Κυριακή, 26 Φεβρουαρίου 2017

Δέκα διάσημοι που δεν ήταν...αυτό που πιστεύουμε πως ήταν



Αν και έχω κάποιες ιστορικές φυσιογνωμίες ως πρότυπα στη ζωή μου (όπως για παράδειγμα ο Τέσλα ή ο Σωκράτης) δεν αφήνω τον εαυτό μου να τους εξιδανικεύσει. Δυστυχώς από την εμπειρία μου στο ανθρώπινο είδος έχω καταλάβει πως κανένας άνθρωπος δεν είναι τόσο καλός όσο λένε οι επόμενες γενιές ή ο μύθος του πως είναι.

Δεν υπάρχει άνθρωπος που να είναι απόλυτα ειλικρινής, απόλυτα σοφός ή απόλυτα ηθικός. Αυτή είναι η εξιδανικευμένη εικόνα που φτιάχνουν οι άνθρωποι για μια σημαντική προσωπικότητα της ανθρώπινης ιστορίας, κάτι που οδηγεί στο ψέμα και στο μύθο. Όταν λοιπόν έχουμε έναν μύθο που πιστεύουμε για μια προσωπικότητα είναι δύσκολο να πιστέψουμε πως μπορεί αυτή η προσωπικότητα κάποτε να έκανε κάτι διαφορετικό από αυτό που την έχουμε εξιδανικευσει. Άρα δεν κρατάμε την αλήθεια από το κάθε πρόσωπο αλλά την φανταστική εικόνα του κάτι που σημαίνει πως θα μπορούσαμε αν πλάσουμε εμείς οι ίδιοι ένα φανταστικό πρόσωπο και αν το λατρεύουμε. Όπως δηλαδή κάνουν οι θρησκείες.

Η αλήθεια λοιπόν πρέπει να λέγεται όχι απλά γιατί είναι η αλήθεια αλλά και γιατί πρέπει να καταλάβουμε πως ακόμα και οι πραγματικοί "υπεράνθρωποι" της ανθρώπινης ιστορίας είναι ή ήταν απλοί άνθρωποι που είχαν τα λάθη τους και τις αδυναμίες τους. Ας δούμε μερικές τέτοιες περιπτώσεις: 

Σάββατο, 25 Φεβρουαρίου 2017

Το All Star Game χάνει τη μαγεία του...



Τα τελευταία χρόνια το All-Star Game, ο βασικός αγώνας των μεγάλων αστέρων, έχει γίνει πιο βαρετός κι από το να πετάς βρεγμένα χαρτάκια στο τοίχο. Κάθε χρόνο τα μεγάλα αστέρια ΔΕΝ παίζουν άμυνα, καρφώνουν από οπουδήποτε και με οποιοδήποτε τρόπο και εμείς οι θεατές, νομίζουμε πως βλέπουμε δύο άγνωστους τύπους να παίζουν NBA JAM. 

Όμως το μπάσκετ δεν είναι video game. Δεν λέω πως δεν θέλεις να δεις φοβερά και τρομερά καρφώματα. Και φυσικά υπάρχει και ο ανάλογος διαγωνισμός. Όμως θες να τα δεις να συμβαίνουν απέναντι σκληρών αμυνών. Θες να δεις τους ΚΑΛΥΤΕΡΟΥΣ να παίζουν και τρομερή επίθεση αλλά και ισοπεδωτική ΑΜΥΝΑ ώστε να απολαμβάνεις το όμορφο αποτέλεσμα της κάθε επίθεσης. Αυτό λοιπόν δεν συμβαίνει τα τελευταία χρόνια.

Και μπορεί στην αρχή να είχε ενδιαφέρον όμως για πόσο μπορείς να βλέπεις έναν άνθρωπο να κάνει μόνος του καρφώματα χωρίς να αντιμετωπίζει κάποια σοβαρή άμυνα; Δεν ξέρω αν η ιδέα αυτή ήταν "εντολή" του Άνταμ Σίλβερ ή πρωτοβουλία των παιχτών όμως σε κάθε περίπτωση κάνει περισσότερο κακό παρά καλό.

Το βασικό παιχνίδι των αστέρων είναι από τα μόνα events που ακόμα κρατάν ζωντανό το All Star Game. Ο διαγωνισμός καρφωμάτων είναι εντάξει όμως αν δεν δεις τους καλύτερους τη νόημα έχει. Φυσικά αναφέρομαι στην άρνηση του Lebron να πάρει μέρος σε έναν διαγωνισμό καρφωμάτων. Πραγματικά τι φοβάται; Μήπως χάσει; Ε, και; Ο MJ πήρε μέρος σε διαγωνισμός τρίποντων και έχασε βασιλικά όμως ο κόσμος τον είδα και τον απόλαυσε.  

Για να είμαι ειλικρινής φέτος απόλαυσα περισσότερο το Celebrity game παρά το main event. Είχε πλάκα, δεν περιμένεις υπερθέαμα έτσι κι αλλιώς και συνολικά το παιχνίδι είχε άλλη αύρα. Όμως ξέρεις πως οι παίχτες εκείνη δεν έχουν τις ικανότητες των μεγάλων οπότε δεν περιμένεις πολλά. Όταν βλέπεις τους μεγάλους θέλεις κάτι περισσότερο.

Όποιος διαφωνεί ας δει φάσεις από το All Star Game 2001 για να καταλάβει την τεράστια διαφορά ποιότητας του φετινού αγώνα με αυτόν που έγινε 16 χρόνια πριν.



Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

To Netflix μεταφέρει στην τηλεόραση το Castlevania



Ένα από τα αγαπημένα μου video games όλων των εποχών είναι η σειρά Castlevania. Μια σειρά που πάντα μου έκανε εντύπωση πως και οι Ιάπωνες δεν είχαν φτιάξει κάποιον anime. Τελικά, ήρθε ο καιρός να δούμε anime του Castlevania έστω και από το Netflix.

Δυστυχώς ακόμα δεν έχουμε πολλές πληροφορίες σχετικά με τη σειρά. Μέσα στο χρόνο όμως το Netflix θα προβάλει την πρώτη σεζόν. Ελπίζω το animation να είναι καθαρά Ιαπωνικό και η ιστορία να βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις ιστορίες των παιχνιδιών. 

Πηγή: Insomnia

Κυριακή, 12 Φεβρουαρίου 2017

PC Master: 20 χρόνια μετά

Σαν και σήμερα (ή τέλος πάντων στο περίπου) πριν 20 χρόνια άγγιξαν τα χέρια μου για πρώτη φορά το περιοδικό PC master. Ήταν το τεύχος Νο 80, Ιανουάριος του 1997.



Το τεύχος αυτό λοιπόν κόστιζε τότε 1.500 δρχ. και για να μας δελεάσει όλους εμάς έδινε δώρο ένα CD με demos παιχνιδιών και διάφορα άλλα προγράμματά. Στο εξώφυλλό του βλέπουμε με μεγάλα γράμματα τον τίτλο του βασικού review του τεύχους. PHANTASMAGORIA 2. Το περίεργο είναι πως εκείνη την εποχή για τους PCάδες δεν ήταν πρώτη μούρη το FIFA 97 (το οποίο παρουσιάζουν στο ίδιο τεύχος) αλλά ένα adventure game.

Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή. Στο τέλος του Δεκεμβρίου 1996 έγινα για πρώτη φορά κάτοχος ενός PC. Μπορεί ο AMD 100 Mhz και τα 8 ΜΒ RAM να μην ήταν state-of-the-art για εκείνη την εποχή όμως ήταν αρκετά για να με κάνουν να λατρέψω τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές. Μάλιστα μαζί με έναν Lexmark εκτυπωτή και μια 15άρα οθόνη το κόστος είχε φτάσει, αν θυμάμαι καλά, περίπου στα 400.000 - 450.000 δρχ. 

Σαν νέος στον χώρο των υπολογιστών και για να αρχίσω να καταλαβαίνω τι ήταν αυτό το θηρίο που στόλιζε το γραφείο στο οποίο διάβαζα τα μαθήματα μου είχα αρχίσει να ψάχνω για ένα περιοδικό που θα συνδύαζε την διασκέδαση με την βαθύτερη κατανόηση των υπολογιστών και της τεχνολογίας. Είχα αρχίσει να διαβάζω περιοδικά όπως το Chip και το RAM όμως για το πρωτόγονο μυαλό μου είχε πολλά πράγματα που δεν κατανοούσα και ελάχιστα πράγματα για διασκέδαση (δηλαδή παιχνίδια). 

Ώσπου έπεσα για πρώτη φορά στο PC master και από τότε έχασα ελάχιστα τεύχη. Το PC master τότε συνδύαζε τα PC Games με την τεχνολογία με μεγαλύτερη έμφαση φυσικά στα παιχνίδια. Και τι άλλο θα ήθελε ένα 15 χρόνο παιδάκι από το να παίξει παιχνίδια. Μέσω λοιπόν του PC Master και τα γραφόμενα του Ανδρέα Τσουρινάκη έμαθα για τον μαγικό κόσμο των Adventure games. Εξ' αρχής ο τρόπος γραφής του μεγάλου Ανδρέα με ενθουσίασε και ξεχώριζε από τον λίγο πιο "ανώριμο" τρόπο γραφής των υπολοίπων reviewers. Έδινε μια ποιότητα στο περιοδικό και στα παιχνίδια που παρουσίαζε και σύντομα έγινε ο αγαπημένος μου συντάκτης. Μερικά χρόνια αργότερα κατάλαβα πως την ίδια επιρροή που είχε σε μένα είχε και σε άλλα παιδιά της ηλικίας μου. Και σε αυτό το σημείο είναι που πρέπει να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ σε έναν άνθρωπο που δεν γνώρισα ποτέ αλλά με έκανε να λατρέψω τα adventure games και να ξεπεράσω τους φόβους μου (ενώ ήξερα αγγλικά δεν είχα την σιγουριά πως θα καταλάβω τα πάντα ή πως θα καταφέρω να λύσω γρίφους) και να ασχοληθώ με αυτό το είδος. Ευχαριστώ λοιπόν Ανδρέα.

Το PC Master όμως εκείνη την εποχή, δεν ξεχώριζε μόνο για τα γραπτά του Τσουρινάκη αλλά για το παρεϊστικό ύφος που είχε. Από το πρώτο τεύχος που έπιασα στα χέρια μου (το τεύχος 80 όπως έγραψα παραπάνω) ήταν αντιληπτό πως οι συντάκτες είχαν αγάπη γι αυτό που έκαναν και περνούσαν καλά μεταξύ τους πειράζοντας ο ένας τον άλλον. Με αυτό τον τρόπο σε έβαζαν στην παρέα και εσένα, τον αναγνώστη και γέλαγες με τα inside jokes αλλά και δημιουργούσες στο μυαλό σου τις προσωπικότητες του καθένα από τους συντάκτες. Το PC Master δεν ήταν ένα απρόσωπο περιοδικό με ανθρώπους που έγραφαν 10 - 20 τεχνικά στοιχεία για μια κάρτα γραφικών. Κάθε άρθρο είχε την προσωπικότητα του συντάκτη του και έπαυε να είναι απρόσωπο και ψυχρό.

Έτσι λοιπόν εκείνο το πρώτο τεύχος που κράτησα στα χέρια μου ήταν η αρχή ενός ταξιδιού που κράτησε μέχρι και τα τελευταία περίπου χρόνια μου ως φοιτητής. Θυμάμαι πως κρατούσα όλα τα τεύχη ευλαβικά και ταξινομημένα μέσα στη ντουλάπα μου ώστε να τα έχω σαν reference αλλά και για να ξαναδιαβάζω κάτι που μπορεί να μην θυμόμουν ή απλά για να διασκεδάσω. Δυστυχώς τα τεύχη αυτά δεν υπάρχουν πια γιατί καμιά φορά η ανάγκη των γονιών για καθαριότητα τους κάνει να πετάνε "αυτά τα παλιόχαρτα" που μαζεύεις χωρίς να έχουν ιδέα την συναισθηματική αξία που μπορεί να έχουν για σένα. Δυστυχώς δεν είμαι ο μόνος που είχε αυτή την εμπειρία αλλά νομίζω θα είμαι και από τους τελευταίους αφού πλέον το έντυπο μέσω ειδησεογραφίας έχει σχεδόν εξαφανιστεί. 

Ένα άλλο σημείο που θέλω να θυμίσω σε όσους είχαν στα χέρια τους το τεύχος Νο 80 ήταν οι συνεντεύξεις παιδιών και ενηλίκων που υπήρχε στο συνοδευτικό CD. Οι συντάκτες λοιπόν του περιοδικού, οπλισμένοι με μια κάμερα και μικρόφωνο, πήγαιναν στην οδό Στουρνάρη, το βασίλειο τότε της τεχνολογίας, και έπαιρναν συνεντεύξεις από κόσμο. Σε αυτό λοιπόν το τεύχος υπάρχει και η συνέντευξη ενός παιδιού που τότε ήταν ένας ακόμα gamer από εμάς και το επώνυμο του ήταν Αντζαράκης. Είκοσι χρόνια μετά το παιδί αυτό είναι δικηγόρος και αδελφός του είναι ο stand-up comidian Διονύση Αντζαράκη. 


Το πρώτο χτύπημα για το PC Master ήταν όταν ο Τσουρινάκης αποφάσισε να σταματήσει. Το περιοδικό από τότε και μετά είχε χάσει κάτι από την μαγεία του. Όμως συνέχιζε να κυκλοφορεί ώσπου πριν 1,5 - 2 χρόνια περίπου σταμάτησε την κυκλοφορία του, όπως έχουν κάνει πολλά έντυπα περιοδικά. Ζούμε μια άλλη εποχή, για καλό ή για κακό, αλλά για όλους εμάς που μεγαλώσαμε με το PC Master η χρυσή εποχή του θα έχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στη καρδιά μας.

Οι 16 τύποι προσωπικότητας και το Myers - Briggs τεστ



Στη σημερινή εποχή της επιστήμης και της τεχνολογίας ο άνθρωπος προσπαθεί να αυτοπροσδιορίσει τον εαυτό του μέσα στο σύνολο και να αποδώσει χαρακτηριστικά. Οι περισσότεροι άνθρωποι το πραγματοποιούν αυτό με τα ζώδια και τα χαρακτηριστικά που το κάθε ζώδιο έχει σε σχέση με την ημερομηνία γέννησης του καθενός. Όμως, αυτός ο τρόπος δεν είναι ο πιο σωστός.

Οι ψυχίατροι μελέτησαν συμπεριφορές και χαρακτηριστικά ανθρώπων και τα ταξινόμησαν σε 16 διαφορετικές κατηγορίες ανάλογα με το πόσο εσωστρεφής ή εξωστρεφής είναι κάποιος κλπ. Για να μπορέσει κάποιος να βρει τον τύπο του αρκεί να κάνει ένα μικρό τεστ απαντώντας σε μερικές ερωτήσεις.

Η ανάλυση του τύπου έχει ενδιαφέρον από την άποψη αυτογνωσίας. Δεν μπορείς να πάρεις τις μετρητής αυτά που λέει αλλά ούτε και να τα αγνοήσεις.

Όποιος θέλει να κάνει το τεστ πάει εδώ.

Όποιος θέλει να δει την ανάλυση του τύπου του πάει εδώ.


Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Το ψέμα της μουσικής βιομηχανίας



Είναι αλήθεια πως η τεχνολογία έχει προχωρήσει αρκετά ώστε να μπορεί να διορθώνει τις φωνητικές ατέλειες των τραγουδιστών και το τελικό προϊόν που θα αγοράσεις για να ακούσεις να είναι πιο σωστό στο αυτή σου. Όμως σίγουρα μπορείς να ακούσεις την πραγματική φωνή ενός καλλιτέχνη όταν αποφασίσεις να τον ακούσεις ζωντανά. Λάθος!

Το να ακούσεις έναν τραγουδιστή ζωντανά δεν σου εξασφαλίζει πως θα ακούσεις την δικιά του ανεπεξέργαστη φωνή. Σίγουρα υπάρχουν τραγουδιστές που δεν τραγουδάνε playback στις ζωντανές τους εμφανίσεις αλλά νομίζω αυτοί είναι είτε μικρότερης εμβέλειας (Έλληνες τραγουδιστές που τραγουδάνε σε μαγαζιά για παράδειγμα) ή συνειδητοποιημένοι καλλιτέχνες που δεν συνάδουν με τα trends της εποχής.

Και εντάξει καταλαβαίνω πως οι pop τραγουδιστές, τα μεγάλα ονόματα, δεν τραγουδάνε μόνο αλλά χορεύουν ώστε να παρουσιάσουν ένα καλύτερο θέαμα στο κοινό. Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να τα κάνεις και τα δύο ταυτόχρονο όμως αν δεχθούμε πως το τραγούδι είναι εμπορικό προϊόν τότε ο καλλιτέχνης που σου υπόσχεται live ενώ τραγουδάει playback δεν σου προσφέρει αυτό που σου διαφημίζει. Είναι σαν να αγοράζεις τσίχλες με γεύση φράουλα και τελικά να είναι τυπική μαστίχα.

Αν όμως ο καθένας μπορεί να φτιάξει τη φωνή του ώστε να τραγουδάει σωστά τότε ποιος μπορεί να γίνει τραγουδιστής; Σίγουρα δεν χρειάζεται φωνή. Άρα ο μισός πληθυσμός της γης θα μπορούσε να ασχοληθεί με το τραγούδι επαγγελματικά. Η σύγχρονη βιομηχανία της μουσικής δεν εξαρτάται από τις καλές φωνές αλλά από την ωραία εμφάνιση και το image που προωθεί ο κάθε καλλιτέχνης.

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Το Nintendo NES των $500



Το NES είναι μια κονσόλα 30 και ετών. Όμως ακόμα και σήμερα υπάρχει κόσμος που θέλει να παίξει αυτά τα παλιά καλά παιχνίδια. Είτε είσαι στην ηλικία μου και έχεις ζήσει αυτές τις εποχές και θες να τις ξαναθυμηθείς ή είσαι νεότερος και θέλεις να μάθεις τι παίζαμε εμείς οι γηραιότεροι στα νιάτα μας, τα παιχνίδια του NES είναι πάντα επίκαιρα. Όμως πως θα τα παίξεις όλα αυτά τα καλά παιχνίδια;

Μπορείς να χρησιμοποιήσεις emulators που είναι ο οικονομικότερος τρόπος. Μπορείς να αγοράσεις κάποια κονσόλα κλώνο με NES on a Chip και να παίξεις τα παιχνίδια...πάλι σε emulation αλλά στη τηλεόραση σου. Η Nintendo μας έφερε σχετικά πρόσφατα το NES Mini όμως τελικά ο κατάλληλος τρόπος για να παίξεις τα παλιά καλά παιχνίδια είναι με μια κονσόλα NES των 500$.

Το Analogue NT Mini είναι μια συσκευή η οποία σου δίνει την δυνατότητα να παίξεις όλα τα παιχνίδια της συλλογής σου. Η συσκευή φαίνεται να είναι καλοσχεδιασμένη και απέχει από το φτηνιάρικο πλαστικό που χρησιμοποιούν οι περισσότεροι κλώνοι του NES.

Όμως τα πλεονεκτήματα του NT Mini δεν σταματάνε μόνο στον σχεδιασμό. Μπορείς να παίξεις κλασικά παιχνίδια σε δυτικά cartridges ή ακόμα και τα Ιαπωνέζικα παιχνίδια που το κέλυφος τους είναι διαφορετικό (αφού δεν υπάρχει το lock chip της Nintendo για προστασία από την πειρατεία). Έχεις επιλογές να παίξεις με HDMI, VGA αλλά και composite ώστε να παίξεις τα παιχνίδια σου στην παλιά καλή CRT που έχεις ακόμα γιατί...είσαι παρανοϊκός!

Στο κουτί φυσικά θα βρεις ένα controller που μοιάζει με υβρίδιο μεταξύ NES και SNES controller όμως μπορείς να χρησιμοποιήσεις και κάποιο δικό σου από το PS3, XBox και WiiU. Και φυσικά το controller είναι ασύρματο γιατί έχουμε 2017 και τα καλώδια είναι last year.

Το μεγαλύτερο μειονέκτημα του είναι η τιμή του, 500$ αλλά και το ότι πρέπει να έχεις physical cartridges για να μπορέσεις να παίξεις. Και τα δύο μειονεκτήματα αυτά μας κάνουν να σκεφτούμε πως η συσκευή δεν προορίζεται για τον μέσω gamer αλλά για κάποιον συλλέκτη ή hardcore retro gamer.

Αν θέλεις να δεις τα χαρακτηριστικά του ή ακόμα και να το αγοράσεις πας εδώ.

Το ρομποτικό μέλλον πλησιάζει (ο Handle της Boston Dynamics)



Έχετε σιγά σιγά ο καιρός που τα ρομπότ θα λειτουργούν και θα σκέφτονται σαν άνθρωποι και οι προφητείες του Μάτριξ θα βγουν αληθινές. Αν και δεν ξέρω για το δεύτερο το πρώτο πάντως φαίνεται όλο και περισσότερο να πλησιάζει.

Η Boston Dynamics παρουσίασε το νέο της εξελιγμένο ρομπότ με δυνατότητα να "αντιλαμβάνεται" το περιβάλλον του και να προσαρμόζει τις κινήσεις του ανάλογα με τα εμπόδια που θα βρει μπροστά του. Από το βίντεο φαίνεται πως διαθέτει εξελιγμένο σύστημα ισορροπίας αφού μπορεί να πηδάει με σχετική ευκολία εμπόδια αλλά και να ισορροπεί αντικείμενα στο "χέρι" του ώστε να μην χύσει για παράδειγμα το κρασί του ιδιοκτήτη του.

Λίγο η ρομποτική, λίγο η αυτοματοποιημένη οδήγηση και λίγο η εξέλιξη της τεχνιτής νοημοσήνης προμηνύουν ένα μέλλον αρκετά κοντά σε αυτό που εμπνεύστηκαν οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας όπως ο Asimov και ο Philip K. Dick.  Ελπίζουμε βέβαια όλοι χωρίς τα αρνητικά που περιγράφουν στα βιβλία τους.

Τετάρτη, 1 Φεβρουαρίου 2017

Πέθανε ο Πατέρας του Pacman



Δυστυχώς τη περασμένη εβδομάδα ο Πατέρας ενός από τα πιο γνωστά και σημαντικά ηλεκτρονικά παιχνίδια πέθανε. 

Ο Masaya Nakamura έκανε τον κόσμο να χάσει τον ύπνο του και τα κέρματα του όταν το 1980 σκαρφίστηκε την ιδέα μιας κίτρινης μπάλας που θα τρώει χαπάκια σε έναν λαβύρινθο και θα την κυνηγάνε φαντάσματα. Το παιχνίδι έγινε ανάρπαστο και από τότε έχουμε δει ουκ ολίγες παραλλαγές του. Είναι μαζί με το Tetris από τα πιο γνωστά παιχνίδια στα video games.

Ο μύθος λέει πως ο Nakamura εμπνεύστηκε τον Pacman όταν έτρωγε πίτσα και είδε να λείπει ένα κομμάτι με αποτέλεσμα να σχηματίζει την γνωστή σε όλους μας φιγούρα. Δεν ξέρω κατά πόσο είναι αλήθεια αυτό όμως σε κάθε περίπτωση ρίχνει λίγο παραπάνω πιπέρι στην ιστορία.


Πηγή: News247