Πέμπτη, 30 Ιουνίου 2016

Game of Thrones έκτη σεζόν: Ήταν καλή τελικά;


Τέλος και η 6η σεζόν του Game of Thrones (την τελείωσα μέσα σε μια μέρα) και η ερώτηση είναι, ήταν τελικά καλή;

Η σεζόν αυτή ξεκινάει με τον Snow νεκρό, με την Khaleesi να την έχουν πάρει αιχμάλωτη η Dothraki και τους Lannister να έχουν "θρησκευτικούς" μπελάδες πίσω στο King's Landing. Γρήγορα γρήγορα, από το δεύτερο επεισόδιο το θέμα με τον νεκρό Jon Snow καταλήγει με αυτό που όλοι περιμέναμε. Την ανάσταση του με την βοήθεια της ιέρειας του φωτός, Μελισάντρε. Τίποτα σοκαριστικό αφού και η κουτσή Μαρία το περίμενε. Στην άλλη πλευρά του κόσμου, η Ντανέρης τραβάει το χαρτί του "δεν μπορεί να με κάψει η φωτιά" για δεύτερη φορά και με το "σοκ και δέος" των δράκων της κερδίζει επιτέλους τον πολύτιμο και πολυπόθητο στρατό Dothraki που ήθελε από την πρώτη σεζόν. Στο King's Landing τώρα η Σέρσι καταφέρνει κάτι που δεν κατάφερε ποτέ μέχρι τώρα. Ένα πετυχημένο σχέδιο για να ξεφορτωθεί τους Τζιχαντιστές των Επτά Θεών. Αν και είχε μια απώλεια...τον Βασιλιά Τόμμεν κάτι που την κάνει αυτόματα βασίλισσα του Westeros. 

Θα είμαι απόλυτα ειλικρινής και θα πω πως αυτή η σεζόν ήταν απίστευτα βαρετή. Μέχρι δηλαδή τα τελευταία δύο επεισόδια που γίνεται ο κακός χαμός. Στο επεισόδιο Νο 9 βλέπουμε την καλύτερη μάχη μέχρι τώρα μεταξύ του "άγριου" στρατού του Snow και του στρατού του Ράμσυ Μπολτον που στο ενδιάμεσο σκοτώνει τον πατέρα του για να γίνει ο Βασιλιάς του Βορρά. Απίστευτη μάχη που τελικά την κερδίζει ο Snow με ένα μικρό Twist όταν όλα φαίνεται να έχουν χαθεί. 

Στο τελευταίο επεισόδιο τα βλέπουμε όλα. Μαθαίνουμε ποιος είναι πραγματικά ο Jon Snow (κάτι που όλος ο κόσμος έχει καταλάβει), τον βλέπουμε να είναι ο βασιλιάς του Βορρά παρά το γεγονός πως είναι ο μπάσταρδος γιος του Ed (?), βλέπουμε τη Σέρσι να γίνεται βασίλισσα του Westeros και την Ντανέρης να βρίσκει στόλο για να επιτεθεί στο Westeros και να πάρει την εξουσία. Σε γενικές γραμμές όπως είπε και ο συνονόματος μου από το CUTthaShow όλοι οι ήρωες πήραν αυτό που τους άξιζε και εμείς αυτό που θέλαμε να δούμε.

Γιατί τώρα δεν μου άρεσε αυτή η σεζόν. Λοιπόν κάτι που παρατήρησα, αν και δεν είμαι 100% βέβαιος πως ισχύει, το fuck you και fuck χρησιμοποιείται περισσότερο και από ταινία με μπάτσους των 80's. Δεν έχω πρόβλημα με τη χρήση αυτών των εκφράσεων γενικά αλλά προσωπικά με έβγαζε από το mood του φανταστικού μεσαίωνα. Δεν είναι βέβαια ο βασικός λόγος που δεν μου άρεσε η σεζόν.

Η αγαπημένος μου χαρακτήρας, o Τύριον, έμοιαζε λίγο...off. Δεν είχε τη συμμετοχή που νομίζω ότι θα μπορούσε να έχει και το μοναδικό διπλωματικό σχέδιο που είχε απέτυχε ουσιαστικά. ΟΚ, όλοι αποτυγχάνουμε έστω και μια φορά στη ζωή μας και μπορώ αυτό να το αποδώσω ως, ρεαλισμό αλλά το γελοίο ήταν η προσπάθεια των σεναριογράφων να υπάρχει interaction μεταξύ των δύο πιστών ακολούθων της Ντανέρης (ο αρχηγός των άσπιλων και της μεταφράστριας) και του Τύριον. Πραγματικά γελοίο και δεν μου άρεσε καθόλου. Έμοιαζε εντελώς off και δεν μου άρεσε.

Το δεύτερο γελοίο σημείο ήταν το...Hold the door, απ' όπου ο Hodor πήρε και το όνομα του. Μα σοβαρά τώρα, Hold the door -> Hodor. Έχω διαβάσει υποθέσεις των φαν της σειράς που δίνουν καλύτερη ιστορία για τον Hodor. Δεν ξέρω αν το ίδιο συμβαίνει ή θα συμβεί και στο βιβλίο (έχω διαβάσει μόνο το πρώτο οπότε δεν ξέρω τι παίζει εκεί ακόμα) όμως το βρήκα γελοίο.

Σε όλες τις προηγούμενες σεζόν κάθε επεισόδιο είχε κάτι που σε έκανε να πεις What tha Fuck και να θέλεις να δεις τι θα γίνει στη συνέχεια. Σε αυτή τη σεζόν δεν το ένοιωσα αυτό καθόλου. Τα μόνα που με κράτησαν για να συνεχίσω να το βλέπω ήταν το plot της Arya, που τελικά γίνεται η δολοφόνος που όλοι ονειρευόμαστε και μήπως ο μικρός Bran (που στο ενδιάμεσο έχει γίνει ολόκληρο παλικάρι) δει στα οράματα του κάτι για το παρελθόν που δεν είχαμε υποψιαστεί μέχρι τώρα (που με εξαίρεση την δημιουργία των Night Walkers από τα παιδιά του δάσους δεν είδαμε και τίποτα που δεν ξέραμε).

Τι κρατάω από αυτή τη σεζόν; Σίγουρα τα δύο τελευταία επεισόδια που μάλλον θα μας οδηγήσουν σε μια φοβερή 7η σεζόν, την μικρή Μόρμοντ που μοιάζει σαν τον Gregory House του Westeros και την Άρυα που έρχεται να σφάξει κόσμο. Γενικά η 7η σεζόν θα έχει γυναικεία χροιά αφού έχουμε πολλές γυναίκες να εμπλέκονται τόσο με τις μάχες που θα γίνουν όσο και με τα βασίλεια που θα κατακτήσουν.

Ολόκληρη η σεζόν αξίζει τελικά μόνο για τα δύο τελευταία επεισόδια. Μπορεί σε όλη τη διάρκεια να ήμουν σε μια απάθεια όμως στο τέλος κατάφεραν να με κάνουν να θέλω να δω τι θα γίνει στην επόμενη σεζόν. Αρκετοί φαν λένε και για την Lady Stonheart που θα είχε ενδιαφέρον να δούμε αφού είναι η νεκρή μαμά Stark που επιστρέφει από τον άλλο κόσμο, οπότε ελπίζω η 7η σεζόν να είναι πραγματικά επική όπως μας δείχνουν όλοι οι οιωνοί αυτής της σεζόν.


Δευτέρα, 27 Ιουνίου 2016

Zootopia



Έχω αρκετό καιρό να δω παιδική ταινία Disney κυρίως γιατί δεν με έλκει ιδιαιτέρα το 3D animation αλλά και εξαιτίας των ηρώων που προσπαθεί να προωθήσει η Disney τα τελευταία χρόνια. Ακόμα και τώρα προτιμώ σε μεγάλο βαθμό να παρακολουθήσω μια κλασική ταινία Disney των 90's, με αγαπημένη μου το Beauty and the Beast, παρά μια καινούρια ταινία. Παρ'όλα αυτά όμως είχα ακούσει πολλά θετικά για το Zootopia και ήθελα να το δω.

Στο Zootopia παρακολουθούμε την ιστορία μιας λαγουδίνας, της Judy Hops, να έχει ένα όνειρο, να γίνει αστυνομικός. Για έναν λαγό αυτό είναι κάτι ανήκουστο και δεν έχει ξαναγίνει όμως παρά τα εμπόδια η Judy τα καταφέρνει. Μπαίνει λοιπόν στην αστυνομία και οι καταστάσεις την οδηγούν να είναι υπεύθυνη μιας έρευνας που θα αποκαλύψει πολλά για την ονειρική Zootopia και της κυβέρνησης της.

Το animation, αν και όπως είπα δεν είμαι λάτρης σε γενικές γραμμές του 3D, μου άρεσε. Ήταν αρκετά καρτουνίστικο και αρκετές φορές με έκανε να ξεχνάω πως ήταν 3D. Η τεχνική αυτή του 3D animation έχει προχωρήσει πάρα πολύ και έχει βελτιωθεί σε μεγάλο βαθμό.

Το βασικότερο όμως στοιχείο της ταινίας είναι η χαρακτήρες και ο βαθμός που μπορεί κάποιος να ταυτιστεί μαζί τους. Η Disney έχει ιστορία σε αυτό το κομμάτι και το αποδεικνύει. Τόσο οι βασικοί χαρακτήρες όσο και τα "δεύτερα" είναι ενδιαφέροντες. Εύκολα κάποιος μπορεί να βρει κοινά με κάποιον από τους χαρακτήρες ή να συνδέσει κάποιους χαρακτήρες με αυτούς της πραγματικής ανθρώπινης ιστορίας με τους διεφθαρμένους πολιτικούς.

Αν τώρα κάποιος θέλει να δει μια παιδική ιστορία χαζοχαρούμενη και ευτυχισμένη τότε δεν νομίζω πως θα του αρέσει η ταινία. Όχι πως δεν έχει τον παιδικό τόνο των περισσότερων ταινιών Disney όμως η βασική του υπόθεση είναι η εξιχνιάσει κάποιας απαγωγής. Είναι ένα ντετέκτιβ στόρυ που, αν και ανάλαφρο, σου προκαλεί το ενδιαφέρον να θες να δεις τη συνέχεια. Τα αστεία της ταινίας ήταν παραδόξως πετυχημένα που ανταποκρίνονται τόσο σε ποιο παιδικές ηλικίες (τύπου πατάω την μπανανόφλουδα και πέφτω) μέχρι παρωδίες από γνωστές ταινίες και σειρές.

Το Zootopia είναι μια ταινία που μπορούν να απολαύσουν τόσο τα μικρά παιδιά όσο και τα μεγαλύτερα και να γελάσουν και οι δύο εξίσου.

Πέμπτη, 23 Ιουνίου 2016

Σωκράτης



Δεν υπάρχουν και πολλά λόγια που μπορούν να περιγράψουν τον μεγαλύτερο Έλληνα φιλόσοφο όλων των εποχών. Το παρακάτω βίντεο είναι από το 2009 όταν ο ΣΚΑΪ γύριζε τη σειρά για τους μεγάλους Έλληνες. Αν και μετά την ψηφοφορία δεν βρέθηκε στις πρώτες θέσεις θεωρώ πως την πρώτη θέση εκείνης της ψηφοφορίας έπρεπε να την κερδίσει είτε ο Σωκράτης ή ο Πλάτων. Όπως και να έχει ο ΣΚΑΪ μας έδωσε μια σειρά από καλογυρισμένα ντοκιμαντέρ αλλά και βιβλίων και ένα από αυτά υπάρχει στο παρακάτω βίντεο:

Daredevil Σεζόν 2η


Ο Daredevil είναι ο αγαπημένος μου χαρακτήρας Marvel. Πέρσι λοιπόν είδαμε την πρώτη σεζόν της σειράς Daredevil, που την βρήκα καταπληκτική όμως δεν μας άφησαν εκεί οι δημιουργοί της σειράς. Φέτος μας έδωσαν καλύτερη και πιο δυναμική δεύτερη σεζόν.

Σε αυτή τη σεζόν έχουμε, εκτός από τον Daredevil, την εκπληκτική Ηλέκτρα. Η Ηλέκτρα είναι η μεγάλη αγάπη του Daredevil, κάτι σαν την Catwoman για τον Batman. Ομολογώ πως την περίμενα περισσότερο σέξι, όμως είναι δύσκολο να βρεις ηθοποιούς με τις φυσικές αναλογίες των ηρώων ενός κόμικ. Ακόμα λοιπόν και με λιγότερο μπούστο η ηθοποιός που υποδύθηκε την Ηλέκτρα ήταν καταπληκτική. Σε οποιοδήποτε σημείο υπήρχε interaction με τον Daredevil μπορούσες να δεις πως του έβγαζε τον κακό του εαυτό. Τον σαγήνευε με τέτοιο τρόπο που ξεχνούσε τα πάντα και την ακολουθούσε σαν πιστό σκυλάκι στις περιπέτειες της. 

Εκτός όμως από την Ηλέκτρα είχαμε στη σειρά και τον δεύτερο αγαπημένο μου ήρωα στο κόσμο της Marvel τον Τιμωρό. Ο Τιμωρός λοιπόν ήταν αυτό που έπρεπε να είναι. Εκδικητικός, βίαιος χωρίς να μετανιώνει για τις δολοφονίες των κακοποιών που διαπράττει. Το καλό με τη σειρά είναι πως μας έδειξε ολόκληρη την ιστορία του Τιμωρού από την αρχή της δολοφονίας της οικογένειας του μέχρι το σημείο που φοράει την γνώριμη στολή με την νεκροκεφαλή. 

Η σειρά Daredevil, σε αντίθεση με τον κινηματογραφικό κόσμο της Marvel, έχει επιλέξει έναν πιο ρεαλιστικό τρόπο αφήγησης και παρουσίασης της ιστορίας (όσο γίνεται δηλαδή σε έναν φανταστικό κόσμο υπερηρώων). Οι ήρωες δεν φοράνε εξ'αρχής τις στολές τους που τους έχουμε γνωρίσει από τα κόμιξ αλλά αυτό γίνεται σταδιακά και μέσα από την ανάγκη τους για να προστατευθούν. Όλα έχουν κάποιο λόγο ύπαρξης και δεν γίνονται, η τουλάχιστον δεν δίνουν την εντύπωση, για να ικανοποιήσουν τους φαν των ηρώων που θέλουν να δουν τα frames του κομικ σε Live Action σειρά.

Και αυτό ακριβώς είναι το δυνατό σημείο της σειράς. Σε αντίθεση με το Flash, που είναι κατά τη γνώμη μου μέτρια σειρά, το Daredevil σε εγκλωβίζει στο σκοτεινό και γεμάτο διαφθορά κόσμο τους Hell's Kitchen. Δεν σου δίνει την ανάλαφρη αίσθηση μιας σειράς για παιδιά με "μαγική" τεχνολογία και πλούσια χρώματα. Αντίθετα όλα είναι πιο σκοτεινά και πιο επικίνδυνα.

Η σειρά τελειώνει με clifhanger των δύο νέων χαρακτήρων, κάτι που σημαίνει πως θα τους ξαναδούμε στη τρίτη σεζόν, κάτι που ελπίζω να γίνει. Αναρωτιέμαι αν στην επόμενη σεζόν θα υπάρχει, έστω και λίγο, interaction και με τον Spiderman. Όπως και να έχει η σειρά Daredevil, έγινε φέτος ακόμα καλύτερη από πέρσι και τη συνιστώ σε όλους τους comic book fans.

Τετάρτη, 22 Ιουνίου 2016

Οι Cavs πρωταθλητές για το 2016


Τελικά, ο Lebron κατάφερε να πάρει τον τρίτο τίτλο του. Είναι ο πρώτος τίτλος του με τους Cavs, έναν τίτλο που είχε υποσχεθεί στους φιλάθλους του Cleveland εδώ και καιρό. Φυσικά ο Lebron εντυπωσιακός όπως πάντα με double triple figure αλλά και με ένα σημαντικό stop στον Igudala κοντά στο τέλος του παιχνιδιού.

Ο αγώνας ήταν πιο εντυπωσιακός από τους προηγούμενούς αφού το παιχνίδι ήταν κοντά και μάλιστα λίγο πριν το τέλος το σκορ ήταν 89 - 89. Το τελικό σκορ το "έγραψε" ο Irving με τρίποντο 50 λεπτά πριν την λήξη. Τελικά, στα τελευταία δευτερόλεπτα οι GSW είχαν την ευκαιρία να μειώσει τη διαφορά όμως...ο Curry αστόχησε. Ναι, συμβαίνουν κι αυτά καμιά φορά και μάλιστα στα σημαντικά σουτ ενός αγώνα.

Το αποτέλεσμα της φετινής χρονιά είναι αρκετά παράδοξο. Από την μια έχουμε την δύση να έχει τις καλύτερες ομάδες του NBA (Warriors, Spurs, Thunder) και από την άλλη τους Cavs γύρισαν σειρά από 3 - 1 κάτι που είναι ρεκόρ για το NBA. Δεν θα πω πως ήταν φτιαχτό να το πάρουν οι Cavs όμως το NBA πάντα αφήνει κάτι πίσω του που να γεμίζει με αμφιβολίες τους φιλάθλους όπως τα foul που σφυρίχτηκαν στον Curry ή την αποβολή του Green. Όπως και να έχει το να γυρίζει μια ομάδα από το 3 - 1 και να κερδίζει πρωτάθλημα δεν μπορεί να δικαιολογηθεί από τους Warriors.

Άντε του χρόνου πάλι!

Πέμπτη, 16 Ιουνίου 2016

Μπορεί ο LeBron να πάρει πρωτάθλημα;



Στην Ελλάδα είδαμε τους καλύτερους τελικούς των τελευταίων χρόνων. Εντάξει, μπορεί να μην πήγε στα πέντε παιχνίδια όμως η αλήθεια είναι πως δεν ξέρω πως θα μπορούσε να αντέξει κάποιος το άγχος των συγκεκριμένων τελικών που όλοι τελείωσαν με την ψυχή στο στόμα. Είδαμε έναν απίστευτο Σπανούλη και έναν Διαμαντίδη στη τελευταία τους παράσταση. Όμως, μετά από αυτό έχουμε τους τελικούς του NBA.

Η αλήθεια είναι πως το NBA δεν έχει στο σύνολο του το ενδιαφέρων της δεκαετίας του 90 αφού μοιάζει να υπάρχουν μόνο τέσσερις ομάδες που θα μπορούσαν να πάρουν το πρωτάθλημα, Για άλλη μια φορά, 6η αν δεν κάνω λάθος, ο Lebron είναι στους τελικούς με τους Cavs. Είναι ο Lebron τόσο καλός παίχτης που να μπορεί να πάρει πρωτάθλημα NBA μόνος του; 

Πιστεύω πως ο Lebron είναι ο πιο υπερεκτιμημένος παίχτης που έχει περάσει από το NBA. Δεν φταίει φυσικά ο ίδιος αλλά τα μέσα ενημέρωσης που τον ανακύρηξαν από νωρίς ως τον επόμενο Michael Jordan. Μα δεν είναι καλός παίχτης ο Lebron; Φυσικά και είναι. Είναι καλός αθλητής σίγουρα, ποιος θα μπορούσε να πει το αντίθετο αλλά δεν μπορεί να θεωρηθεί καλύτερος από τον Jordan. Υπάρχει μια βασική διαφορά.

Ο Jordan δεν άφηνε κανέναν να τον αμφισβητήσει. Αν είχε μια κακή βραδιά τότε στην αμέσως επόμενη εμφάνιση του θα μας άφηνε με κρεμασμένο το σαγόνι. Κάθε φορά που πήγε τελικούς κέρδισε. Όμως για να φτάσει στο σημείο να το κατακτήσει αυτό είχε καταλάβει ένα πράγμα. Όσο καλός και αν είναι δεν μπορεί να το κάνει μόνος του. Ο Lebron μοιάζει να το ξεχνάει αυτό.

Στα μέσα της σεζόν ο προπονητής Μπλατς έφυγε από τους Cavs και όλοι ξέρουμε το λόγο. Ο Jordan δεν έδιωξε ποτέ τον Jackson. Ο Jordan δεν έφυγε ποτέ από τους Bulls για να μπορέσει να πάρει πρωτάθλημα ώστε να περάσει στο πάνθεον του NBA. Έμεινε εκεί και αντιμετώπισε όλους στα ίσια αξιοποιώντας ακόμα και τον τελευταίο του συμπαίχτη. Ο Lebron δεν έχει αυτή τη προσωπικότητα. O Lebron θέλει να κερδίσει μόνος του.

Μπορεί λοιπόν φέτος να το καταφέρει. Φυσικά και μπορεί. Ειδικά τώρα που οι Warriors έχουν απώλειες στους τελικούς ίσως να έχει την ευκαιρία του ο Lebron. Αλλά ακόμα και έτσι θα πρέπει να παίξει ομαδικά. Δεν χρειάζεται να παίζει 48 λεπτά σε κάθε αγώνα. Πρέπει να εμπιστευτεί τους συμπαίκτες του. Όπως έκαναν όλοι οι μεγάλοι του NBA.


Ποιος θα προτιμούσα να πάρει το πρωτάθλημα; Φυσικά οι Warriors. Είναι πιο καλά οργανωμένη ομάδα και ο Curry είναι ο άνθρωπος που μπορεί και ο πιο απλός θεατής να ταυτιστεί. Δεν έχει τα απίστευτα φυσικά προσόντα όμως έχει καταφέρει τις απίστευτες επιδόσεις του με τόνους δουλειάς και προπόνησης. Πως αλλιώς θα μπορούσε από τους 16 πόντους μ.ο. να φτάσει στους 30 πόντους μ.ο.. Όμως εμπιστεύεται και τους συμπαίκτες του. Είπαμε οι Warriors παίζουν ομαδικό μπάσκετ.

Έχουμε ένα ή δύο ακόμα παιχνίδια τελικών. Ας τα απολαύσουμε και ας κερδίσει ο καλύτερος.


Πέμπτη, 9 Ιουνίου 2016

Η δικιά μου Linux-ική ιστορία


Πριν αρκετά χρόνια, όταν ακόμα η ISDN σύνδεση ήταν η γρηγορότερη σύνδεση ιντερνετ που μπορούσε να έχει κάποιος σπίτι του, είχα ταξιδέψει κι εγώ, όπως πολλοί άλλοι έκαναν και κάνουν, στην μακρινή Λαμία για να μπορέσω να σπουδάσω το αντικείμενο που μου άρεσε, τη πληροφορική. Εκεί λοιπόν, στο δεύτερο εξάμηνο αν θυμάμαι καλά ήρθα σε πρώτη επαφή με το άγνωστο μυστήριο και αφιλόξενο λειτουργικό σύστημα Linux.

Στο μάθημα λοιπόν τον λειτουργικών συστημάτων, έμαθα για πρώτη φορά να πληκτρολογώ εντολές στη μαύρη οθόνη κάποιας Linux διανομής. Ήταν κάτι περίεργο για μένα αφού μέχρι τότε το να γράψω εντολές ακόμα και στα windows σήμαινε πως κάποιο παλιακό παιχνίδι δεν έπαιζε με διπλό κλικ και έπρεπε να χρησιμοποιήσω όλα μου τα δάχτυλα για να το κάνω να τρέξει στη κλασική μαύρη οθόνη της command line. 

Εντυπωσιάστηκα από αυτή τη πρώτη μου επαφή; Όχι! Και ποιος θα εντυπωσιαζόνταν αν πριν τα έκανε όλα με το ένα χέρι κινώντας το ποντίκι στην οθόνη και χωρίς να χρειάζεται να θυμάται πως συντάσσονται οι ανάλογες εντολές. Τι όμως με έκανε να φτάσω στο σημείο να χρησιμοποιώ αυτό το λειτουργικό σύστημα στη καθημερινότητα μου;

Εκείνη την εποχή, σχεδόν όλοι προσπαθούσαμε να κατανοήσουμε το τι ακριβώς σημαίνει πληροφορική και πως θα μπορούσαμε να μάθουμε περισσότερα ώστε να έχουμε καλύτερες ευκαιρίες στο επαγγελματικό μας μέλλον. Έτσι κι εγώ, όπως αρκετοί άλλοι συμφοιτητές μου τότε, είχαμε βρει στο πρωτόγονο τότε ίντερνετ της εποχής, ένα άρθρο γραμμένο από τον Eric Raymond, με τον ευφάνταστο τίτλο "How to become a hacker". Εκεί λοιπόν, ο Raymond, ανέλυε τόσο τη φιλοσοφία των χάκερ όσο και τα εργαλεία που πρέπει να χρησιμοποιεί ένας χάκερ.

Είχα εντυπωσιαστεί τόσο από την φιλοσοφία της ελευθερίας της γνώσης που ήθελα να δω τι ακριβώς εννοούσε αυτός ο Raymond στο άρθρο του. Έτσι λοιπόν βρήκα ένα CD με την διανομή Mandrake που έδινε κάποιο από τα πολλά περιοδικά πληροφορικής που κυκλοφορούσαν τότε (πρέπει να ήταν είτε από κάποιο RAM ή από το PC Magazine) και δοκίμασα για πρώτη φορά να φτιάξω στον υπολογιστή μου χώρο στο δίσκο για να φιλοξενήσει το Linux.

Ομολογώ πως την πρώτη φορά που έκανα εγκατάσταση του λειτουργικού δεν καταλάβαινα και πολλά. Τι ήταν αυτό το Swap και τι το / που έπρεπε με ανάγκαζε να φτιάξω ο Installer. Ακόμα περισσότερο δεν καταλάβαινα γιατί έπρεπε να φτιάξω partition /home. Παρά την άγνοια μου έκανα εγκατάσταση του Mandrake Linux και το γραφικό περιβάλλον που είχε μου φάνηκε τόσο εύκολο στη χρήση αφού μου θύμιζε Windows. Άρχισα από τότε να χρησιμοποιώ μόνο Linux;

Όχι βέβαια. Το Linux είναι ένα λειτουργικό σύστημα που απαιτεί την σύνδεση του υπολογιστή στο ίντερνετ. Όχι πως δεν δουλεύει διαφορετικά αλλά για να κάνεις εγκατάσταση οποιοδήποτε πρόγραμμα βόλευε η χρήση ίντερνετ. Θυμάμαι τότε που κατέβαζα ένα πρόγραμμα που ήθελα σε κάποιον υπολογιστή της σχολής και πήγαινα γεμάτος λαχτάρα να το εγκαταστήσω στο σπίτι μου απλά και μόνο για να μου πει πως χρειάζεται το τάδε ή το δείνα πακέτο για να μπορέσει να εγκατασταθεί.

Πρέπει να είχα τρομερή υπομονή για να μπορώ να κάνω αυτό το πέρα δώθε ώστε να κάνω εγκατάσταση κάποιου προγράμματος σε Linux. Η πιο αστεία σκηνή της εποχής ήταν το compile κάποιου νέου πυρήνα. Θυμάμαι πως χωρίς να ξέρω τι ακριβώς επιλογές έκανα, άφηνα τον υπολογιστή μου να κάνει compile τον πυρήνα, έβγαινα έξω με φίλους και μετά γύριζα για να τον δοκιμάσω να δω τι τελικά κατάφερα. Τις περισσότερες φορές αποτύγχανα οπότε έπρεπε και πάλι να ξανακάνω τις επιλογές να αφήσω τον υπολογιστή κανένα τρίωρο ή τετράωρο να κάνει compile τα 45MB του Kernel και να ξαναδοκιμάσω.

Φυσικά τότε τα περισσότερα πράγματα που έκανα στον υπολογιστή μου τα έκανα μόνο σε Windows. Εργασίες σε κάποια σουίτα Microsoft Office και παιχνίδια ήταν αποκλειστική δουλειά των Windows. Το Linux υπήρχε μόνο σαν ένα πείραμα για μένα και ο βασικότερος λόγος ήταν, όπως είπα και πριν η έλλειψη ίντερνετ. Είχα κάνει εγκατάσταση του λειτουργικού τόσες φορές που είχα μάθει τη διαδικασία απ' έξω και μάλιστα. 

Όταν λοιπόν τελείωσα τις υποχρεώσεις μου από το ΤΕΙ Λαμίας και μπορούσα να επιστρέψω πια σπίτι μου το πρώτο πράγμα που έκανα ήταν να αιτηθώ μια ADSL γραμμή με την αστρονομική ταχύτητα 384 Kbps και φυσικά να βάλω Linux στον υπολογιστή μου. Φυσικά υπήρχε και ένα partition με Windows ακόμα όμως οι ρόλοι είχαν αντιστραφεί πια. Το Linux ήταν το βασικό μου λειτουργικό και τα Windows υπήρχαν μόνο για να παίζω κάποια παιχνίδια, αν και εκείνη την εποχή δεν είχα και τόσο μεγάλη διάθεση για gaming.

Ο καιρός πέρασε, οι διανομές που πέρασαν από τους δίσκους μου άλλαζαν συχνά, από το Mandrake πήδησα στο Slackware, στη συνέχεια στο Red Hat, στο Fedora, στο Ubuntu μέχρι να φτάσουμε στο 2016 να έχω στον υπολογιστή μου Linux Mint. Από το μυστήριο αυτό λειτουργικό σύστημα που ήταν μόνο για λίγους, το Linux έγινε εύχρηστο, πιο προσιτό και μάλιστα είναι η πηγή δύναμης, όχι μόνο servers όπως ήταν όταν πρωτοξεκίνησα, αλλά και κινητών, smartphones και φυσικά desktop.

Τετάρτη, 8 Ιουνίου 2016

Το παραμύθι της καθαρής φυλής


Πολλές φορές, όταν έχω μια συζήτηση με κάποιον λάτρη της συνωμοσιολογίας, έρχομαι αντιμέτωπος με το επιχείρημα πως "μας πολεμάνε όλοι γιατί ήμαστε η μόνη καθαρή φυλή". Φυσικά, προσπαθώ να εξηγήσω στον φίλτατο  συνωμοσιολόγο πως αυτό είναι πρακτικά αδύνατο, αφού έχουν περάσει Τούρκοι, Γερμανοί, Ιταλοί από αυτή τη χώρα αλλά ακόμα και ο ίδιος ο Αλέξανδρος προσπάθησε να κάνει μίξη των φυλών. Υπάρχει όμως καθαρότητα της φυλής και έχει πραγματικά σημασία;

Πριν μερικές μέρες έπεσε στην αντίληψη μου στο παρακάτω βίντεο:


Μπορεί βέβαια κάποιος να πει πως όλοι αυτοί είναι ηθοποιοί και απλά παίζουν κάποιο ρόλο. Ακόμα και αν το δεχθώ αυτό, μπορεί κάποιος με μερικά κλικ, να βρει πραγματικές ιστορίες ανθρώπων που έκαναν τεστ DNA και έμαθαν την καταγωγή τους. Το εντυπωσιακό είναι πως μπορεί ένας άνθρωπος που είναι λευκός να έχει DNA που προέρχεται από την Αφρική ή από την Κίνα. Αυτό προκαλεί έκπληξη στους περισσότερους από εμάς, αφού η ιστορία που ξέρουμε για τους προγόνους μας μπορεί να είναι 100 ή 200 χρόνια πριν. Σίγουρα δεν μπορούμε να ξέρουμε τους προγόνους μας που έζησαν το 1000 μχ ή ακόμα περισσότερο τους προγόνους μας που έζησαν τον 5ο αιώνα πχ. 

Όμως βασιζόμενη στο πιο πρόσφατο οικογενειακό μας δέντρο ενστερνιζόμαστε την άποψη πως έχουμε "αγνό ελληνικό αίμα" και είμαστε "γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων". Φυσικά δεν έχουμε κάνει κάποιο τεστ DNA που να τα αποδεικνύει όλα αυτά αρκεί όμως, όπως λένε οι εθνικιστές, να είναι οι γονείς μας και οι παππούδες μας Έλληνες, και αυτό μας κάνει να έχουμε Ελληνικό DNA. Αυτό λοιπόν είναι αρκετό να μισήσουμε ολόκληρους λαούς γιατί κάποτε ήμασταν σκλάβοι τους, να θεωρήσουμε ολόκληρους λαούς χαμηλής νοημοσύνης επειδή έχουν διαφορετικό χρώμα από μας ή να τους χλευάσουμε για τα περίεργα μάτια τους.

Και όλα αυτά μέσα στην απέραντη άγνοια μας ενώ μπορεί κάποιος πρόγονος μας να ανήκει σε αυτή τη φυλή. Θυμίζει την ταινία Ακαδημία Πλάτωνος που ο Α. Καφεντζόπουλος μισεί σε όλη του τη ζωή τους Αλβανούς, ενώ στο τέλος της ταινίας μαθαίνει πως και ο ίδιος είναι Αλβανός.


Όμως έχει πραγματικά σημασία η καθαρότητα της φυλής; Παίζει ρόλο στο πόσο ανώτερο θα καταφέρνει να γίνει το ανθρώπινο είδος; Θεωρώ πως όχι. Μεγαλύτερη σημασία έχει ο πολιτισμός και η μόρφωση παρά η ίδια η φυλή. Μπορεί να υπάρχουν μελέτες που να δείχνουν πως οι μαύροι έχουν χαμηλότερο IQ από τους λευκούς ή πως οι γαλανομάτηδες είναι οι πιο εύρωστοι όλων. Οι μελέτες αυτές μπορούν να αμφισβητιθούν γιατί απλά μεγαλύτερη σημασία έχει το περιβάλλον το οποίο μεγαλώνεις. Όταν οι μαύροι σταμάτησαν να είναι σκλάβοι, άρχισαν σιγά σιγά να μορφώνονται και να αποκτούν καλύτερη ποιότητα ζωής. Φυσικά μπορεί κάποιοι να εξακολουθούν να ζουν στο περιθώριο όχι όμως επειδή δεν έχουν την πνευματική ικανότητα να ξεφύγουν αλλά απλά και μόνο γιατί έχουν πειστεί πως το περιθώριο είναι εκεί που ανήκουν. 

Το ανθρώπινο είδος κατάφερε να φτάσει μέχρι εδώ που έχει φτάσει όχι γιατί υπήρχε ένα καθαρό φύλο που το οδήγησε, ούτε γιατί υπήρχαν άνθρωποι πανέξυπνοι και δυνατοί. Έφτασε μέχρι εδώ γιατί ο συνδυασμός του DNA από διαφορετικές φυλές έκανε τον άνθρωπο δυνατότερο και εξυπνότερο από όλους τους αντιπάλους του, τα άλλα ζώα που είναι αρματωμένα με κοφτερά νύχια ή φολιδωτές ασπίδες. Μόνο έτσι μπορεί ο άνθρωπος να προχωρήσει ακόμα πιο μπροστά και είναι βασικό να καταλάβει πως δεν υπάρχει διαχωρισμός μεταξύ λευκού, μαύρου ή κίτρινου αφού τελικά όλοι μας είμαστε συγγενείς. 

Δευτέρα, 6 Ιουνίου 2016

Google Fonts plugin στο WordPress



Άλλο ένα μικρό plugin για WordPress. Με αυτό το plugin μπορεί κάποιος να αλλάξει τα fonts που έχει η σελίδα του και να χρησιμοποιήσει κάποιο από τα fonts που δίνει δωρεάν η Google. Μέχρι στιγμής έχω προσθέσει μόνο τρία όμως με το καιρό θα μπούνε και τα υπόλοιπα.

Πέμπτη, 2 Ιουνίου 2016

HλLF-LIFE Fan Films



Το Half-Life είναι από τα σημαντικότερα παιχνίδια της βιομηχανίας των video games. Το είδαμε για πρώτη φορά το 1998 και ξεχώρισε τόσο για τον διαφορετικό τρόπο που είχε ώστε να σου πει την ιστορία του, την στιγμή που η ιστορία στα άλλα fps ήταν ανύπαρκτη, όσο και με τα γραφικά του. 

Είναι λοιπόν φυσικό, ένα τέτοιο παιχνίδι, να έχει μια ισχυρή fan base που θα ήθελε να δει τον Gordon Freeman στη μεγάλη οθόνη. Και αφού οι μεγάλες εταιρίες του Hollywood φοβούνται ακόμα να ακουμπήσουν τα video games, μιας και στο παρελθόν δεν αποδείχθηκαν αρκετά προσοδοφόρα, οι fans τολμούν να φτιάξουν μικρά videos, με χαμηλό budget για το αγαπημένο τους παιχνίδι.



Τετάρτη, 1 Ιουνίου 2016

tk_thetime WordPress Plugin : Τι ώρα είναι είπαμε;



WordPress λοιπόν σήμερα και γι αυτούς που έχουν μια ανορθόδοξη σχέση εξάρτισης με τον χρόνο έχω ένα πολύ καλό plugin. Αν λοιπόν κάποιος έχει το συνήθειο να βάζει σε full screen το admin control panel του WordPress και κάνει hide την taskbar των windows με αποτέλεσμα να μην μπορεί να βλέπει την ώρα μπορεί απλά να κάνει εγκατάσταση το tk_thetime plugin.

Το tk_thetime εμφανίζει την ώρα του συστήματος (έχει γίνει με javascript) στη navbar του admin control panel. Έτσι ακόμα και αν ξεχαστείς γράφοντας άρθρα σε κάποιο WordPress θα μπορείς να δεις τι ώρα είναι.

Όποιος θέλει να το κατεβάσει μπορεί να μπει στο παρακάτω link του github: