Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

PC Master: 20 χρόνια μετά

Σαν και σήμερα (ή τέλος πάντων στο περίπου) πριν 20 χρόνια άγγιξαν τα χέρια μου για πρώτη φορά το περιοδικό PC master. Ήταν το τεύχος Νο 80, Ιανουάριος του 1997.



Το τεύχος αυτό λοιπόν κόστιζε τότε 1.500 δρχ. και για να μας δελεάσει όλους εμάς έδινε δώρο ένα CD με demos παιχνιδιών και διάφορα άλλα προγράμματά. Στο εξώφυλλό του βλέπουμε με μεγάλα γράμματα τον τίτλο του βασικού review του τεύχους. PHANTASMAGORIA 2. Το περίεργο είναι πως εκείνη την εποχή για τους PCάδες δεν ήταν πρώτη μούρη το FIFA 97 (το οποίο παρουσιάζουν στο ίδιο τεύχος) αλλά ένα adventure game.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στο τέλος του Δεκεμβρίου 1996 έγινα για πρώτη φορά κάτοχος ενός PC. Μπορεί ο AMD 100 Mhz και τα 8 ΜΒ RAM να μην ήταν state-of-the-art για εκείνη την εποχή όμως ήταν αρκετά για να με κάνουν να λατρέψω τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Μάλιστα μαζί με έναν Lexmark εκτυπωτή και μια 15άρα οθόνη το κόστος είχε φτάσει, αν θυμάμαι καλά, περίπου στα 400.000 - 450.000 δρχ. 

Σαν νέος στον χώρο των υπολογιστών και για να αρχίσω να καταλαβαίνω τι ήταν αυτό το θηρίο που στόλιζε το γραφείο στο οποίο διάβαζα τα μαθήματα μου είχα αρχίσει να ψάχνω για ένα περιοδικό που θα συνδύαζε την διασκέδαση με την βαθύτερη κατανόηση των υπολογιστών και της τεχνολογίας. Είχα αρχίσει να διαβάζω περιοδικά όπως το Chip και το RAM όμως για το πρωτόγονο μυαλό μου είχε πολλά πράγματα που δεν κατανοούσα και ελάχιστα πράγματα για διασκέδαση (δηλαδή παιχνίδια). 

Ώσπου έπεσα για πρώτη φορά στο PC master και από τότε έχασα ελάχιστα τεύχη. Το PC master τότε συνδύαζε τα PC Games με την τεχνολογία με μεγαλύτερη έμφαση φυσικά στα παιχνίδια. Και τι άλλο θα ήθελε ένα 15 χρόνο παιδάκι από το να παίξει παιχνίδια. Μέσω λοιπόν του PC Master και τα γραφόμενα του Ανδρέα Τσουρινάκη έμαθα για τον μαγικό κόσμο των Adventure games. Εξ' αρχής ο τρόπος γραφής του μεγάλου Ανδρέα με ενθουσίασε και ξεχώριζε από τον λίγο πιο "ανώριμο" τρόπο γραφής των υπολοίπων reviewers. Έδινε μια ποιότητα στο περιοδικό και στα παιχνίδια που παρουσίαζε και σύντομα έγινε ο αγαπημένος μου συντάκτης. Μερικά χρόνια αργότερα κατάλαβα πως την ίδια επιρροή που είχε σε μένα είχε και σε άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Και σε αυτό το σημείο είναι που πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ αλλά με έκανε να λατρέψω τα adventure games και να ξεπεράσω τους φόβους μου (ενώ ήξερα αγγλικά δεν είχα την σιγουριά πως θα καταλάβω τα πάντα ή πως θα καταφέρω να λύσω γρίφους) και να ασχοληθώ με αυτό το είδος. Ευχαριστώ λοιπόν Ανδρέα.

Το PC Master όμως εκείνη την εποχή, δεν ξεχώριζε μόνο για τα γραπτά του Τσουρινάκη αλλά για το παρεϊστικό ύφος που είχε. Από το πρώτο τεύχος που έπιασα στα χέρια μου (το τεύχος 80 όπως έγραψα παραπάνω) ήταν αντιληπτό πως οι συντάκτες είχαν αγάπη γι αυτό που έκαναν και περνούσαν καλά μεταξύ τους πειράζοντας ο ένας τον άλλον. Με αυτό τον τρόπο σε έβαζαν στην παρέα και εσένα, τον αναγνώστη και γέλαγες με τα inside jokes αλλά και δημιουργούσες στο μυαλό σου τις προσωπικότητες του καθένα από τους συντάκτες. Το PC Master δεν ήταν ένα απρόσωπο περιοδικό με ανθρώπους που έγραφαν 10 - 20 τεχνικά στοιχεία για μια κάρτα γραφικών. Κάθε άρθρο είχε την προσωπικότητα του συντάκτη του και έπαυε να είναι απρόσωπο και ψυχρό.

Έτσι λοιπόν εκείνο το πρώτο τεύχος που κράτησα στα χέρια μου ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που κράτησε μέχρι και τα τελευταία περίπου χρόνια μου ως φοιτητής. Θυμάμαι πως κρατούσα όλα τα τεύχη ευλαβικά και ταξινομημένα μέσα στη ντουλάπα μου ώστε να τα έχω σαν reference αλλά και για να ξαναδιαβάζω κάτι που μπορεί να μην θυμόμουν ή απλά για να διασκεδάσω. Δυστυχώς τα τεύχη αυτά δεν υπάρχουν πια γιατί καμιά φορά η ανάγκη των γονιών για καθαριότητα τους κάνει να πετάνε "αυτά τα παλιόχαρτα" που μαζεύεις χωρίς να έχουν ιδέα την συναισθηματική αξία που μπορεί να έχουν για σένα. Δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος που είχε αυτή την εμπειρία αλλά νομίζω θα είμαι και από τους τελευταίους αφού πλέον το έντυπο μέσω ειδησεογραφίας έχει σχεδόν εξαφανιστεί. 

Ένα άλλο σημείο που θέλω να θυμίσω σε όσους είχαν στα χέρια τους το τεύχος Νο 80 ήταν οι συνεντεύξεις παιδιών και ενηλίκων που υπήρχε στο συνοδευτικό CD. Οι συντάκτες λοιπόν του περιοδικού, οπλισμένοι με μια κάμερα και μικρόφωνο, πήγαιναν στην οδό Στουρνάρη, το βασίλειο τότε της τεχνολογίας, και έπαιρναν συνεντεύξεις από κόσμο. Σε αυτό λοιπόν το τεύχος υπάρχει και η συνέντευξη ενός παιδιού που τότε ήταν ένας ακόμα gamer από εμάς και το επώνυμο του ήταν Αντζαράκης. Είκοσι χρόνια μετά το παιδί αυτό είναι δικηγόρος και αδελφός του είναι ο stand-up comidian Διονύση Αντζαράκη. 


Το πρώτο χτύπημα για το PC Master ήταν όταν ο Τσουρινάκης αποφάσισε να σταματήσει. Το περιοδικό από τότε και μετά είχε χάσει κάτι από την μαγεία του. Όμως συνέχιζε να κυκλοφορεί ώσπου πριν 1,5 - 2 χρόνια περίπου σταμάτησε την κυκλοφορία του, όπως έχουν κάνει πολλά έντυπα περιοδικά. Ζούμε μια άλλη εποχή, για καλό ή για κακό, αλλά για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το PC Master η χρυσή εποχή του θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μας.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου