Δευτέρα, 30 Μαΐου 2016

X-Men: Apocalypse



Αυτή η χρονιά είναι γεμάτη από blockbuster ταινίες, βασισμένες φυσικά σε κόμιξ και ήρωες που όλοι έχουμε αγαπήσει. Ξεκίνησε με το νέο Star Wars και η ουρά των ταινιών που έχουμε να δούμε ακόμα είναι μεγάλη. Dr. Strange, Ghostbusters, Assassins Creed και Teenage Mutant Ninja Turtles 2 μας περιμένουν να ανεβάσουν το δείκτη geekiness. Όμως αυτή τη βδομάδα είχαμε το X-Men: Apocalypse και οι κριτικές είναι ανάμεικτες, κρίνοντας την από καταπληκτική μέχρι και χειρότερη του Superman v Batman.

Η ιστορία του νέου X-Men ξεκινάει με την ανάσταση του πρώτου μεταλλαγμένου, του Apocalypse, ο οποίος μοιάζει παντοδύναμος και έχοντας ανακαλύψει τον τρόπο να μεταφέρει το συνειδητό του από σώμα σε σώμα έχει καταφέρει να ζήσει για πάρα πολλά χρόνια και να λατρεύεται ως Θεός. Όταν λοιπόν βλέπει στον σύγχρονο κόσμο του 1983 πως οι απλοί άνθρωποι, οι μη μεταλλαγμένοι, κάνουν κουμάντο και δεν αφήνουν περιθώριο στους, πιο δυνατούς, μεταλλαγμένους να κυβερνήσουν παίρνει τα ηνία, μαζεύει 4 δυνατούς μεταλλαγμένους, ως τους 4 καβαλάρηδες της αποκάλυψης, και επιτεθείτε στους απλούς ανθρώπους. Φυσικά η παρέα του καθηγητή X δεν θα αφήσει τους απλούς ανθρώπους στη μοίρα ενός εγκληματικού Θεού και θα πολεμήσει ενάντια στον Apocalypse.

Η ιστορία σε πολλούς θα φανεί απλοϊκή και τετριμμένη (κακός έρχεται να καταστρέψει το κόσμο) όμως το σενάριο καταφέρνει να δώσει τα κατάλληλα κίνητρα σε όλους τους ήρωες και κάνει απόλυτα κατανοητή την επιλογή του καθενός να ταχθεί υπέρ της μιας ή της άλλης πλευράς. Το backstory των ηρώων που αποκαλύπτεται σε αυτή τη ταινία, αλλά και στις δύο προηγούμενες (First Class και Days of the future pass) μας δίνει να καταλάβουμε γιατί ο κάθε ήρωας κάνει αυτό που κάνει.

Σε αυτή τη ταινία έχουμε κάποιους νέους χαρακτήρες όπως την Storm, την Jean Gray και τον Cyclopse, την σέξι Psylocke, τον θρησκόληπτο Nightcrawler και τον επαναστάτη Angel. Με εξαίρεση ίσως τον Angel και την Psylocke έχουμε για όλους μια σαφή ιδέα για την ταυτότητα και τον χαρακτήρα του καθενός από τους καινούριους χαρακτήρες. Όχι πως δεν μπορείς να βγάλεις ένα γενικευμένο συμπέρασμα γι αυτούς τους δύο, αλλά θα ήθελα να δω κάποιο backstory.

Αν κάποιος έχει δει το trailer και νομίζει πως πάει να δει 2 ώρες γεμάτες δράση και μάχες τότε θα απογοητευτεί. Η ταινία στα 2/3 είναι ιστορία "απελευθερόνοντας" όλη τη δράση στο τελευταίο τρίτο της που εμένα προσωπικά με αποζημίωσε. Προτιμώ μια ταινία που η δράση να είναι στη κορύφωση της παρά μια ταινία που είναι μόνο δράση και όταν φτάνει στο τελευταίο κομμάτι της να είναι μια από τα ίδια χωρίς να σε ενθουσιάζει.

Ενώ σε γενικές γραμμές πέρασα καλά παρακολουθώντας το X-Men: Apocalypse θα αναφέρω και δύο από τα αρνητικά της που πρόσεξα. Αρχικά η Sophie Turner, αν και φαίνεται καλή επιλογή φυσιογνωμικά σαν Jean Gray, δεν με έκανε να νιώσω πως αυτή που έβλεπα ήταν η έφηβη Jean Gray. Όταν δεν μιλούσε ή όταν απλά χρησιμοποίησε τις δυνάμεις τις ήταν όλα καλά. Τα προβλήματα ξεκινούσαν όταν έπρεπε να μιλήσει και να εκφραστεί. Δεν μπορώ ακόμα να καταλάβω αν ήταν πρόβλημα του σεναρίου και των διαλόγων ή απλά η Turner δεν κατάφερε να αποδώσει σωστά την Jean Gray.

Το δεύτερο σημείο που μου έκανε εντύπωση ήταν η εμφάνιση της Mystique / Raven. Περίμενα, μετά από αυτά που είχαν συμβεί στις δύο άλλες ταινίες να χρησιμοποιεί τη δύναμη της να αλλάζει μορφή μόνο όταν ήταν απαραίτητο και σε όλες τις άλλες περιπτώσεις να είναι ο παλιός καλός, μπλε, γυμνός της εαυτός. Αντ' αυτού είδαμε περισσότερο τη κανονική φάτσα της Lawrence παρά την Mystique / Raven. Το ίδιο συνέβει και με τον Beast. Στο μεγαλύτερο κομμάτι της ταινίας ήταν απλά ένας συνηθισμένος άνθρωπός και όχι το μπλε τέρας που έχουμε μάθει από τα κόμιξ και το καρτούν. Δεν ξέρω αν αυτή η επιλογή είχε να κάνει με το budget ή για κάποιον άλλο λόγο αλλά σίγουρα αφαίρεσε αρκετά από το σύνολο της ταινίας.

Νομίζω, πως η ταινία είναι σε γενικές γραμμές αρκετά καλή, ίσως λίγο πιο κάτω από το Days of the future past όμως σίγουρα δεν είναι τόσο κακή όσο αρκετοί λένε στα διάφορα sites. Έχει φυσικά τα αρνητικά της όμως δεν είναι αυτό που οι περισσότεροι περιγράφουν και σίγουρα είναι κατά πολύ καλύτερη του Superman v Batman. Αξίζει να τη δει κάποιος, αν και όχι απαραίτητα στον κινηματογράφο αφού όπως έγραψα όλη η δράση και οι μάχες είναι μόνο στο τέλος και όχι καθ όλη τη διάρκεια. 


Πέμπτη, 26 Μαΐου 2016

Είναι το πτυχίο πανάκεια;


Αρκετοί από εμάς, μεγαλώνοντας ακούσαμε πολλές φορές να μας λένε πως πρέπει να έχουμε ένα πτυχίο. Πως αν δεν έχεις ένα πτυχίο στη ζωή σου δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Με αφορμή λοιπόν τις ψυχοφθόρες πανελλήνιες θα γράψω κι εγώ τη δικιά μου γνώμη, μέσα φυσικά από τις δικές μου εμπειρίες, για την σπουδαιότητα του περίφημου πτυχίου.

Τις περισσότερες φορές λοιπόν, όταν θέλει κάποιος εύκολα και γρήγορα να δείξει τα διαπιστευτήρια του στη κοινωνία απλά λέει "σπούδασα αυτό, σε εκείνο το πανεπιστήμιο και έχω αυτόν τον τίτλο". Αυτό τον κάνει αυτομάτως να ανήκει σε μια ανώτερη κλίμακα πολίτη, μορφωμένου με γνώσεις, έτοιμου να βάλει τα γυαλιά σε οποιονδήποτε δεν έχει μια απόδειξη των γνώσεων του. Είναι όμως έτσι; Για να δούμε μερικές περιπτώσεις ανθρώπων που άλλαξαν τον κόσμο χωρίς να έχουν κανένα απολύτως πτυχίο.

Nikola Tesla: Έδωσε στον σύγχρονο κόσμο το εναλλασσόμενο ρεύμα, την ασύρματη επικοινωνία και διαμόρφωσε τον τεχνολογικό πολιτισμό που ξέρουμε σήμερα. Τίτλος πτυχίου: Κανένας.
Bill Gates: Ιδρυτής της Microsoft, έφτιαξε ένα προϊόν που έφερε περισσότερο κόσμο κοντά στους υπολογιστές με την ευχρηστία του (Windows) και έγινε από τους πλουσιότερους ανθρώπους στο κόσμο. Τίτλος πτυχίου: Κανένας.
Steve Jobs: Συνιδρυτής της Apple, καινοτόμος στο marekting έκανε την Apple από της πιο γνωστές και πιο ανταγωνιστικές εταιρίες στο κόσμο. Τίτλος πτυχίου: Κανένας.
Abraham Lincoln: Ο 16ος πρόεδρος της Αμερικής, δεν πήρε ποτέ πτυχίο και συνέβαλε στην χειραφέτηση των μαύρων. Τίτλος πτυχίου: Κανένας
Thomas Edisson: Αυτοδίδακτος, εφηύρε τον φωνόγραφο τον ηλεκτρικό λαμπτήρα και πολλά άλλα. Τίτλος πτυχίου: Κανένας

Θα μπορούσα να συνεχίσω, αλλά νομίζω πως το πιάνουμε το νόημα. Ένα πτυχίο μπορεί να επιβεβαιώσει τις γνώσεις μας όμως δεν θα μας κάνει και επιτυχημένους. Το πόσο μορφωμένος είναι κάποιος και πόσο ταλαντούχος δεν το κρίνει ένα χαρτί και μια σφραγίδα. Από την άλλη όμως έχουμε και πολλούς επιτυχημένους πτυχιούχους. Κάτι απόλυτα φυσιολογικό αφού τους έχει δοθεί με μεγαλύτερη ευκολία πρόσβαση σε δραστηριότητες που χωρίς πτυχίο δεν θα μπορούσαν να έχουν. Δεν θα εμπιστευτείς έναν περιπτερά, που δεν έχει τελειώσει κάποια ιατρική σχολή, να δουλέψει σε ένα νοσοκομείο ως γιατρός ακόμα και αν έχει διαβάσει όλα τα ιατρικά εγχειρίδια που διδάσκονται σε ένα πανεπιστήμιο. Όπως και σε πολλές περιπτώσεις είναι δύσκολο να δεχθείς ως σωστή τη γνώμη ενός γιατρού όταν δεν έχει καμία εμπειρία στο πραγματικό κόσμο.

Και αυτό είναι το πραγματικό ζητούμενο. Η εμπειρία. Η γνώση είναι στο 99% εμπειρία και 1% διάβασμα κάποιου βιβλίου. Δεν είναι λίγες οι φορές που κάποιος παίρνει το δίπλωμα οδήγησης όμως δεν έχει οδηγήσει ποτέ στη ζωή του. Θα τον εμπιστευτείς;  Επίσης δεν είναι λίγες οι φορές που έχω μιλήσει με γνωστούς και φίλους που έχουν lower και δεν μπορούν να προφέρουν σωστά μια αγγλική λέξη ή που δεν μπορούν να δουν μια αμερικάνικη σειρά χωρίς να έχει υπότιτλους. Από την άλλη εγώ δεν έχω lower και όλες τις αγγλόφωνες σειρές τις βλέπω χωρίς υπότιτλους. Και αυτό το καταφέρνεις με την εμπειρία και όχι με τα πτυχία.

Ακόμα και επαγγελματικά, υπάρχουν άνθρωποι που είναι προγραμματιστές και δουλεύουν για χρόνια ως προγραμματιστές χωρίς να έχουν τελειώσει μια σχετική σχολή. Είναι αυτοδίδακτοι και σε αρκετές περιπτώσεις έχουν περισσότερες γνώσεις στο προγραμματισμό και από κάποιον που μόλις τελείωσε μια σχολή πληροφορικής και κατέχει τον σχετικό τίτλο.

Για κάποιους βέβαια το να πάρεις ένα πτυχίο ή έναν μεταπτυχιακό τίτλο αποτελεί "αναβάθμιση" της προσωπικότητας τους. Και δεν κάνω πλάκα, έχω ακούσει να το λέει αυτό παλιός μου συμφοιτητής. Μήπως αν γεμίσεις έναν τοίχο με πτυχία σε κάνει περισσότερο μορφωμένο και καλύτερο άνθρωπο; Μπορεί ένα πτυχίο από μόνο του, να σε κάνει να μιλάς και να σκέφτεσαι σαν πολιτισμένος άνθρωπος; Στην ελληνική πολιτική για παράδειγμα υπάρχει ένα μεγάλο πλήθος παραμορφωμένων αμόρφωτων που για να μπορέσουν να κερδίσουν σημαντικές θέσεις μέσα στο κόμμα που υπηρετούν δηλώνουν και πράττουν πράγματα που μόνο ένας αμόρφωτος ουρακοτάγκος θα έκανε.

Ένα πτυχίο δεν σημαίνει, για μένα, απολύτως τίποτα. Πέρασα κι εγώ από τη "φοιτητική ζωή" και ξέρω πως αρκετές φορές ένα πτυχίο δεν συμβαδίζει με την ανάλογη γνώση που θα έπρεπε να έχει κάποιος με το σχετικό τίτλο που φέρει το πτυχίο του. Ένας φοιτητής πολλές φορές αντιγράφει, κομματικοποιείτε ή περνάει μαθήματα με κλάψα. Έχω ζήσει κατάσταση συμφοιτητή μου που δήλωσε για μεταπτυχιακό, χωρίς να έχει περάσει τα μαθήματα που έπρεπε (και συνεπώς χωρίς να πάρει και πτυχίο) και μετά κλαιγόταν στους καθηγητές να τον περάσουν "γιατί δήλωσε μεταπτυχιακό". Η αποδεδειγμένη γνώση δηλαδή που του εξασφάλιζε το πτυχίο του ήταν ένα ψέμα. Άλλη περίπτωση είναι και η ευκολία που κάποιοι φοιτητές περνούν τα μαθήματα όταν ανήκουν σε κάποια παράταξη στο πανεπιστήμιο ή ακόμα και η επί πληρωμή πτυχίο.

Δεν υπάρχουν όμως και πτυχία που ο τίτλος τους ανταποκρίνεται απόλυτα σε αυτόν που τον φέρει; Φυσικά, υπάρχουν άνθρωποι που για να αποκτήσουν το τίτλο τους δούλεψαν και μόχθησαν. Ο μόχθος αυτός ήταν και το πρώτο στάδιο της εμπειρίας τους. Δεν θα πω πως όλα τα πτυχία είναι "ψεύτικα" ούτε πως όλα τα πτυχία είναι αντιπροσωπευτικά αλλά ούτε και πως ένα πτυχίο σε κάνει περισσότερο ή λιγότερο μορφωμένο. Έχει να κάνει με τον κάθε άνθρωπο ξεχωριστά, τους στόχους του την προσωπικότητα του και το πόσο έχει μάθει να σκέφτεται και να κρίνει.

Για να καταλήξω λοιπόν, ας μην παθιαζόμαστε με ένα τίτλο πτυχίου, δεν μας κάνει ούτε περισσότερο αλλά ούτε και λιγότερο επιτυχημένους. Δεν μας κάνει ούτε λιγότερο ούτε περισσότερο μορφωμένους. Είναι ένα χαρτί με μια σφραγίδα. Η μόρφωση και η γνώση έρχεται από την ανάγκη μας να ταλαιπωρήσουμε τον εαυτό μας και να τον κάνουμε να αποκτήσει εμπειρίες, να θέσουμε ερωτήματα στον εαυτό μας που αμφισβητούν το ίδιο μας το status quo και να απαντήσουμε σε αυτά ακόμα και αν πρέπει να αποδημήσουμε αυτά που πιστεύαμε μέχρι τώρα. Το αν περάσεις σε κάποια σχολή ή αν πάρεις το πτυχίο σου δεν είναι η αρχή και το τέλος του κόσμου.


Τετάρτη, 25 Μαΐου 2016

Στο μυαλό του Linus



Ο Linus Torvalds είναι από τους πιο σημαντικούς ανθρώπους της πληροφορικής αφού το μικρό φοιτητικό του project κατέληξε στο θηρίο που κινεί servers, desktops και smartphones και ακούει στο όνομα Linux.

Η ανάγκη του Torvalds να έχει στο σπίτι του ένα λειτουργικό τύπου Minix αλλά και η ανάγκη του να μάθει γλώσσα μηχανής τον οδήγησαν κάπου στις αρχές του 90 να φτιάξει ένα λειτουργικό σύστημα, "που δεν θα ήταν μεγάλο σαν το GNU και θα υποστήριζε μόνο ΑΤ σκληρούς δίσκους". Το μικρό αυτό λειτουργικό σύστημα, σε συνδυασμό με την GPL που χάρισε αργότερα ο δημιουργός του έδωσε τη δυνατότητα σε πολλούς προγραμματιστές να ασχοληθούν μαζί του και να το κάνουν ένα από τα πιο αξιόπιστα και ευέλικτα λειτουργικά συστήματα που και 25 χρόνια περίπου μετά την δημιουργία του ασχολούμαστε μαζί του.

Μπορεί ο Linus να μην γράφει πια κώδικα για τον Kernel όμως είναι υπεύθυνος για κάθε τι καινούριο που προστίθεται. Όμως η συνεισφορά του Linus στην πληροφορική δεν σταμάτησε εκεί. Και πάλι από ανάγκη, ο Linus μας έδωσε το γνωστό στους προγραμματιστές github, ένα αποθετήριο ανοιχτού κώδικα που μπορεί ο καθένας, από χομπίστας προγραμματιστής μέχρι μεγάλη εταιρία να "αφήνει" το κώδικα της και να έχει την απαραίτητη οργάνωση.

Πριν μερικούς μήνες έδωσε μια συνέντευξη που μιλάει για το πόσο αντικοινωνικός ήταν πάντα, πόσο του αρέσει η επικοινωνία με τα email, τους λόγους που τον οδήγησαν στο Linux και στο github αλλά παίρνει και θέση μεταξύ των δύο άλλων μεγάλων επιστημόνων Eddison / Tesla: 

Δευτέρα, 23 Μαΐου 2016

Το μπάσκετ των Γιαννακόπουλων



Χθες είχαμε ψήφιση πολυνομοσχεδίων που μαυρίζουν την ψυχή μας όμως είχαμε και μπάσκετ και μάλιστα τον δεύτερο τελικό του ελληνικού πρωταθλήματος μεταξύ Ολυμπιακού και Παναθηναϊκού.

Και εχθές λοιπόν, όπως και στο πρώτο παιχνίδι έγινε πραγματική μάχη από τις δύο ομάδες. Οι εναλλαγές στο σκορ ήταν συνεχόμενες και καμία ομάδα δεν έδειχνε να είναι εμφανώς καλύτερη από την άλλη. Και έτσι θα πρέπει να είναι οι τελικοί των playoff. Οι δυνατότερες ομάδες του πρωταθλήματος να κονταροχτυπιούνται σε μια σειρά αγώνων που θα δείξουν τον νικητή. Ένας πρωταθλητής, είτε Ευρώπης ή εθνικός, θα πρέπει να υποστεί την ψυχοφθόρα σειρά τελικών και όχι δύο αγώνες σε final four. Αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.

Τα θετικά των δύο πρώτων παιχνιδιών των τελικών δεν σταματάνε μόνο στα εντός του αγωνιστικού χώρου. Ευτυχώς για πρώτη φορά στα ελληνικά γήπεδα βλέπουμε σεβασμό τόσο από τους φιλάθλους του Ολυμπιακού όσο και του Παναθηναϊκού για τους αντίπαλους παίχτες. Έτσι στο πρώτο αγώνα τα υβριστικά συνθήματα κατά του Διαμαντίδη περιορίστηκαν μόνο σε κάποιους ηλίθιους στην αρχή του αγώνα αλλά και εχθές είχαμε το χειροκρότημα συμπαράστασης από τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού στον Πρίντεζη και στην πρόσφατη απώλεια του πατέρα του. Και αυτό θα έπρεπε να είναι το μπάσκετ των φιλάθλων. Έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεις το άθλημα αυτό. 

Όμως σήμερα το πρωί διαβάζω πως ο Παναθηναϊκός απειλεί να μην παίξει στο τρίτο παιχνίδι της σειράς γιατί θεωρεί πως έγιναν βήματα από τον Σπανούλη στο τελευταίο και καθοριστικό τρίποντο του χθεσινού αγώνα. Για άλλη μια φορά δηλαδή ο Παναθηναϊκός προτιμάει να παίξει ένα παιχνίδι εξωαγωνιστικά, με απειλές, άνανδρα, επαναλαμβάνοντας αυτά που έκανε 20 χρόνια πριν και κάνοντας κακό τόσο στους ίδιους τους φιλάθλους όσο και στο Ελληνικό μπάσκετ.

Μπορεί ο Παναθηναϊκός να έχει πάρει έξι πρωταθλήματα Ευρώπης όμως όσο καλό προσπαθούν να κάνουν οι Γιαννακόπουλοι στον Παναθηναϊκό τόσο καταστρέφουν το Ελληνικό μπάσκετ. Όλοι θυμούνται τα υβριστικά λόγια του Δ. Γιαννακόπουλου κατά του Σπανούλη μερικά χρόνια πριν. Αν λοιπόν το κεφάλι της ομάδας λέει τέτοια πράγματα, οι οπαδοί της ομάδας τι θα έπρεπε να λένε. Όλοι θυμούνται επίσης και τις εποχές που ο Παναθηναϊκός έπαιρνε τα πρωταθλήματα Ευρώπης το ένα μετά το άλλο πως ταυτόχρονα έπαιρνε στην ομάδα και όλους τους καλούς Έλληνες παίχτες με αποτέλεσμα να κάνει το Ελληνικό πρωτάθλημα λιγότερο ανταγωνιστικό. 

Ελπίζω να συνέλθουν εκεί στο Παναθηναϊκό και να παίξουν το τρίτο παιχνίδι. Γιατί όσο συνεχίζεται αυτή η συμπεριφορά από τον Παναθηναϊκό κάνει κακό σε όλους.

Πέμπτη, 19 Μαΐου 2016

Σαϊεντολογία, ακόμα μια θρησκευτική εταιρία



Πολλές φορές έχω δεχθεί κριτική για την επίθεση μου στην θρησκευτική εταιρεία του Χριστιανισμού. Φυσικά οι επιθέσεις μου δεν είναι μόνο στο Χριστιανισμό αλλά σε όλες τις θρησκείες και κυρίως της θρησκείες που έχουν γίνει fork από την Εβραϊκή μυθολογία. Και αυτό για τον απλούστατο λόγο πως έχουν κατακτήσει το κόσμο. Το μεγαλύτερο κομμάτι του κόσμου πιστεύει σε κάποια θρησκεία Εβραϊκής ρίζας αλλά επίσης ζω τη ζωή μου σε μια χώρα που έχει ως επικρατέστερη θρησκεία τον Χριστιανισμό.

Για να αποδείξω λοιπόν πως έχω θέμα με τις θρησκείες γενικά δημοσιεύω αυτά τα video που βρήκα για την Σαϊεντολογία. Όποιος θέλει να επισκεφθεί το κανάλι των Σαϊεντολόγων στο Youtube μπορεί να κάνει κλικ εδώ και να δει λίγο τι ακριβώς πιστεύουν. Άλλη μια σπουδαία θρησκευτική εταιρία με μια παράξενη κοσμογονία που εμπλέκει εξωγήινους πολιτισμούς.


Τετάρτη, 18 Μαΐου 2016

Δέκα αναπάντητα ερωτήματα που η επιστήμη δεν έχει δώσει ακόμα λύση



Η επιστήμη έχει βοηθήσει σε μεγάλο βαθμό τον άνθρωπο όχι μόνο να κάνει τη ζωή του πιο εύκολη αλλά και να καταλάβει το πως λειτουργεί ο κόσμος. Είναι αλήθεια πως μέχρι να βρεθεί πραγματική απάντηση η επιστήμη δεν ξέρει πως και γιατί συμβαίνει ένα φαινόμενο. Όμως, ψάχνει την απάντηση. Και πολλές φορές ακόμα και αν βρει απάντηση μπορεί να την αμφισβητήσει και να φέρει μια νέα απάντηση που "κολλάει" περισσότερο με τα δεδομένα του προβλήματος και συνεπώς είναι πιο πειστική. 

Και αυτή είναι και η βασική διαφορά της επιστήμης από οποιαδήποτε θρησκεία. Η θρησκεία σου δίνει έτοιμη απάντηση σε όλα, άρα δεν χρειάζεται να βασανιστείς για να ανακαλύψεις παράδειγμα τη θεραπεία για το AIDS, αρκεί να κάνεις τη προσευχή σου ή να θυσιάσεις ένα ζώο για τον Θεό ή τους Θεούς σου. Είναι ένα δόγμα που προσφέρει εύκολες απαντήσεις σε δύσκολες ερωτήσεις. Ερωτήσεις που ακόμα η επιστήμη δεν μπορεί να δώσει απάντηση η θρησκεία υπόσχεται απάντηση και μάλιστα απάντηση που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανένας.

Ας δούμε λοιπόν και μερικά ερωτήματα που δεν έχει καταφέρει η επιστήμη να δώσει λύση μέχρι σήμερα:  

Τρίτη, 17 Μαΐου 2016

Πνευματική ιδιοκτησία και στο σχολείο



Η πληροφορική έχει μπει και στα σχολεία εδώ και καιρό και τα παιδιά μαθαίνουν πολλά πράγματα για την τεχνολογία τόσο στο σχολείο όσο και στο σπίτι αφού οι περισσότεροι πλέον έχουν έναν Η/Υ και μπορούν να πειραματιστούν. Δεν είναι όπως στην εποχή μου, εκεί στη δευτέρα γυμνασίου, που διάβαζα το βιβλίο πληροφορικής για το πως ανοίγει ένας υπολογιστής, για προσωρινή μνήμη για μνήμη τυχαίας προσπέλασης κλπ και δεν καταλάβαινα τι έλεγαν (μέχρι δηλαδή που απέκτησα δικό μου Η/Υ και έγιναν όλα πιο κατανοητά). Αναπόφευκτα λοιπόν τα παιδιά από την Α' Γυμνασίου θα μάθουν και για την πειρατεία. Τι όμως μαθαίνουν γι αυτή; Για δείτε το βίντεο:


Αρχικά προσπαθεί να βάλει τα παιδιά στη θέση ενός δημιουργού που έγραψε ένα πρωτότυπο άρθρο και λίγο πριν το δημοσιεύσει ανακαλύπτει πως τον έχει προλάβει άλλη ομάδα. Βέβαια δεν εξηγεί πως αντιγραφεί μπορεί να θεωρηθεί μόνο αν κάτι ίδιο είναι λέξη προς λέξη. Αν έχουν δύο άνθρωποι την ίδια ιδέα φυσικά και μπορούν να την εκτελέσουν αρκεί να είναι διαφορετικά υλοποιημένη. Για να το καταλάβουν και οι τηλεορασάκιδες την ίδια εκπομπή κάνουν τόσα χρόνια όλα τα πρωινάδικα όμως δεν έχουν όλα την ίδια επιτυχία γιατί έχουν ίδιο πρόγραμμα αλλά διαφορετική εκτέλεση. Άρα δεν είναι αντιγραφή.

Στη συνέχεια λέει πως η πνευματική ιδιοκτησία πρέπει να προστατεύεται. Εντάξει ας πούμε πως συμφωνώ. Γιατί δεν αναφέρεις και το λόγο που πρέπει να προστατεύεται; Γιατί δεν αναφέρεις δηλαδή πως πρέπει να προστατεύεται επειδή ο δημιουργός έχει σκοπό το κέρδος κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό όμως το παιδί θα αρχίσει να αντιλαμβάνεται καλύτερο το λόγο ύπαρξης πνευματικής ιδιοκτησίας. Εξήγησε του τι εννοείς με τον όρο παράνομη εκμετάλλευση. Αν δηλαδή το παιδί ζωγραφίσει τον Mickey Mouse στο τετράδιο του και αυτό το παρουσιάσει στους φίλους του είναι κλοπή πνευματικής ιδιοκτησίας; Αν τώρα αποφασίσει να το παρουσιάσει στην εφημερίδα του σχολείου του, μια εφημερίδα η οποία έχει κόστος αγοράς για όποιον θέλει να τη διαβάσει και φυσικά κέρδος γι αυτούς που την εκδίδουν;

Μετά λέει πως το κίνητρο της πειρατείας λογισμικού είναι το εύκολο κέρδος. Δηλαδή, αυτός που θέλει να δει μια ταινία ή να παίξει ένα παιχνίδι έχει ως σκοπό το εύκολο κέρδος. Ενώ η εταιρία που διαφήμισε την ταινία ως την ταινία της δεκαετίας και το παιχνίδι της ως το καλύτερο παιχνίδι που έχει βγει ποτέ δεν αποσκοπούσε στο εύκολο κέρδος. Είναι λίγες δηλαδή οι φορές που μας κοροϊδεύουν οι εταιρίες για να αγοράσουμε το προϊόν τους και τελικά δεν ανταποκρίνεται ούτε στα μισά από αυτά για τα οποία το έχουν διαφημίσει. 

Και ναι δε λέω, κάποιοι κερδίζουν από αυτό. Πουλάνε CD και DVD και έχουν μεγάλο κέρδος αφού τα έξοδα τους για τη συντήρηση της επιχείρησης είναι λίγα. Όμως, τι εννοεί το σοφό σχολικό βιβλίο όταν λέει παράνομη αναπαραγωγή. Εννοεί μόνο όταν το CD που έχεις είναι πειρατικό; Όχι βέβαια. Εννοεί πως ακόμα και αν έχεις αυθεντικό το CD και το βάλεις να παίξει στο μαγαζί σου για να διασκεδάσουν οι πελάτες σου, είσαι παράνομος γιατί δεν έχεις δώσει λεφτά στο "προστάτη" της πνευματικής ιδιοκτησίας ΑΕΠΙ. Αυτό φυσικά δεν αναφέρεται στο βιβλίο ώστε να αποκτήσει το παιδί μια πλήρη εικόνα το το σημαίνει πνευματική ιδιοκτησία.

Πάμε τώρα να δούμε τα πλεονεκτήματα νόμιμου λογισμικού. Το DVD που κρατάμε στα χέρια μας δεν περιέχει ιούς ή άλλα κακόβουλα προγράμματα. Φυσικά και όχι. Αν έχεις ένα DVD με τα Windows δεν έχει ιούς το DVD. Μόνο λογισμικό που παρακολουθεί τη σύνθεση του υπολογιστή που έγινε εγκατάσταση το πρόγραμμα ώστε να σε αποτρέψει να το κάνεις εγκατάσταση σε άλλο υπολογιστή, πρόγραμμα που ελέγχει αν είσαι στο ιντερνετ και μπορείς να επικοινωνήσεις με τους servers της εταιρίας που έβγαλε το λογισμικό, το πιθανό λογαριασμό που έχεις στο market place της κάθε εταιρίας και ίσως και τα στοιχεία της πιστωτικής σου. Όχι μωρέ δεν έχει ιούς και κακόβουλο λογισμικό.

Το προϊόν που παίρνουμε είναι ελεγμένο και δοκιμασμένο. Σοβαρά τώρα; Είναι ελεγμένο και δοκιμασμένο. Όσοι δηλαδή αγόρασαν να το Sim City ή το Diablo 3 και πήγαν με χαρά να παίξουν το νέο τους παιχνίδι και δεν μπορούσαν γιατί είχαν πέσει οι servers ήταν επειδή το λογισμικό είχε δοκιμαστεί. Όταν είχαν κυκλοφορήσει για πρώτη φορά τα Windows Vista είχαν δοκιμαστεί με το hardware του κάθε χρήστη ξεχωριστά; Προσέφεραν ασφάλεια στο χρήστη τους; Ήταν μικρή η πιθανότητα να εισβάλει κάποιος ιος ή κακόβουλο λογισμικό στο σύστημα;

Μας παρέχονται λέει τα εγχειρίδια χρήσης. Σοβαρά τώρα; Έχει αγοράσει κανένας τελευταία καινούριο παιχνίδι; Μια σελίδα manual και πολύ είναι. Και ναι θα μου πει κάποιος πως υπάρχει στο CD ή στο ιντερνετ. Α, εντάξει τότε. Γιατί εγώ νόμιζα πως πλήρωσα full τιμή για ένα full προϊόν. Αν δεν υπάρχει λοιπόν σε physical copy τότε να πληρώσω λιγότερα. Όπως θα έκανα δηλαδή και αν κατέβαζα το παιχνίδι μου από το Steam. Να πληρώσω δηλαδή όσο θα πλήρωνα στο Steam και κάτι επιπλέον για το κόστος τους DVD και της πλαστικής θήκης. Όχι 60 ευρώ για ένα πρόγραμμα που δεν έχει τίποτα και χρειάζεσαι ιντερνετ και για να το τρέξεις και για να διαβάσεις το manual.

Έχουμε λέει τεχνική υποστήριξη από τους κατασκευαστές. Ναι, όταν το θυμηθούν και βγάλουν update. Όχι άμεσα. Αν για παράδειγμα δεν τρέχει το παιχνίδι μου στο σύστημα μου για οποιονδήποτε λόγο τις περισσότερες φορές το πρόβλημα το λύνω ψάχνοντας στο ιντερνετ και στα forum. Δεν μου το λύνουν οι κατασκευαστές. Αν για παράδειγμα το πρόβλημα που αντιμετωπίζω εγώ το έχουν άλλοι δέκα, χέστηκε η κάθε εταιρία να μου το λύσει. Αν το πρόβλημα το έχουν αλλά 5.000.000 τότε θα μου το λύσει γιατί έτσι θα έχει καλύτερη μούρη στην αγορά.

Εκεί που το σώζει λίγο είναι στο τέλος που αναφέρει για το Open Source. Φυσικά, δεν αναφέρει σε Open Source που δεν είναι δωρεάν και ταξινομεί όλα τα προγράμματα στη κατηγορία "τσάμπα" άρα για πέταμα. Το Open Source δεν είναι freeware. Δεν είναι απαραίτητα δωρεάν και φυσικά έχει καλύτερη ποιότητα από ένα freeware πρόγραμμα. Άλλα, όλα αυτά σιγά μην τα εξηγήσουν στα παιδιά. 

Δευτέρα, 16 Μαΐου 2016

Η CSKA πρωταθλήτρια Ευρώπης


Τελικός της Euroleague εχθές και παρακολουθήσαμε έναν απίστευτο αγώνα. Εκτός από το ενδιαφέρον που είχε ο αγώνας για το ελληνικό στοιχείο (Ιτούδης, Σλούκας), υπήρχε και η μπασκετική κόντρα δύο ανθρώπων που κατέκτησαν μαζί 5 τίτλους Euroleague. Ο Ιτούδης και ο Ομπράντοβιτς συνεργάστηκαν 13 χρόνια στον Παναθηναϊκό και μάλιστα τη εποχή που ο Παναθηναϊκός ήταν απόλυτος κυρίαρχος στην Ευρώπη.

Στα αγωνιστικά τώρα, η CSKA πήρε μια μεγάλη διαφορά από την αρχή του αγώνα και μάλιστα κάποια στιγμή έφτασε τους 21 πόντους. Τη διαφορά τη πήρε στη 2η περίοδο στη οποία έπαιξε απίστευτο μπάσκετ. Ο Τεόντοσίτς έκανε ένα εκπληκτικό παιχνίδι και μαζί με τον Higgins έδωσαν την διαφορά στη CSKA.

Και ενώ όλα φαίνονταν πως είχαν τελειώσει, αφού και η τρίτη περίοδος τελείωσε 53 - 69 υπέρ της CSKA άρχισαν τα όργανα. Σλούκας, Udoh και Dixon γύρισαν το παιχνίδια και έφεραν την Φενερ κοντά στο τίτλο και τη CSKA να φοβάται τα φαντάσματα του πρόσφατου παρελθόντος με χαμένο παιχνίδι σε τελικό. Και μάλιστα η Φενερ είχε την ευκαιρία να πάρει το ματς κοντά στο τέλος της κανονικής διάρκειας όμως ο Udoh αστόχησε σε δύο συνεχόμενα σουτ.

Το παιχνίδι πήγε στη παράταση και εκεί η CSKA έπαιξε καλύτερα και τελικά κέρδισε τη Φενερ με 101 - 96. Ένας αγωνιστικά επεισοδιακός τελικός, έτσι όπως θα έπρεπε να είναι δηλαδή που σίγουρα έκανε τους φαν των δύο ομάδων να καρδιοχτυπήσουν και τους υπόλοιπους που ήταν αδιάφορο το αποτέλεσμα να δούμε ένα ωραίο παιχνίδι. Ο Ιτούδης έγινε ο δεύτερος Έλληνας προπονητής που κατακτά αυτό το τρόπαιο και η CSKA ξορκίσε τους δαίμονες του παρελθόντος που της στέρησαν πολλές φορές το τίτλο.


Κυριακή, 15 Μαΐου 2016

Η ιστορία το Quake



Μιας και η id αποφάσισε να κυκλοφορήσει το νέο DOOM, το οποίο από το λίγο που είδα στο youtube φαίνεται καλό (ιστορία του doom), ας θυμηθούμε λίγο και το δεύτερο παιχνίδι σταθμό της ίδιας εταιρίας το Quake. 

Το Quake λοιπόν, κυκλοφόρησε το 1996 και ήταν από τα πρώτα παιχνίδια που έπαιξα για PC. Ήταν μόλις είχα αποκτήσει τον πρώτο μου Η/Υ και έψαχνα τα συνοδευτικά CD των περιοδικών για καλά παιχνίδια, είτε σε demo μορφή ή shareware. Έτσι έπεσα για πρώτη φορά στο Quake. Πραγματικά ο σκοτεινός κόσμος του με απορρόφησε αμέσως και το πραγματικό 3D περιβάλλον, που για την εποχή ήταν κάτι το απίστευτο, δεν άφηνε περιθώρια για αμφισβήτηση. 

Είναι σημαντικό να ξέρουν όλοι οι νεότεροι πως το Quake δεν ήταν μόνο ένα πολύ καλό παιχνίδι αλλά έφερε και πολλές καινοτομίες που μέχρι και σήμερα χρησιμοποιούνται. Ήταν το πρώτο πραγματικό 3D παιχνίδι αφού τόσο το Doom όσο και το Wolfenstein 3D, από τεχνικής άποψης δεν ήταν πραγματικά 3D παιχνίδια αλλά με χρήση διάφορων τεχνικών έδιναν την εντύπωση 3D ενώ στη πραγματικότητα ήταν 2D. Για όποιον θέλει να δει τη πραγματική διαφορά αλλά και τις τεχνικές μπορεί να δει ένα σχετικό video εδώ.

Η κληρονομιά του Quake στο σύγχρονο gaming, όπως είπα είναι σημαντικότατη. Η χρήση του WASD και του mouse για τον χειρισμό ήταν κάτι που ξεκίνησε στο Quake. Το Multiplayer που όλες οι εταιρίες σήμερα προσπαθούν να πετύχουν ήταν κάτι που διαδόθηκε από το Quake. To Modding, που σήμερα δίνει μεγαλύτερη διάρκεια ζωής στα παιχνίδια μας ήταν κάτι που το Quake (αλλά περισσότερο το DOOM) θριάμβευσε.

Η μηχανή γραφικών του χρησιμοποιήθηκε σε τίτλους που σήμερα έχουν γίνει must και δεν περνάει χρονιά να μην κυκλοφορεί νέος τίτλος (Call of Duty, Medal of Honor κλπ.). Ακόμα και οι πρωταγωνιστές της εταιρίας αυτής, τόσο τα ιδρυτικά μέλη όσο και αυτοί που ακολούθησαν, θεωρούνται ιερά τέρατα της βιομηχανίας των Video Games και δίνουν τίτλους και ιδέες ακόμα και σήμερα.

Αν κάποιος έχει να ξοδέψει μία ωρίτσα και θέλει να μάθει πέντε πράγματα για το πόσο σημαντικό ήταν το Quake και η id software στα video games μπορεί να δει το παρακάτω ντοκιμαντέρ:

Σάββατο, 14 Μαΐου 2016

Οι καλύτερες στιγμές όλων των εποχών στα NBA Playoffs



Μιας και αυτή τη περίοδο έχουν playoffs στο NBA, ας θυμηθούμε τις καλύτερες στιγμές των playoffs του NBA. Από το κλέψιμο του Havlicek μέχρι το σουρεαλιστικό σουτ του Fisher στα 0.4 δευτερόλεπτα πριν λήξει ο αγώνας.






Παρασκευή, 13 Μαΐου 2016

Assassin's Creed the movie....the trailer


Πριν μια εβδομάδα ξεκίνησα να παίζω το πρώτο Assassin's Creed από την αρχή με σκοπό να το τερματίσω. Το είχα ξαναπαίξει πριν μερικά χρόνια όμως ήταν μόνο για να το δοκιμάσω, να δω το χειρισμό του και για να έχω μια γενική ιδέα. Εχθές λοιπόν κυκλοφόρησε το trailer της ταινίας Assassins Creed.

Αν λοιπόν η ταινία καταλήξει να είναι τόσο καλή όσο φαίνεται στο trailer ίσως να μιλάμε για την καλύτερη ταινία που αναφέρεται σε video game κόσμο. Αρχικά, οι ηθοποιοί που έχουν επιλεχθεί είναι από τους καλύτερους των καιρών μας αλλά και γνωστή στη κοινότητα των geeks. Και το δεύτερο έχει μεγάλη σημασία αφού και το Super Mario Bros είχε καλούς ηθοποιούς όμως δεν ήταν γνωστοί στους gamers και στους geeks.

Έχουμε λοιπόν τον Michael Fassbender, γνωστό μας και ως Magneto από τα καινούρια X-Men, έχουμε την Marion Cotillard που ήταν η Thalia από το Dark Knight Rises και τέλος έχουμε Jeremy Irons που τον ξέρουμε τόσο από το Dungeons and Dragons του 2000 αλλά πιο πρόσφατα σαν Alfred στον νέο Batman. Φυσικά και οι τρεις αυτοί ηθοποιοί είναι αναγνωρισμένης αξίας στο Hollywood και αν το σενάριο το επιτρέψει θα έχουμε καλές ερμηνείες και στη ταινία.

Τώρα σε σχέση με το βασικό σενάριο της ταινίας, αυτό που μπορεί κάποιος να κάνει extract από το trailer φαίνεται να πατάει στα χνάρια του video game. Ο βασικός χαρακτήρας δεν θα είναι ο Desmond, κάτι που δίνει τη δυνατότητα παιχνίδι και ταινία να λειτουργούν παράλληλα και να έχουν μεγαλύτερη ευελιξία σεναριακά.

Οι σκηνές που βλέπουμε στο trailer, αν δεν βλέπαμε τα πρόσωπα γνωστών ηθοποιών, θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι σκηνές για το Assassin's Creed που θα κυκλοφορήσει στην επόμενη γενιά κονσολών. Τα σκηνικά, τα stunts και τα κοστούμια παραπέμπουν αμέσως στο AC. Ακόμα και η σκηνή με το χαρακτηριστικό skydive του πρωταγωνιστή από ψηλό κτίριο βλέπουμε. Έτσι λοιπόν και καλλιτεχνικά η ταινία έχει πάρει μεγάλο μέρος από το παιχνίδι και πιστεύω θα μας ικανοποιήσει όλους τους fan της σειράς AC.

Σύμφωνα με το trailer, η ταινία θα παιχτεί το Δεκέμβριο, πράγμα που σημαίνει πως υπάρχει ακόμα χρόνος για να δούμε και κάποιο δεύτερο ή και τρίτο trailer. Πάντως οι πρώτες εντυπώσεις είναι πάρα πολύ θετικές και είναι μια ακόμα ταινία που θα ήθελα να τη δω στο κινηματογράφο.

Πέμπτη, 12 Μαΐου 2016

Ελληνικά Playoffs


Παράλληλα με τα αμερικάνικα playoffs έχουμε και τα playoffs της ψαροκωστούλας μας. Ο Ολυμπιακός κατάφερε να περάσει στο τελικό και περιμένουμε να μάθουμε το Σάββατο ποιος θα είναι ο αντίπαλος του. Όμως θέλω να πω δύο πράγματα για το ελληνικό πρωτάθλημα που με απασχολούν εδώ και πολλά χρόνια, περίπου από τότε που άρχισα να ασχολούμαι με το μπάσκετ.

Το πρώτο και το βασικότερο είναι η συμπεριφορά των φιλάθλων απέναντι στο άθλημα. Είναι πραγματικά αισχρή στη καλύτερη περίπτωση. Το μπάσκετ είναι ένα όμορφο άθλημα που μπορεί να διασκεδάσει τόσο τους ενήλικες όσο και τα παιδιά. Όταν πας στο γήπεδο για να δεις είτε την ομάδα σου ή τους αγαπημένους σου παίχτες είναι σαν να πηγαίνεις στο θέατρο ή στο κινηματογράφο για να παρακολουθήσεις την αγαπημένη σου ταινία ή τον αγαπημένο σου ηθοποιό. Δεν είναι πολιτισμένο αλλά ούτε και καλό κάνει στο άθλημα να βρίζεις τους παίχτες, τους προπονητές ή τους διαιτητές. 

Φέτος είναι η τελευταία χρονιά του Διαμαντίδη, που μπορεί εμένα προσωπικά να μην μου αρέσει σαν παίχτης αλλά δεν μπορώ να παραβλέψω αυτά που έχει προσφέρει τόσο στο αγαπημένο μου άθλημα όσο και στην εθνική. Αντί λοιπόν οι βάρβαροι των γηπέδων να πηγαίνουν για να δουν για τελευταία φορά και να τιμήσουν έναν τέτοιο παίχτη πάνε για να βρίσουν τη μάνα του. Δυστυχώς απέχουμε πολύ από την νοοτροπία του φιλάθλου του NBA που θα πάει στο γήπεδο όχι με σκοπό να τα διαλύσει όλα αλλά για να περάσει καλά.

Το δεύτερο που θέλω να αναφέρω είναι η μιζέρια του ελληνικού πρωταθλήματος. Την αναφέρω ως μιζέρια γιατί όταν βλέπω τον πίνακα των playoff μοιάζει πραγματικά κακή αντιγραφή του NBA. Συμφωνώ απόλυτα με τη μέθοδο των playoff για να αναδειχθεί ο καλύτερος όμως το ελληνικό πρωτάθλημα δεν έχει και πολλές ομάδες που να μπορούν να πάρουν άξια πρωτάθλημα. Απόδειξη αυτού είναι οι ομάδες που έχουν σηκώσει τη κούπα τα τελευταία 15 χρόνια. Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, Ολυμπιακός και μάλιστα με τον Παναθηναϊκό να έχει πάρει τα περισσότερα την περίοδο που δεν είχε ουσιαστικό αντίπαλο και που ο Ολυμπιακός έψαχνε ακόμα να βρει τα πατήματα του.

Το ελληνικό πρωτάθλημα για τις δύο μεγαλύτερες του ομάδες δεν είναι ανταγωνιστικό και το βρίσκω γελοίο ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός να παίζουν π.χ. τη Πέμπτη με Ρεαλ και το Σάββατο με το Λαύριο (που ειρήσθω εν παρόδω κατάφερε να μείνει στην Α1 και μπράβο του). Από την εποχή της ULEB ονειρεύομαι μια λίγκα μεγάλων ευρωπαϊκών ομάδων που θα παίζουν τα παιχνίδια σε μορφή NBA. Δηλαδή πολλά παιχνίδια στη regular season (60, 70, 80) που η τελική τους κατάταξη θα καθορίζει τη θέση τους στα playoffs, όπως δηλαδή γίνεται στο NBA.

Στην μπασκετική Ευρώπη βέβαια υπάρχει και το εξής μεγάλο πρόβλημα στις μεγάλες ομάδες. Δεν έχουν περιθώρια για πολλές ήττες. Και κατά συνέπεια το μπάσκετ είναι περισσότερο σκληρό. Στο NBA με τα 82 παιχνίδια το να χαθούν 20 ή 30 παιχνίδια στη regular season δεν σημαίνει απολύτως τίποτα. Αν όμως χαθεί ένα ή δύο παιχνίδια στο ελληνικό πρωτάθλημα τότε η ομάδα κινδυνεύει να πάει στα playoff με μειονέκτημα έδρας. Και φυσικά δεν αναφέρω κύπελλο που μια ήττα στην αρχή της χρονιά ισοδυναμεί με αποτυχία του στόχου. 

Ενώ έχουν γίνει πολλές προσπάθειες το μπάσκετ στην Ευρώπη να ανεβάσει επίπεδο έχουμε πολύ δρόμο ακόμα να κατανοήσουμε πως είναι ένα προϊόν ψυχαγωγίας και να του συμπεριφερθούμε με αυτό το τρόπο. Οι Αμερικάνοι το ξέρουν και έχουν φτιάξει ένα πρωτάθλημα που χαίρεσαι να το βλέπεις. Χαίρεσαι να είσαι στο γήπεδο. Μπορεί τα τελευταία χρόνια, εξ'αιτίας κακών χειρισμών να μην έχει την ανταγωνιστικότητα που είχε το 90 αλλά είναι πιο καλοφτιαγμένο προϊόν.

Τετάρτη, 11 Μαΐου 2016

Steph Curry: MVP 2016


Ανακοινώθηκε εχθές και ο MVP για την regular season του NBA και μαντέψτε ποιος είναι φετινός MVP. Μα, ποιος άλλος, ο Steph Curry. Και το ζήτημα δεν είναι πως βγήκε MVP και για φέτος (είχε ανακηρυχθεί MVP και για το 2015) αλλά πως για πρώτη φορά η απόφαση ήταν ομόφωνη κάτι που δεν έχει συμβεί ποτέ πριν. Μόνο ο πολύς Σακίλ είχε πλησιάσει σε κάτι τέτοιο όμως έχασε αυτό το ρεκόρ για μια ψήφο.

Ο Steph Curry λοιπόν, με μέσους όρους που τρελαίνουν, αν σκεφτεί κανείς πως πριν μερικά χρόνια μπήκε στο NBA χωρίς την προοπτική να γίνει superstar και πρωταγωνιστής, αλλά κυρίως με την πραγματική του απόδοση μέσα στο γήπεδο. Ένας παίχτης που είναι πραγματικά απόλαυση να τον βλέπεις να παίζει αφού μοιάζει να έχει χακέψει το παιχνίδι και να ρίχνει τηλεκατευθυνόμενα τρίποντα από παντού, να μοιράζει ασίστ σε όποιον θέλει και να αποπροσανατολίζει τους αντιπάλους του με τις μαγικές τρίπλες του. Άντε, και στο δεύτερο πρωτάθλημα Steph!

Τρίτη, 10 Μαΐου 2016

End User License: Τι αποδεχόμαστε τελικά;


Τις περισσότερες φορές, όταν κάνουμε εγκατάσταση ένα νέο λογισμικό, συμφωνούμε, χωρίς ιδιαίτερη σκέψη, στην άδεια και τους κανόνες που μας παροτρύνει το πρόγραμμα της εγκατάστασης να αποδεχθούμε. Ούτε εγώ, αλλά δεν νομίζω και κανένας άλλος να έχει κάτσει ποτέ να διαβάσει όλο αυτό το κατεβατό, ειδικά όταν το μόνο που θέλει να κάνει είναι απλά να χρησιμοποιήσει το λογισμικό που αγόρασε. Έτσι, με την ευκολία δύο κλικ συμφωνούμε σε ένα σωρό από πράγματα που αν καθόμασταν να τα διαβάσουμε δεν θα συμφωνούσαμε ποτέ. Στο παρακάτω video μπορούμε να έχουμε μια σύνοψη για το τι όρους αποδεχόμαστε τις περισσότερες φορές.

Υ.Γ.: Μπορούμε να αποφύγουμε τις περισσότερες φορές να αποδεχθούμε όλους αυτούς τους όρους απλά κάνοντας χρήση λογισμικού ανοιχτού κώδικα. Εκεί πάλι πρέπει να συμφωνήσουμε σε κάποιους όρους όμως οι όροι αυτοί προστατεύουν την ελευθερία του λογισμικού και δεν την περιορίζουν.

Δευτέρα, 9 Μαΐου 2016

Bootstrap Tutorial


Αν κάποιος θέλει να φτιάξει γρήγορα και εύκολα responsive web sites είναι σχεδόν απαραίτητο να ασχοληθεί και να μάθει bootstrap. Το bootstrap είναι ένα front-end framework που φτιάχτηκε από προγραμματιστές του twitter και δίνει εύκολες λύσεις για τον σχεδιασμό ενός site. Ένα από τα πιο ολοκληρωμένα tutorial που έχω βρει είναι του Derek Banas.

Κυριακή, 8 Μαΐου 2016

Θερμοαγώγιμη πάστα: Πως γένεν αυτό;;;



Ένας σημαντικός παράγοντας της απόδοσης και της μακροζωίας ενός επεξεργαστή είναι και η θερμοκρασία του. Ο κατασκευαστής δίνει πάντα τα όρια ανοχής του προϊόντος τους οπότε ξέρουμε πια είναι η θερμοκρασία που δεν πρέπει να ξεπεραστεί. Για να το πετύχουμε αυτό χρησιμοποιούμε είτε τη ψύκτρα του κατασκευαστή, είτε κάποια ψύκτρα τρίτου κατασκευαστή ή το καλύτερο αλλά και ακριβότερο όλων, υδρόψυξη. Οποιαδήποτε όμως μέθοδο και να χρησιμοποιήσουμε θα χρειαστούμε θερμοαγώγιμη πάστα για να πετύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Ο κάθε power user έχει το δικό του τρόπο να εφαρμόζει τη πάστα στον επεξεργαστή του και ο καθένας θεωρεί πως ο δικός του τρόπος είναι ο καλύτερος. Στο video υπάρχει συγκριτικό για τις πρακτικές διαφορές των μεθόδων εφαρμογής της θερμοαγώγιμης πάστας.

Σάββατο, 7 Μαΐου 2016

Captain America: Civil War


Η δεύτερη ταινία που περίμενα γι αυτόν τον χρόνο ξεκίνησε να προβάλλεται πριν δύο μέρες και φυσικά έτρεξα κι εγώ να τη δω. Φυσικά αναφέρομαι στο Captain America: Civil War που θα έπρεπε να διδαχθεί στους παραγωγούς του DC Universe για να καταλάβουν πως πρέπει να κάνουν μια ταινία Versus. 

Η ταινία αναφέρεται στο Civil War των μελών των Avengers μεταξύ αυτών που θέλουν να καταγράφονται οι κινήσεις τους και να παίρνουν διαταγές από τον ΟΗΕ και αυτούς που θεωρούν πως πρέπει να δρουν ανεξάρτητοι. Οι ιδεολογικοί εκπρόσωποι είναι ο Iron man από την μια (καταγραφή των avengers και να αναλαμβάνουν αποστολές σύμφωνα με το τι θέλει ο ΟΗΕ) και ο Captain America. 

Το πρώτο τρίτο της ταινίας κάνει build-up ώστε να καταλάβουμε γιατί ο κάθε χαρακτήρας επιλέγει να πάρει τη θέση που παίρνει. Από τη μια έχουμε τον Tony Stark που νιώθει ενοχές για τον θάνατο κάποιου παιδιού από τα γεγονότα του Age of Ultron και από την άλλη έχουμε τον Captain America που αντιτίθεται σε αυτή την ιδέα αφού όπως λέει οι κυβερνήσεις έχουν τη δικιά τους ατζέντα και μπορεί να τους εμποδίσουν ή να τους αναγκάσουν να κάνουν κάτι που δεν το θέλουν.

Ο "πόλεμος" μεταξύ των δύο διαφορετικών ομάδων δεν έρχεται μόνο εξαιτίας της ιδεολογικής τους διαφοράς (πιστεύω κάτι άλλο, πιστεύεις κάτι άλλο έλα να παίξουμε μπουνιές για να δούμε ποιος θα επικρατήσει) αλλά μέσω της ιστορίας. Έτσι η μεγάλη μάχη γίνεται όταν ο Captain America θέλει να βοηθήσει τον φίλο του Bucky ενώ η ομάδα του Iron Man θέλει να τον συλλάβει. Και κάπως έτσι φτιάχνεις μια ταινία versus. Δίνεις λόγους, κάνεις και τα δύο μέρη που θα παλέψουν να έχουν πραγματικό λόγο που το κάνουν. 

Η ταινία είναι σε γενικές γραμμές πάρα πολύ καλή όμως έχει και κάποιο προβλήματα. Και ξεκινάω με το πρόβλημα Spiderman που δεν είχε και ιδιαίτερο ουσιαστικό ρόλο. Εκτός αν θεωρήσουμε την διαφήμιση της νέας ταινία Spiderman ουσιαστικό λόγο. Πραγματικά δεν κολλάει πουθενά η επιλογή του Stark να στρατολογήσει ένα 17 χρόνο παιδί στην ομάδα του ώστε μετά να εξαφανιστεί εντελώς. Επισημαίνω πως ο Spiderman μου άρεσε από αυτό που είδα, δεν κόλλαγε όμως με την ταινία. Αν κάτι δεν μου άρεσε στα του Spiderman είναι η Θεία May που την ενσαρκώνει η Marisa Tomei, μια απίστευτη MILF που δεν θυμίζει τίποτα την θεία May που έχουμε δει ως τώρα.

Το άλλο foul της ταινίας είναι η απουσία του Hulk και του Thor. Δύο βασικοί avengers είναι εξαφανισμένοι από ολόκληρη την ταινία, σαν να μην ανήκουν σε αυτή την ομάδα. Υποθέτω πως θέλανε να μειώσουν το budget ή κάτι τέτοιο γιατί δεν δικαιολογείται.

Τέλος αυτό που δεν κατάφερα να καταλάβω είναι τα κίνητρα του Hawk Eye και Antman ώστε να επιλέξουν την team Capt. και όχι την ομάδα του Iron Man. 

Όπως και να έχει η ταινία είναι απίστευτα διασκεδαστική, έχει χιούμορ, δράση όμορφα εφέ και ιστορία ώστε να την απολαύση κάποιος. Σίγουρα καλύτερη από την Superman V Batman και σίγουρα άξιζε το hype που δημιούργησε. Για άλλη μια φορά η Marvel μας έκανε χαρούμενους. Τώρα περιμένουμε το X-Men: Apocalypse που φαίνεται να είναι δυνατό.