Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Το μπάσκετ είναι τελικά στο DNA του Έλληνα


Δεν μπορεί ρε παιδιά...δηλαδή πρέπει το μπάσκετ να ρέει στο αίμα μας. Μπορεί όλοι να έχουν γίνει οι σούπερ manager στο ποδόσφαιρο κάνοντας φανταστικές (στη κυριολεξία) μεταγραφές σε ομάδες τύπου Κεραυνός Κρεμαστών, μπορεί όλοι να περιμένουν την επόμενη μεγάλη μεταγραφή του Καραμπουτζοβλαχίδη στον Ολυμπιακό του ποδοσφαίρου όμως τελικά άλλο είναι το πραγματικό άθλημα μας.

Άλλη μια μεγάλη επιτυχία για το Ελληνικό μπάσκετ συντελεστικέ την Κυριακή που μας πέρασε. Οι μπασκετικοί έφηβοι αφού διέλυσαν σχεδόν τους πάντες και τα πάντα έφτασαν στον τελικό και αντιμετώπισαν την Τουρκία. Τι και αν έχαναν με 14 πόντους σε κάποια φάση του αγώνα. Η ψυχή τους μίλησε όταν έπρεπε να μιλήσει και γύρισαν το ματς κάνοντας και πάλι τους Έλληνες να μιλάει για μια μεγάλη μπασκετική φουρνιά.

Για ακόμα μια. Το μπάσκετ στη χώρα μας, από τον θρίαμβο του 1987 και μετά μπορεί να έρχεται δεύτερο στις προτιμήσεις  των Ελλήνων (είπαμε κάθε χρόνο όλοι περιμένουν έναν Καραμπουρτζοβλαχίδη να έρθει στην ομάδα τους) όμως είναι πρώτο σε επιτυχίες. Βρε, μπας και το είχαμε στο αίμα μας τόσα χρόνια και περιμέναμε απλά να εκδηλωθεί.

Μπορεί η Εθνική ανδρών να έχει μόνο 2 τρόπαια (όσα και οι μεγάλοι Ισπανοί των αδελφών Γκασόλ) όμως οι αμέτρητες "καλές" μας θέσεις την κάνουν πάντα υπολογίσιμο αντίπαλο. Μπορεί να μην έχουμε τους NBAers της Ισπανίας ή της Γαλλίας (με εξαίρεση ο Ατεντοκούμπο), μπορεί να μην έχουμε τα αθλητικά προσόντα των Αμερικάνων ή την ευστοχία που ομάδες όπως η Σερβία ή η Ρωσία έχουν όμως ξέρουμε άμυνα. Αυτή μας έχει φέρει εδώ και χρόνια κοντά στους μεγάλους της Ευρώπης αλλά και του παγκόσμιου μπάσκετ. Και όταν σπάει η γκαντεμιά και καταφτάνει από τις μικρές ομάδες κανένας καλός σκόρερ (Σπανούλης, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς) τότε κάνουμε και την υπέρβαση.

Αυτό περιμένω να δω στο Ευρωμπάσκετ των ανδρών. Με Σπανούλη, Ατεντοκούμπο και Καλάθη νομίζω κάνουμε μια απίστευτη περιφέρεια. Έλεγα πέρσι πως αυτή η ομάδα (η εθνική του παγκοσμίου ντε) έχει τα φόντα να φτάσει την παλιά καλή Γιουγκοσλαβία (μπορεί να τους αντιπαθούσα τότε τους Γιουγκοσλάβους όμως δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την μεγάλη μπασκετική τους υπεροχή).

Το μπάσκετ λοιπόν είναι το άθλημα που μας κάνει γνωστούς σε όλο το κόσμο και όχι το ποδόσφαιρο. Μπορεί το 2004 να κερδίσαμε μια φούσκα πρωτάθλημα Ευρώπης (όποιος περίμενε να αλλάξει το ποδόσφαιρο μετά από αυτό μάλλον κοιμόταν βαθιά) όμως το μπάσκετ έχει αντέξει...και κάθε φορά μας φέρνει νέα ταλέντα. Τι να κάνουμε αυτό είναι το άθλημα μας, αυτή είναι η μοίρα μας. Να ξέρουμε να βροντοχτυπάμε μια πορτοκαλί μπάλα.

Γι αυτό γονείς στείλτε τα παιδιά σας στα γήπεδα του μπάσκετ. Ακόμα και αν δεν γίνουν μεγάλη παίχτες σίγουρα θα αποκτήσουν όλες τις αξίες που έχει να σου δώσει ένα τέτοιο άθλημα. Ομαδικότητα, σκληρή δουλειά και να μην τα παρατάς ποτέ. Είναι γραμμένο στο DNA μας.



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου