Πέμπτη, 15 Ιουνίου 2017

Μπασκετική ανασκόπηση



Άλλη μια μπασκετική χρονιά ήρθε στο τέλος της και λέω να κάνω έναν σχετικά γρήγορο απολογισμό για το τι είδαμε.

NBA
Αυτό που ήθελα να δω φέτος ήταν αν θα μπορούσαν οι Warriors να έχουν τόσους πολλούς και καλούς σκόρερ και να υπάρχει και χημεία μεταξύ τους. Τελικά είδαμε μια από τις πιο παραγωγικές επιθετικά ομάδες αφού δεν είναι εύκολο να μαρκάρεις 3 παίχτες ταυτόχρονα το ίδιο καλά. Ο Durant έδεσε με την ομάδα και κατάφεραν να πάρουν τον τίτλο στο τέλος.

Ο Λεμπρόν έμεινε με το...κανταϊφι στο χέρι αφού όπως έχω πει πολλές φορές το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και πρέπει να παίζει ολόκληρη η ομάδα καλά και οργανωμένα. Ειδικά όταν παίζεις αντίπαλος με superteams. 

Η φετινή αποκάλυψη του NBA ήταν οι αγαπημένοι μου Celtics. Με έναν κοντοπίθαρο Τόμας να βάζει καλάθια με οποιονδήποτε τρόπο μπορούσε να φανταστεί και με μια ομάδα δεμένη και οργανωμένη σωστά κατάφεραν να φτάσουν ως τα τελικά της ανατολής. Δεν είναι και μικρό κατόρθωμα. Τώρα έχουν την ευκαιρία να πάρουν τα πάνω τους με την πρώτη επιλογή ντραφτ που είτε θα την ανταλλάξουν με φτασμένο παίχτη (κάτι που θεωρώ πως είναι καλύτερη λύση) ή θα πάρουν έναν νεαρό που θα μπορεί να γίνει αστέρι.

Ο Ατεντοκούμπο δείχνει σιγά σιγά πως κατακτά το NBA. Ο προβληματισμός μου είναι όμως ένας. Θέλουν οι Bucks να φτιάξουν ομάδα πρωταθλήτρια ή απλά να κόβουν εισιτήρια; Σε οποιαδήποτε περίπτωση ο Γιάννης φαίνεται να είναι ο νέος μεγάλος σταρ του NBA αλλά και του πλανήτη. 

Euroleague
Η φετινή euroleague ήταν αρκετά διαφορετική. Νομίζω πως πλησιάζει σιγά σιγά ο καιρός που θα δούμε επιτέλους μια κλειστή λίγκα που θα απαλλάξει τις μεγάλες ομάδες από παιχνίδια-αγγαρείες. Γιατί πως να το κάνουμε δεν γίνεται Ολυμπιακός και Παναθηναϊκός να παίζουν με Ρεαλ και μια φορά την βδομάδα να παίζουν με ομάδες όπως το Λαύριο. 

Τα εθνικά πρωταθλήματα θα μπορούσαν να γίνουν κάτι σαν development league για νέους παίχτες και οι "μεγάλοι" να παίζουν με τους μεγάλους. Η Ευρώπη έχει πολλούς μεγάλους παίχτες και είναι κρίμα να χάνονται ονόματα παιχτών σε μικρές ομάδες που δεν παίζουν στην ευρωλίγκα.

Τα υπόλοιπα, σχετικά με το final four, τα έχω γράψει σε προηγούμενο μου ποστ. Ο Γκαστόνε κέρδισε άλλη μια κούπα και ο Ολυμπιακός, ξανά άτυχος, να παίζει τελικό με γηπεδούχο.

Ελληνικό Πρωτάθλημα
Παναθηναϊκός πρωταθλητής Ελλάδας και Γιαννακόπουλος πρωταθλητής μεγαλύτερου ρεζίλη προέδρου. Πραγματικά, φέτος δεν με πείραξε που κέρδισαν οι "βάζελοι" πρωτάθλημα. Την συγκεκριμένη χρονική περίοδο φάνηκε να έχουν καλύτερη ομάδα από τον Ολυμπιακό. Με ενοχλεί όμως απίστευτα που οι φαίνεται οι πρακτικές του Γιαννακόπουλου να πιάνουν τόπο. Χουλιγκανιλίκια σε διαιτητές, δήθεν ανωτερότητα (τουλάχιστον γελοίο όταν πήγε να πάρει τους Αγγελόπουλους από το χέρι, σαν καλός οικοδεσπότης, για να τους δείξει τις θέσεις τους) και τα συνηθισμένα νταηλίκια.

Α, ναι. Φέτος είχαμε και το πρώτο trailer στον ΣΚΑΙ με προτροπή "Μην σκοτώνεται το μπάσκετ". Προσπάθησε ο Αλαφούζος να μας δείξει πως οι διαιτητές έπαιξαν υπέρ του Ολυμπιακού και πως ο καλοκάγαθος Παναθηναϊκος που ουδέποτε δεν έχει πάρει ματς με την εύνοια των ανθρώπων με τα γκρι έχασε από τον κακό του παραμυθιού. Αν ήμουν κακεντρεχείς θα έλεγα για κάτι φάουλ σε τελικούς που δεν δόθηκαν, για κάτι τεχνικές που δόθηκαν και άλλα τέτοια την εποχή που ο Παναθηναϊκός είχε τον Ομπράντοβιτς. Αλλά δεν είμαι τέτοιος.

Εθνική Ελλάδας
Τι θα γίνει γαμώ το φελέκι μου θα βρούμε προπονητή ή θα πάμε να παίξουμε yolo με Ατεντοκούμπο να παίζει σε όλες τις θέσεις.

Άντε και του χρόνου!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου