Κυριακή, 28 Μαΐου 2017

Μάντισσα



Προκαταβολικά να πω πως μπορεί να μην μου αρέσουν τα παραδοσιακά τραγούδια απ' όπου κι αν προέρχονται. Είτε είναι ηπειρώτικα ή νησιώτικα δεν είναι το είδος της μουσικής που μου αρέσει να ακούω. Και για να μην παρεξηγηθώ ως ανθέλληνας ή κάτι τέτοιο το επεκτείνω και λέω δεν μου αρέσουν καθόλου τα ανατολίτικα τσιφτετέλια είτε με ελληνικό ή αραβικό στοίχο.

Όμως μπορεί αυτή η μουσική να μπει ξανά στην mainstream κολτούρα του Έλληνα και να μην τα θυμάται μόνο σε γιορτές και πανηγύρια; Θυμάμαι, όταν ακόμα πήγαινα δημοτικό, που ο Δάντης είχε κάνει μια τέτοια προσπάθεια και ακούγαμε τότε αρκετά συχνά παραδοσιακά κομμάτια διασκευασμένα σε έναν πιο σύγχρονο για τα 90's ήχο. Δεν ξέρω αν έκαναν επιτυχία ουσιαστική ή η διαφήμιση του τότε προσπαθούσε να τα περάσει σαν κάτι νέο και μοναδικό όμως σίγουρα θυμάμαι τον χαμό που είχε γίνει στην τηλεόραση γι αυτά τα τραγούδια.

Βρισκόμαστε λοιπόν στο έτος 2017 και άκουσα για πρώτη φορά στη ζωή μου την φωνή της Μαρίνας Σάττι (σαν το κοριτσάκι από το Matrix) στο τραγούδι Μάντισσα. Την τραγουδίστρια δεν την ήξερα και φυσικά δεν ήξερα και τι είδος μουσικής τραγουδάει. Όμως αυτό το τραγούδι μου κόλλησε στο μυαλό, το βίντεο κλιπ της με εντυπωσίασε και ενώ στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα ακόμα τραγούδι που κάνει επιτυχία για λόγους διαφήμισης κυρίως και προώθησης κατάλαβα κάτι. 

Κόλλησα με το τραγούδι αυτό για τον ίδιο λόγο που κόλλησα με τα τραγούδια των Villagers of Ioannina City. Παραδοσιακή ελληνική μουσική σε μια πιο μοντέρνα εκτέλεση. Και μπορεί να μην είμαι λάτρης των παραδοσιακών τραγουδιών όμως φαίνεται πως με λίγη προσοχή παντρεύονται τέλεια με μοντέρνα ακούσματα. Δεν είμαι μουσικός και δεν θα μιλήσω για τεχνικά θέματα όμως ως ακροατής και μάλιστα κάποιος που προτιμάει την ροκ και μέταλ μουσική όμως δίνει πάντα χώρο σε κάτι που του αρέσει ανεξαρτήτου είδους το κομμάτι αυτό είναι ένα από τα καλύτερα της χρονιάς για τα Ελληνικά δεδομένα. 

Αυτά σε θέματα μουσικής όμως το τραγούδι έγινε και βίντεο κλιπ και ακόμα και αυτό είναι προσεγμένο σε τέτοιο βαθμό που να σε "μαγεύει" και να μην θες να σταματήσεις να βλέπεις την ροή του. Από την μια βοηθάει η γλυκιά εμφάνιση της τραγουδίστριας όμως αυτό που χτυπάει τον θεατή ακριβώς στο ρεπτελοειδές του εγκεφάλου του είναι η ασταμάτητη ροή. Δεν ξέρω πόσες πρόβες έκαναν όμως το αποτέλεσμα είναι αρτιότατο.

Μάλιστα, κυκλοφόρησε και ένα βίντεο από τα making of του video clip. Αν λοιπόν κάποιος το δει αυτό θα καταλάβει το επίπεδο δυσκολίας. Κατ'αρχήν φαίνεται να γυρίστηκε όλο το βίντεο κλιπ με την μια. Χωρίς μοντάζ και άλλα κόλπα. Τουλάχιστον έτσι φαίνεται στο δικό μου απαίδευτο μάτι. Το δεύτερο σημείο είναι πως οι χορευτές και η τραγουδίστρια δεν χάνουν τον ρυθμό τους ακόμα και όταν κάνουν πέρασμα από καφετέριες που παίζει διαφορετική μουσική.Δεν είναι τυχαίο που το βίντεο κλιπ έγινε trend του youtube (από εκεί το έμαθα κι εγώ δηλαδή).

Μπορεί να είμαστε πολλοί εμείς που απεχθανόμαστε την ελληνική παραδοσιακή μουσική όμως με τέτοιες προσπάθειες νομίζω πως μπορούν να μείνουν στους Έλληνες κάποια από τα παραδοσιακά στοιχεία που τόσο κομπάζουν. Σε κάθε περίπτωση καλύτερα αυτό παρά οποιασδήποτε μορφής τσιφτετέλι.

Το κομμάτι που μου έχει κλέψει το μυαλό:


Τα making of: 


Και λίγο Villagers of Ioannina City να γουστάρουμε: 


Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Ο Ολυμπιακός...δεύτερος στην Ευρώπη!



Για άλλη μια φορά ο Ολυμπιακός πήγε στον τελικό του Final Four και συνάντησε έναν παλιό γνωστό του σε αυτό το θεσμό. 

Το 1995 ο Ολυμπιακός πήγαινε για πρώτη φορά στην ιστορία του στον τελικό του κυπέλλου πρωταθλητριών, αυτό που λέμε σήμερα Ευρωλίγκα. Στον ημιτελικό θα αντιμετώπιζε τον αιώνιο αντίπαλο του, τον Παναθηναϊκό. Αφού λοιπόν κατάφερε να ξεπεράσει τους πράσινους έφτασε στην πηγή και το μόνο που χρειαζόταν ήταν μια κούπα για να πιει νερό.

Όμως εκεί βρήκε τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Τον άνθρωπο που του στέρησε την πρώτη απόπειρα του να κατακτήσει το ευρωπαϊκό μπάσκετ. Και την δεύτερη. Την επόμενη χρονιά είχαμε επανάληψη. Ημιτελικός με Παναθηναϊκό και τελικό....Ρεάλ του Ομπράντοβιτς. Φυσικά, ο Ολυμπιακός έχασε εκείνο το βράδυ και έπρεπε να περιμένει 2 χρόνια μέχρι να κατακτήσει το πρώτο του ευρωπαϊκό τρόπαιο.

Εχθές λοιπόν είχαμε επανάληψη του παρελθόντος. Ο Ολυμπιακός έφτασε στον τελικό και ήρθε αντιμέτωπος με τον πιο τυχερό προπονητή της Ευρώπης για άλλη μια φορά. Και φυσικά έχασε. Όχι όμως πριν κάνει όλο το κόσμο να παραμιλάει για την μοναδικότητα αυτής της ομάδας.

Αυτός ο Ολυμπιακός τα τελευταία χρόνια είναι στην κορυφή της Ευρώπης και μάλιστα με χαμηλότερο budget από τις περισσότερες μεγάλες ομάδες τις Ευρώπης. Παρά λοιπόν τα προβλήματα πάντα πολεμάει με νύχια και με δόντια να καταφέρει να κερδίσει άλλον έναν τίτλο.

Όμως είναι άτυχος. Φέτος, ενώ κατάφερε να φτάσει μεχρι το τέλος, έφτασε με δύο βασικούς παίχτες τραυματισμένους. Έφτασε στον τελικό και έπρεπε να αντιμετωπίσει την γηπεδούχο ομάδα με 13000 οπαδούς της να την στηρίζουν.

Και παρά τις δύσκολες συνθήκες ο Ολυμπιακός πάλεψε και για ακόμα μια φορά μας έκανε να συγκινηθούμε. Αρκετοί γράφουν στο facebook πως αυτός ο Ολυμπιακός θυμίζει τον Αρή του 80 που έκανε κάθε Πέμπτη ολόκληρη την Ελλάδα να μένει κολλημένη στη τηλεόραση για να δει τα νέα κατορθώματα.

Σε κάθε περίπτωση αυτό που έχει καταφέρει αυτός ο Ολυμπιακός, μια ομάδα με λιγότερα χρήματα στο budget της, με Έλληνες στον βασικό κορμό της τόσα χρόνια και με την σοβαρότητα ενός προπονητή όπως ο Σφαιρόπουλος μπορεί του χρόνου να ξαναφτάσει στον τελικό, να ξαναντιμετωπίσει τον "Γκαστώνε" Ομπράντοβιτς και να τον κερδίσει. Μέχρι τότε υπομονή και πάμε για το πρωτάθλημα Ελλάδας.

Κυριακή, 21 Μαΐου 2017

Ransomware



Το περασμένο Σαββατοκύριακο έγινε ο κακός χαμός με τον WannaCry, ένα Ransomware πρόγραμμα. Τι είναι όμως ένα Ransomware;

Ransomware, είναι ένα λογισμικό το οποίο έχει ως μοναδικό του σκοπό να σε αναγκάσει να δώσεις χρήματα σε κάποιον (στον δημιουργό του για παράδειγμα) ώστε να απαλλαγείς από το λογισμικό αυτό. Συνήθως για να σε αναγκάσει να το κάνεις αυτό σου κρυπτογραφεί το σκληρό σου δίσκο και τα δεδομένα σου με αποτέλεσμα να μην μπορείς να τα διαχειριστείς.

Άλλες φορές σου προκαλεί την εντύπωση πως ο υπολογιστής σου είναι υπό την κατοχή κάποιου άλλου απλά τοποθετώντας σαν πρώτη οθόνη ένα μήνυμα που λέει πως ο υπολογιστής σου δεν είναι προσβάσιμος πρέπει να βάλεις αυτά τα χρήματα σε αυτόν τον λογαριασμό ή κάτι παρόμοιο. Μπορεί να φαίνεται περίεργο όμως αρκετοί την έχουν πατήσει (ξέρω τουλάχιστον μια περίπτωση).



Εύρηκα



Περίπου το 2002 το Mega έβαζε μια από τις καλύτερες, αν όχι την καλύτερη σειρά, που έχει εκπέμψει ποτέ από ιδιωτικό κανάλι. Ονομαζόταν Εύρηκα και αναλάμβανε τον ρόλο του καθηγητή που δεν είχες ποτέ στο σχολείο. Αναλάμβανε την εκλαΐκευση της πολύπλοκης επιστημονικής γνώσης σε ένα 25 λεπτο.
Η σειρά έπαιζε κάθε Σάββατο περίπου το μεσημέρι και θυμάμαι πως όταν μπορούσα την έβλεπα. Όντας φοιτητής εκείνη την περίοδο δεν είχα ακόμα πρόσβαση σε τηλεόραση και όταν απέκτησα (με μια μεταχειρισμένη κάρτα τηλεόρασης για τον υπολογιστή μου ) η σειρά αυτή είχε σταματήσει να παίζει.

Ευτυχώς, με το μαγικό εργαλείο που ονομάζεται YouTube και την προ νόηση που είχαν κάποιοι να γράψουν σε βίντεο τις εκπομπές αυτές, σήμερα μπορούμε να τις δούμε οποιαδήποτε ώρα θέλουμε απλά με ένα click. 

Παραθέτω μερικά επεισόδια:


edit: Μπήκα λίγο στη διαδικασία να ψάξω για την συγκεκριμένη εκπομπή και ανακάλυψα πως το 2015 η κρατική τηλεόραση είχε προβάλει 13 επεισόδια. Άρα είναι ένα concept που δεν ξεχάστηκε και ελπίζω να υπάρξει και Εύρηκα #3.





Κυριακή, 14 Μαΐου 2017

Τα HP Laptop μας παρακολουθούν!



Πολλές φορές οι συνωμοσιολόγοι λένε πως οι μεγάλες εταιρίες μας παρακολουθούν. Φυσικά, υπάρχει και η μαρτυρία του Snowden  που τους επιβεβαιώνει ακόμα περισσότερο τους ισχυρισμούς. Έχουμε λοιπόν ακόμα μια είδηση που επιβεβαιώνει τις θεωρίες συνωμοσίας.

Η ModZero, μια εταιρία ασφαλείας υπολογιστικών συστημάτων, ανακάλυψε πως σε laptop της HP τα οποία κυκλοφορούν από το 2015 υπάρχει λογισμικό που καταγράφει τα keystrokes του χρήστη σε ένα μη κρυπτογραφημένο αρχείο. 

Ο κώδικας του που κάνει αυτή την ενέργεια φαίνεται να υπάρχει στους drivers του ήχου. Ακόμα δηλαδή και να δεις τη διεργασία αυτή να τρέχει στο σύστημα σου δεν θα καταλάβεις πως κάτι περίεργο συμβαίνει.

Για άλλη μια φορά το θέμα της ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων δρομολογείται σε ένα λειτουργικό ελεύθερο λογισμικού. Μόνο σε αυτή τη περίπτωση θα είσαι περισσότερο σίγουρος πως δεν σε παρακολουθεί κανένας για κανένα λόγο. 

Πηγή:
http://www.insomnia.gr/

Σάββατο, 13 Μαΐου 2017

PC Master Race ή απλά PC Master ;;;



Πριν μια εβδομάδα είπα να χαλαρώσω λίγο αναπολώντας όμορφες στιγμές από το παρελθόν. Είδα διάφορα βίντεο, το ένα έφερε το άλλο και κατέληξα στο Computer Show, την video εκπομπή που προσέφερε το PC  Master μαζί το περιοδικό. Παρακολουθώντας λοιπόν το βίντεο σκέφτηκα να γκουγκλάρω τα ονόματα των συντακτών. Έτσι ήρθα αντιμέτωπος με το PC Master Race!

Στην αρχή νόμιζα πως ήταν ένα ακόμα site με game reviews. Με μια όμως σύντομη ανάγνωση των ονομάτων των συντακτών κατάλαβα πως βρισκόμουν μπροστά σε μια αποκάλυψη. Συντάκτες από το περιοδικό PC Master, είτε παλιές καραβάνες (όπως η Ζωή Μαρμαρά, ο Νότης Χαλκίδης, ο Αργύρης Γιαγιάς κλπ)  ή και νεότεροι (όπως η Μαριλη Νικολη, ο Άκης Πολυράκης κλπ) ήταν υπεύθυνοι αυτού του site.

Ήταν ηλίου φαεινότερο πως το PCMR δεν ήταν τυχαίο. Έχει φτιαχτεί με σκοπό την διαδικτυακή αναβίωση του αγαπημένου μου PC Master. Γρήγορα, γρήγορα ξεπέρασα τον ενθουσιασμό μου για να ακολουθήσει ακόμα μεγαλύτερος ενθουσιασμός. Τα Reviews στο site δεν είναι τυπικές ιστοσελίδες σε HTML. Είναι κανονικό περιοδικό σε ηλεκτρονική μορφή. 

Μπορεί να μην έχεις την αίσθηση του χαρτιού στα χέρια σου όμως...διάολε το συναίσθημα ενός ακόμα PC Master, έστω και με διαφορετικό όνομα ήταν εκεί. Δυστυχώς η απογοήτευση ήρθε γρήγορα. Όχι γιατί το περιοδικό είναι κακό αλλά γιατί η συχνότητα είναι μικρή. Βέβαια το βρίσκω απόλυτα λογικό μιας και το 2017 το να βγάζεις ένα περιοδικό έστω και ηλεκτρονικά δεν είναι εύκολο. 

Μάλιστα, αν και μπορεί να κάνω λάθος εδώ, έχω την εντύπωση πως δεν είναι εμπορικό. Στο περιοδικό δεν πρόσεξα διαφημίσεις (εκτός από την εισαγωγική σελίδα που...μπορεί και να μην είναι διαφημίσεις με την εμπορική έννοια του όρου) και υποθέτω πως δεν υπάρχουν έσοδα από την προσπάθεια αυτή. Αλλά ξαναλέω πως δεν μπορώ να είμαι σίγουρος άρα είναι μια απλή υπόθεση.

Σε κάθε περίπτωση θα ελέγχω συχνά πυκνά το site για ανανεώσεις και νέο υλικό. Αξίζει η αναμονή νομίζω για να ξαναδιαβάσεις συντάκτες οι οποίοι σε κρατούσαν συντροφιά στο μαγικό κόσμο των PC games. 

Το site μπορεί να το βρει κανείς εδώ:


Και φυσικά το βίντεο από το οποίο άρχισε η αναζήτηση μου:

Κυριακή, 7 Μαΐου 2017

Open Tomb ( Όταν το Tomb Raider γίνεται Open Source)



Τι μπορεί να συμβεί αν είσαι φανατικός των αρχικών Tomb Raider και θέλεις να βελτιώσεις λίγο τα γραφικά και το χειρισμό του αλλά η Square Enix δεν σου δίνει τον κώδικα; Τι άλλο; Την γράφεις κανονικά και φτιάχνεις τα παιχνίδια αυτά από το μηδέν.

Αυτό ακριβώς λοιπόν έγινε και μια ομάδα παθιασμένων developers έφτιαξαν το Open Tomb. Ένα ανοιχτού κώδικα project με το οποίο προσπαθούν να αναβιώσουν τις περιπέτειες της Lara Croft χωρίς την συγκατάθεση της Square Enix. 

Ναι αλλά σε τι λειτουργικό θα τρέχει αυτό το project. ΣΕ ΟΛΑ! Ναι σε όλα γιατί απλά μπορείς να το απολαύσεις στον Browser σου.

Όποιος θέλει να ρίξει μια ματιά στο παιχνίδι:
http://xproger.info/projects/OpenLara/

Όποιος ενδιαφέρεται να διαβάσει τον κώδικα του παιχνιδιού:
https://github.com/opentomb/OpenTomb

Υπάρχει ρατσισμός στο NBA;



Το μπάσκετ είναι το άθλημα των μαύρων. Διαφωνεί κανείς με αυτό; Στο NBA, στο καλύτερο πρωτάθλημα μπάσκετ στο κόσμο, οι περισσότεροι παίχτες είναι μαύροι. Και για να μην ξεσηκωθεί κανένας πολιτικά ορθός και αρχίσει να με χαρακτηρίζει ρατσιστή να ξεκαθαρίσω πως δεν είναι ρατσισμός να λες έναν μαύρο πως είναι μαύρος. Ρατσισμός είναι να του λες πως είναι κατώτερος από σένα που είσαι λευκός. 

Συνεχίζω λοιπόν και λέω πως οι περισσότεροι παίχτες είναι μαύροι. Ο τρόπος που είναι στημένο το παιχνίδι του μπάσκετ ευνοεί τον γρηγορότερο, τον πιο αθλητικό και αυτόν που θα δουλέψει περισσότερο με επαγγελματισμό.  Και είτε αρέσει αυτό σε κάποιους είτε όχι οι καλύτεροι παίχτες που έχουν περάσει από το NBA είναι κυρίως μαύροι. Και αυτό γιατί απλά έχουν καλύτερα αθλητικά προσόντα από τους λευκούς αφού όπως ήταν ο τίτλος μια παλιάς μπασκετικής ταινίας οι λευκοί δεν μπορούν να πηδήξουν.

Όμως υπάρχει ρατσισμός απέναντι στους λευκούς στο NBA; Δεν είναι λίγοι οι λευκοί Ευρωπαίοι που τα έχουν καταφέρει περίφημα στο NBA. Από τον Toni Kukoc, τον πρώτο Ευρωπαίο που κέρδισε πρωτάθλημα NBA μέχρι τον Dirk Nowitzki και φυσικά όλους τους ενδιάμεσους αυτών. Άρα σίγουρα δεν μπορεί κανείς να πει πως υπάρχει ρατσισμός στο NBA σε σχέση με το χρώμα κάποιου. Αρκεί να μπορεί να βάλει την μπάλα στο καλάθι και να παίζει άμυνα.

Όμως που είναι οι λευκοί Αμερικάνοι που ξεχωρίζουν στο NBA. Αυτοί που μπορούν να πάρουν μια ολόκληρη ομάδα στις πλάτες τους, να την κουβαλήσουν μέχρι τον τίτλο και να καταφέρουν να μπουν στο Hall of Fame. Ο τελευταίος τέτοιου επιπέδου παίχτης ήταν ο Larry Bird. Και φυσικά δεν ήταν αθλητικός όσο κάποιος μαύρος. Ούτε εφημερίδα δεν μπορούσε να πηδήξει. Όμως ήξερε να παίζει έξυπνα και σκληρά κάθε βράδυ.

Που είναι λοιπόν αυτοί οι Αμερικάνοι; Γιατί το NBA δεν τους θέλει. Τι συνωμοσία κρύβεται πίσω από όλα αυτά; Μήπως είναι οι Εβραίοι; Άλλωστε ο κομισάριος του NBA είναι Εβραίος (Silverman). Πέρα από την πλάκα όμως δεν νομίζω πως υπάρχει καμία συνωμοσία πίσω από όλα αυτά. Ο λόγος θεωρώ πως είναι απλός.

Οι Ευρωπαίοι ξεκινάν να παίζουν σε υψηλό επίπεδο από νωρίς. Ας πάρουμε το παράδειγμα του Γιώργου Πρίντεζη. Ήρθε στον Ολυμπιακό, στον επαγγελματικό Ολυμπιακό όταν ήταν 16 χρονών. Έμαθε να δουλεύει και να παίζει σαν επαγγελματίας από αυτή την μικρή ηλικία και μάλιστα με συμπαίχτες του ονόματα όπως ο Dino Radja και ο David Rivers. Το ίδιο και με τον Κώστα Σλούκα. Όταν ήρθε στον Ολυμπιακό ήταν μόλις 18 χρονών. Μπήκε και αυτός στο κλίμα του επαγγελματισμού από μικρός.

Κάτι άλλο που ξεχωρίζει τους Αμερικάνους λευκούς από τους Ευρωπαίους είναι ο τρόπος που μαθαίνουν το άθλημα. Οι Ευρωπαίοι εστιάζουν περισσότερο στο ομαδικό παιχνίδι. Στα συστήματα και στις ομαδικές άμυνες. Οι Αμερικάνοι ψάχνουν πάντα τον σούπερμαν που θα τα κάνει όλα στο παρκέ. Ξεχνάν λοιπόν να μάθουν τα βασικά και εστιάζουν σε αυτόν που μπορεί να έχει τα αθλητικά χαρίσματα.

Και τι μπορούν να κάνουν οι Αμερικάνοι λευκοί για να μπορούν να παίξουν μπάσκετ σε μια ομάδα του NBA και να ξεχωρίσουν; Η απάντηση είναι απλή. Ό,τι κάνουν και οι μαύροι που δεν καταφέρνουν να μπουν σε κάποια ομάδα του NBA. Να παίξουν δηλαδή στην Ευρώπη και αν αποδείξουν την αξία τους εδώ θα ανοίξουν οι πόρτες και εκεί. 

Όποιος λοιπόν θεωρεί πως το NBA έχει ρατσιστικά κριτήρια ας ρωτήσει όλους τους μαύρους που αποτυγχάνουν εκεί και παίζουν στην Ευρώπη. Γιατί το μπάσκετ είναι ένα προϊόν που δίνει μεγάλη σημασία στο ποιος θα βάλει τη μπάλα στο καλάθι χωρίς να παίζει ρόλο το χρώμα του. Αν είσαι καλός και ταιριάζεις στο στυλ παιχνιδιού της ομάδας θα παίξεις. Αν όχι δεν θα παίξεις.

Νοσταλγίας παιχνιδίσματα!



Εχθές με έπιασε μια μικρή νοσταλγία και είπα να ψάξω τα CD μου να δω τι έχω από abandonware παιχνίδια που θα ήθελα να παίξω. Φυσικά όλα αυτά τα παιχνίδια τρέχουν σε DOS οπότε μια λύση για να μπορείς να τρέξεις DOS παιχνίδια σε υπολογιστή του 2017 είναι να βάλεις το DOSbox στον υπολογιστή σου και να τρέξεις το παιχνίδι που σε έκανε όταν ήσουν μικρός να κάψεις αρκετές ώρες. 

DOSBox σε Linux:



Εκτός όμως από παιχνίδια σε DOS, εμείς που μπήκαμε αρκετά αργά στον κόσμο τον PC, είχαμε τις υπερδύναμες κονσόλες να μας κάνουν παρέα. Έτσι, το μεγαλύτερο ποσοστό νοσταλγίας για μένα είναι παιχνίδια του NES, GameBoy, MegaDrive και φυσικά SNES.

ZSNES σε Linux:



NES σε Linux:


Game Boy σε Linux:



Ευτυχώς υπάρχουν όλοι αυτοί οι emulators που μας δίνουν την δυνατότητα, έστω και παράνομα, να ζήσουμε λίγο από εκείνες τις εποχές ξανά ή για τους νεότερους, να μάθουν τι παίζαμε εμείς και να καταλάβουν πόσο έχει εξελιχθεί η τεχνολογία.