Κυριακή, 4 Ιουνίου 2017

Beauty and the Beast 2017



Η πιο αγαπημένη μου ταινία Disney είναι το Beauty and the Beast. Η ταινία είχε βγει στους κινηματογράφους το 1991 και με το φοβερό animation, την εκπληκτική μουσική  και φυσικά την γνωστή σε όλους μας ιστορία είχε κερδίσει τις καρδιές μας. Όταν διάβασα σε σχετικά site πως ετοιμάζουν Live-Action ταινία βασισμένη στο παλιό καλό καρτούν ενθουσιάστηκα και περίμενα πως και πως για να την δω.


Και τελικά ο ενθουσιασμός, μου πέρασε εχθές που τελικά την είδα την ταινία. Η ταινία στον μεγαλύτερο βαθμό της αποτελεί μια μεταφορά σε Live-Action σκηνή προς σκηνή του παλιού καρτούν με λίγο padding ώστε να το δικαιολογήσουν ως μια full ταινία. Γιατί μπορεί να δικαιολογεί κανείς 70 λεπτά ταινία κινουμένων σχεδίων όμως το Live-Action είναι διαφορετικό. 

Η ιστορία είναι ίδια με το παλιό. Ένας βασιλιάς με κακή συμπεριφορά για να πάρει το μάθημα του, τον καταριέται μια μάγισσα και τον μεταμορφώνει σε τέρας. Για να σπάσει η κατάρα πρέπει ο βασιλιάς να ερωτευθεί αλλά και, το δυσκολότερο, να τον ερωτευθεί μια κοπέλα.

Τα τραγούδια της ταινίας είναι ίδια με του 1991 με κάποιο padding που, κατά την προσωπική μου άποψη δεν ήταν αναγκαίο. Μάλιστα υπάρχουν και μερικά νέα τραγούδια τα οποία συμπληρώνουν χρόνο στην ταινία.

Η ηθοποιοί παίζουν καλά. Δεν πρόκειται να δει κανείς τίποτα συγκλονιστικές ερμηνείες αλλά όλοι οι ηθοποιοί είναι καλοί. Όλοι, εκτός από την Emma Watson. Κάθε φορά που τραγουδάει είναι εύκολο να καταλάβεις πως έχει γίνει auto-tunning στη φωνή. Και εντάξει δεν έχουν όλοι οι ηθοποιοί το ταλέντο στο τραγούδι, αυτό μπορώ να το καταλάβω. Όταν όμως δεν μπορούν καν να υποκριθούν, εκεί έχουμε πρόβλημα. Το αποκορύφωμα της κακής υποκριτικής της Watson είναι στην κορύφωση της ταινίας. Εκεί λοιπόν το τέρας έχει πεθάνει και η Belle το κρατάει στην αγκαλιά της και λέει I Love you. Η Watson το λέει τόσο υποτονικά που δεν φαίνεται να το πιστεύει ούτε η ίδια. Ακόμα και η Εβελίνα Παπούλια στου "Δύο ξένους", σε μια Ελληνική σειρά με ηθοποιούς που κερδίζουν λιγότερα χρήματα είχε περισσότερο πάθος και σε έκανε να νιώθεις αυτό που πραγματικά ένιωθε και εκείνη στη σκηνή που έχει μαχαιρωθεί ο Μαρκοράς στο Λυκαβηττό. 


Συνολικά η ταινία είναι καλή γιατί η παλιά κλασσική ταινία είναι καλή. Αν δεν είχε "κλέψει" όλες τις σκηνές και τα τραγούδια και δεν πατούσε πάνω στην νοσταλγία μας τότε η ταινία αυτή θα ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτρια. Όμως ακόμα και όταν το ξέρεις αυτό δεν μπορεί να μην θέλεις να την δεις όταν ακούς το εισαγωγικό τραγούδι της Belle, το Be our guest ή το Tale as old as time. Σε κάθε περίπτωση καλύτερο είναι να δει κανείς το παλιό κλασσικό, έχει καλύτερο ρυθμό και σε λιγότερο χρόνο σου δίνει τα συναισθήματα που πρέπει να σου δώσει, παρά να χαραμίσει 2 ώρες για αυτή την ταινία.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου