθε περίπτωση όμως, θέλω να πω πως η Razer πάντα προσπαθεί να κάνει την υπέρβαση στο χώρο της τεχνολογίας. Κάτι παρόμοιο είχε κάνει και πριν μερικά χρόνια με το Project Christine, που δυστυχώς μέχρι τώρα δεν έχει υλοποιηθεί σε μεγάλο φάσμα.



Το νέο Aibo της Sony: Τώρα θα πει κάποιος, σε τι μπορεί να προσφέρει ένα παιχνίδι για παιδιά στην τεχνολογία. Κι όμως νομίζω πως από την "γέννηση" του πρώτου Aibo καμιά 15 - 20 χρόνια πριν δεν είδε κάποιος ένα παιχνίδι αλλά το μέλλον.

Μιλάμε για τεχνητή νοημοσύνη και την προσπάθεια να εξομοιώσουμε την συμπεριφορά ενός ζώου ώστε να μοιάζει σε εμάς τους ανθρώπους περισσότερο οικείο και λιγότερο "ψυχρό". Το να αντιδρά ένα τέτοιο ρομπότ στα κελεύσματα του αφεντικού του δεν είναι κάτι που δεν έχουμε ξαναδεί (διάολε οι υπολογιστές βασίζουν την ύπαρξη τους πάνω στις εντολές του αφεντικού τους) όμως το να αντιδρά με τρόπο που μόνο ένα ζωντανό σκυλί θα έκανε είναι κάτι από το μέλλον.

Σύμφωνα με την Sony, το ρομπότ θα συλλέγει πληροφορίες από την κάμερα που υπάρχει εγκατεστημένη στη μύτη του και θα μπορεί να αναγνωρίσει τα αφεντικά του και να έχει ξεχωριστή σχέση με κάποιον που παίζει μαζί του περισσότερο. Αν ο χρήστης θέλει μπορεί η κάμερα αυτή να συλλέγει στοιχεία και να τα στέλνει στους servers της Sony ώστε να κάνει τον Aibo ακόμα πιο έξυπνο.

Ένα άλλο σημαντικό στοιχείο του Aibo είναι η δυνατότητα του κορμιού του να κινηθεί καλύτερα στο χώρα. Έχει περισσότερα ευλύγιστα σημεία  από το προηγούμενο μοντέλο και χάρης την κάμερα στο πίσω μέρος μπορεί να έχει καλύτερη γνώση του περιβάλλοντος του. Όμως ακόμα και έτσι το να πιάσει το κόκκαλο ήταν δύσκολο κάτι που δείχνει πως το μέλλον που θα έχουμε ρομποτικούς υπηρέτες αργεί ακόμα.

Για την ώρα το νέο Aibo, όπως και το προηγούμενο μοντέλο, θα πουληθεί μόνο στην Ιαπωνία και αμφιβάλω αν θα δει τα ράφια του υπόλοιπου κόσμου αφού κάτι τέτοια γκαντζετάκια είναι περισσότερο αγαπητά στην Ιαπωνία από οπουδήποτε αλλού.



Byton, το ηλεκτρονικό αυτοκίνητο από το μέλλον: Δεν είμαι λάτρης τον αυτοκινήτων, για την ακρίβεια είμαι από τους λίγους ανθρώπους που δεν τους αρέσει καν η οδήγηση αλλά ούτε και τα αυτοκίνητα σαν χόμπι. Για μένα το αυτοκίνητο είναι το εργαλείο που θα με πάει από το σημείο Α στο σημείο Β και τίποτα περισσότερο. Όμως ένα αυτοκίνητο, ηλεκτρονικό, με τεχνολογία που θα μπορούσε να κάνει την βαρετή οδήγηση παιχνίδι με ενδιαφέρει.

Αν και η Tesla είναι η κορυφαία σε σχέση με τα ηλεκτρονικά αυτοκίνητα, στη CES εμφανίστηκε ένας ανταγωνιστής με το όνομα Byton. Ένα αυτοκίνητο από το μέλλον, με κάμερες παντού για να βοηθάει τον οδηγό, με δυνατότητα να κρατάει τις ρυθμίσεις του κάθε οδηγού ξεχωριστά και να τις βάζει σε λειτουργία μόλις εντοπίσει το πρόσωπο του οδηγού αλλά και δυνατότητα να έχεις πάντα μαζί σου τον προσωπικό σου βοηθό, όπως την Alexa του Amazon.

Σχεδιαστικά το αυτοκίνητο δεν είναι κάτι περισσότερο ή λιγότερο από τα μοντέρνα αυτοκίνητα βγαίνουν στην αγορά αλλά οι δυνατότητες του θυμίζουν λίγο Michael Knight και KITT και ίσως αυτό να είναι το καμπανάκι που μου χτύπησε όταν είδα την παρουσίαση του Byton.

Το Byton θα βγει στην αγορά το 2019, κάτι που το κάνει απαγορευτικό για την Ελλάδα γιατί μέχρι τότε δεν προλαβαίνουμε να φτιάξουμε τους δρόμους σε όλη τη χώρα ώστε να μπορεί να κυκλοφορεί ένα τέτοιο αυτοκίνητο.



Powerspot Transmitter (ασύρματη φόρτιση): Η ασύρματη μεταφορά ενέργειας ήταν ένα από τα έργα του Νίκολα Τέσλα που δεν είδαν ποτέ το φως της μέρας. Όμως η ιδέα να μπορείς να μεταφέρεις ηλεκτρική ενέργεια ασύρματα, μπορεί την εποχή του Τέσλα να ήταν κάτι που οι εταιρείες ηλεκτρικής ενέργειας να μην ήθελαν ποτέ να συμβεί, όμως στη σύγχρονη εποχή με όλες αυτές τις συσκευές που πρέπει να φορτίσει ο καθένας θα ήταν απίστευτα βολικό και θα μείωνε τα μακαρόνια από καλώδια σε κάθε σπίτι.

Επιτέλους λοιπόν το πρώτο βήμα έγινε και με 50 δολάρια θα μπορεί κάποιος να φορτίσει τις συσκευές του ασύρματα. Ελπίζω στο μέλλον να μπορεί να έχει και ενέργεια σπίτι του με ασύρματη μέθοδο, όπως ήταν το όνειρο του Τέσλα.














Δευτέρα, 8 Ιανουαρίου 2018

Οι σύγχρονες φεμινίστριες



Πριν ξεκινήσω την κριτική των δύο βίντεο να πω πως σαν άνθρωπος υποστηρίζω τους ανθρώπους που το Status Quo τους θέλει του περιθωρίου, είμαι υπέρ των δικαιωμάτων των γυναικών και της ισότητας και απέχω από οποιαδήποτε θρησκεία. Ό,τι θα πω παρακάτω θα το κάνω επειδή ένα μικρό μέρος των αντιπροσώπων του σύγχρονου φεμινιστικού κινήματος δεν μπορεί να καταλάβει απλά βασικά πράγματα που έχουν να κάνουν αποκλειστικά και μόνο με την κοινή λογική.


Σε αυτό λοιπόν το βίντεο η Μαρία Καλογεροπούλου θέλει να μας μιλήσει για ένα σημαντικό πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες το 2017. Δεν βρίσκουν σουτιέν χωρίς push up (το οποίο μέχρι τη στιγμή που είδα αυτό το βίντεο αγνοούσα την ύπαρξη του) και αναγκάζουν τους εαυτούς τους να φοράν άβολα τεμάχια ρουχισμού. 

Στην αρχή θεώρησα πως θα έριχνε την ευθύνη στις μεγάλες εταιρίες και στο ότι δεν δείχνουν ενδιαφέρον προς τις απαιτήσεις των πελατών τους που τυγχάνει να έχουν μικρότερο στήθος. Τέλος πάντων δεν ξέρω τι περίμενα ακριβώς να ακούσω πάντως σίγουρα τίποτα δεν μπορούσε να με προετοιμάσει για το ρεσιτάλ μπούρδας και κοτσάνας από το στόμα μιας νέας κοπέλας που θεωρητικά έχει ανοιχτό μυαλό και κριτική σκέψη.

Σύμφωνα λοιπόν με την Μαρία Καλογεροπούλου ο λόγος που δεν βρίσκει σουτιέν να φορέσει είναι γιατί φταίνε οι άντρες. "Η αγορά" όπως λέει "κυριαρχείται από άνδρες". Και είναι αλήθεια. Σαν χθες θυμάμαι όταν από τα 16 μου χρόνια και έπειτα ξεκίνησα να φοράω σουτιέν. Επίσης θυμάμαι όλους τους πωλητές σε καταστήματα γυναικείων εσωρούχων (δεν το έχω ψάξει αλλά νομίζω πως είναι απειροελάχιστο το ποσοστό ανδρών πωλητών σε γυναικεία εσώρουχα, για ευνόητους λόγους) να μου προτείνουν να αγοράζω μόνο σουτιέν με push up. Επίσης έμαθα πως οι άνδρες δεν ενδιαφέρονται να βγάλουν πολλά λεφτά και δεν τους ενδιαφέρει τι προτιμάει το αγοραστικό κοινό. Εκείνοι θα πουλήσουν αυτό που θέλουν να δουν πάνω σε γυναίκα.

Λοιπόν Μαράκι άκου. Στον καπιταλισμό η οποιαδήποτε εταιρεία έχει σκοπό το κέρδος. Για να έχει κέρδος πρέπει να ικανοποιεί τους πελάτες και να ικανοποιεί την ζήτηση που υπάρχει. Αν τα σουτιεν με push up έχουν ζήτηση αυτά θα βγάλει το εργοστάσιο. Χέστηκε για το πως θα φαίνεσαι στους άλλους. Αυτό είναι κάτι που αφορά εσένα και όχι την εταιρεία. Αν νομίζεις πως οι άντρες θέλουν να βλέπουν παντού βυζιά και ελέγχουν την βιομηχανία ρούχων τότε εξήγησε μου γιατί δεν φοράν όλες οι γυναίκες μόνο κάλυμμα για την ρόγα τους; Γιατί σύμφωνα με την δικιά σου λογική αυτό θα ήθελε να βλέπει ο άντρας κάθε μέρα.

Η κορύφωση όμως του βίντεο έρχεται στο τέλος όταν περήφανη η Μαρία μας και γεμάτη επαναστατικό στόμφο βροντοφωνάζει απέναντι σε όλους τους άνδρες "Αν δεν σέβεσαι τα βυζιά μου η επανάσταση σου δεν με ενδιαφέρει". Πραγματικά την σκέφτηκες ώρα αυτή τη μαλακία ή την πέταξες σαν πορδή μετά από φασολάδα και ενώ έχεις κάτσει πάνω σε κρύο μάρμαρο για 3 ώρες. Είναι πολιτικό θέμα το σουτιέν και τα βυζιά σου; Μήπως είναι και κάποιο είδος πολίτικης ιδεολογίας, βυζονισμός ας πούμε; 

Ας δούμε όμως το δεύτερο βίντεο:



Σε αυτό το βίντεο η Μαρία, αποφασισμένη να γίνει δασκάλα πρώτης δημοτικού μας μαθαίνει το Λόλα να ένα μήλο και τι είναι ένα αντικείμενο. Αφού το κατανοήσουμε αυτές τις βασικές έννοιες ξεκινάει η μαλακία. Η αντικειμενοποίηση της γυναίκας και η ισότητα. Μας λέει πως βρισκόμαστε σε σύγχυση και πως μπερδεύουμε την αντικειμενοποίηση της γυναίκας με το να την βρίσκουμε ελκυστική. 

Άκου κούκλα ό,τι και να πεις το ίδιο ισχύει και για τους άνδρες. Θες να δούμε πως είναι ο άνδρας που θεωρούν οι γυναίκες στην Ελλάδα πιο ελκυστικό:


Και μην μου πεις πως όλες οι γυναίκες στην Ελλάδα τον βρήκαν ελκυστικό για την ευφράδεια λόγου του και τις βαθυστόχαστες απόψεις του ή τα τραγούδια με στοίχους γεμάτα με νοήματα για την ζωή.


Από αυτή λοιπόν την πλευρά, από την άποψη της αντικειμενοποίησης μια γυναίκα έχει ακριβώς ότι και ένας άνδρας. Για την σύγχρονη διαφήμιση και το life style οι δύο είναι ένα κομμάτι κρέας για να πουληθεί το εκάστοτε προϊόν. Άρα δεν καταλαβαίνω το λόγο που επαναστάτης. Μάλιστα οι γυναίκες μοντέλα κερδίζουν περισσότερα χρήματα σε σχέση με τους άνδρες. Άρα σε αυτό το θέμα δεν θα έπρεπε να έχεις κανένα πρόβλημα. 

Μιλάς για "συνεχής απεικόνιση των γυναικών ως αντικείμενα των ανδρών". Που το είδες αυτό γραμμένο. Οκ, μπορεί να υπάρχουν πολλές τσόντες με τέτοιο θέμα όμως αυτά αποτελούν φαντασιώσεις και όχι πραγματικότητα (για να μην αναφέρω ξανά τους μεγαλύτερους μισθούς των γυναικών σε σχέση με τους άνδρες πορνοσταρ). Αλλά ποια είναι η "συνεχής απεικόνιση" που δείνχει ΜΟΝΟ την γυναίκα αντικείμενο ενός άνδρα; 

Αντικειμενοποίηση λες είναι να σε σχολιάζουν δυνατά και να σε παρενοχλούν όταν περπατάς μόνη στο δρόμο. Το ρήμα κλειδί είναι παρενοχλούν. Ξέρεις πότε δεν υπάρχει παρενόχληση. Όταν η γυναίκα που γίνεται το σχόλιο γουστάρει τον άνδρα που της το κάνει. Πως όμως θα φτάσουμε στο σημείο να ξέρει ο άνδρας αν η γυναίκα που του αρέσει ανταποκρίνεται αν δεν γίνει κάποιο σχόλιο. Αυτό ονομάζεται φλερτ και προφανώς αν μια γυναίκα δεν γουστάρει τον τρόπο του φλερτ ενός άνδρα μπορεί να τον απορρίψει. Δεν είναι αντικειμενοποίηση απλά είναι κάτι που εσύ δεν μπορείς να αντιληφθείς.

Για τις διαφημίσεις τα είπα παραπάνω. Τώρα ποιος σου είπε πως ο δημόσιος θηλασμός είναι άσεμνος δεν ξέρω εγώ πάντως δεν είπα τίποτα τέτοιο. Μάλιστα είμαι θετικός σε κάτι τέτοιο.

Στη συνέχεια πέφτεις σε ηλίθιο λάθος. Λες για "τρανς γυναίκα". Άκου μικρή, δεν ξέρω τι στο διάολο κουβαλάς μέσα στο μυαλό σου όμως δεν υπάρχει "τρανς γυναίκα". Υπάρχει απλά γυναίκα. Από τη στιγμή που έχει γυναικείο σώμα και θέλει να συμπεριφέρεται σαν γυναίκα, βλέπει τον εαυτό του ( αυτός ο άνθρωπος) σαν γυναίκα τότε είναι γυναίκα. 

"Αντικειμενοποίηση είναι όταν αποκαλείς μια γυναίκα με βάση τα γενετικά της όργανα". Αν δηλαδή σε πω μουνάρα είναι αντικειμενοποίηση ενώ αν σε πω κουκλάρα μου (άψυχο αντικείμενο) ή ζαρκάδι μου (ζώο)  ή γοργόνα μου (ανύπαρκτη) τότε είναι όλα καλά. Ο λόγος που υπάρχουν αυτοί οι χαρακτηρισμοί είναι για να εκφράσει ένας άνθρωπος τον θαυμασμό του για μια ωραία γυναίκα ή έναν άνδρα. Δεν σημαίνει τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

"Η οπτική γωνία στα πορνό είναι πάντα από την πλευρά του άνδρα". Ξέρεις όμως γιατί; Γιατί οι άνδρες βλέπουν περισσότερες τσόντες σε σχέση με τις γυναίκες. Υπάρχει μεγαλύτερο αγοραστικό κοινό. Και ακριβώς αυτός είναι και ο λόγος που οι γυναίκες πορνοσταρ βγάζουν περισσότερα λεφτά. Μάθε απλά οικονομικά, θα σου κάνει καλό. Επίσης μάθε κι άλλες γυναίκες να βλέπουν τσόντες και να απαιτούν να δουν βίντεο με τις φαντασιώσεις τους. Έτσι φτιάχνεις μια πορνοβιομηχανία όχι κλαψουρίζοντας σε ένα βίντεο στο youtube ότι δεν σας παίζουν τα άλλα παιδάκια.

Αν ψάξεις λίγο στα σχόλια θα δεις και χυδαία αρνητικά σχόλια γυναικών κάτω από τα βίντεο σου. Μήπως και οι γυναίκες σε αντικειμενοποιούν; Ή μήπως, λέω τώρα εγώ με το φτωχό, μικρό ανδρικό μυαλό μου λες βλακείες και δεν χρειάζεται να είναι κανένας άνδρας ή γυναίκα για να το καταλάβει.

Αυτή λοιπόν η κοπέλα είναι ένα παράδειγμα μιας σύγχρονης φεμινίστριας. Για όλα φταίνε οι άνδρες και εκεί τελειώνει η ανάλυση που κάνει. Όλοι θέλουν το κακό της, όλοι την βλέπουν αντικείμενο και άλλα τέτοια. Κατά ένα μέρος αυτές οι μοντέρνες φεμινίστριες έφεραν στην εξουσία τον Trump (δεν λέω πως αυτές φταίνε 100% όμως η νοοτροπία της μοντέρνας φεμινίστριας έπαιξε το δικό της ρόλο). Και ενώ το φεμινιστικό κίνημα έχει ιστορική σημασία και έχει πετύχει πολλά μέχρι τώρα κάτι ανίδεα παιδάκια σαν την κυρία Καλογεροπούλου κάνουν κακό στο ίδιο το κίνημα.

Πως θα πάρει κανείς στα σοβαρά μια γυναίκα που δηλώνει φεμινίστρια όταν στον μοντέρνο φεμινισμό κυριαρχούν τέτοιες ιδέες; Και γιατί να πάρεις στα σοβαρά δηλαδή μια μοντέρνα φεμινίστρια. Η λύση είναι απλή. Ο άνδρας φταίει για όλα. Θα πρέπει να εξαφανιστεί από τη γη για να ζήσουν οι γυναίκες επιτέλους σε ένα καθαρό κόσμο.

Δεν λέω πως οι γυναίκες δεν έχουν ακόμα δρόμο να διανύσουν για μια πραγματική ισότητα όμως έχουν χάσει το δρόμο τους. Υπάρχουν πολλά προβλήματα που οι γυναίκες πρέπει να λύσουν σε θεοκρατικές χώρες αλλά ακόμα και σε δυτικές (που σίγουρα τα πράγματα είναι καλύτερα). Μερικές φορές είναι αξιοθαύμαστο πως το φεμινιστικό κίνημα κατάφερε τόσα πολλά σε σχετικά μικρό διάστημα και τώρα με τέτοιες συμπεριφορές τίνει να γίνει ανέκδοτο στις παρέες. Είναι κρίμα.







Πέμπτη, 4 Ιανουαρίου 2018

Είμαστε ΕΛΛΗΝΕΣ ΧΡΙΣΤΙΑΝΟΙ!



Ζούμε σε μια χώρα δυτική αλλά βαθιά θρησκευόμενη. Μάλιστα έχουμε τέτοια αγάπη στη θρησκεία που μπορεί ο κάθε Έλληνας να πιστεύει σε όποιον Θεό θέλει, ή δεν θέλει. Είμαστε πολιτισμένοι και μας αρέσει η τέχνη, όπως άρεσε και στους αρχαίους προγόνους μας.

Φυσικά είμαστε γνήσιοι απόγονοι αυτών των ανθρώπων όπως λένε όλες οι επιστημονικές μελέτες που μπορεί να διαβάσει κανείς...στο ίντερνετ. Και το ίντερνετ είναι η πιο φερέγγυα πηγή γνώσης. Και πως θα μπορούσαμε να μην είμαστε. Πιστεύουμε στον ίδιο Θεό, στον έναν και μοναδικό Θεό που ακούει στο όνομα Γιαχβε, όπως ακριβώς έκαναν και οι πρόγονοι μας όταν έψαχναν τη Γη της επαγγελίας. (Θεοί στην αρχαία Ελλάδα)

Χμμμ, νομίζω μπερδεύτηκα. Εμείς είμαστε Έλληνες και ζούσαμε πάντα σε αυτά τα ιερά χώματα. Δεν ψάξαμε ποτέ τη Γη της επαγγελίας αφού ήδη ζούσαμε σε αυτή. Μάλλον έχουν μπερδευτεί οι ιστορικοί. Ναι, έτσι θα είναι. Κάποια παρεξήγηση. (Γη της επαγγελίας

Όπως έλεγα λοιπόν σαν Έλληνες ( με αυθεντικό DNA) μας αρέσει η τέχνη. Όμως τέχνη. Όχι τέρατα όπως ο Θεός Πάνας να βιάζει κατσικάκια ή ερμαφρόδιτους ανθρώπους και δαιμονικά όργια. Αυτά τα κάνουν οι Σατανιστές. Αυτοί που πιστεύουν στον κακό Σατανά. Έτσι λένε όλοι οι καλοί ιερείς που αγαπάνε την Ελλάδα. (τέχνη στην αρχαία Ελλάδα)

Αυτή η Νέα Τάξη Πραγμάτων θέλει να μας κάνει όλους Σατανιασμένους. Ευτυχώς υπάρχουν καλοί ιερείς να μας δείξουν το δρόμο του Θεού. Λοιπόν πάω τώρα να ετοιμαστώ γιατί πρέπει να αγιάσουμε ένα σατανιασμένο άγαλμα που επέβαλαν να βρομίζει τους πολίτες του Π. Φαλήρου. Αφού δεν το βγάζουν από εκεί γιατί το θεωρούν τέχνη τουλάχιστον να το ξορκίσουμε να μην είναι ο διάβολος κοντά μας.






Τρίτη, 2 Ιανουαρίου 2018

Δίκτυα Υπολογιστών (ελληνικά)



Ξεκίνησε η νέα χρονιά και καλό είναι να εμπλουτίσουμε λίγο τις γνώσεις μας ώστε να μπορούμε να καταλάβουμε καλύτερα το τέρας του ίντερνετ και των δικτύων υπολογιστών. Πως θα το κάνουμε όμως αυτό αν δεν ξέρουμε αγγλικά ή δεν θέλουμε να ξοδέψουμε έναν σκασμό λεφτά σε πανάκριβα τεχνικά βιβλία.

Μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το YouTube φυσικά και να επισκεφτούμε το κανάλι των Code Breakers γιατί εκεί υπάρχει μια σειρά με μαθήματα δικτύων υπολογιστών. Καλή θέαση:

https://www.youtube.com/playlist?list=PLH3oqa9wUQLxPn2Z6OhWEP-uvhpxRXtY-

Πάει ο παλιός ο χρόνος!



Πάει ο παλιός ο χρόνος και...κάποιοι γιόρτασαν γιατί είχαν έναν κακό χρόνο και ελπίζουν σε έναν νέο πιο τυχερό, κάποιοι νοσταλγούν τον χρόνο που μόλις έφυγε γιατί τους χάρισε μια καλή δουλειά, ένα νέο μέλος στην οικογένεια, μια νέα αγάπη ή κάποιον συνδυασμό από αυτά και κάποιοι άλλοι απλά γιόρτασαν γιατί έτσι κάνουν κάθε χρόνο. Σε κάθε περίπτωση όμως η γη ολοκλήρωσε έναν ακόμα κύκλο γύρω από τον ήλιο και εμείς είμαστε ακόμα εδώ.

Και όσο είμαστε εδώ μπορούμε να ελπίζουμε και να δουλεύουμε για κάτι καλύτερο. Μπορούμε να βάζουμε στόχους και να παλεύουμε για να τους πετύχουμε. Και αυτό είναι που έχει σημασία τελικά. Να βάζεις κάθε χρόνο  στόχους που θέλεις να πετύχεις. Μπορεί να μην τα καταφέρεις στο τέλος όμως το βασικό είναι να έχεις προσπαθήσει. Γιατί δεν είναι πάντα εύκολο να κερδίζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό ή τα απρόοπτα της ζωής μας. Όμως τι καλύτερο μπορούμε να κάνουμε από το να προσπαθούμε.

Και όταν μια παραμονή πρωτοχρονιάς καθίσεις και σκεφτείς τι έκανες και ποιος ήσουν 10 χρόνια πριν θα καταλάβεις πως ίσως να μην είσαι εκεί ακριβώς που ήθελες όμως μάλλον είσαι σε καλό δρόμο. Δέκα χρόνια πριν είχες άλλους φίλους, άλλες προτεραιότητες όμως λίγο ή πολύ το ίδιο όνειρο. Ή τουλάχιστον μια εκδοχή του ίδιου ονείρου. Μπορεί να έχασες κάποια πράγματα, φίλους, συγγενείς, συναισθήματα ή ακόμα και ελπίδα όμως δεν έχασες τον εαυτό σου. Τις επιθυμίες σου. 

Και δεν έχει σημασία πόσα χρόνια ζωής έχεις ζήσει μέχρι τώρα ή πόσα ακόμα σου απομένουν (ανάλογα αν είσαι αισιόδοξος ή απαισιόδοξος) όμως αν έχεις τις ίδιες επιθυμίες που είχες όταν ακόμα χρόνος σου φαινόταν ατελείωτος τότε ίσως αυτό να είναι αρκετό να πάρεις παράτασή για να συνεχίσεις.

Δεν μπορώ να ευχηθώ καλή χρονιά και ευτυχία. Δεν είναι στο χέρι μου για να το πραγματοποιήσω αυτό για κανέναν. Ούτε καν για τους πιο κοντινούς μου ανθρώπους. Όμως μπορώ να πω ένα πράγμα με σιγουριά. Πρέπει κάθε νέα χρονιά να βάζουμε στόχους. Πρέπει κάθε νέα χρονιά να βεβαιώνουμε τον ίδιο μας τον εαυτό πως θα κυνηγήσουμε αυτό που κάποτε ονειρευτήκαμε. Μόνο αυτό το κυνήγι μπορεί να δώσει ευτυχία σε οποιονδήποτε άνθρωπο. Και να ευχόμαστε πάντα να υπάρχουν εμπόδια μπροστά μας γιατί μόνο τότε μπορεί ένας άνθρωπος να εξελιχθεί και να γίνει το καλύτερο που μπορεί να γίνει. Αντιμετωπίζοντας εμπόδια που βρίσκει κατά την ολοκλήρωση του στόχου του.