Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Κι εμείς πήγαμε μετανάστες αλλά...



Η ιστορία λένε επαναλαμβάνετε και στην περίπτωση της των μεταναστών αποτελεί βεβαιότητα.  Μετανάστες υπήρχαν πάντα και θα υπάρχουν πάντα. Νόμιμος ή παράνομος μετανάστης το μόνο που θέλει να βρει είναι καλύτερες συνθήκες ώστε να φτιάξει τη ζωή του. Το ίδιο έκαναν και οι Έλληνες πριν χρόνια με την Αμερικάνικη γη της επαγγελίας να είναι ο βασικός προορισμός.

Ο Έλληνας ξεχνάει γρήγορα δυστυχώς και δεν φοβάται να κάνει σε άλλους αυτά που έκαναν άλλοι σε εκείνον. Πολλοί ίσως να νομίζουν πως όταν λες στον υπόλοιπό κόσμο πως είσαι Έλληνας να σε αντιμετωπίζουν με ευγένεια και θαυμασμό. Όμως δεν είναι αυτή η αλήθεια. Ειδικά χρόνια πριν που ο υπόλοιπος κόσμος δεν ήξερε τι είναι Έλληνας. 

Βλέπεις μόλις δεν ήταν και πολλά χρόνια που είχαμε φτιάξει το δικό μας κράτος. Δεν ήταν πολλά χρόνια που είχαμε κατέβει από τα βουνά για να φτιάξουμε ένα πολιτισμένο κράτος. Πολλοί στο παρελθόν μας έβλεπαν σαν τριτοκοσμικούς βαλκάνιους. Και σε μεγάλο βαθμό ήταν αλήθεια. Κουβαλούσαμε τότε όλες τις προκαταλήψεις από την εξαναγκαστική συνένωση μας με δύο διαφορετικές εκδοχές της ίδιας εβραϊκής θρησκείας. Δεν είχαμε γνωρίσει αναγέννηση άρα λοιπόν ο υπόλοιπος κόσμος μας έβλεπε σαν...βρόμικους εξωγήινους.

Η Αμερική δεν ήταν τελικά ο παράδεισος που φανταζόμασταν. Ένας μετανάστης εκεί το μόνο που μπορούσε να κάνει για να ζήσει ήταν την βρόμικη δουλειά. Όπως δηλαδή κάνουν σήμερα στη χώρα όλοι οι μετανάστες που έρχονται. Ακόμα όμως και αν κατάφερνες να φτιάξεις τη δικιά σου επιχείρηση ο ρατσισμός δεν σε άφηνε να επεκταθείς. Μπορεί ομάδες λευκοφορεμένων να σου έσπαγαν το μαγαζί (όπως κάνουν σήμερα τα "παιδιά με τα μαύρα μπλουζάκια" της χρυσής αυγής) ή να τραμπούκιζαν τους πελάτες σου με σκοπό να μην ξαναπατήσουν στο μαγαζί σου.

Μάλιστα ο Έλληνας τότε θεωρούταν μαύρος κάτι που δείχνει πως το χρώμα του δέρματος που μπορεί να βλέπεις σε έναν άνθρωπο δεν είναι το πραγματικό αλλά αυτό που εσύ νομίζεις πως είναι. Δεν μας μισούσαν για το χρώμα του δέρματος μας αλλά το μίσος τους μας έβαφε στα μάτια τους μαύρους.

Τα επιχειρήματα τότε για το μίσος ενάντια στους μετανάστες είναι τα ίδια με σήμερα. Μας κλέβουν τις δουλειές, είναι βρόμικοι και δεν ανήκουν σε εμάς τους ανώτερους. Πόσοι εθνικιστές μπορεί να πιστέψουν πως έλεγαν αυτά τα πράγματα για έναν λαό σαν τους Έλληνες; Μας χαρακτήριζαν λιγδιάριδες και οι συνήθειες μας να πίνουμε καφέ στο καφενείο τους έκανε να φοβούνται πως ετοιμάζουμε να κάνουμε κάποιο έγκλημα. Είχαμε δηλαδή την ίδια αντιμετώπιση με τους μετανάστες που έχουμε στην Ελλάδα. Βλέπουμε κάθε πράξη Πακιστανού ή Αφγανού ως ένδειξη πως θέλει να μας κάνει κακό και κάνει συνωμοσίες για να μας κάνει όλους μουσουλμάνους.

Σε πολλές συζητήσεις έχω ακούσει να λένε πως "κι εμείς πήγαμε μετανάστες αλλά δεν κάναμε εγκλήματα". Αυτό βέβαια το λέει κάποιος μόνο όταν έχει άγνοια. Άγνοια για το τι σημαίνει Ελληνική μαφία και το πόσους κανόνες παραβιάσαμε στις χώρες που πήγαμε. Και μάλιστα πολλές φορές μπήκαμε παράνομα. Όμως ποτέ δεν θα το παραδεχθούμε.

Δυστυχώς αυτή η νοοτροπία του Έλληνα δεν θα αλλάξει σύντομα. Δεν θα μάθει να μην κάνει στους άλλους αυτά που έκαναν σε αυτόν πολλοί απλά γιατί θεωρεί πως δεν έγιναν ποτέ σε αυτόν. Γιατί θεωρεί πως πάντα και παντού ο υπόλοιπος κόσμος υποδέχονταν τους Έλληνες με ανοιχτές αγκάλες και έλεγαν καλά λόγια. Στον Έλληνα αρέσει η άγνοια...

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου