Κυριακή, 9 Οκτωβρίου 2016

Σαββατιάτικη βόλτα στην Αθήνα

Εχθές, είχα κανονίσει να κάνω μια βόλτα στην Αθήνα με βασικό σκοπό να αγοράσω καμιά μπλουζίτσα από το γνωστό κατάστημα Top Man στο Μοναστηράκι, ένα γνωστό μαγαζί στους Metalheads που τους αρέσει να "διαφημίζουν" τα αγαπημένα τους συγκροτήματα. Ε, φυσικά μετά τις αγορές είπα να πάω με την παρέα μου για φαγητό.

Δυστυχώς όμως στη Σαββατιάτικη Αθήνα του Οκτωβρίου είναι δύσκολο να βρεις κάποιο μαγαζί για να φας. Αυτό συμβαίνει για δύο λόγους. Από τη μια όλα τα φαγάδικα είναι γεμάτα κόσμο και δεν μπορείς να κάτσεις κάπου και από την άλλη κάποια μαγαζιά έχουν κλείσει. Είσαι για παράδειγμα στο Σύνταγμα και αποφασίζεις να φας Goodys και ενώ ξεκινάς τον κατήφορο για τα Goodys στο Μοναστηράκι ανακαλύπτεις πως έχουν κλείσει. Τι φάση παίζει με τα Goodys τα τελευταία χρόνια στο κέντρο. Είναι το δεύτερο κατάστημα που κλείνει σε διάστημα 2 ετών. 

Και τελικά βρίσκεις κάπου να κάτσεις να ξεκουραστείς και να σβήσεις τη πείνα σου. Και λες ωραία εδώ είμαστε. Και ενώ σου έχουν φέρει το φαγητό και είσαι με τη μπουκιά στο στόμα σκάει μύτη ο πλανόδιος πωλητής και σου βάζει στη μούρη μια πλαστική συσκευή που σε βοηθάει να περάσεις τη κλωστή στη βελόνα. "Ένα ευρώπουλο" λέει και εσύ είσαι με το κεμπάπ στο στόμα και τον κοιτάς με απορία. Με είδε και είπε "να ένας νοικοκύρης που ράβει τα ρούχα του" θα το χρειάζεται. Απορρίπτεις ευγενικά την πρόταση του και πας στη δεύτερη μπουκιά κεμπάπ.

Ενώ λοιπόν μασουλάς έρχεται ένας δεύτερος που σου πουλάει πλαστικό κουρδιστό παπάκι. Ρε γαμώτο 2016 έχουμε ποιος 34χρονός παίζει με πλαστικά παπάκια. Να ήταν ένα παπάκι σε οθόνη υπολογιστή να το καταλάβω. 

Και αφού έχεις φάει (έχεις γουρουνιάσει για την ακρίβεια) ξεκινάς να φύγεις να τσιμπήσεις και ένα παγωτάκι. Και για να καταφέρεις να φτάσεις μέχρι την πηγή του δροσερού αυτού γλυκίσματος πρέπει να περάσεις από 666 ανθρώπους ενήλικους, 666 μικρά παιδάκια που τρέχουν σαν τρελά και λόγο διαφοράς ύψους πολλές φορές δεν τα βλέπεις αν δεν φτάσουν λίγο πριν τα χτυπήσεις και 666 γέρους που κινούνται πιο αργά και από χελώνα.

Η αλήθεια είναι πως είχα καιρό να πάω βόλτα στο κέντρο αλλά δεν θυμάμαι να ήταν πάντα έτσι. Ή μπορεί απλά εγώ να έχω μεγαλώσει και να μην έχω την υπομονή που είχα κάποτε. Όπως και να έχει η επόμενη τέτοια βόλτα θα αργήσει γιατί είναι κουραστική τόσο για το σώμα όσο και για το πνεύμα. 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου