Κυριακή, 29 Οκτωβρίου 2017

Ένα, δύο, εν, δυο, εν, δυο ένα!



Για άλλη μια χρονιά γιορτάσαμε την μέρα του ΟΧΙ, μια εθνική εορτή που αντί να μας ενώνει σαν Έλληνες μας διαχωρίζει ακόμα περισσότερο. Αφορμή αυτή τη φορά ή μάλλον για μια ακόμη φορά ήταν η Ελληνική σημαία και το ποιος θα πρέπει να την κρατάει.

Θα ξεκινήσω λέγοντας πως διαφωνώ με τις σχολικές παρελάσεις. Οι παρελάσεις μπορεί να είναι μία αρκετά καλή άσκηση για τα παιδιά ώστε να μάθουν συγχρονισμό όμως το να κάνουν παρέλαση σε μια εθνική γιορτή το βρίσκω ανόητο. Η παρέλαση είναι δουλειά του στρατού ώστε να μπορεί να δείξει η κάθε χώρα τη δύναμη της και να καθησυχάσει τους πολίτες ενισχύοντας το αίσθημα ασφάλειας. Τα παιδιά δεν έχουν κανέναν λόγο να κάνουν παρέλαση και να ταλαιπωρούνται κατ' αυτό το τρόπο απλά και μόνο για να κοκορεύονται οι γονείς. Σε οικονομικό επίπεδο τα ρούχα για μια παρέλαση είναι συγκεκριμένα και θα χρησιμοποιηθούν 2 φορές σε όλη τη χρονιά. Η οικονομική δυνατότητα του Έλληνα δεν είναι σε φάση να σπαταλάει έτσι χρήματα για να επιδείξει τον μικροαστό εαυτό του.

Άλλα αφού πρέπει να κάνει παρέλαση ένα παιδάκι ας δούμε αν μπορεί ή όχι να σηκώσει την σημαία ενός έθνους. Ένα παιδί προσφύγων από το Αφγανιστάν ή παιδί οικονομικού μετανάστη από την Αλβανία λαμβάνει πλέον παιδεία σε Ελληνικό σχολείο. Αυτό σημαίνει πως παίρνει όλα τα θετικά του ελληνικού εκπαιδευτικού συστήματος αλλά και όλα τα αρνητικά. Σε βάθος χρόνου ένα παιδί που μεγαλώνει εδώ και προέρχεται από αλλοδαπούς γονείς θα νιώθει το ίδιο Έλληνας με κάποιο παιδάκι που γεννήθηκε από Έλληνες γονείς. Μάλιστα σε πολλές περιπτώσεις θα έχει αφομοιωθεί σε βαθμό που αν δεν το ξεχωρίζεις από το χρώμα του δέρματος θα μπορούσες εύκολα να πεις πως είναι γέννημα θρέμα Έλληνας.

Άρα σε πρώτο στάδιο ένα παιδί που μεγαλώνει εδώ έχει μπολιαστεί με το ελληνικό στοιχείο αφού πρέπει να προσαρμοστεί στην ελληνική πραγματικότητα. Γιατί λοιπόν να μην σηκώσει τη σημαία; Επειδή είναι μαύρος; Αν το παιδί αυτό είχε έναν Έλληνα γονιό και έναν μαύρο από την Αφρική θα ήταν περισσότερο Έλληνας; Οι εθνικιστές βέβαια λένε πως σε αυτή τη περίπτωση και πάλι δεν είναι Έλληνας αφού γι αυτούς πρέπει να φέρεις ολόκληρο το γενεαλογικό σου δένδρο για να αποδείξεις το πόσο Έλληνας είσαι. Γι αυτούς είσαι καλός όσο φέρνεις μετάλλια και διακρίσεις. Σε άλλη περίπτωση είσαι η "αλβανική κωλοτρυπίδα" και ο "κωλόμαυρος που ήρθε να αλλοιώσει το έθνος".

Άλλα πραγματικά μας κάνει τόσο μεγάλο κακό να έρχεται κουλτούρα από άλλους λαούς στην Ελλάδα; Όταν ο Έλληνας Γκάλης ήρθε στην Ελλάδα με όλη την αμερικανιά του (στην Αμερική μεγάλωσε ήταν περισσότερο Αμερικάνος παρά Έλληνας) και μας έδειξε τον δρόμο του επαγγελματισμού στο μπάσκετ ήταν κάτι που το μετανιώσαμε; Αυτό δεν ήταν το εφαλτήριο για τίτλους και μπασκετικές διακρίσεις;

Όταν το Ελληνικό μπάσκετ το 90 είχε γεμίσει από κάθε είδους Ελληνοποιημένο -ιτς που είχαν έρθει στην Ελλάδα από τη Σερβία για να διδάξουν και να διδαχθούν μπάσκετ σε αυτή τη χώρα μας έκανε κακό; Φωνάζαμε βέβαια τότε πως οι Έλληνες δεν παίζουν...όμως πόσο κακό έκανε αυτό στο Ελληνικό μπάσκετ και στην Ελλάδα τελικά.

Και στην περίπτωση των παρελάσεων μιλάμε για μικρά παιδάκια που ακόμα δεν έχουν καταλάβει καλά καλά τι σημαίνει χώρα, έθνος και που βρίσκονται. Γιατί να μην τιμήσουν τη χώρα που τους έδωσε κατάλυμα ή τη χώρα που τους βοήθησε να επιβιώσουν. Γιατί πρέπει να βάζουμε πάλι τα παιδιά στη μέση για να ικανοποιήσουμε τις μικροαστικές μας αντιλήψεις και τον εθνικό φανφαρισμό μας. Παιδιά είναι, αν τα μάθεις να αγαπάνε αυτή τη χώρα θα την αγαπάνε για μια ζωή. Αλλά δεν πρέπει να τα διαχωρίζεις. Έλληνας είναι όποιος θέλει να είναι, όποιος ζει εδώ και περνάει τα δύσκολα και τα εύκολα αυτής της χώρας. 

Ελπίζω η παράνοια των σχολικών παρελάσεων να λήξει σύντομα γιατί κάθε χρόνο εδώ και περίπου 20 χρόνια έχουμε την ίδια ιστορία χωρίς να έχει καμία ουσία το τελικό αποτέλεσμα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου