Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Bye bye 2014...Welcome 2015!!!


Αυτό ήταν κύριοι! Τέλος το 2014! Έφτασε η ώρα να χαιρετήσουμε άλλον έναν χρόνο να του πούμε goodbye I love you και να υποδεχθούμε το 2015.

Πολλά συνέβησαν το 2014. Σε προσωπικό επίπεδο κατάφερα να ξεπεράσω εντελώς την καταθλιψάρα που είχα τα τελευταία 7 χρόνια. Επανέρχομαι σιγά σιγά στα κιλά μου, η ενέργεια μου εξακολουθεί να είναι σε υψηλά επίπεδα, έχω όρεξη να κάνω πράγματα και νιώθω να μην μπορεί να με σταματήσει τίποτα. Φυσικά όλα έχουν να κάνουν όχι μόνο με το πως νιώθεις εσύ αλλά και με τους ανθρώπους που έχεις κοντά σου είτε είναι άνθρωποι που μοιράζεστε κοινό DNA είτε είναι άνθρωποι που γνώρισες στο δρόμο σου.

Σε εθνικό επίπεδο η χώρα πάει καλά. Η επιχειρήσεις ανοίγουν η μια μετά την άλλη, ο κόσμος έχει πολλές επιλογές στο θέμα εργασία και οι αμοιβές είναι υψηλές. Και μετά ξύπνησε ο Σαμαράς και το υπόλοιπό στρουμφοχωριό. Πάμε σε εκλογές λοιπόν 25 Γενάρη. Οι καταστροφολόγοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και ίντερνετ προμηνύουν τον ερχομό του αντίχριστου και βλέπουν τους καβαλάρηδες της αποκάλυψης. Εγώ από την πλευρά μου βλέπω καραγκίοζηδες που θέλουν να κουμαντάρουν τον λαό με το αρχαιότερο συναίσθημα...τον φόβο.

Στο κόσμο της τεχνολογίας έγιναν διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια. Αυτό όμως που νομίζω είναι το σημαντικότερο είναι το κλείσιμο του Pirate Bay. Οι κακές γλώσσες λένε πως είναι οριστικό όμως το ίντερνετ βρίθει από διάφορα κρυφά Νοστροδομικά μηνύματα που θέλουν το Pirate Bay να αναδύεται από της στάχτες του σαν άλλος Φοίνικας. Θα το δείξει το 2015.

Στον κινηματογράφο το καλύτερο που μπορώ να προτείνω, όσο ακόμα το δείχνουν δηλαδή είναι το τελευταίο μέρος του Hobbit. Με αυτή την ταινία κλείνει μια τεράστια ιστορία 6 ταινιών που σχετίζονται με τον μαγικό κόσμο του J.R. Tolkien και μάλιστα σχεδόν όλες οι ταινίες είναι καλής ποιότητας.

Αυτά λοιπόν είχα να πω. Καλή χρονιά σε όλους με δύναμη και δημιουργία!!!!

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Greek Gamer No 17: Donkey Kong Country για SNES


Ο Donkey Kong ήταν ένας ήρωας της Nintendo ξεχασμένος από το 1986 που πρωταγωνιστούσε ως ο “κακός” στη σειρά παιχνιδιών Donkey Kong. Η αρχική έμπνευση του Shigeru Miyamoto γι αυτόν τον επίμονο γορίλα ήταν να απαγάγει την αγαπημένη του Mario, που τότε δεν ονομαζόταν Mario άλλα Jumpman, Pauline. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς είχε κάνει μεγάλη επιτυχία και έφερε στο προσκήνιο τον Mario, όμως ο μπανανοφάγος αντίπαλος του είχε χαθεί μέχρι που η Rare πρότεινε στη Nintendo να αναπτύξουν ένα 3D platform παιχνίδι βασισμένο σε αυτόν. Έτσι το Νοέμβριο του 1994 είδαμε για πρώτη φορά έναν Donkey Kong που δεν είχαμε ξαναδεί...για την ακρίβεια είδαμε ένα παιχνίδι με γραφικά και ήχο που δεν υπήρξε ποτέ πριν σε μια home console.

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου όταν ακούω τον τίτλο “Donkey Kong Country” είναι πανέμορφα γραφικά. Η Rare κάνοντας χρήση των prerendered 3d γραφικών μας χάρισε ένα παιχνίδι που οπτικά δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να το ανταγωνιστεί. Με τα σύγχρονα standards βέβαια δεν είναι καν 3D όμως το μακρινό 1994 η ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου γορίλα μας είχε κάνει να παραμιλάμε. Φυσικά η Nintendo εκμεταλλεύτηκε το γεγονός αυτό και με διαφημίσεις του τύπου “αυτά τα γραφικά δεν μπορείτε να τα δείτε σε 32Χ adapters” μας έκανε πλύση εγκεφάλου και θεωρούσαμε πως το 16 bit SNES μπορεί να κοντράρει στα ίσα τις 32 bit κονσόλες.

Η μουσική του παιχνιδιού ήταν επίσης απίστευτη. Οι ήχοι των ταμπούρλων σου έδιναν την αίσθηση πως είσαι σε κάποια ζούγκλα, η ήρεμη και χαλαρωτική μουσική των water levels σε έκαναν να ξεχνάς πως παίζεις απλά ένα παιχνίδι και η χαρούμενη μουσικούλα του χάρτη έδινε τον ρυθμό και την διάθεση να συνεχίσεις να παίζεις. Η μουσική ήταν τόσο καλή που είχε κυκλοφορήσει και ξεχωριστό CD με τίτλο Donkey Kong Jam.

Η ιστορία του παιχνιδιού είναι απλή. Ο King K. Rool κλέβει τις μπανάνες του Donkey Kong. Έτσι ο Donkey μαζί με τον Diddy τρέχουν να βρουν τον King K. Rool και να πάρουν πίσω τις μπανάνες τους. Η διαδρομή είναι δύσκολη όμως έχουν πολλούς συμμάχους. Αρχικά έχεις τον γέρο Cranky Kong που μέσα στο παραλήρημα της γκρίνιας του σου δίνει και κάποιες χρήσιμες συμβουλές. Μετά είναι η Candy, το amore του Donkey Kong που η βοήθειά της είναι υπερπολυτιμή αφού σου επιτρέπει να σώσεις την πρόοδο σου στο παιχνίδι. Ο τρίτος γορίλας που σε βοηθάει είναι ο Fanky που σου δίνει την δυνατότητα να επισκεφτείς παλιότερα levels ώστε να ανακαλύψεις κρυφά bonus stages και να φαρμάρεις ζωές που θα σου χρειαστούν στα δυσκολότερα επίπεδα του παιχνιδιού. Όμως η βοήθεια δεν σταματάει στους γορίλες αφού κι άλλα ζώα της ζούγκλας όπως στρουθοκάμηλοι, βατράχια, ιπποπόταμοι, ξιφίες και παπαγάλοι σε αφήνουν να τα καβαλήσεις και να αντιμετωπίσεις έτσι τους εχθρούς.

Το gameplay του Donkey Kong Country δεν έχει το βάθος του Super Mario World. Καταρχήν αν έχεις και τους δύο γορίλες την στιγμή που παίζεις, τον Donkey και τον Diddy μπορείς να αλλάξεις γορίλα on the fly. Ο κάθε γορίλας έχει διαφορετικές ικανότητες. O Donkey είναι δυνατός και λιγότερο ευέλικτος όμως ο Diddy είναι γρήγορος και ευκίνητος. Αυτό κάνει την στρατηγική του παίχτη να επιλέγει τον Kong που χρειάζεται ανάλογα την κατάσταση. Μετά έχουμε τα Bonus Stages που είτε τα βρίσκεις κρυμμένα στα διάφορα levels είτε πας αυτόματα αν συλλέξεις 3 ίδια χρυσά αγαλματάκια. Δεν είναι κακό το gameplay του απλά δεν έχει μεγάλο βάθος με κρυφά μονοπάτια και άλλα παρόμοια που μας έχει κακομάθει ο χοντρός υδραυλικός όμως αυτό ακριβώς κάνει το Donkey Kong Country πιο ανάλαφρο και διασκεδαστικό.

Το επίπεδο δυσκολίας δεν είναι υψηλό. Φυσικά υπάρχουν κάποια levels που για να τα βγάλεις πρέπει πρώτα να βρίσεις την ανθρωπότητα από την δημιουργία μέχρι σήμερα ώστε να αποβάλεις την γοριλίσια οργή που σου δημιουργούν επίπεδα όπως αυτά που απαιτούν απόλυτη ακρίβεια ώστε να εκτοξεύεις τους γορίλες σου από βαρέλι σε βαρέλι.


Το Donkey Kong Country έχει γράψει την δική του ιστορία στα video games. Στο SNES έζησε για δύο ακόμα παιχνίδια και φυσικά έγινε port και στο Game Boy. To port που είδαμε μερικά χρόνια μετά στο Game Boy Advance είναι ίδιο με αυτό του SNES με την διαφορά πως το έγραψαν από την αρχή level to level και τα sprites τα έκαναν extract από emulator αφού ο δίσκος που τα είχαν αποθηκεύσει είχε καταστραφεί. Αν τώρα δεν το έχετε παίξει και θέλετε να το δοκιμάσετε μπορείτε να το βρείτε στη Virtual Console του Wii ή φυσικά σε κάποιον PC Emulator όπως το ZSNES. Με όποιον τρόπο όμως και να το παίξετε το Donkey Kong Country είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά παιχνίδια που μπορείτε να παίξετε αυτές τις γιορτές.


Καλή χρονιά λοιπόν με πολλές πολλές μπανάνες.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Αδάμαστος το DVD


Από πέρσι το Νοέμβριο που είδα για πρώτη φορά τον "Αδάμαστο" είχα πει πως όταν ο έβγαινε σε DVD θα το αγόραζα. Πριν μερικούς μήνες είχε βγει στα videoclub προς ενοικίαση και πριν μια βδομάδα περίπου κυκλοφόρησε και προς πώληση. Και φυσικά έκανα αυτό που είπα, το αγόρασα.

Το πρώτο πράγμα που κάνω με μια ταινία που την έχω δει στον κινηματογράφο και έχω εντυπωσιαστεί από αυτή είναι να την δω και σε μια τυπική οθόνη στο επίσης τυπικό πλέον φορμάτ του DVD (ή και σε χειρότερη ποιότητα) ώστε να ελέγξω αν οι πρώτες εντυπώσεις είχαν να κάνουν με την πραγματική ποιότητα της ταινίας ή το τεράστιο πανί του κινηματογράφου που κάνει τα πάντα τουλάχιστον 30% περισσότερο όμορφα. Έτσι έκανα και με τον Αδάμαστο λοιπόν.

Εξακολουθώ λοιπόν να θεωρώ πως η ταινία είναι πραγματικά καλή και μάλιστα καλύτερη από όσο την θυμόμουνα (την είχα δει μόνο μια φορά). Οι ηθοποιοί "παίζουν" καλύτερα απ όσο θυμόμουν τα κοστούμια είναι εκπληκτικά και συνολικά είναι μια ταινία που ικανοποιεί τους λάτρες αυτού του είδους.

Το κόστος του DVD είναι το τυπικό κόστος για μια ταινία DVD (το αγόρασα από το Public με 9.90). Στο DVD δυστυχώς δεν θα βρείτε συνεντεύξεις και πολλά καλούδια παρά μόνο ένα μικρό video backstage που έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον και ένα trailer. Όμως αυτό είναι τυπικότατο για τα DVD αυτή τη περίοδο. Άλλωστε αν θέλει κάποιος να δει συνεντεύξεις των δημιουργών αρκεί μια μικρή έρευνα δευτερολέπτων στο YouTube.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ καλό DVD για όποιον δεν πρόλαβε να δει την ταινία στους κινηματογράφους ή για όποιον θέλει να την ξαναδεί.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Οι δικές μου σκέψεις για το κυνήγι των...πειρατών


Την περασμένη εβδομάδα τα νέα ήταν δυσάρεστα για όλους εμάς τους "internet-άκιδες" που έχουμε το συνήθειο να κατεβάζουμε την ψυχαγωγία μας παράνομα από το Internet. Το μεγαλύτερο torrent site Pirate Bay έκλεισε αφού η Σουηδική αστυνομία έκανε επιδρομή στα κεντρικά του δημοφιλούς ιστοχώρου. Φυσικά αυτό έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν όμως οι πειρατές που κυβερνούν το site καταφέρνουν πάντα να "σηκώνουν" και πάλι τα πανιά. Αυτή τη φορά βέβαια τα πράγματα φαίνονται δύσκολα.

Δυστυχώς η πίεση των μεγάλων κινηματογραφικών κυρίως εταιριών έχει αποδώσει καρπούς αφού τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά για παρόμοια site που κλείνουν (όπως το ελληνικό gamato πριν μερικά χρόνια). Η σιγουριά των εταιριών πως χάνουν λεφτά εξ'αιτίας της πειρατείας έχει ανάγει την καταδίωξη των sites με πειρατικό περιεχόμενο σε κυνήγι μαγισσών. Όμως χάνουν πραγματικά λεφτά;

Τα τελευταία χρόνια πάω κινηματογράφο όλο και λιγότερο και συνήθως όταν πάω να δω μια ταινία πρέπει να είμαι σίγουρος πως θα επωφεληθώ από την τεχνολογία του κινηματογράφου και πως το τελικό προϊόν που θα μου προσφέρουν αξίζει τα 9 ευρώ για (τις περισσότερες φορές λιγότερο) δύο ώρες που θα διαρκέσει μια ταινία. Δυστυχώς ούτε τον χρόνο έχω όπως όταν ήμουν φοιτητής να μπορώ να δω οποιαδήποτε σαχλαμάρα στον κινηματογράφο (σαν φοιτητής είχα δει μέχρι και το Princess Diaries) αλλά ούτε και το χρήμα. Έτσι για λόγους χρόνου και χρήματος επιλέγω τις περισσότερες ταινίες να τις βλέπω παράνομα.

Φυσικά θα πει κάποιος πως αν δεν έχω τα λεφτά ας μην τη δω. Οκ, θα συμφωνήσω μαζί σου φίλε lawful good. Όμως η παρανομία αυτή που κάνω εγώ και άλλοι όπως εγώ έχει μια δόση δικαιοσύνης. Πριν μερικά χρόνια έσκασα 9 ευρώ για να δω το Transformers 2 και το Terminator Salvation. Ταινίες που δεν τις λες και αριστουργήματα. Στο τέλος της ταινίας δεν μου έδωσαν τα λεφτά μου πίσω για την αηδία που η διαφήμιση και η παιδική μου νοσταλγία με "ανάγκασαν" να σκάσω τα λεφτά. Αντίθετα μάλιστα τα μεγάλα μυαλά θεώρησαν σωστό να βγάλουν και τρίτη ταινία transformers έτσι για να με αρμέξουν ακόμα περισσότερα (και δυστυχώς τα κατάφεραν...αδυναμίες είναι αυτές). Όταν λοιπόν φέρεσαι στον καταναλωτή σου σκατά τότε να μην γκρινιάζεις που σε κλέβει.

Ξέρετε ποια ταινία είδα στον κινηματογράφο δύο φορές και έσκασα και τα φράγκα για να μπορώ να έχω την ταινία και σε DVD. Το The Dark Knight και η ταινία άξιζε κάθε της cent. Αν λοιπόν δεν θέλετε να σας..."κλέβουν" σταματήστε να κλέβετε πρώτα εσείς εμάς.

Το οικονομικό όμως θέμα είναι το πιο προφανές. Σε δεύτερο επίπεδο τα sites όπως το pirate bay, isohunt, kickass κλπ προσφέρουν κουλτούρα. Ναι, ναι κουλτούρα. Πόσοι από εμάς θα ξέραμε το The big bang theory, το Sherlock ή ένα σωρό άλλες σειρές και anime αν δεν υπήρχαν αυτά τα sites. Το Sherlock βγήκε το 2009 και στην Ελλάδα παίχτηκε για πρώτη φορά φέτος (αν δεν με απατά η μνήμη μου). Φυσικά η κάθε εταιρία που βγάζει ένα προϊόν χέστηκε για την κουλτούρα ή την τέχνη. Παράγει και απαιτεί το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Και λέω μεγαλύτερο γιατί κέρδος υπάρχει παρά την πειρατεία. Αν το Sherlock πάτωνε εξαιτίας της πειρατείας τότε δεν θα έβγαζε άλλες δύο σεζόν. Αν το House MD δεν έφερνε τα νούμερα θα σταματούσε ξαφνικά μια ωραία μέρα όπως πολλές άλλες σειρές του Fox. Άρα η πειρατεία δεν κάνει μια εταιρία να καταστραφεί (τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις). Απλά η Sony, η Warner και όλοι οι άλλοι θέλουν ακόμα μεγαλύτερο κέρδος.

Σε τρίτο επίπεδο θέλω να αναφέρω την ελευθερία του internet που από την στιγμή που μπήκε το εμπόριο στη μέση μέρα με τη μέρα αφαιρούν και ένα κομμάτι της. Έκλεισαν ένα site με torrnets την στιγμή που σε αυτό το site μπορεί να είχε ανεβάσει κάτι δικό του που να θέλει να το μοιραστεί με όλο το κόσμο. Μια δικιά του ταινία, ένα βιβλίο ένα software. Ναι, ξέρω πως δεν έχει χαθεί αφού τα torrents έχουν άλλη φιλοσοφία όμως ένα site σαν το pirate bay αποτελεί βασικό κόμβο ανταλλαγής πληροφορίας. Και με την δικαιολογία της παράνομης ανταλλαγής αρχείων αυτό το site μας χαιρετά.

Βέβαια δεν μπορώ να μην αναφέρω τον όρο "πνευματικά δικαιώματα" και "πνευματική ιδιοκτησία". Όροι τόσο ανόητοι που ακόμα και που τους ανέφερα έριξα το IQ μου 100 μονάδες. Το χειρότερο είναι πως έχει γίνει η κατάλληλη πλύση εγκεφάλου και στους ίδιους τους δημιουργούς με αποτέλεσμα να ζητάνε οι ίδιοι να πληρωθούν για τα δημιουργήματα τους ενώ δεν δίνουν δεκάρα για το λογισμικό που μπορεί να έχουν κατεβάσει από το Internet. Αυτό μας συμφέρει, αυτό τσαμπουνάμε δηλαδή.

Στην τελική το να ρίχνεις ένα site που εσύ σαν μεγάλη εταιρία νομίζεις πως σου κάνει ζημιά ενώ παγκόσμια ο κόσμος το επισκέπτεται καθημερινά τότε δείχνει πως δεν κάνεις κάτι σωστά. Φτιάξε το προϊόν σου και θα αυξήσεις το κέρδος σου. Όταν ο κόσμος έχει επιλέξει το internet και την παρανομία τότε πρέπει να σκεφτείς τι μπορείς να κάνεις για να ικανοποιήσεις τους πελάτες σου και όχι να διαλύσεις το μαγαζί του γείτονα. Όμως στο καπιταλισμό αυτό μάλλον δεν είναι κακό.

Όταν η μεγάλη εταιρία εφαρμόζει το DRM στα προϊόντα της φυσικά θα υπάρχουν δυσαρεστημένοι πελάτες. Όμως ο σύγχρονος καπιταλισμός θέλει να πουλάει μια κόπια για κάθε άνθρωπο. Έτσι λοιπόν αντί να βελτιώσουν το προϊόν το κλειδώνουν ώστε να μην μπορεί να το μοιραστεί με κανέναν. Αυτό προσπαθούν να κάνουν πλέον και η ψηφιακή εποχή τους διευκολύνει. Εγώ όταν ήμουν παιδί έδινα το βιβλίο, παιχνίδι, ταινία στους φίλους μου για να το απολαύσουν και αυτοί. Σήμερα, όλο και περισσότερο, φεύγουμε από αυτό το μοντέλο. Δηλαδή οι εταιρίες θέλουν να φύγουμε από αυτό το μοντέλο. Και τι είναι πραγματικά ένα torrent; Η ψηφιακή εκδοχή του δανείζω σε κάποιον αυτό που έχω για να το απολαύσει. Αν του αρέσει αρκετά θα το αγοράσει. Αν όχι θα αρκεστεί στο δανεισμό. Σε έναν κόσμο δηλαδή που η επικοινωνία είναι τόσο εύκολη με το skype, viber, forums, IRC (ναι υπάρχει ακόμα), κινητά κλπ οι εταιρίες προσπαθούν να μας κάνουν όσο πιο αντικοινωνικούς μπορούν με σκοπό το κέρδος.

Ελπίδα νομίζω πως υπάρχει ακόμα. Το pirate bay έπεσε όμως οι ομοϊδεάτες των πειρατών, το Isohunt, χρησιμοποιεί αυτή τη στιγμή την βάση δεδομένων του pirate bay για να δώσει στο κόσμο αυτό που θέλει και έχει φτιάξει το site oldpiratebay.org το οποίο φυσικά και εξακολουθεί να αυξάνει το υλικό του.

Η ανθρώπινη γνώση και η ανθρώπινη ιδιοφυΐα ανήκει στους ανθρώπους. Όταν βάζεις pricetag σε αυτά τα δύο τότε υποβιβάζεις όχι μόνο την αξία τους αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Βαρέθηκα...


Βαρέθηκα....
Βαρέθηκα να κάνω την ίδια διαδρομή κάθε φορά χωρίς να αλλάζει ο προορισμός.
Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια λόγια από τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα.
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους να ζητιανεύουν για να μπορέσουν να ζήσουν...
...όμως βαρέθηκα και αυτούς που ζητιανεύουν από επάγγελμα.

Βαρέθηκα..
Βαρέθηκα τη στάμπα του "δεξιού" και του "αριστερού".
Βαρέθηκα  τους αφεντάδες μας να μου χαϊδεύουν τα αυτιά...
Βαρέθηκα τα φώτα και το πολυάσχολο κόσμο της πρωτεύουσας Αθήνας...όμως βαρέθηκα και τα σκοτεινά σοκάκια με τις πόρνες και τη κόκα.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα τους τρελούς που περιμένουν την εκλεκτή μας χώρα, την Ελλάδα, να σωθεί από πολέμους και αρρώστιες και να περιμένουν σωτήρες από τους ουρανούς.
Βαρέθηκα τους ανθρώπους που χλευάζουν τον αγώνα για ουσιαστική παιδεία αλλά και αυτούς που χλευάζουν τον αγώνα κάποιων ανθρώπων για δικαιοσύνη.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα ανθρώπους να ψάχνουν για μια καλύτερη ζωή τη στιγμή που το "σύμπαν" δεν έχει ακόμα τις προϋποθέσεις.
Βαρέθηκα τους εργασιομανής που μέσα στη μανία τους ξεχνάν να είναι άνθρωποι.
Βαρέθηκα τους περισπούδαστους ειδικούς που με μια τους κουβέντα όλοι τους προσκυνούν.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα το facebook, το twitter, τα bit και τα byte, τις DSL και τα 3G.
Βαρέθηκα τα robot, τους αυτοματισμούς και τις έξυπνες συσκευές που ξεπετάγονται κάθε μέρα όταν οι άνθρωποι ακόμα πεινάνε.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα τα σκυθρωπά πρόσωπα των μισθωτών σκλάβων κάθε πρωί στο μετρό.
Βαρέθηκα τις απεργίες των εργαζόμενων που κάνουν δύσκολη τη ζωή των άλλων εργαζόμενων.
Βαρέθηκα την αγένεια των οδηγών, των περιπτεράδων, των σερβιτόρων και των περαστικών.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα να πρέπει να ψάχνω λέξεις για να εκφράσω τα συναισθήματά μου.
Βαρέθηκα να ανέχομαι την κριτική του κάθε κρετίνου αδαή.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ιδεολογία τους που μας την προσφέρουν σαν σοκολατένιο γλύκισμα.
Βαρέθηκα τους ναζιστές τις Χρυσής Αυγής που βαυκαλίζονται τα βράδια με την ψευδαίσθηση τους για αρία φυλή.

Βαρέθηκα να προσπαθώ...
Βαρέθηκα να προσπαθώ να είμαι άνθρωπος σε έναν κόσμο πιθήκων...όμως βαρέθηκα και μένα που νομίζω πως είμαι άνθρωπος...

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Τα 3 καλύτερα Anime


Τα anime είναι μια ξεχωριστή κατηγορία σειρών κινουμένων σχεδίων. Δυστυχώς ο κόσμος πολλές φορές νομίζει πως είναι για παιδιά όμως κάνει λάθος. Τα καλύτερα anime δεν θα μπορούσαν να τα δουν παιδιά του δυτικού κόσμου (εκτός αν θέλαμε μητέρες να κράζουν στους δρόμους για την βια και το σεξ στη τηλεόραση). Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα είναι καλύτερα και από Αμερικάνικες σειρές.

Η σειρά λοιπόν είναι τυχαία. Οπότε ξεκινάμε στα γρήγορα:

Death Note


To Death Note είναι το αγαπημένο Anime ακόμα και αυτών που δεν παρακολουθούν Anime. Ο καλύτερος μαθητής Λυκείου στην Ιαπωνία, ο Light, βρίσκει ένα σημειωματάριο στο οποίο αν γράψεις το όνομα κάποιου πεθαίνει. Ο Light αποφασίζει να "καθαρίσει" την Ιαπωνία με αυτό το σημειωματάριο από τους εγκληματίες. Όμως στο δρόμο του βρίσκει τον διασημότερο και ευφυέστερο Detective στο κόσμο, τον L. Η μάχη μεταξύ τους είναι φοβερή. Είναι σαν να παρακολουθείς δύο μεγάλους σκακιστές να παίζουν μια δυνατή παρτίδα σκάκι. Πραγματικά ένα από τα καλύτερα Anime που μπορεί να δει ακόμα και κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με την Ιαπωνική τέχνη.

Rurouni Kenshin



O φημισμένος battosai, Himura Kenshin μετά τον πόλεμο του Bakumatsu αποφασίζει να αφήσει πίσω το αιματηρό παρελθόν του και να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του για το δίκαιο τον αδυνάτων. Οπλισμένος με όρκο να μην σκοτώσει ποτέ ξανά κανέναν άνθρωπο και το σπαθί με την ανάστροφη λεπίδα γίνεται βοηθός στη σχολή πολεμικών τεχνών της Kamiya Kaoru. Όμως το παρελθόν του δεν τον αφήνει σε ησυχία και έρχεται αντιμέτωπος με πολλούς αντιπάλους που τον φέρνουν κοντά στο δίλημμα να σκοτώσει ξανά και να φέρει στην επιφάνεια τον φονικό του εαυτό, τον battosai the manslayer. 

Plawres Shansiro


Αυτό είναι ένα από τα Anime που αγαπούσα να βλέπω μικρός. Όταν λέω μικρός εννοώ πολύ μικρός. Θυμάμαι πως ακόμα πήγαινα νηπιαγωγείο. Δυστυχώς δεν βρήκα trailer ή το intro της σειράς (αν και κάποτε το youtube έβριθε από το συγκεκριμένο υλικό). Το Plawres βγαίνει από τις λέξεις Plastic Wrestling και στην ουσία αυτό είναι όλο το anime. Ο Shansiro Sugata μαζί με τον πλαστικό του πολεμιστή ρομπότ Jumaru προσπαθεί να κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα πλαστικών ρομπότ. Δεν έχει το βάθος του Death Note ή τον ρομαντισμό του Rurouni Kenshin αλλά πάντα μπορώ να δω ανάλαφρα ένα επεισόδιο. Και φυσικά ο σχεδιασμός του Jumaru είναι απίστευτος.

Άλλα anime που θα ήθελα να αναφέρω σαν honorable mentions είναι τα παρακάτω:
Neon Genesis Evagelion: Συνδυάζει φιλοσοφία, θρησκεία και επιστημονική φαντασία.
Iga no Kabamaru: Άλλο ένα anime από τα παλιά που το χαρακτηρίζει μόνο μια λέξη: ΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ!!!!!!
Voltron: Πέντε λιοντάρια ένα Ρομπότ! Κι αυτό από τα παλιά!!!!

Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα όμως θα χρειαζόταν ένας πάπυρος με μήκος με τον αριθμό googolplex οπότε σταματάω εδώ.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Ο κώδικας του DOOM...για 3DO


Doom! Ένα από τα παιχνίδια που έγιναν ported σχεδόν σε όλες τις κονσόλες και PC της εποχής του και συνεχίζει ακόμα να γίνετε ported στις σύγχρονες κονσόλες. Με τόσα όμως πολλά ports σίγουρα θα υπάρχει μια version του παιχνιδιού που θα είναι η χειρότερη όλων. Και πράγματι υπάρχει. Είναι η έκδοση του 3DO και πρόσφατα ο προγραμματιστής του port...συγγνώμη η προγραμματίστρια του παιχνιδιού (αφού έκανε πριν μερικά χρόνια εγχείρηση αλλαγής φύλλου) η Rebecca Ann Heinman "έβγαλε" τον κώδικα του port στο github.

Σύμφωνα λοιπόν με την Heinman το μακρινό 1995 όταν ανέλαβε το project, της υποσχέθηκαν πως το παιχνίδι ήταν σχεδόν τελειωμένο και το μόνο που έμενε ήταν το optimization, η προσθήκη νέων levels και τα όπλα. Η αλήθεια όμως ήταν πολύ μακριά.

Τα προβλήματα που αντιμετώπισε ήταν πολλά. Το πρώτο που αναφέρει ήταν ο ελάχιστος χρόνος για να κάνει port τους music drivers. Ευτυχώς για εκείνη η Art Data προσέλαβε μια μπάντα και ξανάκαναν τη μουσική από την αρχή. Και πραγματικά η μουσική είναι το μόνο καλό σημείο του παιχνιδιού.

Στη συνέχεια ήταν τα διάφορα memory leaks που έπρεπε να αντιμετωπίσει αφού το operating system του 3DO ήταν αρκετά buggie.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως η βιβλιοθήκη string.h είχε bugs με τον compiler που της είχαν δώσει. Έτσι έκατσε και έφτιαξε την βιβλιοθήκη από την αρχή. Πραγματικά εντυπωσιακό ένα τέτοιο πρόβλημα που προέρχεται από τον ίδιο τον κατασκευαστή.

Όποιος θέλει να βρει το συγκεκριμένο repository στο github δεν χρειάζεται να ψάξει καθόλου. Αρκεί να κάνει κλικ εδώ.

Βίντεο με gameplay footage του DOOM για 3DO

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Χρόνια Πολλά Playstation


Τελικά ο χρόνος περνάει γρήγορα. Το Playstation αυτή τη βδομάδα έγινε 20 χρονών. Η μικρή γκρι παιχνιδοκονσόλα που άλλαξε το gaming όταν κανένας δεν ήξερε με ακρίβεια που θα πήγαινε.

Όταν το Playstation κυκλοφόρησε οι μεγάλες δυνάμεις του gaming ήταν η Sega και η Nintendo. Η προσοχή των περισσοτέρων από εμάς ήταν στραμμένη στο επόμενο τεχνολογικό θαύμα που θα μας προσέφεραν αυτά τα δύο μεγαθήρια. Όμως με ποια τεχνολογία; Από την μια είχαμε τα CD-ROM που αν και είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν δεν κατάφερε να κερδίσει τους τότε gamers. Το Sega CD αν και είχε κάποιους καλούς τίτλους δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στις επιτυχημένες κονσόλες / add-on. Από την άλλη είχαμε την εμφάνιση των 3D γραφικών που φαινόταν να κερδίζει έδαφος αλλά δεν υπήρχαν πραγματικά άξια παιχνίδια στις κονσόλες να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.

Η Sony λοιπόν τόλμησε να φτιάξει μια κονσόλα που το αποθηκευτικό μέσω των παιχνιδιών της θα είναι τα CD και να μπορεί να χειριστεί 3D πολύγωνα. Έτσι έτριψε στην κυριολεξία στα μούτρα της Nintendo (που επέμενε στα cartridges) και της Sega (που η κονσόλα της δεν είχε τόσο καλή απόδοση στο 3D) το μεγάλο όνομα και τη φήμη τους στην βιομηχανία των Video Games.

Ο μύθος λέει (καλά δεν είναι μύθος αλλά πραγματικότητα) πως η Nintendo ήθελε να φτιάξει ένα CD-Drive περιφερικό για το SNES και συνεργάστηκε με την Sony. Όμως η Nintendo λίγο πριν την τελική παρουσίαση του νέου περιφερικού αποφάσισε να αλλάξει συνεργάτη και άφησε την Sony και το Play Station (όπως το ονόμαζαν τότε) στα κρύα του λουτρού. Η Sony δεν πτοήθηκε και χρησιμοποίησε την τεχνογνωσία που αποκόμισε από την συνεργασία της με την Nintendo για να φτιάξει την δικιά της stand alone console. Και όπως είναι γνωστό τα κατάφερε περίφημα.

Η προσωπική μου γνώμη για το Playstation είναι πως ήταν η αρχή του τέλους της χρυσής εποχής των Gaming consoles αφού λάτρευα και ακόμα λατρεύω τα 2D και το Playstation σχεδόν τα σκότωσε ολοκληρωτικά (ευτυχώς σήμερα υπάρχουν οι retrogaming κοινότητες και οι Indie Developers). Δεν θα πω όμως πως μισώ το Playstation αφού επί της παντοκρατορίας του (ε το Saturn και το N64 δεν υπήρχαν αφού το μεν Saturn "πέθανε" νωρίς και το N64 ήταν περισσότερο kids friendly console) γνωρίσαμε IP που ακόμα και σήμερα υπάρχουν και κάνουν τους ανά τον κόσμο gamers να χάνουν τα λογικά τους.

Σήμερα η Sony είναι υπερδύναμη στη βιομηχανία των Video Games και η ιστορία της με την Nintendo μας δίνει ένα σημαντικό μάθημα ζωής αφού ακόμα και σήμερα η Sony είναι ψηλά στα μάτια των Gamers ενώ η Nintendo έχει πέσει χαμηλά με τους μόνους που την κρατάνε γερά για να μην τσακιστεί να είναι ο Mario, ο Link και το όνομα του Μιγιαμότο.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Blast from the past


Μεγάλο Blast from the Past αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένιωσα ξανά όπως όταν ήμουν 14 χρονών και οι μόνες έγνοιες που είχα ήταν αν θα κερδίσει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ ή πότε θα πάρω την καινούρια "κασέτα" με το τάδε φοβερό και τρομερό παιχνίδι που με εξέπληξαν τα γραφικά του στις εικόνες του Game Pro. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν η 10η έκθεση retro υπολογιστών και κονσολών που έγινε στη Σχολή Μωραϊτη. Ενώ τα παιδιά που κάνουν την έκθεση έχουν κάνει αρκετές μέσα στο 2014 δεν είχα καταφέρει να πάω σε καμία εκτός από την τελευταία.

Οι συλλογές των οργανωτών ήταν εκεί για άλλη μια φορά για να μας χαρίσουν μια γεύση από τους προσωπικούς υπολογιστές και τις κονσόλες άλλων εποχών. Από την πρώτη κονσόλα της Nintendo μέχρι το Game Cube και από τον Commodore 64 μέχρι την Apple. Ο χώρος όμορφα οργανωμένος και με μουσική υπόκρουση άλλων εποχών. Όχι, δεν μιλάω για την μουσική μόνο. Το συνονθύλευμα όλων των ήχων που έβγαζαν τα αναμμένα "μπλιμπλίκια" ταξίδευαν όποιον νοσταλγό του παρελθόντος τολμούσε να μπει στην αίθουσα της έκθεσης.

Καταρχήν οι διοργανωτές έχουν μεγάλα αποθέματα ενέργειας και όρεξης. Μέσα στο 2014 έκαναν, αν θυμάμαι καλά τρεις παρόμοιες εκθέσεις. Πραγματικά μπράβο γιατί μόνο μπορώ να φανταστώ πόση κούραση μπορεί να έχει όχι μόνο το στήσιμο αλλά και η όλη διαδικασία για καταφέρεις να φτάσεις την στιγμή της έκθεσης (πιθανώς να πρέπει να πάρεις κάποιες σχετικές άδειες κλπ).

Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ένας πιτσιρικάς που τα μάτια του βλέποντας για πρώτη φορά τα κόκκινα γραφικά του Virtual Boy αναφώνησε "Μπαμπά έλα να δεις. Είναι φανταστικό." Μου θύμισε εμένα και πολλούς συνομηλίκους μου όταν ήμασταν 10 χρονών και βλέπαμε για πρώτη φορά για παράδειγμα τον Sonic να τρέχει στο πρώτο level ή τα τέρατα του Doom.

Η διοργάνωση γινόταν σε σχολείο. Είχα πάρει μεσημεράκι και κάτι πιτσιρίκια είχαν στρωθεί στην μπασκετική προπόνηση. Όταν τελείωσαν την προπόνηση άρχισαν να παίζουν ένα μονό 3 με 2. Έτσι για να τους βοηθήσω να ισορροπήσουν (ναι, ναι αλήθεια μόνο γι αυτό. Εγώ δεν ήθελα να παίξω καθόλου) τους πρότεινα να παίξω κι εγώ μαζί τους. Εντάξει, τα μικρά (ήταν περίπου 14 χρονών) τρέχαν και πηδούσαν σαν ελάφια. Εγώ δεν μπορώ να πηδήξω ούτε εφημερίδα λόγο βάρους(αν και έχω χάσει μερικά κιλά) και δεν έχω τις αντοχές τους όμως προσπάθησα να αντεπεξέλθω. Η ομάδα μου κέρδισε στο τέλος με 21-18 και παρά το ότι θα ήθελα να πω πως κέρδισε με το δικό μου καταπληκτικό παιχνίδι αυτό δεν θα είχε σχέση με την πραγματικότητα. Από τους 21 πόντους μόνο οι 3 ήταν από δικές μου προσπάθειες (ένα lay-up και δύο σουτ από μέση απόσταση) και για ριμπάουντ φυσικά ούτε λόγος.

Γενικά το Σάββατο ήταν μια μέρα που έφερε στην μνήμη μου παλιές καλές εποχές που με την αισιοδοξία για το μέλλον και το παιχνίδι ο καιρός περνούσε πιο ευχάριστα.