Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Blast from the past


Μεγάλο Blast from the Past αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένιωσα ξανά όπως όταν ήμουν 14 χρονών και οι μόνες έγνοιες που είχα ήταν αν θα κερδίσει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ ή πότε θα πάρω την καινούρια "κασέτα" με το τάδε φοβερό και τρομερό παιχνίδι που με εξέπληξαν τα γραφικά του στις εικόνες του Game Pro. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν η 10η έκθεση retro υπολογιστών και κονσολών που έγινε στη Σχολή Μωραϊτη. Ενώ τα παιδιά που κάνουν την έκθεση έχουν κάνει αρκετές μέσα στο 2014 δεν είχα καταφέρει να πάω σε καμία εκτός από την τελευταία.

Οι συλλογές των οργανωτών ήταν εκεί για άλλη μια φορά για να μας χαρίσουν μια γεύση από τους προσωπικούς υπολογιστές και τις κονσόλες άλλων εποχών. Από την πρώτη κονσόλα της Nintendo μέχρι το Game Cube και από τον Commodore 64 μέχρι την Apple. Ο χώρος όμορφα οργανωμένος και με μουσική υπόκρουση άλλων εποχών. Όχι, δεν μιλάω για την μουσική μόνο. Το συνονθύλευμα όλων των ήχων που έβγαζαν τα αναμμένα "μπλιμπλίκια" ταξίδευαν όποιον νοσταλγό του παρελθόντος τολμούσε να μπει στην αίθουσα της έκθεσης.

Καταρχήν οι διοργανωτές έχουν μεγάλα αποθέματα ενέργειας και όρεξης. Μέσα στο 2014 έκαναν, αν θυμάμαι καλά τρεις παρόμοιες εκθέσεις. Πραγματικά μπράβο γιατί μόνο μπορώ να φανταστώ πόση κούραση μπορεί να έχει όχι μόνο το στήσιμο αλλά και η όλη διαδικασία για καταφέρεις να φτάσεις την στιγμή της έκθεσης (πιθανώς να πρέπει να πάρεις κάποιες σχετικές άδειες κλπ).

Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ένας πιτσιρικάς που τα μάτια του βλέποντας για πρώτη φορά τα κόκκινα γραφικά του Virtual Boy αναφώνησε "Μπαμπά έλα να δεις. Είναι φανταστικό." Μου θύμισε εμένα και πολλούς συνομηλίκους μου όταν ήμασταν 10 χρονών και βλέπαμε για πρώτη φορά για παράδειγμα τον Sonic να τρέχει στο πρώτο level ή τα τέρατα του Doom.

Η διοργάνωση γινόταν σε σχολείο. Είχα πάρει μεσημεράκι και κάτι πιτσιρίκια είχαν στρωθεί στην μπασκετική προπόνηση. Όταν τελείωσαν την προπόνηση άρχισαν να παίζουν ένα μονό 3 με 2. Έτσι για να τους βοηθήσω να ισορροπήσουν (ναι, ναι αλήθεια μόνο γι αυτό. Εγώ δεν ήθελα να παίξω καθόλου) τους πρότεινα να παίξω κι εγώ μαζί τους. Εντάξει, τα μικρά (ήταν περίπου 14 χρονών) τρέχαν και πηδούσαν σαν ελάφια. Εγώ δεν μπορώ να πηδήξω ούτε εφημερίδα λόγο βάρους(αν και έχω χάσει μερικά κιλά) και δεν έχω τις αντοχές τους όμως προσπάθησα να αντεπεξέλθω. Η ομάδα μου κέρδισε στο τέλος με 21-18 και παρά το ότι θα ήθελα να πω πως κέρδισε με το δικό μου καταπληκτικό παιχνίδι αυτό δεν θα είχε σχέση με την πραγματικότητα. Από τους 21 πόντους μόνο οι 3 ήταν από δικές μου προσπάθειες (ένα lay-up και δύο σουτ από μέση απόσταση) και για ριμπάουντ φυσικά ούτε λόγος.

Γενικά το Σάββατο ήταν μια μέρα που έφερε στην μνήμη μου παλιές καλές εποχές που με την αισιοδοξία για το μέλλον και το παιχνίδι ο καιρός περνούσε πιο ευχάριστα.


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου