Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Tomb Raider vs Tomb Raider


Πρόσφατα αποφάσισα να παίξω το πρώτο Tomb Raider του 1996 και στο καπάκι να παίξω και το Tomb Raider του 2013 για να μπορέσω να κάνω μια σύγκριση τόσο στο τομέα του gameplay όσο και στον τεχνικό τομέα.

Παίζοντας λοιπόν το πρώτο Tomb Raider βρέθηκα μπροστά στο Γολγοθά να ελέγχο ένα tank. Ο χειρισμός της πρώτης Lara είναι ένας από τους δυσκολότερους χειρισμούς 3D gaming. Η Lara κινείται σε grid που σημαίνει πως το ελαφρό πάτημα του πλήκτρου μπροστά ή πίσω την κάνει να κάνει ένα ολόκληρο βήμα στο επόμενο "εικονικό" τετράγωνο. Άρα ο αναλογικός χειρισμός που μας κακόμαθαν όλα τα μοντέρνα games δεν υπάρχει. Το να στρίψει η Lara αριστερά ή δεξιά σημαίνει πως πρέπει πρώτα να γυρίσει το κορμί της στην κατεύθυνση που θέλουμε και μετά να προχωρήσει ευθεία προς αυτή.

Όσο όμως και αν ακούγεται περίεργο ο χειρισμός αυτός μπορεί εύκολα να γίνει κομμάτι του gamer και να πραγματοποιήσει τα platform στοιχεία του παιχνιδιού αρκετά εύκολα. Δεν μου φάνηκε σε κανένα σημείο να δυσκολεύομαι να πραγματοποιήσω κάποιο άλμα και να κάνω αυτό που το παιχνίδι απαιτούσε.

Οι μάχες στο πρώτο Tomb Raider είναι...σκουπίδι. Καλύτερα να παίξεις μπουνιές με τον Rocky Balboa παρά να προσπαθήσεις να επιτεθείς με τα πιστόλια της Lara. Ακόμα και με την ευκολία του auto-aim είναι κουραστικό. Κάθε φορά που έπρεπε να βγάλω τα όπλα μου για να επιτεθώ σε κάποιο ανυπεράσπιστο λύκο ή σε κάποιον άνθρωπο ένιωθα πως πραγματοποιούσα αγγαρεία.

Το καλύτερο όμως σημείο του παλιού Tomb Raider είναι η ατμόσφαιρα. Βρίσκεσαι μόνος σε κάποιο μέρος και πρέπει να βρεις την έξοδο λύνοντας γρίφους επιπέδου κονσόλας (ναι έχει διαφορά με τους πραγματικούς γρίφους που τα παλιά καλά adventures των PC games μας μεγάλωσαν). Δεν έχεις επικοινωνία με κανέναν σύμμαχο και πρέπει να τα βγάλεις πέρα μόνος σου.

Στο νέο Tomb Raider ο χειρισμός του είναι αυτό που θα περίμενε κάθε gamer. Εύκολα μπορεί κάποιος να τον μάθει και να κινηθεί με μεγαλύτερη ευκολία. Δεν περιορίζεται η κίνηση σου σε κάποιο φανταστικό grid άρα η χρήση των αναλογικών μοχλών βοηθάνε.

Το platforming μοιάζει με τον γονιό που κρατάει το παιδί του από το χέρι για να περάσει το δρόμο. Σχεδόν ξέρεις που πρέπει να πας και πως θα πας. Φυσικά λόγο του μοντέρνου χειρισμού είναι εύκολο και δεν υπάρχει κανένα challenge.

Οι μάχες είναι τυπικές για την εποχή τρίτου προσώπου, με πολλά όπλα και επιλογές. Μπορείς να κρυφτείς πίσω από πέτρες και βαρέλια και να επιτεθείς πλέον με το τυπικό - σημαδεύω με τον LT και πυροβολώ με το RT.

Στο action κομμάτι του παιχνιδιού θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας και τα διάσπαρτα qte που έχει το παιχνίδι. Ευτυχώς δεν είναι τόσα ώστε να κατηγορήσουμε το παιχνίδι σαν qte festival. Υπάρχει μόνο σε σημεία που έχουν κάποιο νόημα όπως να αντιμετωπίσεις κάποιον εχθρό ή να ξεπεράσεις κάποια εμπόδια.

Το μεγαλύτερο αρνητικό του νέου Tomb Raider είναι η μικρή διάρκεια του. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι παιχνίδι Σαββατοκύριακου αφού περίπου τόσο μου πήρε για να το τερματίσω. Αντίθετα το παλιό Tomb Raider πήρε περίπου 5 μέρες.

Και τα δύο παιχνίδια είναι μια εμπειρία που ο κάθε gamer πρέπει να ζήσει. Ακόμα και αν το νέο Tomb Raider φαίνεται να σε κρατάει από το χέρι είναι διασκεδαστικό. Για περισσότερο challenge θα πρέπει κάποιος να κάνει ταξίδι στο χρόνο και να παίξει το παλιό.





Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου