Παρασκευή, 6 Ιανουαρίου 2017

Ο Γιάννης δεν με κάνει περήφανο...



Θα πω κάτι που δεν θα αρέσει σε κάποιους. ΔΕΝ με κάνει περήφανο η χρυσή Κορακάκη και ο μελλοντικός βασιλιάς του NBA επειδή κουβαλάν τον τίτλο του Έλληνα. Πριν όμως πάρετε τα αναμμένους δαυλούς και τα δικράνια σας για να με κυνηγήσετε αφήστε με να αιτιολογηθώ.

Αρχικά, θεωρώ πως η επιτυχία του κάθε ανθρώπου είναι αποκλειστικά δικιά του και μόνο. Μπορεί κάποιοι να τον βοήθησαν ΟΜΩΣ αν θέλεις να τα καταφέρεις τότε μπορείς να βρεις βοήθεια ακόμα και εκεί που δεν σου δόθηκε. Παράδειγμα, δεν ξέρουμε αν ο M.Jordan θα είχε την καριέρα που είχε αν δεν τον επέλεγαν στη σχολική ομάδα. Αν δηλαδή ο προπονητής του ήταν καλός και έλεγε "Παιδιά είναι ας τα βοηθήσω. Επίσης δεν είναι σίγουρο πως όταν κάποιος σε βοηθάει σημαίνει αυτόματα πως θα πετύχεις. Πόσα παιδιά δεν τα στέλνουν οι γονείς τους σε φροντιστήρια. Έχουν δηλαδή τη απαραίτητη βοήθεια. Όμως αρκετές φορές αποτυγχάνουν. Έτσι ακόμα και αν κάποιος σε βοηθάει να πετύχεις κάτι το 99% του αποτελέσματος είναι δικό σου. Και οι επιτυχία των σπουδαίων αθλητών λοιπόν είναι αποκλειστικά δικιά τους άρα εγώ δεν μπορώ να νιώσω υπερήφανος.

Αφού λοιπόν βγάλαμε την χαζή περηφάνια από την μέση θα ρωτάν κάποιοι "Γιατί τότε Θοδωρή ασχολείσαι με τον Greek Freak αν δεν σε κάνει περήφανο που πετυχαίνει στο NBA". Και η απάντηση μου είναι απλή. Για τον ίδιο λόγο που ασχολήθηκα να μάθω περισσότερα για τα κατορθώματα του Larry Bird και του M. Jordan. Γιατί η διαδρομή τους στη ζωή είναι μαθήματα για όλους μας. Δεν με κάνουν περήφανο αλλά μου δείχνουν πως πρέπει να ζήσω τη ζωή μου. 

Ας θυμηθούμε λίγο τον Γιάννη. Νιγηριανός, γεννημένος στην Ελλάδα που για να μπορέσει να ζήσει με την οικογένεια του πουλάει πειρατικά CD. Ένας άνθρωπος που έμαθε να ζει φτωχικά και να δουλεύει, την στιγμή που οι συνομήλικοι του έπαιζαν με το PS3 τους. Ένας άνθρωπος που τον "έφτυναν" οι αγνοαίματοι Χρυσαυγίτες και Ελλάνιοι γιατί γεννήθηκε μαύρος και φτωχός. Όμως αντί αυτός ο άνθρωπος να πει "Αφού είναι έτσι τα πράγματα, ας γίνω αυτό που έχουν προαποφασήσει οι άλλοι να είμαι και ας γίνω κλέφτης ή δολοφόνος. Η ζωή μου δεν αξίζει τίποτα" αποφάσισε να μην πέσει σε αυτή τη παγίδα, να παίξει μπάσκετ και να δουλέψει σκληρά ώστε να τα καταφέρει. Αυτό λοιπόν δεν με κάνει υπερήφανο αλλά ενθουσιασμένο καταρχήν γιατί υπάρχουν τέτοιοι άνθρωποι στο κόσμο και δεύτερον γιατί αν μπορεί ένας να τα καταφέρει τότε μπορεί και κάποιος άλλος. 

Εξίσου και με την Κορακάκη. Δεν με κάνει περήφανο επειδή είναι Ελληνίδα αλλά με ενθουσιάζει πως κατάφερε να βγει πρώτη με ελλειπή εξοπλισμό και πολλά πρακτικά προβλήματα. Με ενθουσιάζει γιατί, όπως και στην περίπτωση του Γιάννη, ΞΕΡΩ την πραγματικότητα που ζει αφού μοιραζόμαστε τα ίδια γεωγραφικά όρια. 

Οι αθλητές λοιπόν δεν με κάνουν περήφανο αλλά μου δίνουν ενθουσιασμό για ζωή και την ελπίδα πως όσο άσχημα και αν είναι τα πράγματα στη ζωή σου μπορείς να τα καταφέρεις αν το πιστέψεις, προσπαθήσεις και δουλέψεις σκληρά. Περήφανοι μπορούν να νιώθουν μόνο οι ίδιοι για τα κατορθώματα τους. Εμείς οι υπόλοιποι μπορούμε απλά να παραδειγματιστούμε και να χαρίσουμε στον εαυτό μας την προσωπική μας περηφάνια με τα δικά μας κατορθώματα.

Καλή μας Χρονιά!

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου