Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Golden State Warriors νέοι πρωταθλητές κόσμου!


Τέλος και το πρωτάθλημα NBA και έχω να πω μόνο ένα πράγμα. Ευτυχώς που δεν δικαιώθηκα. Πίστευα πως το NBA θα ήθελε να κάνει πρωταθλητή τον James για να δημιουργήσει ακόμα έναν μύθο. Όμως δεν έγινε.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο Lebron έδωσε ακόμα και τη τελευταία σταγόνα από το αίμα του απέτυχε να γίνει πρωταθλητής NBA. Μεγάλος παίχτης, χωρίς αμφισβήτηση, όμως πρέπει ο κόσμος να καταλάβει πως το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και το "μια ομάδα μόνος του" δεν είναι φυσικό να συμβαίνει (μόνο όταν το κατάλαβε αυτό και ο Τζόρνταν κατάφερε να πάρει πρωτάθλημα). Έτσι λοιπόν οι 36.6 πόντοι κατά μέσο όρο του James δεν αρκούσαν για να κάνει τους Cavs πρωταθλητές.

Όμως μύθος δημιουργήθηκε έτσι κι αλλιώς. Προπονητής των Warriors είναι ένας ρολίστας που έχει καταφέρει να κερδίσει 5 πρωταθλήματα NBA. Ένας παίχτης που η ευστοχία του στα τρίποντα έχει γραφτεί στα ρεκόρ του NBA. Δεν είναι άλλος από τον Steve Kerr. Ο Steve Kerr έχει παίξει σε ομάδες όπως οι Bulls με προπονητή τον Phil Jackson και σαν του Spurs με προπονητή τον Greg Popovic. Έκλεψε λοιπόν λίγο από τις γνώσεις τους και έφερε τους Golden State Warriors στη κορυφή του κόσμου.

Άντε και του χρόνου πρωταθλητές οι Celtics!!!!!!!!!!

Τι ξεχώρισα από την E3


Είχαμε και E3 αυτή την εβδομάδα και από όσα είδα και διάβασα στα διάφορα site δύο ειδήσεις έχω ξεχωρίσει.

Backwards Compatibility για το XBOX ONE...περίπου


Η πρώτη είδηση που με κάνει να θέλω ένα XBOX ONE είναι το backwards compatibility με τα παιχνίδια του XBOX 360. Έχω κάμποσα από δαύτα στη συλλογή μου και τα περισσότερα δεν τα έχω αγγίξει ακόμα. Οπότε θα μου ήταν βολικό να μπορώ να παίζω όλα τα παλιά μου παιχνίδια σε μια φρέσκια κονσόλα και να έχω και την δυνατότητα  να παίζω νεότερους τίτλους. Αυτό λοιπόν έκανε η Microsoft.

Όμως δυστυχώς δεν είναι μόνη της σε αυτό το παιχνίδι. Η Microsoft φυσικά και θέλει να φέρει όσο περισσότερους τίτλους γίνεται από το παλιότερο XBOX 360 στο νεότερο XBOX ONE και θέλει να το κάνει με emulation. Όμως οι publishers θέλουν; Της μόδας έχει γίνει το remastered παιχνιδιών προηγούμενης γενιάς και αρκετοί publisheres βλέπουν το emulator της Microsoft σαν τον κακό ληστή που θα τους φάει τα κέρδη. Με απλά λόγια κάποιοι publisheres που ετοιμάζουν remastered εκδόσεις τον παιχνιδιών τους δεν θα επιτρέψουν το emulation...μάλλον. Και λέω μάλλον γιατί δεν ξέρω νομικά τι γίνεται.

Όπως και να έχει η Microsoft κάνει φοβερές κινήσεις για να κερδίσει τον κόσμο που έχασε πριν 3 χρόνια. Λίγο η πτώση τιμής του XBOX ONE, λίγο τα exclusives, λίγο το backwards compatibility κερδίζει έδαφος.

Σύμφωνα με αυτά που διάβασα μέχρι τον Δεκέμβρη θα μπορούν να παίζουν μέχρι 100 τίτλοι του προηγούμενου XBOX στο καινούριο. Όμως νομίζω είναι ελάχιστοι. Όπως και να έχει πρέπει να καταλάβουν οι μεγάλες εταιρίες video games πως το backward compatibility είναι ζωτικής σημασίας για τους gamers. Έχεις κάνει μια επένδυση σε ένα σωρό παιχνίδια και θες να μπορείς να τα παίξεις και σε νεότερη κονσόλα.

Final Fantasy 7....REMAKE

Όταν ξεκίνησα να δω το trailer φαντάστηκα πως ήταν ένα από τα τεχνάσματα του marketing για να δείξει την ανωτερότητα του το PS4. Όπως δηλαδή είχε γίνει και με το PS3. Εκεί που το σώμα μου έμεινε γυμνό από τρίχες ήταν στο τέλος του trailer με μια μόνο λέξη.

REMAKE!!!!

Το FF7 Remake θα είναι multiplatform όμως δεν ξέρω αν θα μεταφερθεί και στα PC. Αν δεν γίνει αυτό τότε νομίζω πως θα αρχίσω να σκέφτομαι την αγορά κονσόλας αυτής της γενιάς...μόνο και μόνο για το Final Fantasy 7.

Δευτέρα, 15 Ιουνίου 2015

Και πρωταθλητής Ελλάδας...ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ!!!!!!!!!


Τέλος το φετινό πρωτάθλημα μπάσκετ στην Ελλάδα και άξια ο πρωταθλητής είναι ο Ολυμπιακός. Μπορεί να είχε τα κάτω της η ομάδα στην αρχή της σεζόν όμως κατάφερε να κάνει ένα 5 - 0 απέναντι στον μεγάλο αντίπαλο, Παναθηναϊκό. Κατάφερε να φτάσει στον τελικό της Ευρώπης κερδίζοντας μεγαθήρια όπως την Μπαρτσελόνα και την CSK και να θεωρείται η σταθερότερη ομάδα τα τελευταία χρόνια.

Αυτό όμως που με πωρώνει με αυτή την ομάδα του Ολυμπιακού είναι πως δεν είναι υπερομάδα. Δεν έχει το budget να φέρει τεράστιους ξένους παίχτες, έχει έναν βασικό πυρήνα Ελλήνων παιχτών και κάθε αγώνας είναι ένας πραγματικός πόλεμος. Ένας πόλεμος του μικρού έναντι των ισχυρότερων. Δεν περιμένεις να κάνει αήττητο σε Ελλάδα και Ευρώπη όμως έχει ψυχή και παλεύει για κάθε φάση.

Αυτό που κατάφερε ο Σφαιρόπουλος ήταν να δέσει καλύτερα την ομάδα αγωνιστικά και νομίζω πως ο τρόπος που διαχειρίζεται τον Σπανούλη ταιριάζει περισσότερο στον Ολυμπιακό.

Μεγάλη αποκάλυψη για μένα είναι ο Αγραβάνης που πιστεύω πως έχει μέλλον τόσο στην ομάδα του Ολυμπιακού όσο και στην Εθνική.

Επιτέλους ξορκίσαμε τον κακό δαίμονα, ΠαναθηναΙκό, που τα προηγούμενα χρόνια με τον έναν ή  τον άλλον τρόπο μας έκλεβε το πρωτάθλημα μέσα από τα χέρια μας. Μακάρι ο βασικός πυρήνας του Ολυμπιακού (Σπανούλης, Πρίνταζης, Σλούκας και Μάντζαρης) να συνεχίσουν και να πλαισιωθούν με ακόμα δυνατότερους ξένους. Χωρίς αυτούς κανένας ξένος δεν μπορεί να καταλάβει τι σημαίνει Ολυμπιακός.

Βαζελάκια...τα λέμε του χρόνου!!!!

Κυριακή, 14 Ιουνίου 2015

R.I.P. Christopher Lee


Υπάρχουν μερικοί ηθοποιοί που έχουν καταφέρει να θεοποιηθούν στις καρδιές των geeks όχι μόνο γιατί έχουν παίξει σε πολλές ταινίες fantasy αλλά και επειδή σε όσες ταινίες κι αν έχουν παίξει έχουν αφήσει το στίγμα τους. Ένα τέτοιος ηθοποιός ήταν και ο Christopher Lee που πέθανε στις 7 Ιουνίου 20015 και σε ηλικία 93 ετών.

Ο Christopher Lee έγινε γνωστός με τις ταινίες τρόμου της Hammer  και κυρίως ενσαρκώνοντας τον κόμη Δράκουλα. Έπαιξε τον ρόλο του Σέρλοκ Χολμς (όπως ακριβώς έκανε και ο "αντίπαλος" του στις ταινίες της Hammer, Peter Coushin ) αλλά και τον εξυπνότερο αδελφό του Σέρλοκ Χολμς, Mycroft Holmes.

Στους νεότερους το όνομα του Christopher Lee συνδέθηκε με τον Count Dooku του Star Wars αλλά και με τον Saruman του άρχοντα των δαχτυλιδιών. Τον ρόλο του Saruman δεν τον πήρε τυχαία. Λάτρευε τα βιβλία και σύμφωνα με δικιά του δήλωση τα διάβαζε μια φορά κάθε χρόνο. Του άρεσε η Metal μουσική και μάλιστα είχε κάνει ηχογράφηση με τους Manowar στο πρώτο τους album Battle hymns.

Rest In Peace λοιπόν Christopher. Έδωσες πολλά και θα έδινες ακόμα περισσότερα αν είχες περισσότερο χρόνο.




Τετάρτη, 10 Ιουνίου 2015

Αμαρτωλές ταινίες


Συνήθως η γνώμη μου για τις ταινίες συμβαδίζει με την γνώμη των περισσοτέρων. Όμως υπάρχουν δύο ταινίες που ενώ όλοι τις έχουν θάψει εγώ συνεχίζω να υποστηρίζω πως είναι καλές γι αυτό που είναι. Έχουμε λοιπόν:

Super Mario Bros

Το Super Mario Bros η ταινία βγήκε στους κινηματογράφους την περίοδο που ο Super Mario ήταν παντού. Ήταν η εποχή που μόλις είχε κυκλοφορήσει το SNES και το Super Mario World και η Αμερικάνοι βρήκαν την ευκαιρία να βγάλουν πολλά λεφτά. Έτσι λοιπόν υπήρχε cartoon, τσάντες, comic book και φυσικά η ταινία. Τα περισσότερα αρνητικά σχόλια που έχω ακούσει και έχω διαβάσει αφορούν στο ότι η ταινία δεν έχει καμία σχέση με τα παιχνίδια όμως αυτό δεν με βρίσκει σύμφωνο.

Τα video games του Super Mario έχουν να κάνουν με έναν υδραυλικό και τον αδελφό του που για άγνωστο λόγο μια μέρα  μεταφέρθηκε σε μια παράλληλη διάσταση, στο Μανιταροβασίλειο και του δόθηκε η αποστολή να σώσει την πριγκίπισσα του βασιλείου. Στη διαδρομή πηδάει από πλατφόρμα σε πλατφόρμα, σπάει τούβλα και εξοντώνει χελώνες με το βάρος του. Αν αυτό ήθελαν οι fans του Super Mario να δουν τότε ας έγραφαν στο video ένα playthrough και ας το παρακολουθούσαν μετά.

Δεν λέω πως η ταινία έχει το απίστευτο βάθος, εξαιρετικές ερμηνείες ή φοβερά εφέ όμως είναι καλή γι αυτό που είναι. Μου άρεσε όταν την παρακολούθησα για πρώτη φορά και μου άρεσε και όταν την παρακολούθησα ξανά πριν από έναν χρόνο.

Ο Mario και ο Luigi φορούν τις στολές τους με τα χαρακτηριστικά χρώματα (κόκκινο - μπλε για τον Mario και πράσινο μπλε για τον Luigi), η Samantha Mathis είναι εκτός από υπερβολικά όμορφη (από τις λίγες ξανθιές που μου αρέσουν) είναι ιδανική για Princes Toadstool (ή Peach αν είσαι νεότερος gamer) και ο Dennis Hopper κάνει αυτό που πρέπει να κάνει σαν King Koopa (ή Bowser). Μπορεί να μην έχει ένα καταπράσινο μανιταροβασίλειο όμως το...κάπως σκοτεινότερο background μαζί με το παιδικό στυλ της ταινίας με ικανοποιεί απόλυτα.

Ό,τι και να λέει όλος ο κόσμος ( ακόμα και ο Bob Hoskins, ο ηθοποιός που παίζει τον Mario) για μένα η ταινία είναι υπέροχη.

To Review του Jeremy Jahns:


Και το trailer της ταινίας:



Η επόμενη ταινία που δεν αρέσει σε κανέναν και εγώ την λάτρεψα είναι το Daredevil. Εδώ δεν αδικώ τους επικριτές της ταινίας αφού έχουν εν μέρη δίκιο. Ναι είναι περίεργα γρήγορο το μοντάζ, ναι η ιστορία δεν βγάζει απόλυτο νόημα όμως αισθητικά η ταινία με ικανοποιεί. Είναι σκοτεινή, έχει δράση και φυσικά την Ηλέκτρα (μεγάλος έρωτας της παιδικής μου ηλικίας αφού το σκίτσο της στα comics είναι...superb).

Η ταινία μου άρεσε τόσο πολύ που την είχα δει τρεις φορές στον κινηματογράφο. Τα πρωινά σαν φοιτητής έβλεπα και άκουγα σε loop τα video clip των evanescense με την θεματολογία του Daredevil. Μου έδινε τόσο motivational pump περίπου ίσο με αυτό των ταινιών Rocky.

Οι περισσότεροι από τους επικριτές άλλαξαν γνώμη για την ταινία όταν βγήκε η extended edition με όλες τις κομμένες σκηνές που έδεναν λίγο περισσότερο την ταινία. Όμως εμένα μου άρεσε και στις δύο εκδόσεις της. Γενικά είμαι sucker για σκοτεινά σκηνικά και γρήγορη δράση οπότε νομίζω είναι κατανοητό σε όλους γιατί μου άρεσε τόσο η ταινία. Επίσης ο Daredevil είναι ο αγαπημένος μου Marvel Superhero.

Το Review του Nostalgia Critic:


Το trailer της ταινίας:

Δευτέρα, 8 Ιουνίου 2015

Τέλος το PC Master


Η πρώτη μου εμπειρία με τους Η/Υ ήταν τον Δεκέμβριο του 1996 όταν και απέκτησα τον πρώτο μου. Είχα χρησιμοποιήσει και παλιότερα PC όμως ήταν στα πλαίσια των μαθημάτων του σχολείου...οπότε δεν νομίζω πως μετράει. Αφού λοιπόν απέκτησα τον πρώτο μου υπολογιστή άρχισα να ψάχνω ένα καλό και ενδιαφέρον περιοδικό που να μπορώ να μάθω νέα πράγματα για το μυστήριο μηχάνημα που είχε εγκατασταθεί στο γραφείο μου. Έτσι τον Ιανουάριο του 1997 κατέληξα στο PC Master (με εξώφυλλο το Phantasmagoria II).

Το PC Master λοιπόν τελειώνει την πολύχρονη πορεία του με το μεθεπόμενο τεύχος (305). Δυστυχώς το internet έχει "σκοτώσει" πολλά περιοδικά και όχι άδικα. Εμείς μεγαλώσαμε διαβάζοντας και μαθαίνοντας νέα μέσω τον περιοδικών που έγραφαν το τι είχε συμβεί...το προηγούμενο μήνα. Τώρα, η ενημέρωση είναι άμεση μέσα από το Internet και αρκετά περιοδικά περνάν σε αυτή τη μέθοδο ενημέρωσης. Ελπίζω και το PC master να ακολουθήσει μια παρόμοια πορεία και να μην εξαφανιστεί εντελώς γιατί αποτελεί ένα σημαντικό μέρος των Ελλήνων PC Gamers.

Το PC Master για μένα ήταν η Αγία Γραφή των PC Games, των PC και της τεχνολογίας γενικότερα που την αγόραζα κάθε μήνα και την μελετούσα ευλαβικά ξανά και ξανά. Το σημαντικότερο κεφάλαιο του PC Master, που έχει κλείσει εδώ και καιρό δυστυχώς, ήταν ο Ανδρέας Παρασκευάς Τσουρινάκης. Ο άνθρωπος που μας έμαθε τα adventure games. Σχεδόν από την αρχή τον είχα ξεχωρίσει και όχι άδικα. Ο τρόπος  γραφής του στα review των παιχνιδιών, που ή θα ήταν adventure games ή RPGs, έμοιαζε να μιλάει για μικρά έργα τέχνης. Η αγάπη του για τα δύο αυτά είδη PC Games ξεχείλιζε σε κάθε review του. Όποιος ήταν βιαστικός και διάβαζε μόνο την τελική βαθμολογία του κάθε review και αμελούσε τα γραπτά του Τσουρινάκη τότε έχανε μια μοναδική εμπειρία. Με τα γραπτά του Τσουρινάκη κατάφερα να ξεπεράσω το φόβο μου για το άγνωστο τότε είδος τον adventure games και να λατρέψω αυτό το ιδιαίτερο και ξεχωριστό είδος παιχνιδιών. Φόβοι όπως "τι θα γίνει αν κολλήσω σε κάποιο σημείο και δεν μπορώ να λύσω το γρίφο" ή "δεν ξέρω αρκετά καλά αγγλικά για να καταλάβω τι πρέπει να κάνω" πήγαιναν περίπατο αφού αφενός ήθελα να ζήσω την εμπειρία που περιέγραφε ο Τσουρινάκης στα review του και αφετέρου ήθελα να δοκιμάσω τις πνευματικές μου ικανότητες απέναντι σε έναν μάστορα του είδους.

Μετά ήταν το παρεϊστικο κλίμα όλων των παιδιών που είτε έγραφαν στο περιοδικό είτε μας διασκέδαζαν με τα σκίτσα τους.  Αναφορές για το μυθικό "πράσινο πουλόβερ' του Βαγγέλη Κράτσα (παραδόξως όταν τον συνάντησα μια φορά τυχαία στον ηλεκτρικό πριν αρκετά χρόνια φορούσε αυτό το μυθικό πουλόβερ. Μάλλον του έδινε +20 στο charisma. ), πειράγματα από τον έναν συντάκτη στον άλλον κλπ ήταν κρυμμένα διάσπαρτα σε όλο το περιοδικό σαν easter egg. Σε έκαναν να νομίζεις πως είσαι μέλος της παρέας τους.

Ένα από τα αγαπημένα μου θέματα που πάντα ξεκοκάλιζα ήταν η αλληλογραφία. Εκεί έβρισκα λύσεις σε διάφορα θέματα που είτε με απασχολούσαν είτε τα μελετούσα για μελλοντική χρήση. Άλλες φορές διάβαζα τις γνώμες των άλλων αναγνωστών για διάφορα παιχνίδια αλλά και τις συνθέσεις τους κάτι σε έκανε να νιώθεις πως η παρέα του PC master είναι τεράστια.

Στα πρώτα τεύχη που είχα αγοράσει υπήρχε θέμα προγραμματισμού που μπορεί την εποχή εκείνη να μην το διάβαζα όμως αρκετές φορές το είχα σαν σημείο αναφοράς όταν πλέον άρχισα να ασχολούμαι με τον προγραμματισμό σαν φοιτητής. Δυστυχώς αυτή η στήλη του περιοδικού εξαφανίστηκε σιγά σιγά και το περιοδικό επικεντρώθηκε περισσότερο στα PC Games.

Δυστυχώς τα τελευταία χρόνια το περιοδικό δεν είχε το ίδιο κλίμα ή εγώ τουλάχιστον δεν ένιωθα το ίδιο. Το αγόραζα σποραδικά και being the geek that I am πολλές φορές έβρισκα λάθη στα άρθρα των συντακτών (ένα που θυμάμαι ήταν που είχαν ταξινομήσει ένα καθαρά action παιχνίδι σαν adventure game). Όμως ακόμα και με τα λάθη του το διάβαζα όταν το αγόραζα και με ευχαριστούσε. Τελικά η εποχή του Internet έθαψε μια από τις πρώτες μου αγάπες στο χώρο τον PC Games και τον υπολογιστών. Οι αναμνήσεις πολλές και καθ όλη την διάρκεια που γράφω αυτά τα λόγια έρχονται μια μια ( το χαμό που είχε γίνει με το review του Diablo 2, τους διαγωνισμούς Grand Prix, αρκετούς συντάκτες και πολλά άλλα).

Ελπίζω η πορεία του PC Master να συνεχιστεί ηλεκτρονικά και να μην τελειώσει ποτέ....

Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Ο πρίγκιπας των δράκων


Στην Ελλάδα το epic fantasy απασχολεί μια ιδιαίτερα συγκεκριμένη μερίδα του κόσμου. Η μόνη περίπτωση που θυμάμαι το epic fantasy να έγινε λίγο περισσότερο...main stream ήταν την τριετία και λίγο πιο μετά της εποχής που παιζόταν ο Άρχοντας των Δαχτυλιδιών. Αρκετοί τότε μάθανε για τον κόσμο των Dungeons and Dragons, των Forgotten Realms κλπ. Όμως δεν θυμάμαι να είχε γραφτεί ποτέ βιβλίο από Έλληνα που να δημιουργεί έναν τέτοιο κόσμο. Μέχρι που διάβασα τον Πρίγκιπα των Δράκων.

Σε έναν κόσμο μυθικό, μαίνεται ένας πόλεμος: Αντίπαλοι, τα δύο μέλη της βασιλικής οικογένειας των δράκων, ο Κρόνος, που επιθυμεί την επικυριαρχία σε καθετί ζωντανό και η Ηώ, που θέλει την ισορροπία. Από αυτή την τιτανομαχία θα επιζήσουν ελάχιστοι, και η ισορροπία θα επικρατήσει μόλις για μια χιλιετία. Χίλια χρόνια μετά, ο Κρόνος θα φέρει στο κόσμο δαίμονες από τη διάσταση της φωτιάς, για να τον υπηρετήσουν και να πολεμήσουν για χάρη του. Τότε η Ηώ, μόνη πιστή από τους δράκοντες της γενιάς της θα σώσει το νεογέννητο αγοράκι από τα νύχια τν δαιμόνων, για να γίνει ο ήρωας στη τελική μάχη. Το όνομά του Ορίωνας.
Αρχικά να πως τη μου άρεσε στο βιβλίο. Η ιστορία, το γενικότερο plotline της δηλαδή, αν και τετριμμένο (ο εκλεκτός που θα σώσει το κόσμο) ήταν ενδιαφέρουσα. Όταν υπάρχει ένας ήρωας που ξεχωρίζει μπορείς να ταυτιστείς μαζί του ή τουλάχιστον να τον καταλάβεις περισσότερο και να δεις το κόσμο με τα δικά του μάτια.  Η χρήση των κενταύρων σαν πλάσματα του δάσους (αντί για τα elves) ήταν ευχάριστη αλλαγή. Ομολογώ πως δεν θυμάμαι να έχω διαβάσει σε άλλο epic fantasy βιβλίο για τους Κενταύρους με τέτοιον τρόπο που να μπορούν να αντικαταστήσουν τα γνωστά και συνηθισμένα πλέον elves. Επίσης μου άρεσε η χρήση των δρυϊδων που λειτουργούν σαν τους wizards στον κόσμο του Τολκιν.

Εξαιρετική έκπληξη μου έκανε η χρήση των ελληνικών ονομάτων των ηρώων αν και κάποιος φορές λειτουργούσε και κάποιες άλλες όχι. Όμως σίγουρα για το κοινό στην Ελλάδα είναι καλύτερο να ακούει το όνομα Πολυνείκης αντί για Aragorn ή Ορίων αντί για Ελμίνστερ. Οι δράκοι, σε αντίθεση με άλλα epic fantasy έργα, δεν είναι απλά πολεμικές μηχανές ή ο μεγάλος και παντοδύναμος κακός που ο ήρωας πρέπει να νικήσει αλλά παίρνουν αποφάσεις που έχουν αντίκτυπο στο κόσμο.

Στα αρνητικά του βιβλίου είναι οι πομπώδης περιγραφές αλλά και η έλλειψη στοιχείων που κάνουν τον κόσμο πιο σκοτεινό και τους χαρακτήρες περισσότερο ευάλωτους και αληθινούς. Σε άλλα epic fantasy βιβλία οι ήρωες έχουν πάθη. Πίνουν, τους αρέσουν οι γυναίκες αναγκάζονται να κλέψουν για να ζήσουν κλπ. Εδώ οι βασικοί ήρωες περιβάλλονται από μια ασπίδα ηθικής που δεν σπάει με τίποτα. Αυτό τους φέρνει στο επίπεδο του superman που τίποτα δεν μπορεί να τον νικήσει και κατά συνέπεια τους κάνει λιγότερο ενδιαφέροντες.

Σε ένα άλλο σημείο που θα ήθελα να σταθώ είναι η οικονομία χώρου. Δηλαδή, αρκετά από αυτά που γράφει το βιβλίο θα μπορούσαν να γραφούν συντομότερα χωρίς να κουράζουν τον αναγνώστη και άλλα θα μπορούσαν να παραλειφθούν τελείως. Για παράδειγμα το backstory των δράκων, αν και ενδιαφέρων, κράτησε 3 κεφάλαια αν θυμάμαι καλά. Θα μπορούσε να είναι μικρότερο για να μην κουράσει τον αναγνώστη. Ή για παράδειγμα οι αγώνες στο βασίλειο της Αφαίας. Θα μπορούσαν να λείπουν εντελώς.

Τελειώνω με τα αρνητικά λέγοντας πως ο έρωτας της Αλισάχνης με τον Όριν δεν με έπεισε ποτέ. Έμοιαζε σαν να υπήρχε μέσα στην ιστορία με μόνο σκοπό να υπάρχει ένα love interest του βασικού ήρωα. Επίσης ενώ στην αρχή φαινόταν πως ο Όριν θα περάσει από κάποια δοκιμασία που θα τον έκανε δυνατότερο και σοφότερο μοιάζει απλά να επιστρέφει στη μάχη δυνατότερος και σοφότερος επειδή έμαθε το backstory των δράκων. Θα μπορούσε ο ήρωας να περάσει κάποια δοκιμασία ώστε να μην είναι τόσο μονοδιάστατος. Και φυσικά όταν πεθαίνει ένας βασικός χαρακτήρας καλό είναι να παραμένει νεκρός. Στο τέλος του βιβλίου, στη τελευταία μάχη πεθαίνει η αγαπημένη του ήρωα με μόνο ουσιαστικό σκοπό ο ήρωας να γίνει έξω φρενών και να σκοτώσει περισσότερους δαίμονες, αφού μετά το τέλος της μάχης και έχοντας εξασφαλίσει τη νίκη η Αλισάχνη με μαγεία επανέρχεται στη ζωή.

Αν και το βιβλίο έχει αρκετά προβλήματα είναι μια αξιόλογη προσπάθεια από έναν Έλληνα συγγραφέα να προσεγγίσει το epic fantasy που αξίζει να διαβαστεί. Σίγουρα δείχνει να έχει μέλλον σμιλεύοντας καλύτερα τον κόσμο που έχει δημιουργήσει ήδη. Ελπίζω να δούμε κι άλλο παρόμοιο και καλύτερο έργο.

Τέλος η On telecoms


Είχε ακουστεί αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια, το διαβάζαμε σε forum και σε site τεχνολογίας και τελικά είναι αλήθεια. Τη περασμένη εβδομάδα η ON Telecoms έβγαλε ανακοίνωση πως θα σταματήσει η λειτουργία της 30 Ιουνίου.

Να είμαι ειλικρινής αν κάποιος είχε ON Telecoms και δεν είχε διαβάσει όλα τα σχετικά άρθρα θα είχε καταλάβει κάτι. Η ON ήταν ο παροχέας μας για τηλεφωνία και internet στη δουλειά μου και αρκετές φορές το τελευταίο χρόνο είχαμε προβλήματα. Δύο φορές μπορώ να θυμηθώ μέσα στο χρόνο δεν είχαμε internet και τηλέφωνο για τουλάχιστον 4 ώρες για "τεχνικούς λόγους". Το θέμα ήταν πως σε αυτό το τετράωρο plus δεν μπορούσες να δηλώσεις ή να ρωτήσεις και την ON τίποτα αφού ούτε το τηλέφωνο εξυπηρέτησης (13808) λειτουργούσε. Αν συνυπολογίσεις και άλλα μικρόπροβλήματα τότε βγάζεις ένα συμπέρασμα για το τι θα μπορούσε να επακολουθήσει.

Σίγουρα για το τέλος της ON (όπως το έθεσε και ένας χρήστης του Insomnia σε σχόλιο, OFF Telecoms) δεν φταίνε οι τεχνικοί και οι υπάλληλοι που τώρα θα μείνουν άνεργοι. Από αυτά που έχω διαβάσει ξέρω πως χρωστούσε χρήματα στον ΟΤΕ και νομίζω πως αυτή η παντοκρατορία των καλωδίων του ΟΤΕ που σχεδόν όλοι οι providers στην Ελλάδα αναγκάζονται να χρυσοπληρώνουν δεν ευνοεί ιδιαίτερα τον ανταγωνισμό. Όμως αυτό είναι η ελληνική πραγματικότητα των τηλεπικοινωνιών.

Κάποιοι θα πουν πως για το κλείσιμο της ON φταίει ο ΣΥΡΙΖΑ και κάποιοι θα πουν επιτέλους έκλεισε η ON που χλευάζοντας την εξυπηρέτηση όμως κανένας δεν θα πει για τους ανέργους που αφήνει πίσω της. Δεν υποστηρίζω καμία εταιρία (είναι ανόητο στο καπιταλισμό να υποστηρίζεις εταιρίες σαν fanboy γιατί έτσι παίζεις το παιχνίδι του marketing που περίτεχνα έχουν στήσει) όμως εδώ και τόσα χρόνια όταν καλούσα την τεχνική υποστήριξη άκουγα τις ίδιες φωνές να προσπαθούν να με εξυπηρετήσουν και τώρα αυτοί οι άνθρωποι δεν θα έχουν δουλειά.

Αν κάποιος καλούσε το τηλέφωνο εξυπηρέτησης την προηγούμενη εβδομάδα (και όποιος το καλέσει και μέχρι το τέλος του μήνα)  θα ακούσει τις αγανακτισμένες φωνές των υπαλλήλων να προσπαθούν να εξυπηρετήσουν. Όμως η αλήθεια είναι πως και το που σηκώνουν το τηλέφωνο είναι αρκετό. Ποιος θα τους κρίνει αν δεν έχουν "κέφι" να σε εξυπηρετήσουν. Νομίζω πως ο κάθε εργαζόμενος στην ίδια κατάσταση θα ήταν. Δεν ξέρω αν η ON τους πλήρωνε κανονικά (και ντρέπομαι να ρωτήσω είναι η αλήθεια) όμως τώρα οι άνθρωποι αυτοί είναι σε δύσκολη κατάσταση.

Δυστυχώς, όταν κλείνουν εταιρίες που εξυπηρετούν ένα τόσο μεγάλο μέρος της Ελλάδας όλοι βγαίνουν χαμένοι. Αρχικά οι εργαζόμενοι, αφού δεν θα έχουν δουλειά και στη συνέχεια οι καταναλωτές αφού λιγότερος ανταγωνισμός σημαίνει χειρότερη εξυπηρέτηση / παροχές από τις άλλες εταιρίες (έτσι τουλάχιστον μας τα έμαθαν στο λύκειο στις Αρχές οικονομικής θεωρίας).


Τρίτη, 2 Ιουνίου 2015

Νέα Retro Κονσόλα (Retro Video Game System)


Μεγάλωσα την εποχή του Atari 2600 και του NES. Την εποχή του SNES και του Mega Drive. Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί τα παιχνίδια έπρεπε να βγαίνουν σε CD ( φυσικά ξέρω πως το CD έχει μεγαλύτερη χωρητικότητα) και ποτέ δεν κατάλαβα γιατί όλα τα παιχνίδια έπρεπε να είναι 3D. Το φύσημα του cartridge και το ανελέητο χοροπήδημα από πλατφόρμα σε πλατφόρμα είναι η καλύτερες αναμνήσεις μου από αυτή την εποχή.

Ακόμα όμως και στην σημερινή εποχή, την εποχή των Blue-Ray και του Downloadable content υπάρχουν ρομαντικοί, όπως εγώ, που θέλουν τα παιχνίδια τους σε στιβαρά cartridges  και το gameplay των παιχνιδιών να είναι 2D. Έτσι λοιπόν αποφάσισαν να φτιάξουν το Retro Video Game System.

Η κονσόλα "δανείζεται" το καλούπι του Atari Jaguar (το ίδιο που είχε πουληθεί και σε οδοντιατρεία πριν μερικά χρόνια) και σύμφωνα με του δημιουργούς της θα έχει την δυνατότητα να απεικόνισης γραφικών εφάμιλλα του PS1.

Δυστυχώς ακόμα δεν έχει ανακοινωθεί η τιμή αλλά ούτε και η "ιπποδύναμη" της κονσόλας. Το μόνο που ξέρουμε είναι πως δεν θα υπάρχουν system updates, downloadable content και φυσικά τα παιχνίδια θα είναι cartridge based. Επίσης δεν θα βασίζεται σε Android...γιατί είδαμε που κατέληξε και το OUYA...

Το παιχνίδι που θα έρχεται μαζί με το Retro VGS θα είναι το adventures of the tiny knight και μπορεί κάποιος να δει ένα μικρό gameplay του στο παρακάτω video. Υπόψιν πως το παιχνίδι είναι ακόμα υπό ανάπτυξη


Πηγή: http://www.siliconera.com

Δευτέρα, 1 Ιουνίου 2015

Kung Fury


Θυμάστε κάποτε που αγοράζαμε βιντεοκασέτες από το βίντεο κλαμπ; Τότε, που νοίκιαζες μια ταινία μόνο και μόνο επειδή το εξώφυλλό της ήταν badass. Την εποχή που όταν έβλεπες ταινία στο βίντεο έπρεπε να έχεις και το χέρι στο κουμπί tracking του τηλεκοντρόλ για να φτιάξεις γρήγορα την εικόνα αν χαλάσει. Ε, λοιπόν όποιος τα θυμάται και του λείπουν όλα αυτά μπορεί απλά να δει το short film Kung Fury.

Κλείδωσε την λογική έξω από το κεφάλι, γίνε 10 χρόνο που πιστεύει πως όλα μπορεί να συμβούν από έναν μόνο άνθρωπο, ακόμα και ταξίδια στο χρόνο και δες το παρακάτω video.