Τετάρτη, 25 Νοεμβρίου 2015

Golden State Warriors και το μοναδικό ρεκόρ του 16 - 0


Το καλύτερο ξεκίνημα επιφύλασσε η νέα σεζόν για τους Golden State Warriors. Με ένα εκπληκτικό 16 - 0 έσπασαν το ρεκόρ στο NBA για το καλύτερο ξεκίνημα. Ο βασικός τους ηγέτης είναι φυσικά ο Stephen Curry όμως θεωρώ πως το μαγικό δάχτυλο του Steve Kerr που προπονεί την ομάδα του Golden State είναι το μεγάλο στρατηγικό μυαλό.

Ας μην ξεχνάμε πως ο Kerr έχει στεφθεί 3 φορές πρωταθλητής NBA με τους Bulls και 2 με τους Spurs. Δεν ήταν ποτέ πρωταγωνιστής όμως δεν περνάει και απαρατήρητος αφού έχει το καλύτερο ποσοστό εύστοχων τρίποντων στο NBA. 

Και η ομάδα που coach-άρει έχει έναν από τους καλύτερους σουτέρ που έχει βγάλει το NBA. Ο Stephen Curry (γιος του παλαίμαχου μπασκετμπολίστα Dell Curry) θεωρείται από τους καλύτερους σουτέρ και φέτος στα 16 αυτά πρώτα παιχνίδια κάνει θαύματα.

Δευτέρα, 23 Νοεμβρίου 2015

107 πράγματα που δεν ξέραμε για το Batman the Animated series


Η καλύτερη cartoon σειρά Batman είναι γνωστή με το όνομα Batman Animated Series. Αρκετά επεισόδια της σειράς έχουν βραβευτεί και η τεχνοτροπία του animation αλλά και το σοβαρό σενάριο ανάγκασε ακόμα και την μεγάλη Disney να φτιάξει ένα σκοτεινό cartoon όπως τα Gargoyles.

Έτσι λοιπόν, αν κάποιος έχει geeky και περίεργη φύση όπως εγώ, μπορεί να απολαύσει 107 πραγματάκια για το Batman the Animated Series που δεν είναι και τόσο γνωστά.

Κυριακή, 22 Νοεμβρίου 2015

Κολοσσός-Λαύριο 61-72


Την τρίτη του νίκη έκανε το νεοφώτιστο Λαύριο στην Α1 απέναντι στο Κολοσσό. Η ομάδα του Λαυρίου δείχνει να έχει μεγάλα αποθέματα ενέργειας και θέλησης για νίκη αφού με εξαίρεση ίσως τον αγώνα με τον Ολυμπιακό τα παιχνίδια που έχει χάσει τα έχει χάσει στις λεπτομέρειες και με μικρή διαφορά.

Πιστεύω πως θα έρθουν κι άλλες νίκες που θα δώσουν στην ομάδα του Λαυρίου την ευκαιρία να παραμείνει και για δεύτερη χρονιά στην κατηγορία των μεγάλων. Όπως έχω γράψει και σε παλιότερο post μου το Λαύριο αγαπάει το μπάσκετ.

Στατιστικά του παιχνιδιού

Τρίτη, 17 Νοεμβρίου 2015

Beware the Batman


Τα cartoon έχουν πάρει τον δρόμο του 3D animation και οι παραγωγοί προσπαθούν να σκαλίσουν τις αναμνήσεις μας για να μας φέρουν μπροστά στο χαζοκούτι. Έτσι μας έδωσαν το αρκετά καλό Teenage Mutant Ninja Turtles (τουλάχιστον τα επεισόδια που έχω δει) αλλά και το Beware the Batman που θα προσπαθήσω να αναλύσω παρακάτω.

Ας πάρουμε όμως τα πράγματα από την αρχή. Οι σειρές Batman έχουν δώσει από τα πιο αξιοζήλευτα animation που από το 1992 και μετά όλοι προσπάθησαν να το αντιγράψουν. Εδώ όμως το animation χωλαίνει. Και όχι δεν είναι απλά η γνώμη μου επειδή δεν μου αρέσει το 3D animation γιατί σε αυτή τη περίπτωση δεν θα μου άρεσε ούτε και το animation από τα Teenage Mutant Ninja Turtles που το βρίσκω αρκετά καλό. Εδώ απλά το animation μοιάζει μη ρεαλιστικό και σε συνδυασμό με τον αφαιρετικό σχεδιασμό των μοντέλων ολοκληρώνει ένα σύνολο....οπτικά βαρετό. Θα έλεγα πως μοιάζει με το 3D animation του φτωχού και παραπέμπει σε εποχές 1997 που μπορεί να υπήρχαν τα λεφτά αλλά δεν υπήρχε η τεχνολογική ανάπτυξη για καλό 3D animation.

Όμως σε κάθε σειρά, βασικότερο συστατικό για την επιτυχία της είναι οι χαρακτήρες. Αν έχετε στο μυαλό σας τους χαρακτήρες από τα  παλιότερα Batman θα πέσετε από τα σύννεφα. Με εξέραιση τον βασικό ήρωα μας και τον Gordon οι υπόλοιποι δεν έχουν καμία σχέση. Σε μερικές περιπτώσεις μάλιστα επινοούν χαρακτήρες θεωρώντας πως έτσι θα "φρεσκάρουν" τον κόσμο του Batman.

Ο Batman είναι ο dedicated στο στόχο του τύπος που το μόνο που έχει στο μυαλό του είναι να βελτιωθεί σε κάθε τομέα ώστε να πολεμάει καλύτερα το έγκλημα. Προνοητικός και όπως πάντα ξέρει περισσότερα απ' όσο φανταζόμαστε. Τίποτα περίεργο. Στο ίδιο επίπεδο και ο Gordon, είναι ο γνωστός μας "ηθικός" αστυνομικός που προσπαθεί να κάνει πάντα το καλό.

Τα προβλήματα αρχίζουν με τον Alfred. Ναι, ξέρω πως στα comix ο Alfred ήταν μέλος της Αγγλικής κατασκοπίας όμως στη σειρά μοιάζει 35 - 40 χρονών κάτι που δεν ταιριάζει χρονολογικά αφού θα έπρεπε να έχει γίνει προστάτης του Wayne από τα 25 του. Επίσης παύει να είναι ένας απλός μπάτλερ που ο Batman είναι συναισθηματικά δεμένος μαζί του. Είναι πλέον ο εκπαιδευτής, κατά κάποιον τρόπο του Wayne. Προσπάθησαν επίσης, για να του δώσουν περισσότερο βάθος, να τον συνδέσουν με έναν ακόμα χαρακτήρα που επινόησαν μόνο για την σειρά και το τελικό αποτέλεσμα είναι μια μεγάλη αποτυχία.

Τέλος ο Robin παιδιά. Αν θέλετε sidekick τότε σας προσφέρουμε τη Κατάνα. Το κλασικό θηλυκό που έχει εκπαιδευτεί να είναι Ninja και δεν έχει την ανάγκη από κανέναν άντρα για να την προσέχει. Συνδέεται με κατά κάποιον τρόπο με τον Alfred αφού ο πατέρας της ήταν κατάσκοπος μαζί με τον Alfred.

Αν τώρα περιμένεις τους κλασικούς κακούς τότε καλύτερα να διαβάσεις ένα βιβλίο παρά να δεις αυτή τη σειρά. Ο μοναδικός κακός που είναι γνωστός στο ευρύ κοινό είναι ο Man-Bat, ο Croc και ο Ραζ Αλ Γκουλ. Τους υπόλοιπους δεν τους ξέρει ούτε η μάνα τους. Περίμενα να δω έναν Τζόκερ, έναν γρίφο έστω μια Catwoman αλλά όχι. Βατράχια, γουρούνια και μεταλλαγμένοι είναι οι κακοί στη σειρά και όλοι τους αδιάφοροι και βαρετοί.

Η ιστορία είναι εξίσου ηλίθια αφού όλα τα επεισόδια μέχρι το προτελευταίο μας γνωρίζουν χαρακτήρες που είτε στο τελευταίο επεισόδιο βοηθούν τον Batman είτε είναι εναντίον του.

Τελικά, ευτυχώς η σειρά αυτή έμεινε σε μια μόνο σεζόν και δεν θα δούμε άλλο από αυτό το έκτρωμα που θεώρησαν πως θα πουλούσε. Δεν καταφέρνει να προσελκύσει κανέναν, ούτε παλιούς φαν αλλά ούτε και καινούριους. Ακόμα και η σειρά του '70 της Hanna Barbera καλύτερη ήταν σε όλους τους τομείς.

Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2015

AthensCon 2015


Αυτό το διήμερο στην Αθήνα, στο κλειστό Π. Φαλήρου, διεξάγεται αυτό που εγώ λέω γιορτή του Geek. Η AthensCon 2015 διαφημίστηκε σε μεγάλο βαθμό τις προηγούμενες μέρες και όπως είναι φυσικό είπα να κάνω κι εγώ ένα πέρασμα.

Τι μπορεί όμως να βρει ένας geek στο AthensCon; Αν είσαι geek κάποιας ηλικίας μπορείς να δεις το "μαγικό" αυτοκίνητο που...πετάει (όπως λέγαμε τότε) KITT. Άλλο ένα μηχανικό έκθεμα που χρειάζεται βενζίνη και λάδι για να λειτουργήσει και μπορεί να ανασύρει αναμνήσεις σε κάθε 30+ geek είναι το αυτοκίνητο από τη σειρά Dukes of Hazzard.

Αν είσαι fan του Game of Thrones και έχεις ονειρευτεί πολλές φορές να κάθεσαι στον άβολο θρόνο από σπαθιά που σε κάνει αυτομάτως τον υπέρτατο βασιλιά του Westeros, μπορείς να φωτογραφηθείς σε ένα υπέροχο σκηνικό που δημιούργησε η ομάδα το capcapgr.



Φυσικά δεν λείπουν τα comics. Μπορεί κανείς να βρει παλιά κομιξ που κυκλοφόρησαν στην Ελλάδα μεταφρασμένα από το μακρινό 1970 και μετά. Μπλεκ, Κατερίνα, Μπαγκς Μπαννυ ακόμα και την εφημερίδα Φίλαθλος σε φύλλα που τυπώθηκαν το 1972. Κατάφερα μέσα σε όλα αυτά να βρω επιτέλους το κόμικ από την ταινία Batman του 1989. Οι αναμνήσεις από αυτό το κόμικ πολλές αφού τότε μου το είχαν αγοράσει και το διάβαζα από το πρωί μέχρι το βράδυ. Φυσικά όπως σε πολλές περιπτώσεις κάποια στιγμή σου λένε πως "μεγάλωσες" και "δεν πρέπει να κρατάς αυτά τα σκουπίδια και να γεμίζεις το σπίτι" οπότε και χάθηκε διαπαντός από τα μάτια μου σε κάποιον πράσινο κουβά σκουπιδιών.



Η ομάδα του retrocomputers για άλλη μια φορά (πραγματικά τα παιδιά αυτά έχουν τεράστια αποθέματα ενέργειας αφού κάθε λίγο και λιγάκι βρίσκονται και σε μια νέα έκθεση) έδειξε στο κόσμο όλα τα ιστορικά τεχνολογικά θαύματα που έχει στη κατοχή της. Από την πρώτη κονσόλα παιχνιδιών και τα πρώτα personal computers μέχρι λίγο πιο μοντέρνα τεχνολογικά θαύματα όπως το Game Cube και το Playstation 2.

Οι Cosplayers έδιναν και έπαιρναν σε όλη την έκταση της έκθεσης. Κοστούμια όπως Power Rangers, Batman (από το vs με τον Superman), IronMan και Al από το Full Metal Alchemist μέχρι Lara Croft και Harley Quin.

Σήμερα είναι η τελευταία μέρα που μπορεί να επισκεφθεί κανείς το AthensCon και μάλιστα σήμερα είναι μια δύσκολη μέρα αφού η πρόσβαση θα είναι λίγο πιο δύσκολη με την απεργία του Μετρό. Όμως αξίζει κανείς να δει από κοντά την έκθεση αφού τους παλιότερους θα τους γεμίσει αναμνήσεις και τους νεότερους χαρά.

Τετάρτη, 11 Νοεμβρίου 2015

Laravel: Το πρώτο μου project


Ομολογώ πως δεν έχω ασχοληθεί ποτέ με κάποιο framework σε καμία γλώσσα. Ίσως μ αρέσει να ανακαλύπτω από την αρχή τον τροχό ή ίσως επειδή νόμιζα πως δεν μπορώ να δουλέψω στα πλαίσια που ορίζονται από άλλους. Όμως παρά την απορριπτική μου φύση άρχισα να ασχολούμαι πρόσφατα με ένα PHP Framework που ακούει στο όνομα Laravel.

Παρά τα 4 μόνο χρόνια ύπαρξής της φαίνεται πως ο κόσμος του λογισμικού την αγαπάει και συνέχεια αναπτύσσεται. Το Model View Controller πλαίσιο που χρησιμοποιεί, αν και με δυσκόλεψε στην αρχή να καταλάβω την αρχή λειτουργίας του, παρέχει μια στρωτή οργάνωση στην ανάπτυξη λογισμικού. Παρά το γεγονός πως δεν έχω δουλέψει με άλλο framework στο παρελθόν, μπορώ να πω πως μέχρι τώρα το έχω λατρέψει.

Έτσι λοιπόν παρουσιάζω το πρώτο μου Laravel project. Δεν πρόκειται για κάτι μεγάλο και τρανό με βάσεις δεδομένων και άλλα τέτοια εύηχα καλούδια όμως είναι μια πρώτη προσπάθεια. Έχω κάποιες μελλοντικές ιδέες που θέλω να υλοποιήσω με το Laravel όμως αυτά τα αφήνω για το μέλλον. Για την ώρα μετέτρεψα την παλιά ιστοσελίδα μου, γραμμένη σε HTML και CSS, στο framework της Laravel.

myLaravelPage


Δευτέρα, 9 Νοεμβρίου 2015

Ant-man


Αυτοί οι υπερήρωες έχουν πάρει τις ικανότητες όλων των ζώων και τις έχουν εξελίξει σε ιστορίες επιστημονικής φαντασίας. Νυχτερίδες, γάτες, χελώνες και μυρμήγκια, όλα στην υπηρεσία των δημιουργών κόμικ. Ναι, ναι ακόμα και τα μυρμήγκια. Και γι αυτό πρέπει να ευχαριστήσουμε την Marvel που μας έκανε την τιμή να εκθειάσει όλες τις δυνάμεις που μπορεί να έχει ένα μυρμήγκι.

Ο λόγος φυσικά για τον υπερήρωα Ant-man, την τελευταία ταινία του Marvel Universe. Σίγουρα δεν είναι ο πιο γνωστός αλλά έχει ενδιαφέρον. Όμως για να δούμε την υπόθεση της ταινίας.

Ο Dr. Hank Pym έχει στα χέρια του την μέθοδο που δίνει την δυνατότητα σε έναν άνθρωπο να συρρικνώσει τον εαυτό του σε μέγεθος μυρμηγκιού. Την μέθοδο αυτή τη κρατάει μυστική για ευνόητους λόγους μέχρι που ο μαθητής του Darren Cross αποφασίζει να ανακαλύψει μόνος του την μέθοδο αυτή με σκοπό φυσικά να βγάλει πολλά λεφτά. Τότε ο Dr. Hank βρίσκει έναν νεαρό διαρρήκτη, τον Scott Lang. τον εκπαιδεύει για να κλέψει τη μελέτη από τον παλιό του μαθητή και να σταματήσει τα διαβολικά του σχέδια.

Ευτυχώς η ταινία δεν παίρνει τον εαυτό της στα σοβαρά. Θέλω να πω πως θα ήταν γελοίο να υπήρχε δράμα σε επίπεδο The Dark Knight με έναν ήρωα που συρρικνώνει τον εαυτό του και ελέγχει τα μυρμήγκια. Ίσως και γι αυτό η επιλογή του Paul Rudd, ενός κωμικού ηθοποιού, στο πρωταγωνιστικό ρόλο.

Παρά όμως τη κωμική πλευρά η ταινία έχει και αρκετή δράση. Είναι mindless entartainment στη καλύτερη της μορφή. Και φυσικά δεν θα γινόταν ταινία στο Marvel Universe χωρίς αναφορές σε άλλους υπερήρωες του ίδιου Universe. Έτσι βλέπουμε τον Ant-man να αντιμετωπίζει τον Falcone από τους Avengers αλλά και να υπάρχουν αναφορές στον Captain America και τον Iron Man.

Σε επίπεδο πραγματικής φυσικής η ταινία έχει πολλά λάθη όπως αναλύονται στο παρακάτω video:


Όπως όλες οι mindless entartainment ταινίες έχει πολλά κλισέ. Ένα από αυτά που εγώ προσωπικά έχω βαρεθεί να βλέπω είναι την εκπαίδευση. Ασήμαντος άνθρωπος για κάποιον τυχαίο λόγο αποκτά δυνάμεις και εκπαιδεύεται με κωμικά αποτελέσματα. Επίσης αδιάφορος είναι και ο κακός της ταινίας που τον συμπεριλαμβάνω κι αυτόν στα κλισέ αφού είναι το αρχέτυπο του κακού που απλά θέλει να κερδίσει πολλά λεφτά και δύναμη.

Στο τέλος η ταινία μου άφησε μια γλυκιά γευση αφού είχε δράση, χιούμορ και δεν πήρε τον εαυτό της στα σοβαρά. Δεν είναι φυσικά masterpiece αλλά δεν είναι και από τις ταινίες που βαριέσαι να δεις. Αξίζει να την δει κάποιος!



Κυριακή, 8 Νοεμβρίου 2015

R.I.P. Κώστα Τσάκωνα


Άλλος ένας ηθοποιός που γνωρίσαμε κυρίως από τις βιντεοταινίες του 80 έφυγε από τη ζωή. Ο λόγος για τον Κώστα Τσάκωνα που  τα τελευταία 5 χρόνια είχε σοβαρά προβλήματα υγείας.

Η γνωστότερη ταινία του είναι "Η μεγάλη απόφραξη" που έμεινε στο κόσμο όχι μόνο για το slapstick χιούμορ της αλλά και για την ατάκα "κλασσική περίπτωση βλάβης".


Με αυτή τη ταινία τον έμαθε ο περισσότερος κόσμος όμως η ταινία που δεν μπορεί να ξεχάσει κανένας είναι το "Μάθε παιδί μου γράμματα" που εκεί ο Κώστας Τσάκωνας παίζει έναν μηχανικό που επιστρέφει στο χωριό του μετά από σπουδές.


Στη ταινία "Φθηνά Τσιγάρα" έκλεψε για άλλη μια φορά το ενδιαφέρον του κόσμου με το αλησμόνητο "ΓΑΜΙΕΣΤΕ".


R.I.P. Κώστα Τσάκωνα!

Η Εθνική Τράπεζα τρέχει στο Μαραθώνιο


Ευτυχώς ζούμε σε μια κοινωνία που οι εταιρείες και οι διάφοροι άλλοι οργανισμοί έχουν ως πρωταρχική μέριμνα τους να βοηθάν τους ανθρώπους που έχουν ανάγκη. Το κέρδος έρχεται δεύτερο φυσικά αφού ο αρχικός τους στόχος είναι να παρέχουν ανθρωπιστικό έργο.

Σε αυτό το κλίμα ανιδιοτέλειας η Εθνική Τράπεζα αποφάσισε τη περασμένη εβδομάδα να "τρέξει" έναν φιλανθρωπικό ηλεκτρονικό event ώστε να συγκεντρώσει χρήματα για το "Κέντρο Ειδικής Φροντίδας Παιδιών". Όλοι εμείς, τα πρεζάκια του διαδικτύου, θα κάναμε ένα απλό hashtag #irunmarathon και με αυτό το τρόπο θα συμβάλλαμε 50 cents γι αυτό το σκοπό, που φυσικά δεν βγήκαν απ' τη τσέπη μας αλλά από τη φιλεύσπλαχνη Εθνική Τράπεζα.

Κάποιοι όμως ανόητοι, αντί να πιστέψουν μια Τράπεζα και τις υπόσχεσης της, πήγαν να διαβάσουν τους όρους του σχετικού event. Τι νομίζουν ότι είναι δικηγόροι. Μάθαμε τώρα όλοι να διαβάζουμε και προσπαθούμε να βρούμε ψεγάδια σε "ύποπτους διαγωνισμού".

Λένε λοιπόν πως στους όρους αναφέρονται τα εξής:


Ρητά επίσης αναφέρεται ότι η ενέργεια θα ολοκληρωθεί και θα λήξει οριστικά όταν το σύνολο των αναρτήσεων που θα συγκεντρωθούν στο εικονικό ψηφιακό μωσαϊκό κοινωνικής προσφοράς θα φτάσει στον συνολικό αριθμό των 10.000 αναρτήσεων, όπως αυτές θα παρουσιαστούν στο microsite i-runmarathon.gr, ανεξάρτητα από την ορισμένη, πιο πάνω ημερομηνία λήξης του Προγράμματος (δηλαδή και νωρίτερα της 8ης Νοεμβρίου 2015).

και επίσης:

Το ύψος του τελικού ποσού που θα διαθέσει η Τράπεζα στον ως άνω Οργανισμό στο πλαίσιο του Προγράμματος εναπόκειται στην διακριτική ευχέρεια και στην απόλυτη κρίση της Τράπεζας. Ως εκ τούτου, ο συμμετέχων στο Πρόγραμμα, ο ως άνω Οργανισμός ή/και οποιοσδήποτε τρίτος δεν αποκτούν οποιαδήποτε αξίωση έναντι της Τράπεζας για την καταβολή οποιουδήποτε ποσού στον ως άνω Οργανισμό ή σε οποιονδήποτε τρίτο.
Αντί λοιπόν αυτοί οι αναρχικοί να τρέξουν να κάνουν hashtag στην Εθνική Τράπεζα  και να διαφημίσουν το φιλανθρωπικό έργο της βγαίνουν και λένε πως κοροϊδεύει το κόσμο και άλλα τέτοια αναρχοκομμουνιστικά. Εγώ πάντως όχι μόνο έκανα hashtag αλλά μετέφερα και όλα μου τα λεφτά στην Εθνική ώστε στο επόμενο φιλανθρωπικό έργο να μπορώ να θεωρήσω και τον εαυτό μου συμμέτοχο.

Άντε γαμήσου λοιπόν τώρα Εθνική Τράπεζα και όλοι οι όμοιοι σου!


Πηγή: http://osarena.net/


Δευτέρα, 26 Οκτωβρίου 2015

Nortec και Nintendo....τέλος!


Από το 1995 περίπου και μέχρι και σήμερα αντιπρόσωπος της Nintendo στην Ελλάδα είναι η Nortec. Αυτό όμως σταματάει στις 31 Δεκεμβρίου αυτού του έτους.

Η εμμονή της Nintendo για minimum παραγγελιών σε συνδυασμό με τα capital controls, τη μικρή αγορά της χώρας μας αλλά και την αποτυχία του Wii U έφεραν το παραπάνω αποτέλεσμα.

Δυστυχώς η Nintendo τα τελευταίο καιρό έχει γίνει πιο "άγρια" στις απαιτήσεις της και από την δεκαετία του 80 που απαιτούσε να από τις εταιρίες να φτιάχνουν παιχνίδια μόνο για τα μηχανήματα της (και κάπως έτσι ιδρύθηκε από την Konami η Palcom). Η διαφορά όμως είναι πως τότε η Nintendo ήταν απόλυτος κυρίαρχος ενώ τώρα έρχεται τρίτη από τους τρεις ανταγωνιστές της.

Ακόμα δεν υπάρχει ανακοίνωση για το ποιος θα πάρει τα ηνία της Nortec (και αν θα το κάνει κάποια άλλη εταιρία).

Η απόφαση της λήξης της συνεργασίας ήρθε από την ελληνική πλευρά.

Σάββατο, 24 Οκτωβρίου 2015

Ο David Rivers ξανά στο ΣΕΦ


Ο David Rivers είναι μεγάλο κεφάλαιο στην ιστορία του μπασκετικού Ολυμπιακού. Με τα μαγικά του κερδίσαμε εκείνη την ιερή βραδιά τον πρώτο μας Ευρωπαϊκό τίτλο. Ο Rivers εκείνη τη χρονιά είχε κατηγορηθεί ως ατομιστής, μη οργανωτικός στο παιχνίδι του και πως έκανε περισσότερο κακό στο Ολυμπιακό παρά καλό. Και η αλήθεια είναι πως η αρχή της σεζόν '96-97 δεν ήταν ρόδινη.

Ο Ολυμπιακός τότε, αν και σχεδόν ίδια ομάδα με την προηγούμενη χρονιά, δεν μπορούσε να βρει τον εαυτό του. Έκανε χαζά λάθη και μπορούσε να χάσει ακόμα και με πρωτοεμφανιζόμενες ομάδες στην Α1(ΒΑΟ). Ο δεύτερος ξένος δεν υπήρχε εκείνη την χρονιά αφού ο Anderson έφυγε γρήγορα από την ομάδα και ο Grey ήταν σκιά του εαυτού του. οπότε μας έμενε μόνο ο David Rivers.

Ο David Rivers δεν είναι κανένας τυχαίος παίχτης όμως. Έχει παίξει σε μεγάλες ομάδες (L.A. Lakers στους τελικούς με τους Pistons) και παρά το ότι δεν έχει τους τίτλους που θα μπορούσε να έχει θεωρούταν πάντα από τους πιο αξιόλογους point guard.

Πρόσφατα λοιπόν ο Rivers βρέθηκε στο ΣΕΦ, μετά από 15 χρόνια, και μίλησε στους σημερινούς παίχτες του Ολυμπιακού. Η χρονιά ξεκίνησε δύσκολα, όπως και πέρσι, αφού ο Ολυμπιακός έχασε και το knockout παιχνίδι κυπέλλου απέναντι στο Παναθηναϊκό αλλά και το παιχνίδι της κανονικής περιόδου. Η χρονιά θα είναι δύσκολη και ο Rivers μίλησε στους παίχτες για τη σκληρή δουλειά που απαιτείται από όλους τους παίχτες για να ξεπεραστούν τα προβλήματα.

Τετάρτη, 21 Οκτωβρίου 2015

Το μέλλον του...Επιστροφή στο μέλλον!


Η μέρα της προφητείας έφτασε. Σήμερα το πρωί λοιπόν αφού φόρεσα τα αυτοπροσαρμοζόμενα ρούχα μου και ήπια την pepsi που μου προσέφερε η εξομοίωση ενός νεκρού celebrity, πήρα το ιπτάμενο αυτοκίνητο μου και πήγα για δουλειά. Έτσι θα έπρεπε να ήταν η σημερινή μέρα, σύμφωνα με τον σκηνοθέτη της ταινίας Back to the future 2.

Δυστυχώς όμως ο Robert Zemeckis δεν έπεσε μέσα σε όλες του τις προβλέψεις. Δεν έχουμε ιπτάμενα αυτοκίνητα αλλά ούτε και hoverboards. Τα ρούχα μας δεν είναι φανταχτερά όπως τα παρουσιάζει η ταινία (ένα συνονθύλευμα από τα φωτεινά χρώματα των 80's μαζί με φουτουριστικό design και την μόδα των μέσα - έξω στις τσέπες).

Όμως σε τι έπεσε μέσα ο προφήτης; Μπορεί την μόδα των μέσα έξω στις τσέπες να μην την έχουμε όμως πριν μερικά χρόνια είχαμε μια άλλη μόδα. Την μόδα του ημίκρυφου σώβρακου. Την θυμάστε; Εγώ προσπαθώ να την ξεχάσω.

Νεκροί celebrities κάνουν διαφημίσεις (η διαφήμιση με τον Bruce Lee πριν μερικά χρόνια), τα video games προσπαθούν να αλλάξουν τρόπο χειρισμού κάνοντας τον παίχτη να κουνάει το σώμα του (να χαλαρώσω θέλω βρε μάνα μου όχι να πεθάνω), γυαλιά που σου "επαυξάνουν" την πραγματικότητα (βλέπε google glass), ηλεκτρονική αναγνώριση προσώπων και νοσταλγία για τα 80's. Αυτά είναι μερικές από τις επιτυχημένες προβλέψεις της ταινίας.

Δεν ήταν όμως εύστοχος ο Zemeckis σε όλες του τις προβλέψεις για το μέλλον κάτι όχι απαραίτητα αρνητικό. Δεν έχουμε γυμναστήρια στις καφετέριες (αν και ο άνθρωπος του 2015 νομίζω δίνει μεγαλύτερη προσοχή στην υγεία του και στην άθληση), δεν διαβάζουν όλοι την USA Today και ευτυχώς για όλους μας το fax δεν είναι απαραίτητο ( αν και μερικές εταιρείες το χρησιμοποιούν ακόμα επειδή....λόγοι).

Στο video υπάρχει μια πιο αναλυτική ματιά σχετικά με την σημερινή ημερομηνία. Αν και είναι λίγο παλιό το video δεν νομίζω πως έχει αλλάξει ιδιαίτερα η εικόνα:



Κυριακή, 18 Οκτωβρίου 2015

Tomb Raider vs Tomb Raider


Πρόσφατα αποφάσισα να παίξω το πρώτο Tomb Raider του 1996 και στο καπάκι να παίξω και το Tomb Raider του 2013 για να μπορέσω να κάνω μια σύγκριση τόσο στο τομέα του gameplay όσο και στον τεχνικό τομέα.

Παίζοντας λοιπόν το πρώτο Tomb Raider βρέθηκα μπροστά στο Γολγοθά να ελέγχο ένα tank. Ο χειρισμός της πρώτης Lara είναι ένας από τους δυσκολότερους χειρισμούς 3D gaming. Η Lara κινείται σε grid που σημαίνει πως το ελαφρό πάτημα του πλήκτρου μπροστά ή πίσω την κάνει να κάνει ένα ολόκληρο βήμα στο επόμενο "εικονικό" τετράγωνο. Άρα ο αναλογικός χειρισμός που μας κακόμαθαν όλα τα μοντέρνα games δεν υπάρχει. Το να στρίψει η Lara αριστερά ή δεξιά σημαίνει πως πρέπει πρώτα να γυρίσει το κορμί της στην κατεύθυνση που θέλουμε και μετά να προχωρήσει ευθεία προς αυτή.

Όσο όμως και αν ακούγεται περίεργο ο χειρισμός αυτός μπορεί εύκολα να γίνει κομμάτι του gamer και να πραγματοποιήσει τα platform στοιχεία του παιχνιδιού αρκετά εύκολα. Δεν μου φάνηκε σε κανένα σημείο να δυσκολεύομαι να πραγματοποιήσω κάποιο άλμα και να κάνω αυτό που το παιχνίδι απαιτούσε.

Οι μάχες στο πρώτο Tomb Raider είναι...σκουπίδι. Καλύτερα να παίξεις μπουνιές με τον Rocky Balboa παρά να προσπαθήσεις να επιτεθείς με τα πιστόλια της Lara. Ακόμα και με την ευκολία του auto-aim είναι κουραστικό. Κάθε φορά που έπρεπε να βγάλω τα όπλα μου για να επιτεθώ σε κάποιο ανυπεράσπιστο λύκο ή σε κάποιον άνθρωπο ένιωθα πως πραγματοποιούσα αγγαρεία.

Το καλύτερο όμως σημείο του παλιού Tomb Raider είναι η ατμόσφαιρα. Βρίσκεσαι μόνος σε κάποιο μέρος και πρέπει να βρεις την έξοδο λύνοντας γρίφους επιπέδου κονσόλας (ναι έχει διαφορά με τους πραγματικούς γρίφους που τα παλιά καλά adventures των PC games μας μεγάλωσαν). Δεν έχεις επικοινωνία με κανέναν σύμμαχο και πρέπει να τα βγάλεις πέρα μόνος σου.

Στο νέο Tomb Raider ο χειρισμός του είναι αυτό που θα περίμενε κάθε gamer. Εύκολα μπορεί κάποιος να τον μάθει και να κινηθεί με μεγαλύτερη ευκολία. Δεν περιορίζεται η κίνηση σου σε κάποιο φανταστικό grid άρα η χρήση των αναλογικών μοχλών βοηθάνε.

Το platforming μοιάζει με τον γονιό που κρατάει το παιδί του από το χέρι για να περάσει το δρόμο. Σχεδόν ξέρεις που πρέπει να πας και πως θα πας. Φυσικά λόγο του μοντέρνου χειρισμού είναι εύκολο και δεν υπάρχει κανένα challenge.

Οι μάχες είναι τυπικές για την εποχή τρίτου προσώπου, με πολλά όπλα και επιλογές. Μπορείς να κρυφτείς πίσω από πέτρες και βαρέλια και να επιτεθείς πλέον με το τυπικό - σημαδεύω με τον LT και πυροβολώ με το RT.

Στο action κομμάτι του παιχνιδιού θα πρέπει να λάβουμε υπόψιν μας και τα διάσπαρτα qte που έχει το παιχνίδι. Ευτυχώς δεν είναι τόσα ώστε να κατηγορήσουμε το παιχνίδι σαν qte festival. Υπάρχει μόνο σε σημεία που έχουν κάποιο νόημα όπως να αντιμετωπίσεις κάποιον εχθρό ή να ξεπεράσεις κάποια εμπόδια.

Το μεγαλύτερο αρνητικό του νέου Tomb Raider είναι η μικρή διάρκεια του. Θα μπορούσαμε να πούμε πως είναι παιχνίδι Σαββατοκύριακου αφού περίπου τόσο μου πήρε για να το τερματίσω. Αντίθετα το παλιό Tomb Raider πήρε περίπου 5 μέρες.

Και τα δύο παιχνίδια είναι μια εμπειρία που ο κάθε gamer πρέπει να ζήσει. Ακόμα και αν το νέο Tomb Raider φαίνεται να σε κρατάει από το χέρι είναι διασκεδαστικό. Για περισσότερο challenge θα πρέπει κάποιος να κάνει ταξίδι στο χρόνο και να παίξει το παλιό.





Τρίτη, 13 Οκτωβρίου 2015

Σάββατο, 10 Οκτωβρίου 2015

Τι; Ο Peter Griffin στο Springfield;;; Κι όμως συνέβει!


Οι Simpsons είναι από τις σειρές που λάτρεψα σχεδόν απ' την αρχή. Μπορεί να ήμουν παιδάκι όταν το Mega τους έδειξε για πρώτη φορά, μπορεί να μην καταλάβαινα όλα τα αστεία όμως ήταν μια σειρά που κάθε φορά που την έβλεπα περνούσα 20 διασκεδαστικά λεπτά. Και φυσικά όταν τους ξαναείδα στο TV Μακεδονία μετά από χρόνια ως φοιτητής και μπορούσα να καταλάβω καλύτερα το χιούμορ τους έγινε η αγαπημένη μου σειρά.

Όταν έμαθα πως υπήρχε κι άλλη σειρά που ήταν σχεδόν αντιγραφή (κάτι που κατάλαβα με το που μου το περιέγραψε ένας φίλος)  ονόματι Family Guy αρνιόμουν πεισματικά να δω έστω κι ένα επεισόδιο. Όμως μερικά χρόνια μετά και κάτω από την επήρεια της βαρεμάρας του Κυριακάτικου απογεύματος είπα να δω ένα επεισόδιο Family Guy. Και ήταν καταπληκτικό.

Το χιούμορ του Family Guy ήταν λίγο πιο adult oriented, είχε διαφορετικά gags και τελικά κατάφερνε να φέρει στην επιφάνεια όλα τα αρνητικά των Simpsons που τα τελευταία χρόνια δεν ήταν το ίδιο καλοί όσο τη πρώτη τους δεκαετία. Άσε που ο δήμαρχος στο Family Guy ήταν ο ίδιος ο Batman, ο Adam West.

Πέρσι λοιπόν στο πρώτο επεισόδιο Family Guy οι δημιουργεί και των δύο σειρών αποφάσισαν να κάνουν ένα εκπληκτικό crossover. Η οικογένεια Griffin αφού χάνουν το αυτοκίνητο τους στη μέση μιας άγνωστης πόλης ονόματι Springfield μένουν στο σπίτι της οικογένειας Simpson. Και φυσικά ό,τι επακολουθεί είναι απόλυτα διασκεδαστικό.

Καταρχήν το επεισόδιο είναι 40 λεπτά αντί του συνηθισμένου 20λεπτου. Στα 40 λεπτά οι Griffins γνωρίζουν τους Simpsons και αλληλεπιδρούν σχεδόν με όλα το καστ της σειράς. Νομίζω πως δεν ξέχασαν κανέναν χαρακτήρα από τους Simpsons σ αυτό το επεισόδιο Family Guy.

Αρχικά έχουμε τον μωρό Griffin που  βρίσκει στο πρόσωπο του Bart τον ήρωα του. Φοράει λοιπόν τα ίδια ρούχα με τον Bart, αποκτά πατίνι και αντιγράφει τον Bart σε κάθε του κίνηση. Αυτό το interaction μεταξύ των δύο χαρακτήρων μαζί με το interaction μεταξύ του Homer και το Peter είναι τα πιο διασκεδαστικά.

Φυσικά ο Homer και ο Peter έχουν πολλά κοινά. Κουβαλάν την ίδια τρέλα κι ετσι μοιάζουν σαν δύο παιδιά που αρέσκονται σε χαζομάρες. Όμως εκεί που το επεισόδιο δίνει ρέστα είναι όταν η υπόθεση επικεντρώνεται  στο θέμα της αντιγραφής των Simpsons από το Family Guy. Και το κάνουν με πανέξυπνο τρόπο.

Η διαμάχη αρχίζει όταν ο Homer ανακαλύπτει πως η μπίρα που έχουν στο Family Guy είναι η Duff απλά με διαφορετική ετικέτα. Πάνε μέχρι τα δικαστήρια για να βρουν το δίκιο τους οι Simpsons και το θέμα έχει απίστευτο γέλιο.

Το επεισόδιο τελειώνει με ένα κλασικό chicken fight μεταξύ Homer και Peter. Και όπως λέει ο Comic Book guy στο τέλος της μάχης "Worst chicken fight ever"(not).

Από τα καλύτερα επεισόδια Family Guy, ειδικά αν κάποιος παρακολουθεί και απολαμβάνει και τις δύο σειρές.

Το επεισόδιο μπορεί να το δει κάποιος "νόμιμα" εδώ:



Πέμπτη, 8 Οκτωβρίου 2015

Το app που μπορεί να βάλει το δαίμονα μέσα σου


Ξέρετε το ouija board; Αυτό που είναι ένα κομμάτι χαρτόνι και πάνω του έχει όλα τα γράμματα της αλφαβήτου μαζί με αριθμούς και που μερικοί ευκολόπιστοι βάζουν τα χέρια τους πάνω του, καλούν υποτίθεται κάποιο πνεύμα και του κάνουν ερωτήσεις. Και το πνεύμα, κουνάει τα χέρια τους στα γράμματα που είναι ζωγραφισμένα στο χαρτόνι ώστε να δώσει απαντήσεις. Ε, λοιπόν αυτό υπάρχει και σε app. Και μάλιστα, αν κάποιος πιστέψει την παρακάτω είδηση, είναι δαιμονισμένο app.

Ένα 18 χρόνο κορίτσι λοιπόν από το Περού κατέβασε και χρησιμοποίησε αυτή την "μαγευτική" εφαρμογή. Αφού την χρησιμοποίησε οι γονείς της άρχισαν να παρατηρούν αλλαγή στην προσωπικότητα του κοριτσιού. Η μικρή αυτή αλλαγή στο κορίτσι κατέληξε σε ένα, για μένα υποκριτικό κρεσέντο, δαιμονισμού από το κορίτσι που θυμίζει έντονα την ταινία εξορκιστής.


Δεν πιστεύω σε κανέναν θεό και σε καμία θρησκεία και κατ' επέκταση δεν πιστεύω σε τίποτα μεταφυσικό και όλα τα σχετικά. Για όλα θεωρώ πως υπάρχει μια εξήγηση που χωράει στο τετράγωνο κουτί της λογικής. Και σε αυτή λοιπόν την περίπτωση δεν μπορώ να πιστέψω πως το κορίτσι αυτό "δαιμονίστηκε" ξαφνικά και άρχισε να φωνάζει 666 και να ζητάει απεγνωσμένα το κινητό της. Για μένα δύο πράγματα μπορεί να συμβαίνουν.

Είτε το κορίτσι θέλησε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των γονιών της και του περιβάλλοντος της με θεατρινισμούς αυτού του τύπου ή απλά πιστεύει πραγματικά σε όλα αυτά τα μεταφυσικά και έχει πιστέψει και η ίδια πως είναι δαιμονισμένοι. Μπορεί το δεύτερο αν ακούγεται αδύνατο όμως πως εξηγείται το γεγονός ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που είτε βλέπουν φαντάσματα είτε πιστεύουν στη μαγεία είναι άνθρωποι που επηρεάζονται δραστικά από τέτοιες ιστορίες.

Αν πάντως θέλετε να δοκιμάσετε τον ορθολογισμό σας μπορείτε απλά να κατεβάσετε αυτό το app και να δείτε κι εσείς ποιος δαίμονας θα κυριαρχήσει στο κορμί σας. Εγώ πάντως που το δοκίμασα ξέρω πως ο Baphomet υπάρχει και είναι μέσα μου

Τετάρτη, 7 Οκτωβρίου 2015

Τρίλιζα (Tic tac toe) με βιβλιοθήκες SDL


Πριν αρκετά χρόνια, όταν άρχισα να ακονίζω τα δόντια μου στις βιβλιοθήκες SDL, είχα φτιάξει ένα μικρό παιχνιδάκι τρίλιζας. Ο κώδικας είναι αρκετά απλός και ούτε καν AI δεν υπάρχει. Εκτός αν θεωρήσει κανείς AI την τυχαία κίνηση του υπολογιστή χωρίς καμία στρατηγική.

Όποιος θέλει να ρίξει μια ματιά υπάρχει παρακάτω:
GitHub TicTacToe

Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

10 πράγματα που οι gamers μισούν όταν αρχίσουν να δουλεύουν


Έφηβος, φοιτητής και μετά...στο κουβά της εργασίας. Όταν είσαι μικρότερος και έχεις αρκετό ελέυθερο χρόνο όλα είναι υπέροχα στο κόσμο του gaming. Θες να ξοδέψεις 10+ ώρες για να τερματίσεις το Baldur's Gate; Το κάνεις. Θέλεις να μαζεψεις τους φίλου σου και να φας μια εβδομάδα παίζοντας σε LAN Call of Duty και Unreal Tournament. Απλά τους στέλνεις ένα sms και όλοι θα είναι σπίτι σου σε χρόνο dt.

Όταν όμως αρχίζεις να δουλεύεις  ο χρονος είναι ελάχιστος. Τόσο ελάχιστος που προσπαθείς να αξιοποιήσεις κάθε δευτερόλεπτο για να παίξεις τα αγαπημένα σου παιχνίδια. Έτσι λοιπόν παρακάτω στο βίντεο μπορούμε να δούμε 10 πράγματα που οι gamers που έχουν μπει στην "παραγωγή" μισούν.

Κυριακή, 20 Σεπτεμβρίου 2015

Το Λαύριο στην Α1


Τελικά, αν κάτι το θέλεις πάρα πολύ το σύμπαν συνωμοτεί για να γίνει πραγματικότητα. Έτσι λοιπόν και η ομάδα μπάσκετ του Λαυρίου παρά την τρίτη θέση που έφερε κατάφερε να ανέβει κατηγορία και να παίξει με τους "μεγάλους".

Αρχικά να πω πως το Λαύριο είχε μια εξαιρετική χρονιά και αρχικά φαινόταν πως μπορεί να μπει στην Α1 σχετικά εύκολα. Στο τέλος όμως της σεζόν η κατάσταση άλλαξε και κατέληξε στην τρίτη θέση που δεν της έδινε το εισιτήριο για την κατηγορία των "μεγάλων". Όμως η οικονομική κατάσταση της ΚΑΟΔ την οδήγησαν στην αποχώρηση της από την Α1 και συνεπώς το Λαύριο θα πάρει την θέση της.

Έτσι λοιπόν να ευχηθούμε στο Λαύριο να έχει μια καλή πορεία στην Α1 και να εδραιωθεί σαν μια από τις μεγάλες ομάδες του ελληνικού μπάσκετ.


Πέμπτη, 17 Σεπτεμβρίου 2015

Southpaw


Το Southpaw είναι μια ταινία που ακολουθεί την χειρότερη στιγμή της ζωής ενός πρωταθλητή πυγμαχίας ελαφρών βαρών, του Billy Hope.

Ο Billy Hope είναι ένας πυγμάχος που μεγάλωσε σε ορφανοτροφείο και εξαιτίας της απίστευτης οργής που απελευθερώνει στο ρινγκ καταφέρνει να γίνει αήττητος πρωταθλητής. Είναι είδωλο για όλους τους φίλους το αθλήματος αφού κατάφερε από το πουθενά όχι απλά να γίνει πρωταθλητής και να κερδίσει πολλά λεφτά αλλά να έχει για σύζυγό του μια πανέμορφη και πανέξυπνη γυναίκα που τον αγαπάει και είναι μαζί του από την εποχή που πρωτογνωρίστηκαν στο ορφανοτροφείο. Μαζί της έχει μια κόρη και ζουν μια παραδεισένια ζωή με πλούτη αλλά και με την αποδοχή του κόσμου.

Ένα μοιραίο βράδυ λοιπόν και πάνω σε έναν ανόητο καβγά η γυναίκα του πεθαίνει. Και από εκεί ξεκινάει η κατρακύλα. Ο Billy δεν μπορεί να αποδεχθεί τον χαμό της γυναίκας του, χάνει τα λεφτά του, χάνει τον τίτλο του, χάνει το περίγυρο τού που τον ακολουθούσε για την φήμη και κυρίως για τα λεφτά όμως το σημαντικότερο είναι πως χάνει τον σεβασμό της ίδιας του της κόρης.

Έτσι λοιπόν αφού έχει φτάσει στο πάτο αποφασίζει να κάνει μια μεγάλη επιστροφή και να διεκδικήσει ξανά όχι μόνο τον τίτλο του πρωταθλητή αλλά κυρίως τον σεβασμό και την αγάπη της κόρης του.

Η ταινία μπορεί να θυμίσει το Rocky 3 σε ένα πιο σκοτεινό μοτίβο. Ακολουθεί τον ίδιο σκελετό. Κορυφή - πτώση - κορυφή. Φυσικά έχει και το ανάλογο training montage που έκανε τον αγαθό Ιταλό επιβήτορα διάσημο. Το ότι αντιγράφει το Rocky 3 δεν είναι κάτι μεμπτό. Ουσιαστικά μπορεί κάποιος να πει πως είναι ένα πιο ώριμο remake.

Ο Jake Gyllenhaal είναι μοναδικός για τον ρόλο του Billy Hope και πραγματικά φαίνεται πως μιλάμε για έναν ηθοποιό που μπορεί κάποια στιγμή να χτυπήσει και Όσκαρ. Η Rachel McAdams αν και δεν έχει μεγάλο screentime δίνει μια καλή παρουσία σαν σύζυγος του Billy Hope.

Αυτό που δεν μου άρεσε στην ταινία είναι όταν, για λόγους πλοκής, εμφανίζει από τον πουθενά έναν προπονητή πυγμαχίας που ουσιαστικά αναλαμβάνει τον ρόλο του μέντορα.

Πριν μερικά χρόνια έλεγαν όλοι πως η ταινία Rocky αυτής της γενιάς θα είναι το Warrior γιατί συνδυάζει το δράμα με το MMA. Θα διαφωνήσω εντελώς και θα πω πως αν κάποιος θέλει να δει τον Rocky αυτής της γενιάς αρκεί να δει το Southpaw (ακόμα και ο τίτλος της ταινίας παραπέμπει στον αριστερόχειρα Rocky Balboa).

Δευτέρα, 14 Σεπτεμβρίου 2015

Nick Vujicic: Ο άνθρωπος που δεν τα παράτησε ποτέ!


Μερικές φορές η ζωή....ή μάλλον για να το πω καλύτερα, τις περισσότερες φορές η ζωή δεν σου δίνει αυτά που θα ήθελες να έχεις ή αυτά που πιστεύεις ότι μπορείς να κερδίσεις. Μπορεί να δίνεις τις μεγαλύτερες μάχες της ζωής σου για να καταφέρεις το στόχο σου όμως συνέχεια να αποτυγχάνεις. Και τότε νομίζεις πως δεν έχεις τη δύναμη να προσπαθήσεις ξανά, να ετοιμαστείς και πάλι για άλλη μια μάχη που θα σε φέρει πιο κοντά στο στόχο σου. Όμως τι κάνεις τότε?

Απλά, προσπαθείς και πάλι. Και μπορεί να ακούγεται κλισέ και λίγο cheesy όμως αυτή είναι αλήθεια. Γιατί είναι μια αλήθεια που δεν μας την διδάσκει κάποια ταινία ή βιβλίο αλλά η πραγματική ζωή. Ο Nick Vujicic για παράδειγμα είχε την ατυχία να γεννηθεί χωρίς άκρα. Ο κάθε λογικός άνθρωπος θα έλεγε πως η ζωή αυτού του ανθρώπου έχει τελειώσει. Πως δεν μπορεί να κάνει οικογένεια, να αγαπήσει και να αγαπηθεί. Όμως η λογική πάει στα σκουπίδια όταν η ανθρώπινη θέληση φοράει το θώρακα της και αρπάζει το σπαθί της.

Έτσι λοιπόν και ο Nick Vujicic μας διδάσκει να μην τα παρατάμε ποτέ. Να επιμένουμε. Ακόμα και να πέσουμε πρέπει να δοκιμάσουμε να σηκωθούμε. Γιατί αν δεν δοκιμάσουμε να σηκωθούμε τότε σίγουρα θα μείνουμε στο έδαφος. Αν όμως κάνουμε ακόμα μια προσπάθεια, ίσως ναι είναι αυτή που θα μας δώσει αυτό που θέλουμε. 

Μια ακόμα προσπάθεια λοιπόν. Μια ακόμη φορά θα δοκιμάσουμε να σταθούμε όρθιοι. Και αν αποτύχουμε τότε θα δοκιμάσουμε ξανά. Μέχρι το τέλος.


Σάββατο, 12 Σεπτεμβρίου 2015

5 Ανόητα και λανθασμένα στερεότυπα για την Ιαπωνία


Για μας τους geeks η Ιαπωνία είναι μια χώρα που την περιβάλει ένα μυστήριο. Τα πρώτα video games που παίξαμε ήταν Ιαπωνικά (Super Mario, Pacman, Mega Man), τα πρώτα κινούμενα σχέδια που είδαμε ήταν Ιαπωνικά (Kabamaru, Jumaru ακόμα και Candy-Candy). Είναι φυσικό λοιπόν μεγαλώνοντας να έχουμε φτιάξει, μέσα στο περίεργα δομημένα μυαλό μας, έναν μύθο για την Ιαπωνία.

Οι μύθοι όμως πολλές φορές οδηγούν σε στερεότυπα και τα στερεότυπα σε ανόητες γενικεύσεις. Έτσι λοιπόν έχουμε παρακάτω πέντε ανόητα στερεότυπα για την Ιαπωνία:

Δευτέρα, 7 Σεπτεμβρίου 2015

Η ελληνική ψυχή μας έβγαλε για άλλη μια φορά...την ψυχή


Πόσες και πόσες φορές δεν γύρισε παιχνίδια η εθνική Ελλάδας. Έχουμε γίνει συνήθεις ύποπτοι αφού την διαδικασία την έχουμε επαναλάβει τόσες φορές που κανένας αντίπαλος μας δεν μπορεί να θεωρήσει δεδομένη την νίκη ακόμα και αν προηγείται με 10 πόντους 5 λεπτά πριν την λήξη του παιχνιδιού. Έτσι έγινε κι εχθές.

Τι κι αν οι Κροάτες, στην έδρα τους, μας έβαζαν τρίποντα. Τι κι αν βρεθήκαμε τρεις φορές 10 πόντους πίσω. Δεν είχε καμία σημασία για τους διεθνείς. Πάλεψαν μέχρι το τέλος και πήραν τη νίκη. Και ποιος βοήθησε σε αυτό. Μα ποιος άλλος, ο Kill Bill Βασίλης Σπανούλης.

Με το φαρμακερό του τρίποντο που δουλεύει άριστα μόνο σε κρίσιμες στιγμές, όπως δηλαδή έκανε και ο μεγάλος Larry Bird, κατάφερε να γυρίσει το παιχνίδι λίγο πριν τη λήξη. Ο Σπανούλης είναι από τους παίχτες που μπορεί να μην βάλει 20 πόντους σε 30 λεπτά αγώνα, όμως να βάλει 2 τρίποντα στα τελευταία λεπτά και να αλλάξει το παιχνίδι. Εχθές βέβαια έβαλε 16 πόντους αλλά και μοίρασε 6 ασίστ.

Στα βήματα του αρχίζει να πατάει και ο Κώστας Σλούκας που μπορεί να έβαλε μόνο 2 πόντους αλλά ήταν οι 2 πόντοι που μας έφεραν μπροστά σχεδόν 2 λεπτά πριν τελειώσει ο αγώνας. Τόσα χρόνια με δίπλα στον Σπανούλη έχει μάθει πολλά.

Φυσικά το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και για να κερδίσει μια ομάδα πρέπει όλοι οι παίχτες να βάλουν το λιθαράκι τους. Έτσι λοιπόν, εκτός από τους παίχτες που έφτασαν διψήφιο αριθμό πόντων (Πρίντεζης, Μπουρούσης, Κουφός) είχαμε και τους παίχτες που αν και δεν έδωσαν πόντους έδωσαν άμυνα. Χαρακτηριστικό είναι το κλέψιμο του Ατεντοκούμπο που χάρισε ένα απίστευτο κάρφωμα στον Πρίντεζη αλλά και η γενικότερη ψυχή όλης της εθνικής.

Βήμα βήμα μπορούμε να φτάσουμε στο τρίτο μας πρωτάθλημα Ευρώπης. Υπομονή και στης 20 Σεπτέμβρη τα πανηγύρια θα αρχίσουν!

Σάββατο, 5 Σεπτεμβρίου 2015

Η Εθνική Ελλάδας στο Ευρωμπάσκετ 2015


Οι διακοπές τελειώσαν το καλοκαίρι τελειώνει όμως όπως έχουμε συνηθίσει εμείς οι μπασκετικοί κάθε χρόνο τέτοια εποχή ετοιμαζόμαστε να δούμε την εθνική Ελλάδας του μπάσκετ να παίζει είτε σε Ευρωμπάσκετ ή σε Μούντομπάσκετ. Φέτος είναι η σειρά του Ευρωμπάσκετ και ο Κατσικάρης έχει κάνει τις επιλογές του.

Στο ροστερ λοιπόν της εθνικής υπάρχουν 3 παίχτες NBAers. Ο Κουφός, ο Παπανικολάου και φυσικά ο Αντετοκουνμπο. Μάλιστα θα μπορούσαν οι παίχτες που έρχονται από το NBA να ήταν 4 αν ο Καλάθης συνέχιζε και φέτος στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου (αν και έχω αμφιβολίες τα τελευταία χρόνια πόσο καλύτερο είναι από το Ευρωπαϊκό μπάσκετ).

Μετά από τους "μικρούς", αυτούς που έχουν γεννηθεί δηλαδή το 1990 έχουμε δύο PG. Τον Μάντζαρη και τον Σλούκα. Μικροί και γρήγοροι αλλά ευτυχώς παρά το μικρό της ηλικίας τους έχουν εμπειρίες αφού και οι δύο παίζουν σε μεγάλες ομάδες που χτυπάνε Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα.

Στους έμπειρους αλλά και απίστευτα ταλαντούχους το ροστερ χτυπάει κόκκινο. Παίχτες με πρωταθλήματα και διακρίσεις όπως ο Σπανούλης, ο Μπουρούσης, ο Ζήσης, ο Περπέρογλου και ο Καϊμακόγλου.

Για το τέλος αφήνω τον παίχτη που προσωπικά θαυμάζω και βοηθάει πάντα τα μέγιστα τον Πρίντεζη. Έναν παίχτη που πιστεύω πως αν έπαιζε στην Αμερική θα ήταν από τους καλύτερους PF, παρά τον μεγάλο ανταγωνισμό, και στο NBA.

Το υλικό λοιπόν υπάρχει. Δεν έχω δει κανέναν αγώνα της εθνικής μέχρι τώρα όμως από τα αποτελέσματα φαίνεται να έχει δέσει. Οπότε θεωρώ πως το λιγότερο που μπορούμε να περιμένουμε από αυτή την εθνική είναι να ήμαστε στη τετράδα. Τις ομάδες που φοβάμαι περισσότερο για φέτος είναι Ισπανία, Σερβία, Γαλλία και φυσικά την Κροατία σαν διοργανώτρια χώρα. Πάντα όταν μια καλή ομάδα παίζει στη χώρα της γίνεται περισσότερο ανταγωνιστική.

Καλή επιτυχία λοιπόν στο πρώτο αγώνα για το φετινό ευρωμπάσκετ που δίνει η εθνική απέναντι στην ομάδα των Σκοπίων. 

Τετάρτη, 2 Σεπτεμβρίου 2015

foot TV


Εκεί γύρω στο Μάιο, αποφάσισα, για να ακονίσω λίγο τα δόντια μου στο προγραμματισμό και κυρίως στη php, να φτιάξω ένα πολύ μικρό Social Network. Έτσι, βρήκα το παλιό βιβλίο της PHP και MySQL και άρχισα να γράφω κώδικα.

Το ενδιαφέρον φυσικά ήταν στους "μηχανισμούς" που θα χρησιμοποιεί το Social Network, που για λόγους έλλειψης φαντασίας το ονόμασα footTV, παρά στην εμφάνιση του. Έτσι για την εμφάνιση του μικρού αυτού project χρησιμοποίησα ένα έτοιμο template, από τα πολλά που κυκλοφορούν.

Το πρόγραμμα έχει πραγματικά πολύ δουλειά ακόμα, όμως συνέπεσε και ο γενικός πολιτικός χαμός και με έβγαλε εκτός πορείας. Έτσι, βαρέθηκα να το συνεχίσω. Ό,τι έχει γραφτεί φυσικά υπάρχει στο github.

footTV στο github   

Τρίτη, 25 Αυγούστου 2015

GTX 750 ti


Πρόσφατα έγινα ευτυχής κάτοχος μιας νέας σχετικά καλής κάρτας γραφικών, της GTX 750 ti. Είχα να αγοράσω καλή κάρτα γραφικών από τον Δεκέμβριο του 1999 όταν είχα αποκτήσει την Voodoo 3 2000 (το οικονομικότερο μοντέλο δηλαδή).

Ο βασικός λόγος που ήθελα μια νέα καλή κάρτα γραφικών ήταν για να μπορώ να παίζω το NBA 2K13 στο μάξιμουμ των γραφικών του. Όμως αφού την απέκτησα είπα να δοκιμάσω και μερικούς άλλους τίτλους για να δω τη μπορεί να κάνει το νέο μου απόκτημα. Έτσι λοιπόν δοκίμασα το Batman Arkham Origins και το DMC. Και τα δύο παιχνίδια τα έπαιξε στο maximum των γραφικών τους με frame rate κοντά στα 50 fps.

Δεν ξέρω πόσα ακόμα καινούρια παιχνίδια θα δοκιμάσω (ελπίζω το Final Fantasy 7 Remake να τρέχει στον υπολογιστή μου όταν βγει) αλλά είμαι σχεδόν σίγουρος πως ακόμα και τα νεότερα παιχνίδια (δηλαδή σοδειάς 2015) θα τρέχουν ικανοποιητικά. Η σκέψη αυτή δεν είναι τυχαία αλλά απορρέει από τα παρακάτω video παιχνιδιών που έχω δει στο youtube σε μηχανήματα ίδιας σύνθεσης με το δικό μου rig (i3 4150, 4GB RAM, GTX 750 ti).





Κυριακή, 23 Αυγούστου 2015

Η εργασιακή δικτατορία της Konami


Εμείς, οι λίγο μεγαλύτεροι, προλάβαμε να ζήσουμε την εποχή που κάθε τίτλος Ιαπωνικής εταιρίας βιντεοπαιχνιδιών ήταν κι ένα καινούριο διαμάντι. Μια από τις τότε μεγάλες εταιρίες ήταν και η Konami με τα υπέροχα Castlevania και ασυναγώνιστα beat'm'ups. Η Konami όμως τώρα δεν είναι αυτό που ήταν. Εκτός από τα μέτρια προς κακά παιχνίδια που παράγει τα τελευταία χρόνια, έχει και από τις χειρότερες εργασιακές συνθήκες.

Αρχικά κανένας υπάλληλος δεν έχει ένα standard email επικοινωνίας. Κάθε λίγους μήνες αλλάζει το email επικοινωνίας. Κι αυτό για τον απλούστατο λόγο να μην μπορεί κανένας ανταγωνιστής να έρθει σε επικοινωνία με κάποιον από τους υπαλλήλους και του κάνει πρόταση συνεργασίας. Τι γίνεται όμως αν η Konami θεωρήσει πως κάποιος developer δεν είναι σημαντικός;

Σε περίπτωση λοιπόν που κάποιος developer θεωρηθεί από την Konami πως είτε δεν κάνει καλά τη δουλειά του ή πως απλά δεν τον χρειάζεται πλέον του δίνει μια άλλη δουλειά να κάνει. Μια δουλειά που δεν έχει καμία σχέση με το αντικείμενο του π.χ. να καθαρίζει κάποιο από τα γυμναστήρια που έχει η μεγάλη εταιρία ή να δουλέψουν στο εργοστάσιο των "κουλοχέρηδων". Φυσικά μιλάμε για developers που αγαπάνε τη δουλειά τους και ποιος από αυτούς θα ήθελε πραγματικά να αφήσει τον προγραμματισμό των παιχνιδιών για να καθαρίζει γυμναστήρια ή να φτιάχνει κουλοχέρηδες;

Για να αποφευχθεί η περίπτωση κάποιου εργαζομένου που να θέλει να φύγει από την εταιρία η Konami απλά δεν παρέχει internet στους εργαζόμενους της και τους αφήνει να στέλνουν μόνο ενδοεταιρικά email.

Ας πάρουμε όμως την περίπτωση να βρεις μια άλλη δουλειά και όπως αρκετοί κάνουν τα τελευταία χρόνια το ανακοινώνουν στα social media ώστε να ξέρουν οι fans και οι φίλοι πως δεν θα τους βρουν στη μεγάλη Konami. Τι γίνεται σε αυτή τη περίπτωση; Πως το αντιμετωπίζει η Konami; Είναι απλό. Όπως θα έκανε λοιπόν ο κάθε δικτάτορας, παρακολουθεί τα post του εργαζόμενου που θέλει να φύγει από την εταιρία και αλλάζει θέση σε όσους εργαζόμενους κάνουν like ή follow στο συγκεκριμένο post. Γιατί απλά πρέπει να τιμωρηθούν οι κακοί εργαζόμενοι!

Ευτυχώς ή δυστυχώς η Konami έχει πεθάνει σαν εταιρία video games. Δεν μπορεί να παράγει έναν αξιοπρεπέστατο τίτλο τα τελευταία χρόνια και όπως είχα γράψει και σε προηγούμενο post θα αφοσιωθεί στα mobile games. Για μας τους παλιότερους είναι κρίμα να βλέπουμε αυτές τις εταιρίες να αποτυγχάνουν σε εμπορικό επίπεδο αλλά και να συμπεριφέρονται με αυτόν τον τρόπο στους εργαζόμενους που την έφεραν τόσο ψηλά.

Πέμπτη, 20 Αυγούστου 2015

Πέντε περιπτώσεις άσκοπης χρήσης CGI σε ταινίες


Έχω ξαναγράψει πως η χρήση των CGI στον κινηματογράφο έχει ξεφύγει εντελώς. Αν για παράδειγμα συγκρίνει την ταινία Teenage Muntant Ninja Turtles του 1990 με το πρόσφατο remake θα καταλάβει ακριβώς τι θέλω να πω. Όμως πόσο μακριά μπορεί να φτάσει ένας σκηνοθέτης με το CGI.

Σε αρκετές περιπτώσεις ο σκηνοθέτης κάνει χρήση CG και για πράγματα τόσο απλά που θα φαίνονταν καλύτερα με χρήση κλασικών εφέ όπως ένα ιπτάμενο μήλο. Άλλες φορές το CG του λύνει τα χέρια όταν κάποια "ντίβα" θεωρεί πως δεν πρέπει να δείξει το γυμνό σώμα της στις ταινίες που πρωταγωνιστεί. Από την άλλη όμως ο σκηνοθέτης μπορεί να είναι τόσο τελειομανής που ακόμα και οι ακαθαρσίες του σκύλου πρέπει να είναι οπτικά τέλειες...

Παρασκευή, 14 Αυγούστου 2015

Deadpool


Για τον Deadpool δεν ξέρω και πολλά. Τον γνώρισα για πρώτη φορά στο X-Men:Origins σαν έναν από τους κακούς του Wolverine. Το trailer πάντως της ταινίες δείχνει έναν υπερήρωα με χίουμορ και φυσικά απίστευτα δυνατό. Η ταινία, από το trailer, φαίνεται να έχει στοιχεία κωμωδίας και δράσης κάτι που θεωρώ θα κάνει πολλούς φίλους του κινηματογράφου και των superhero movies να πάνε να την δούνε. Εγώ πάντως την έχω στα υπ'όψιν.

Τι είναι αυτό το πράγμα με ίδιους ηθοποιούς να πρωταγωνιστούν σε δύο διαφορετικούς ρόλους superhero από διαφορετικά σύμπαντα. Την αρχή την έκανε ο Ben Affleck (Daredevil, Batman) και τώρα ο Ryan Reinolds (Green Lantern, Deadpool).

Τρίτη, 11 Αυγούστου 2015

Μοντέρνα PC Games με ημερομηνία λήξης


Τίτλο σε PC είχα να αγοράσω καιρό. Από την μία είχα το XBOX360 για να παίζω νέους τίτλους και από την άλλη δεν είχα και καμία σοβαρή κάρτα γραφικών για να υποστηρίζει σε full γραφικά τους νέους τίτλους παιχνιδιών. Πρόσφατα όμως έγινα ευτυχής κάτοχος μιας GTX750 Ti και αποφάσισα να δοκιμάσω την "ιπποδύναμη" της κάρτας γραφικών με μερικούς σχετικά καινούριους τίτλους.

Έτσι αγόρασα την τριλογία Batman Arkahm και το Battlefiled 4. Από την τριλογία του Arkahm δεν είχα παίξει το Origins. Έτσι, φανατικός Batman-άκιας καθώς είμαι, έτρεξα πρώτο πρώτο να εγκαταστήσω το Batman Arkahm Origins.

Βάζω λοιπόν ο δύστυχης το 1ο DVD και αφήνω το autoplay να με οδηγήσει στην εγκατάσταση. Αφού πάτησα ΟΚ σε δύο τρία παράθυρα χωρίς να διαβάσω τίποτα απ' ό,τι έγραφε, ξεκινάει να κάνει εγκατάσταση το Steam. Ένα τεράστιο ερωτηματικό διαγράφτηκε πάνω από το κεφάλι μου όμως λέω ΟΚ δεν πειράζει ας το κάνει εγκατάσταση, θέλω απλά να παίξω το παιχνίδι. Η εγκατάσταση του Steam κόλλησε και αφού έκανα μια δεύτερη αποτυχημένη προσπάθεια να το εγκαταστήσω από το DVD του παιχνιδιού το κατέβασα από το site μπας και τελικά καταφέρω και κάνω εγκατάσταση το παιχνιδάκι και κάτσω να παίξω.

Τελικά η εγκατάσταση ξεκίνησε και όταν έφτασε να αντιγραφή δεδομένα από το τρίτο και τελευταίο δισκάκι του παιχνιδιού προετοίμαζα τον εαυτό μου για ένα ακόμα φοβερό παιχνίδι Batman. Με το που τελειώνει η εγκατάσταση περιμένω να ξεκινήσει το παιχνίδι. Όμως σιγά μην ξεκίναγε. Έπρεπε να κατεβάσει και updates. Εγώ όμως δεν ήθελα updates. Ήθελα απλά να παίξω. Κάνω cancel και ξανά ξεκινάω το Steam. Ξανά να επιμένει να κατεβάσει updates. Αφού δοκίμασα 5 φορές να κάνω cancel τα updates για να παίξω το παιχνίδι τελικά υπέκυψα αναγκαστικά στις βουλές του Steam και άφησα το παιχνίδι να πάρει updates.

Κάτι παρόμοιο έγινε και με το Battlefield 4 αλλά αντί για Steam είχαμε το Origin. Επίσης αφού τελείωσε όλο το θέμα της εγκατάστασης και επιτέλους έκανα διπλό κλικ στο εικονίδιο για να παίξω έμεινα έκπληκτος που αντί να ανοίξει το παιχνίδι μου άνοιξε μια σελίδα στον browser με τα "στατιστικά" μου στο παιχνίδι. Για να περάσω στο "ψητό" έπρεπε μέσα από τον browser να πατήσω play campaign. Δηλαδή αυτά τα στατιστικά δεν μπορούσαν να τα έχουν σε ένα in-game menu. Πρέπει να ανοίξει ο browser και να συνδεθείς σε μια σελίδα της EA?

Το κακό σε αυτό το θέμα είναι πως η ταχύτητα μου στο Internet δεν είναι και η καλύτερη που μπορεί να έχει κάποιος το 2015. Μιλάμε για το minimum που σου δίνουν οι εταιρείες τηλεπικοινωνιών τα 2Mbps. Έτσι λοιπόν για να πάρει τα updates περίμενα όλο το βράδυ χωρίς να βλέπω τίποτα στο youtube ώστε να επιταχύνω λίγο την διαδικασία.

Ρε, γαμώτο σε τι εποχές έχουμε φτάσει στο PC gaming. Κάποτε για να παίξεις ένα παιχνίδι ήταν απλά τα πράγματα. Έκανες την εγκατάσταση από DVD και έπαιζες το παιχνίδι. Αν ήθελες και μόνο αν ήθελες μπορούσες να κατεβάσεις updates για να μην έχει τα διάφορα bug το παιχνίδι σου. Όμως σου δινόταν η επιλογή. Επίσης το παιχνίδι μπορούσες να το παίξεις ακόμα και αν δεν είχες internet. Τώρα όλο και περισσότεροι τίτλοι θα απαιτούν Ιnternet για να μπορείς να παίξεις. Και θα το καταλάβαινα αυτό αν ήθελες να παίξεις on-line όμως αν θες να παίξεις το single player; Γιατί πρέπει να έχω internet. 

Φυσικά ξέρω πως όλα αυτά τα κάνουν για να αποφύγουν την πειρατεία όμως αν θέλει τόσο κόπο αλλά και χρήμα για να παίξεις ένα παιχνίδι single player τότε καλύτερα να κατεβάσεις τα 50GB του από το PirateBay και να παίξεις χωρίς κανένα steam να παρακολουθεί πόσες ώρες έπαιξες και τι έκανες στο παιχνίδι. Τουλάχιστον αν το κατεβάσεις από το PirateBay θα μπορείς να παίξεις το παιχνίδι σου ακόμα και αν το Steam ή το Origin κλείσουν. Γιατί όλα αυτά τα παιχνίδια που απαιτούν να έχεις internet για να παίξεις έχουν ημερομηνία λήξης την ημερομηνία που το Steam (ή οποιαδήποτε άλλη παρόμοια εταιρεία) κλείσει. 


Κυριακή, 9 Αυγούστου 2015

Turbo-X: Το Χ είναι απαγορευτικό


Την Παρασκευή, αφού ήταν η τελευταία μέρα στη δουλειά και μετά της 17:00 άρχιζαν οι καλοκαιρινές μου διακοπές, αποφάσισα να κάνω μια βόλτα από το Πλαίσιο. Εκεί λοιπόν στον τέταρτο όροφο του Πλαισίου Συντάγματος, μία κυρία σχεδόν τσακωνόταν με τον υπάλληλο της τεχνικής υποστήριξης για μια οθόνη TurboX που της χάλασε στα 3 χρόνια και για να την φτιάξει το πλαίσιο της ζητούσε 240 ευρώ (όσο δηλαδή είχε αγοράσει η κυρία την οθόνη) αλλά και για 2 τηλεφωνικές συσκευές TurboX που και αυτές τις είχαν χαλάσει δύο φορές από τότε που τις είχε αγοράσει και το πλαίσιο τις είχε αλλάξει δύο φορές. Ακούγοντας αυτή τη συζήτηση ήρθαν στο μυαλό μου μνήμες από τη δικιά μου κακή εμπειρία σε συσκευές TurboX.

Τον Δεκέμβριο του 2013 είχα κάνει τη μεγάλη μετάβαση σε smartphone (πραγματικά σιχαίνομαι αυτό τον "μαρκετίστικο" όρο όμως πρέπει να έχουμε ένα common ground με κοινές ορολογίες για να καταλαβαινόμαστε) αγοράζοντας ένα TurboX G301. Η τιμή του συγκριτικά με πιο πρωτοκλασάτα μοντέλα της αντίστοιχης κατηγορίας ήταν περίπου 40 - 60 ευρώ πιο κάτω. Έτσι, εκείνη τη στιγμή η επιλογή ήταν εύκολη. Ήταν ένα φτηνό κινητό που θα με "έμπαζε" στο παιχνίδι των smartphones. Και πραγματικά για 10 περίπου μήνες ήταν όλα καλά. Ένα απόγευμα όμως ξαφνικά το κινητό σταμάτησε να έχει εικόνα.

Δεν αγχώθηκα γιατί σκέφτηκα πως το πλαίσιο θα το άλλαζε ή θα το έφτιαχνε. Έτσι κι έγινε. Το πήγα και σε μία εβδομάδα μέσα με κάλεσαν να πάω να το πάρω. Βγαίνοντας από το μαγαζί σκέφτηκα να το ανοίξω να βάλω τις κάρτες sim μου για να αρχίσει να δουλεύει. Και δούλευε....η οθόνη. Έβλεπα τα πάντα. Το πρόβλημα ήταν πως δεν ανταποκρινόταν στα αγγίγματα μου. Το πήγα πίσω και μου είπαν πως θα το δουν και θα με ξανακαλέσουν. Και με ξανακάλεσαν. Για να μου πουν πως δεν φτιάχνει και πως πρέπει να πάρω κάτι άλλο. Η απογοήτευση ήταν μεγάλη.

Μερικούς μήνες πριν το περιστατικό, η εταιρεία που δουλεύω έπρεπε να προμηθευτούμε κινητά για τους πωλητές μας. Πρότεινα κι εγώ το ίδιο κινητό που με είχε βγάλει ασπροπρόσωπο. Μέσα σε ένα μήνα όμως άρχισαν τα προβλήματα. Τα θέματα εκεί ήταν η μπαταρία των κινητών. Όμως αφού είχα ζήσει τα δύο αυτά περιστατικά με τα TurboX κινητά άρχισα να ψάχνω τι γίνεται με τα TurboX.

Σύντομα βρήκα στο Internet πολλούς αγοραστές σε οτιδήποτε TurboX (από οθόνες μέχρι laptop) να αντιμετωπίζουν συχνά προβλήματα με τις συσκευές τους. Επίσης κάθε φορά που πήγαινα στο Πλαίσιο για βόλτα άρχισα να παρατηρώ τι συσκευές πήγαινε ο κόσμος στην τεχνική υποσήριξη του πλαισίου και φυσικά 9 στις 10 συσκευές (για να μην πω 10 στις 10 και φανώ υπερβολικός) ήταν συσκευές TurboΧ.

Αφού λοιπόν το οτιδήποτε TurboX έχει πολλά προβλήματα γιατί το Πλαίσιο συνεχίζει να τα πουλάει. Μήπως δεν ξέρουν οι διοικούντες την κακή ποιότητα των προϊόντων τους; Νομίζω όμως πως το όλο θέμα έχει να κάνει με το προϊόν κράχτης. Η αλήθεια είναι πως το οτιδήποτε TurboX είναι φτηνότερο από το χειρότερο αντίστοιχο προϊόν γνωστής εταιρείας. Ο αγοραστής λοιπόν αφού βλέπει μια τόσο χαμηλή τιμή με δυνατότητες εφάμιλλες του γνωστού προϊόντος προτιμάει να αγοράσει το TurboX. Αφού γίνει αυτό το Πλαίσιο έχει δύο πιθανά σενάρια. Είτε το προϊόν TurboX θα δουλέψει σωστά για αρκετό καιρό (πράγμα μάλλον σπάνιο) ή θα χαλάσει, θα που στον αγοραστή πως δεν μπορεί να φτιαχτεί και μπορεί να αγοράσει κάτι άλλο με τα ίδια λεφτά ή δίνοντας κάτι παραπάνω. Δεν ξέρω αν αυτή η θεωρία έχει λογική βάση όμως πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ άλλο λόγο που το Πλαίσιο ακολουθεί αυτή την πολιτική εδώ και χρόνια με κακής ποιότητας ηλεκτρονικές συσκευές.

Όπως και να έχει το πράγμα όμως καλό θα είναι να αποφεύγουμε συσκευές TurboX. Δεν είναι πως δεν θα βρεθεί λύση για το οποιοδήποτε πρόβλημα που μπορεί να παρουσιάσει η συσκευή όμως είναι σαν να δίνεις λεφτά για να αγοράσεις κάτι που ξέρεις πως μέσα στο χρόνο θα σου παρουσιάσει πρόβλημα και θα πρέπει να μπεις σε περιπέτειες. Καλύτερα νομίζω είναι να δώσεις τα 40-60 παραπάνω ευρώ να πάρεις κάποια γνωστή μάρκα και να μειώσεις τις πιθανότητες να σου παρουσιάσει πρόβλημα σύντομα (εντάξει το να μην σου παρουσιάσει πρόβλημα ποτέ είναι ουτοπικό). Μακρυά λοιπόν από TurboX...

Πέμπτη, 6 Αυγούστου 2015

Παλιές Αγάπες: Τα Adventure Games


Ο πρώτος μου υπολογιστής ήρθε στο σπίτι τον Δεκέμβριο του 1996. Σύντομα άρχισα να διαβάζω το PC Master και να γνωρίζω μέσα από τα γραπτά του Τσουρινάκη τον μαγικό κόσμο των Adventure Games. Όμως ομολογώ πως αρχικά με φόβιζε αυτός ο άγνωστος κόσμος αφού ούτε καλά Αγγλικά γνώριζα (εντάξει μπορούσα να επικοινωνήσω με ξένους σχετικά εύκολα και είχα αρκετά πλούσιο λεξιλόγιο σε σύγκριση με τους συνομηλίκους μου) αλλά ούτε και πίστευα πως έχω την "λογική" που χρειάζεται ένα τέτοιο είδος παιχνιδιού. Έναν χρόνο μετά οι φόβοι μου μπήκαν στην άκρη και για πρώτη φορά έπαιξα ένα adventure game, to The Curse of Monkey Island.

Από τότε και μέχρι το τέλος της φοιτητικής μου ζωής ήταν το αγαπημένο μου είδος παιχνιδιών. Έπαιξα αρκετά παλιά κλασσικά όμως και νεότερα διαμάντια (Syberia, The Longest Journey κλπ). Η ιστορία, το χιούμορ και φυσικά οι γρίφοι πάντα με έκαναν να εθιστώ και να περάσω όμορφα με αυτά τα παιχνίδια. Όταν όμως εγώ άρχισα να ασχολούμαι με τα adventures o Τσουρινάκης έλεγε πως ερχόταν το τέλος τους. Εγώ τότε μέσα στην άγνοια μου, αφού ούτε το ίντερνετ ήταν τόσο διαδεδομένο αλλά και οι κύκλοι μου συνέχιζαν να παίζουν αυτά τα παιχνίδια, δεν το πίστευα. Σύντομα όμως είδα κι εγώ αυτό που ο προφήτης Τσουρινάκης έγραφε κάποτε στο PC Master.

Όταν μετά από περίπου δύο χρόνια απουσίας μου άρχισα να ασχολούμαι ξανά με τα video games παρατήρησα πως τα adventures σχεδόν δεν υπήρχαν. Το αγοραστικό κοινό για ένα τόσο εξεζητημένο είδος παιχνιδιού είχε εξαφανιστεί και όλοι έτρεχαν να παίξουν το νέο Call of Duty και το Crysis (μέσα σε αυτούς κι εγώ). Τώρα στα 33 μου δεν έχω πια την υπομονή να ασχοληθεί ενδελεχώς με αυτό το είδος παιχνιδιών όμως όλες οι καλές αναμνήσεις που μου έχουν δώσει τα προηγούμενα χρόνια με κάνουν να ψάχνω να βρω διαμάντια που να μην έχω παίξει. Όχι φυσικά για να τα παίξω τώρα στα γεροντάματα, αφού όπως προείπα δεν έχω την απαραίτητη υπομονή, αλλά για να ξέρω την ιστορία ενός είδος παιχνιδιών που γέμιζε τα ομορφότερα χρόνια της ζωής μου (εφηβεία και φοιτητής).

Έτσι λοιπόν βρήκα αυτή τη σειρά βίντεο που εξιστορεί την πορεία των νεκρών πια adventure games:

Adventure Games Part 1



Adventure Games Part 2



Adventure Games Part 3



Adventure Games Part 4



Adventure Games Part 5

Τρίτη, 4 Αυγούστου 2015

Το μπάσκετ είναι τελικά στο DNA του Έλληνα


Δεν μπορεί ρε παιδιά...δηλαδή πρέπει το μπάσκετ να ρέει στο αίμα μας. Μπορεί όλοι να έχουν γίνει οι σούπερ manager στο ποδόσφαιρο κάνοντας φανταστικές (στη κυριολεξία) μεταγραφές σε ομάδες τύπου Κεραυνός Κρεμαστών, μπορεί όλοι να περιμένουν την επόμενη μεγάλη μεταγραφή του Καραμπουτζοβλαχίδη στον Ολυμπιακό του ποδοσφαίρου όμως τελικά άλλο είναι το πραγματικό άθλημα μας.

Άλλη μια μεγάλη επιτυχία για το Ελληνικό μπάσκετ συντελεστικέ την Κυριακή που μας πέρασε. Οι μπασκετικοί έφηβοι αφού διέλυσαν σχεδόν τους πάντες και τα πάντα έφτασαν στον τελικό και αντιμετώπισαν την Τουρκία. Τι και αν έχαναν με 14 πόντους σε κάποια φάση του αγώνα. Η ψυχή τους μίλησε όταν έπρεπε να μιλήσει και γύρισαν το ματς κάνοντας και πάλι τους Έλληνες να μιλάει για μια μεγάλη μπασκετική φουρνιά.

Για ακόμα μια. Το μπάσκετ στη χώρα μας, από τον θρίαμβο του 1987 και μετά μπορεί να έρχεται δεύτερο στις προτιμήσεις  των Ελλήνων (είπαμε κάθε χρόνο όλοι περιμένουν έναν Καραμπουρτζοβλαχίδη να έρθει στην ομάδα τους) όμως είναι πρώτο σε επιτυχίες. Βρε, μπας και το είχαμε στο αίμα μας τόσα χρόνια και περιμέναμε απλά να εκδηλωθεί.

Μπορεί η Εθνική ανδρών να έχει μόνο 2 τρόπαια (όσα και οι μεγάλοι Ισπανοί των αδελφών Γκασόλ) όμως οι αμέτρητες "καλές" μας θέσεις την κάνουν πάντα υπολογίσιμο αντίπαλο. Μπορεί να μην έχουμε τους NBAers της Ισπανίας ή της Γαλλίας (με εξαίρεση ο Ατεντοκούμπο), μπορεί να μην έχουμε τα αθλητικά προσόντα των Αμερικάνων ή την ευστοχία που ομάδες όπως η Σερβία ή η Ρωσία έχουν όμως ξέρουμε άμυνα. Αυτή μας έχει φέρει εδώ και χρόνια κοντά στους μεγάλους της Ευρώπης αλλά και του παγκόσμιου μπάσκετ. Και όταν σπάει η γκαντεμιά και καταφτάνει από τις μικρές ομάδες κανένας καλός σκόρερ (Σπανούλης, Διαμαντίδης, Παπαλουκάς) τότε κάνουμε και την υπέρβαση.

Αυτό περιμένω να δω στο Ευρωμπάσκετ των ανδρών. Με Σπανούλη, Ατεντοκούμπο και Καλάθη νομίζω κάνουμε μια απίστευτη περιφέρεια. Έλεγα πέρσι πως αυτή η ομάδα (η εθνική του παγκοσμίου ντε) έχει τα φόντα να φτάσει την παλιά καλή Γιουγκοσλαβία (μπορεί να τους αντιπαθούσα τότε τους Γιουγκοσλάβους όμως δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει την μεγάλη μπασκετική τους υπεροχή).

Το μπάσκετ λοιπόν είναι το άθλημα που μας κάνει γνωστούς σε όλο το κόσμο και όχι το ποδόσφαιρο. Μπορεί το 2004 να κερδίσαμε μια φούσκα πρωτάθλημα Ευρώπης (όποιος περίμενε να αλλάξει το ποδόσφαιρο μετά από αυτό μάλλον κοιμόταν βαθιά) όμως το μπάσκετ έχει αντέξει...και κάθε φορά μας φέρνει νέα ταλέντα. Τι να κάνουμε αυτό είναι το άθλημα μας, αυτή είναι η μοίρα μας. Να ξέρουμε να βροντοχτυπάμε μια πορτοκαλί μπάλα.

Γι αυτό γονείς στείλτε τα παιδιά σας στα γήπεδα του μπάσκετ. Ακόμα και αν δεν γίνουν μεγάλη παίχτες σίγουρα θα αποκτήσουν όλες τις αξίες που έχει να σου δώσει ένα τέτοιο άθλημα. Ομαδικότητα, σκληρή δουλειά και να μην τα παρατάς ποτέ. Είναι γραμμένο στο DNA μας.



Κυριακή, 2 Αυγούστου 2015

Pixels


Πριν μερικούς μήνες ο φίλος Javatzis μου έδειξε ένα trailer ταινίας που με ξετρέλανε και ήθελα να την δω οπωσδήποτε όταν θα έβγαινε στους κινηματογράφους. Ήταν από την ταινία Pixels που άρχισε να προβάλετε την Πέμπτη και φυσικά δεν χάσαμε ευκαιρία και πήγαμε να την δούμε.

Όπως κάθε καλός ιντερνετάκιας πριν πάω να την δω διάβασα και είδα κριτικές όχι και πολύ καλές. Να πω την αλήθεια δεν περίμενα όμως και πολλά γιατί πρωταγωνιστής στο Pixels είναι ο Adam Sandler που μπορεί κάποτε να πρωταγωνιστούσε σε καλές κωμωδίες όμως τα τελευταία χρόνια έχει...ξεπέσει.

Το καλοκαίρι λοιπόν του 1982 (δεν είχα γεννηθεί ακόμα εγώ) η NASA στέλνει στο διάστημα μια κάψουλα με video με αναφορές στην pop-culture της εποχής με σκοπό να ανακαλυφθεί από κάποιον εξωγήινο πολιτισμό. Την ίδια εποχή ο Brenner, ένας geeky έφηβος μαζί με την παρέα του, λαμβάνουν μέρος σε έναν διαγωνισμό arcade games. Ο Brenner κερδίζει την δεύτερη θέση στο διαγωνισμό αφού χάνει στα σημεία από τον κοντοπίθαρο Eddie στο παιχνίδι Donkey Kong. Μερικά χρόνια μετά (στο παρόν δηλαδή) ο Brenner είναι τεχνικός σε μια εταιρία τεχνολογίας. Όμως αυτό σύντομα θα αλλάξει αφού είναι ο μόνος στο κόσμο που μπορεί να αντιμετωπίσει την επίθεση των εξωγήινων που επέλεξαν να αντιμετωπίσουν την ανθρωπότητα με την μορφή ηρώων από video games.

Αντίθετα λοιπόν με την ιντερνετική γνώμη η ταινία ήταν καλή. Με τόσες αρνητικές κριτικές περίμενα να βαρεθώ σύντομα και να με πάρει ο ύπνος στο αναπαυτικό κάθισμα του Village όμως ευτυχώς δεν έγινε. Υπήρχαν σημεία που γέλασα με τα αστεία της ταινίας (ευτυχώς δεν γέλαγα μόνο εγώ αλλά και οι υπόλοιποι μέσα στην αίθουσα) αλλά και σημεία που με έκαναν να θυμηθώ άλλες παρόμοιες ταινίες από τα 80s (Wargames, The Wizard κλπ).

Η ταινία είναι φτιαγμένη με τέτοιο τρόπο που αν έχεις μεγαλώσει με την pop κουλτούρα των 80s τότε την καταλαβαίνεις καλύτερα. Υπάρχουν αναφορές (εκτός φυσικά από τα video games) σε σειρές, ηθοποιούς, τραγουδιστές και σε ταξιδεύουν πίσω στο χρόνο. Αλλά ακόμα και αν δεν είσαι αυτής της γενιάς και είσαι απλά ένα geek της νέας εποχής τότε δεν μπορεί να μην παρατηρήσεις λεπτομέρειες όπως την συμμετοχή του Sean Bean και του Peter Dinklage (Game of Thrones) ή αναφορές σε σύγχρονα video games (PS4, Call of Duty κλπ).

Είναι μια απολαυστική ταινία για το καλοκαίρι για όποιον θέλει να περάσει ένα όμορφο ανάλαφρο δίωρο και να αναπολήσει την εποχή που ήταν ακόμα παιδί. Σίγουρα δεν μιλάμε για masterpiece αλλά είναι μια καλή επιλογή.

Πέμπτη, 30 Ιουλίου 2015

Δυο γυναίκες...ένας άντρας

Η αλήθεια είναι πως στο κόσμο συμβαίνουν διάφορα περίεργα. Ένα από αυτά είναι ένα ζευγάρι "δίδυμες" και το δίδυμες μπαίνει σε εισαγωγικά γιατί προσπάθησαν να γίνουν δίδυμες μέσω πλαστικής. Φυσικά σαν αδελφές είχαν πολλές ομοιότητες όμως εκείνες ήθελαν...ένα βήμα παραπάνω.

Ακόμα πιο περίεργο είναι πως κάνουν τα πάντα μαζί και επίσης μοιράζονται τα πάντα...ακόμα και τον ίδιο φίλο.

Τετάρτη, 29 Ιουλίου 2015

Marvel's Daredevil


Τα τελευταία χρόνια είναι πραγματικά μεγάλη χαρά να είσαι geek. Η μια καλή superhero movie μετά την άλλη, σειρές με superhero theme γίνονται όλο και πιο καλές και σε γενικές γραμμές αν είσαι comic book fan έχεις άπλετο υλικό για να διασκεδάσεις. Μια από αυτές τις καλές παραγωγές που ξεχώρισα είναι και το daredevil.

Ο Daredevil είναι ο αγαπημένος μου superhero από το Marvel Universe (ίσως γιατί μου θυμίζει λίγο τον Batman) και όπως έχω γράψει και σε παλιότερο post μου ακόμα και η ταινία με τον Ben Affleck μου άρεσε (σε αντίθεση με τους περισσότερους που την έθαψαν). Έτσι λοιπόν ήθελα να δω την προσπάθεια να φέρουν τον Daredevil σε μια τηλεοπτική σειρά (πάντα μιλάμε για το budget). Και νομίζω πως τα κατάφεραν θαυμάσια.

Για όποιον δεν ξέρει τον daredevil μιλάμε για έναν δικηγόρο που έχασε την όραση του όταν ήταν μικρός στην προσπάθεια του να σώσει έναν περαστικό. Μπορεί όμως το ατύχημα να του στέρησε την όραση του έδωσε όμως υπερενισχυμένες όλες τις άλλες αισθήσεις του. Μεγαλώνοντας αποφασίζει να χρησιμοποιήσει τις δυνατότητες του για να πολεμήσει το έγκλημα (εντάξει είναι λίγο πιο περίπλοκο αλλά σε γενικές γραμμές κάπως έτσι πάει η ιστορία).

Η σειρά ξεκινάει σχετικά στην αρχή της "καριέρας" του ήρωα. Η στολή του είναι απλοϊκή, μόλις έχει ανοίξει  ένα γραφείο με τον φίλο του Foggy Nelson και σαν πρώτη τους υπόθεση αναλαμβάνουν την υπεράσπιση της Karren Page. Το τί έχει συμβεί στο παρελθόν το μαθαίνουμε σταδιακά κάτι που διευκολύνει ακόμα και τους λιγότερο μυημένους να καταλάβουν την προσωπικότητα του ήρωα.

Η σειρά έχει έναν σκοτεινό τόνο που το κάνει να φαίνεται λιγότερο φανταστικό και περισσότερο ρεαλιστικό (περίπου αυτό που πέτυχε ο Nolan με την τριλογία Batman). Ευτυχώς είναι καλογυρισμένη και δεν δίνει έμφαση μόνο στον βασικό ήρωα αλλά και στον μεγάλο ανταγωνιστή του, τον Kingpin. Στον ρόλο του Kingpin είναι ο γνωστός από το Full Metal Jacket Vincent D'Onofrio και ομολογώ πως δεν περίμενα να είναι τόσο καλός στο ρόλο του. Δεν πείθει με την πρώτη ματιά σαν έναν τεράστιο τύπο με 2% body fat και γνώστη πολεμικών τεχνών. Όμως τελικά, και ευτυχώς έπεσα έξω και πραγματικά εντυπωσιάστηκα.

Είναι από τις καλές superhero σειρές συγκριτικά με άλλες πρόσφατες παραγωγές (The Flash) περισσότερο σοβαρή. Την προτείνω σε όλους τους Comic Book Fan (ναι, εμένα περίμεναν για να την δουν) και όπως λέει μια παλιά δικαστική σειρά "Η δικαιοσύνη είναι τυφλή...αλλά βλέπει στο σκοτάδι"

Μελλοντικές ύπουλες διαφημήσεις

Ανήκω στην κατηγορία των ανθρώπων που μισούν τις διαφημίσεις. Δεν είναι μόνο το ότι είναι ενοχλητικές γιατί κόβουν αυτό που κάνεις εκείνη τη στιγμή για να σου παρουσιάσουν ένα προϊόν που δεν θα αγοράσεις ποτέ αλλά μάλιστα χρησιμοποιούν οποιαδήποτε μέθοδο mind control υπάρχει για να πετύχουν το σκοπό τους.

Παρακάτω βλέπουμε ένα video με τις νέες μεθόδους που οι διαφημιστές θα σε ενοχλούν για τα προϊόντα τους:

Δευτέρα, 27 Ιουλίου 2015

Batman vs Superman


Θυμάμαι την φήμη για μια ταινία Batman vs Superman εκεί γύρω στο 2001. Μετά για καλή τύχη όλων των batfanatics η ιδέα μπήκε στο ντουλάπι και έδωσαν στο Nolan να σκηνοθετήσει τη καλύτερη τριλογία Batman. Όμως τώρα με την επιτυχία που κάνει η Marvel με τις ταινίες crossover (Avengers) αποφάσισε η DC να ξεθάψει την παλιά ιδέα του 2001.

Έτσι λοιπόν πριν κάποιες μέρες βγήκε και το πρώτο trailer της ταινίας...και είναι απίστευτο. Είχα κι εγώ όπως και αρκετοί άλλοι τους ενδοιασμούς μου για την επιλογή του Ben Affleck για Batman όμως για έναν καλογερασμένο Batman που τα έχει παρατήσει νομίζω είναι ιδανικός.

Δεν ξέρω αν η ταινία θα πάρει πολλά από το περίφημο Comic The Dark Knight Returns στο οποίο γίνεται και η μεγάλη μάχη των δύο ηρώων αλλά σίγουρα έχει πάρει πολλά..."καρέ" από το συγκεκριμένο comic κάτι που έχει κάνει τους Comic Book Fan να κάνουν σαν μικρές "ρουβίτσες".
Στην ταινία θα υπάρχει και η Wonder Woman και θα ήθελα πολύ να δω τον interaction που θα έχει τόσο με τον Bruce Wayne (όπως φαίνεται είναι το love interest) αλλά και με τον Superman που λίγο πολύ έχουν ίδιες δυνάμεις.

Η ταινία θα βγει στους κινηματογράφους το 2016!

Κυριακή, 26 Ιουλίου 2015

Rest In Peace Satoru Iwata


Έγιναν διάφορα τον τελευταίο καιρό στην Ελλάδα που θα τα αναλύσω από την δικιά μου οπτική γωνία όταν η "σκόνη" πέσει για τα καλά και ξεκαθαρίσει το τοπίο. Για την ώρα θα ήθελα να αναφερθώ σε ένα γεγονός που συντάραξε πολλούς gamers στο κόσμο. Ο Satoru Iwata, πρόεδρος και CEO της Nintendo πέθανε.

Ο Satoru Iwata ξεκίνησε από την HAL και μάλιστα είχε βοηθήσει στην ανάπτυξη του Kirby για Game Boy. Γρήγορα η big N αναγνώρισε το ταλέντο του Iwata και τον προσέλαβε στο δυναμικό της.

Rest In Peace Satoru Iwata

Τετάρτη, 17 Ιουνίου 2015

Golden State Warriors νέοι πρωταθλητές κόσμου!


Τέλος και το πρωτάθλημα NBA και έχω να πω μόνο ένα πράγμα. Ευτυχώς που δεν δικαιώθηκα. Πίστευα πως το NBA θα ήθελε να κάνει πρωταθλητή τον James για να δημιουργήσει ακόμα έναν μύθο. Όμως δεν έγινε.

Έτσι λοιπόν ακόμα και αν ο Lebron έδωσε ακόμα και τη τελευταία σταγόνα από το αίμα του απέτυχε να γίνει πρωταθλητής NBA. Μεγάλος παίχτης, χωρίς αμφισβήτηση, όμως πρέπει ο κόσμος να καταλάβει πως το μπάσκετ είναι ομαδικό άθλημα και το "μια ομάδα μόνος του" δεν είναι φυσικό να συμβαίνει (μόνο όταν το κατάλαβε αυτό και ο Τζόρνταν κατάφερε να πάρει πρωτάθλημα). Έτσι λοιπόν οι 36.6 πόντοι κατά μέσο όρο του James δεν αρκούσαν για να κάνει τους Cavs πρωταθλητές.

Όμως μύθος δημιουργήθηκε έτσι κι αλλιώς. Προπονητής των Warriors είναι ένας ρολίστας που έχει καταφέρει να κερδίσει 5 πρωταθλήματα NBA. Ένας παίχτης που η ευστοχία του στα τρίποντα έχει γραφτεί στα ρεκόρ του NBA. Δεν είναι άλλος από τον Steve Kerr. Ο Steve Kerr έχει παίξει σε ομάδες όπως οι Bulls με προπονητή τον Phil Jackson και σαν του Spurs με προπονητή τον Greg Popovic. Έκλεψε λοιπόν λίγο από τις γνώσεις τους και έφερε τους Golden State Warriors στη κορυφή του κόσμου.

Άντε και του χρόνου πρωταθλητές οι Celtics!!!!!!!!!!

Τι ξεχώρισα από την E3


Είχαμε και E3 αυτή την εβδομάδα και από όσα είδα και διάβασα στα διάφορα site δύο ειδήσεις έχω ξεχωρίσει.

Backwards Compatibility για το XBOX ONE...περίπου


Η πρώτη είδηση που με κάνει να θέλω ένα XBOX ONE είναι το backwards compatibility με τα παιχνίδια του XBOX 360. Έχω κάμποσα από δαύτα στη συλλογή μου και τα περισσότερα δεν τα έχω αγγίξει ακόμα. Οπότε θα μου ήταν βολικό να μπορώ να παίζω όλα τα παλιά μου παιχνίδια σε μια φρέσκια κονσόλα και να έχω και την δυνατότητα  να παίζω νεότερους τίτλους. Αυτό λοιπόν έκανε η Microsoft.

Όμως δυστυχώς δεν είναι μόνη της σε αυτό το παιχνίδι. Η Microsoft φυσικά και θέλει να φέρει όσο περισσότερους τίτλους γίνεται από το παλιότερο XBOX 360 στο νεότερο XBOX ONE και θέλει να το κάνει με emulation. Όμως οι publishers θέλουν; Της μόδας έχει γίνει το remastered παιχνιδιών προηγούμενης γενιάς και αρκετοί publisheres βλέπουν το emulator της Microsoft σαν τον κακό ληστή που θα τους φάει τα κέρδη. Με απλά λόγια κάποιοι publisheres που ετοιμάζουν remastered εκδόσεις τον παιχνιδιών τους δεν θα επιτρέψουν το emulation...μάλλον. Και λέω μάλλον γιατί δεν ξέρω νομικά τι γίνεται.

Όπως και να έχει η Microsoft κάνει φοβερές κινήσεις για να κερδίσει τον κόσμο που έχασε πριν 3 χρόνια. Λίγο η πτώση τιμής του XBOX ONE, λίγο τα exclusives, λίγο το backwards compatibility κερδίζει έδαφος.

Σύμφωνα με αυτά που διάβασα μέχρι τον Δεκέμβρη θα μπορούν να παίζουν μέχρι 100 τίτλοι του προηγούμενου XBOX στο καινούριο. Όμως νομίζω είναι ελάχιστοι. Όπως και να έχει πρέπει να καταλάβουν οι μεγάλες εταιρίες video games πως το backward compatibility είναι ζωτικής σημασίας για τους gamers. Έχεις κάνει μια επένδυση σε ένα σωρό παιχνίδια και θες να μπορείς να τα παίξεις και σε νεότερη κονσόλα.

Final Fantasy 7....REMAKE

Όταν ξεκίνησα να δω το trailer φαντάστηκα πως ήταν ένα από τα τεχνάσματα του marketing για να δείξει την ανωτερότητα του το PS4. Όπως δηλαδή είχε γίνει και με το PS3. Εκεί που το σώμα μου έμεινε γυμνό από τρίχες ήταν στο τέλος του trailer με μια μόνο λέξη.

REMAKE!!!!

Το FF7 Remake θα είναι multiplatform όμως δεν ξέρω αν θα μεταφερθεί και στα PC. Αν δεν γίνει αυτό τότε νομίζω πως θα αρχίσω να σκέφτομαι την αγορά κονσόλας αυτής της γενιάς...μόνο και μόνο για το Final Fantasy 7.