Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Android Εμπειρίες


Γιορτή σήμερα, δεν δούλευα οπότε άραξα σπίτι λίγο να ξεκουραστώ. Όμως, βαριέμαι εύκολα και είπα να δοκιμάσω κάτι που θέλω εδώ και καιρό να κάνω. Μια εγκατάσταση Android σε Desktop PC. Το ISO περίμενε να καεί σε ένα CDάκι και ο δεύτερος δίσκος του υπολογιστή παραπονιόταν για format εδώ και καιρό. Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω.

Η εγκατάσταση είναι πανεύκολη. Είναι πιο εύκολη και από εγκατάσταση Windows. Βάζεις το CD μέσα, φορμάρεις το δίσκο σου και κάνεις την εγκατάσταση. Μάλιστα, αφού και το Android βασίζεται σε Linux, έχεις την επιλογή να κάνεις εγκατάσταση και τον Grub boot loader οπότε ίσως μπορείς να κάνεις dual boot εγκατάσταση όπως στο Linux. Θα το δοκιμάσω κάποια άλλη στιγμή αυτό.

Μου αναγνώρισε τις βασικές συσκευές (ήχος, εικόνα, δίκτυο) αν και δεν επεκτάθηκα ώστε να δω αν έβαλε generic drivers ή όχι. Όσοι έχουν κινητά android το γραφικό περιβάλλον θα τους είναι γνωστό. Το google drive λειτουργεί φυσικά οπότε μπορείς να έχεις τα app του Android σε μια όμορφη μεγαλύτερη οθόνη. Το πρόβλημα που συνάντησα ήταν με εφαρμογές που είναι φτιαγμένες να λειτουργούν με την οθόνη κάθετα. Δεν βρήκα τρόπο να κάνω την οθόνη να γυρίσει ώστε η εφαρμογή να παίξει σε landscape (η δοκιμή έγινε με το cut the rope).

Δυστυχώς το PC που είχα για δοκιμή δεν έχει κάποια κάμερα ή touchscreen. Θα ήθελα να δοκιμάσω το android σε ένα PC με touchscreen αφού νομίζω θα είναι στο native περιβάλλον του. Το ανθρώπινο δάχτυλο αντικαθιστά ο κέρσορας του ποντικιού. Δεν ξέρω όμως πως δουλεύει αυτό σε περιπτώσεις που η εφαρμογή έχει την δυνατότητα multi-touch (όπως πχ το zoom in σε κάποια εικόνα ή στον browser).

Μια από της επόμενες εξερευνήσεις μου θα είναι και ο προγραμματισμός για Android. Βέβαια θα ήθελα να δω αν υπάρχει τρόπος να γίνει σε περιβάλλον android και η συγγραφή του κώδικα. Έτσι για την full android εμπειρία.

Ενδιαφέρουσα η πρώτη μου εμπειρία με το Android σε Desktop. Τώρα πρέπει να βρω ένα περισσότερο εξοπλισμένο PC ώστε να το δοκιμάσω. Νομίζω πως το Android PC θα μπορούσε να πάρει μεγάλο μερίδιο της αγοράς με φθηνό hardware. Το μέλλον θα δείξει.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Turbo-X Sting: Gaming Console?


Την περασμένη Κυριακή χάλασε το "πανάκριβο" κινητό μου, ένα Turbo-X G310S και αφού είναι ακόμα στην εγγύηση το πήγα στο Πλαίσιο του Συντάγματος αφού είναι κοντά στη δουλειά μου. Εχθές πέρασα μια βόλτα να δω τι έχει γίνει αφού δεν είχα καμιά ενημέρωση από τους τεχνικούς. Μου είπαν πως σήμερα θα το έχουν επισκευασμένο στο κατάστημα. Έτσι ικανοποιημένος από την απάντηση είπα να βολτάρω λίγο στο gaming section του Πλαισίου.

Όπως συνήθως είχε Wii U, XBONE, PS4 και STING. Ναι, ναι Sting. Η πρώτη μου σκέψη όταν είδα το κουτί ήταν "να δεις είναι καμιά από τις μάρκες του πλαισίου" και έπεσα μέσα. Στην αρχή φαντάστηκα πως θα ήταν κάποιο όμορφο κουτί που θα έχει ένα PC μέσα του...και έπεσα μέσα...κατά το ήμισυ. Ναι είναι ένα PC φτιαγμένο από τους τεχνικούς του Πλαισίου. Θεωρητικά μπορεί να παίξει όλα μοντέρνα PC games, να αναπαράγει ήχο και εικόνα και να ταιριάξει γάντι στο σαλόνι σου. Αν και δεν μοιάζει να ταιριάζει με κανένα σαλόνι....

Αντίθετα με την φαντασία μου η φαντασία του Πλαισίου ήταν να πάρει ένα αρκετά μεγάλο κουτί PC, να πετάξει μέσα μερικά πραγματάκια που θα το κάναν ικανό να παίξει παιχνίδια με σκοπό να το πουλήσει σαν gaming console. Ωραία η ιδέα αλλά...ποίος θα αγοράσει ένα κουτί σε διαστάσεις των πρώτων Video να το βάλει στο σαλόνι του. Δεν έχουμε 1980. Ακόμα κι εγώ προτιμώ κάτι μικρότερο και πιο διακριτικό / όμορφο. Για να καταλάβει κανείς για το μέγεθός αυτής της..."gaming console" μπορεί απλά να πάρει το Desktop PC του, να το γυρίσει στο πλάι και να ζήσει την εμπειρία.

Το άλλο "κόκκαλο" που μου κάθεται στο λαιμό είναι η τιμή του. Κονσόλα που φτάνει στα 700 ευρώ την στιγμή που ανταγωνισμός είναι 300 ευρώ λιγότερα. Και μάλιστα έχεις το support εταιριών όπως η Microsoft, Sony και Nintendo. Θα μπορούσαν να βάλουν λιγότερη υπολογιστική δύναμη, μικρότερα κομμάτια (σαν mini PC δηλαδή), να βάζαν ένα android ή κάποιο front end για Multimedia εφαρμογές και να το πουλούσαν σαν μια "σαλονάτη" συσκευή για παιχνίδια, ταινίες, μουσική και internet. Θα μπορούσαν να το φορτώσουν με emulators για τα παιχνίδια και 2 όμορφα χειριστήρια και έτοιμο.

Πραγματικά δεν ξέρω τι ακριβώς σκεφτόντουσαν οι ειδήμονες marketing του Πλαισίου όταν τους ήρθε αυτή η ιδέα. Αλλά για να πω την αλήθεια η ιδέα είναι καλή...η υλοποίηση κάπως πάσχει. Πως στο καλό νομίζουν πως ένα glorified PC που το marketάρεις σαν Gaming Console θα κάνει τα παιδιά να το αγοράσουν την στιγμή που με λιγότερα λεφτά μπορείς να έχεις γνωστές κονσόλες όπως το XBONE και το PS4? Και φυσικά μιλάω για παιδιά γιατί οι ενήλικοι και πιο μπασμένοι στα κόλπα δύσκολα θα τσιμπήσουν το παραμύθι της TurboX Gaming Console (και επαναλαμβάνω σαν ιδέα είναι καλή).

Το Πλαίσιο έχει αποκτήσει κακή φήμη με το κακό hardware που προωθεί. Εγώ θα πω πως κάποιες Turbo-X αγορές είναι καλές και κάποιες άλλες όχι. Δεν είναι όλα τους τα προϊόντα κακής ποιότητας. Δυστυχώς χαντάκωσαν μια καλή ιδέα με το Turbo-X Sting αφού θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα όμορφο μικρό κουτί δικής τους κατασκευής και hardware από γνωστούς κατασκευαστές και να φτιάξουν κάτι μικρό, οικονομικό που αρκετός κόσμος θα ήθελε στο σαλόνι του για διασκέδαση.


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Why do we retro


Τα video games που μου  αρέσουν περισσότερο είναι αυτά της περιόδου από το 1985 - 2000. Οι λόγοι που εξακολουθώ να παίζω αυτά τα παλιά παιχνίδια είναι η παρακάτω:

Α. Ευκολία: Βάζεις ένα παιχνίδι στη κονσόλα σου και αρχίζεις να παίζεις. Δεν έχεις την υποχρέωση να περιμένεις να κατεβάσει updates, να μάθεις έναν δυσχρειστο χειρισμό που αποτελείτε από 666 κουμπιά και να περάσεις από tutorials που θα σε πάρουν από το χέρι να σου μάθουν πως να παίζεις το παιχνίδι. Απλά, βάζεις το παιχνίδι στην κονσόλα (ή το φορτώνεις στον emulator) και απολαμβάνεις...

Β. Νοσταλγία: Κάθε φορά που ακούω την μουσική του Super Mario Bros έρχονται αμέσως στο μυαλό μου ευχάριστες και ξέγνοιαστες παιδικές αναμνήσεις. Τότε που ξύπναγα πρωί πρωί τα Σαββατοκύριακα για να δω Captain N και μετά εξτασιασμένος από την 20 λεπτή διαφήμιση κρυμμένη μέσα σε παιδική σειρά της Nintendo έπιανα το χειριστήριο μου για να ταξιδέψω στο Mushroom Kingdom για να σώσω την πριγκίπισσα.

Γ. Τεράστια βιβλιοθήκη παιχνιδιών: Μεγάλο ατού οποιασδήποτε κονσόλας είναι η μεγάλη ποικιλία και ποιότητα των τίτλων που έχει. Ε, οι παλιές κονσόλες στο άθροισμά τους έχουν πάνω από 1000 τίτλους όλων των ειδών και με ποιότητα που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανένας λογικός άνθρωπος.

Δ. Διαμάντια που δεν έπαιξα ποτέ: Όταν ασχολείσαι και ψάχνεις τα παλιά παιχνίδια της χρυσής εποχής των video games ανακαλύπτεις και πολλά άγνωστα διαμάντια. Όλοι ξέρουν τον Sonic και τον Mario όμως ακόμα λιγότεροι ξέρουν τον Little Samson. Έχεις λοιπόν την ευκαιρία να παίξεις και να απολαύσεις άγνωστα διαμάντια που μόνο οι μηνυμένοι γνωρίζουν.

Ε. Ταλέντο των δημιουργών: Θέλει πραγματικά μεγάλο ταλέντο να μπορείς να φτιάξεις ένα παιχνίδι που τεχνικά περιορίζεσαι. Σήμερα φυσικά έχουμε surround ήχους και μουσική και HD γραφικά. Τότε οι δημιουργοί έπρεπε να στύψουν το κεφάλι τους για να φτιάξουν διασκεδαστικούς τίτλους και οι προγραμματιστές να ξεζουμίσουν το μηχάνημα. Ακόμα μεγαλύτερο ταλέντο έπρεπε να έχει ο μουσικός που θα έβαζε σε σειρά τα "μπλιπς" και τα "μπλουπς" των 8 bit ώστε η μουσική να είναι με μια λέξη υπέροχη.

ΣΤ. Επίπεδο δυσκολίας: Τα παλιά παιχνίδια ήταν δαιμονισμένα δύσκολα. Πρώτα θα έσπαγαν τη ψυχική σου δύναμη και μετά εσύ θα ξέσπαγες στο χειριστήριο. Σου μάθαιναν ένα πράγμα όμως. Η επιμονή και η εξάσκηση σε κάνει νικητή. Τώρα όλα τα παιχνίδια είναι ευκολότερα (εντάξει το Dark Souls δεν είναι). Κάνεις save και ξαναπαίζεις από το σημείο που έχασες όποτε θέλεις. Κάποτε έπρεπε να κάτσεις μπροστά στη τηλεόραση 3 και 4 ώρες για να καταφέρεις να κάνεις τον μικρό Mario να πηδήξει ένα μεγάλο άλμα από ιπτάμενες χελώνες (σε σένα το λέω Super Mario Bros 2 της Ιαπωνίας).

Z. Οικονομία: Ναι, οικονομία. Ένας καλός τίτλος για να τον αγοράσεις κοστίζει από 1 ευρώ μέχρι ίσως λίγο παραπάνω (φυσικά εξαιρούνται οι σπανιότατη τίτλοι). Έτσι το retro gaming είναι ιδανικό για collectors. Αλλά ακόμα και αν δεν είσαι collector και απλά σου αρέσει να πατάς κουμπάκια (όπως εγώ) τότε μπορείς απλά να κατεβάσεις έναν emulator και με λίγο ψάξιμο να βρεις τον τίτλο που θέλεις να παίξεις.

Η πορεία των video games τα τελευταία χρόνια δεν είναι και πολύ καλή. Τα downloadable contents, οι ελλιπείς τίτλοι που σε αναγκάζουν μετά να αγοράσεις επιπλέον υλικό για να έχεις το παιχνίδι ολοκληρωμένο, το DRM, η μη φυσική μορφή των παιχνιδιών (πρέπει να κατεβάσεις το παιχνίδι αντί να αγοράσεις το κουτί του με όλα τα καλούδια) με έχουν απωθήσει από το μοντέρνο gaming. Δυστυχώς τα πράγματα δεν τα βλέπω ρόδινα αφού νομίζω πως οι εταιρείες θα προσπαθήσουν να μας δίνουν κονσόλες που είναι φτιαγμένες για τα πάντα αλλά όχι για να παίζεις παιχνίδια (όπως προσπαθεί με κόπο να πετύχει η Microsoft με το XBONE). Η μοναδική εταιρία που ακόμα κρατάει την gaming υπόσταση της είναι η ....Nintendo. Αλλά και αυτή έχει αποτύχει με το Wii U μέχρι τώρα.

Παρακάτω υπάρχει ένα video στο οποίο διάσημοι retrogamers του YouTube λένε την γνώμη τους για το Retrogaming:


Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Βιβλία ιστορίας και παιδεία


Αφορμή αυτού του post είναι το βιβλίο του Robert Service, "Σύντροφοι, Η παγκόσμια ιστορία του Κομμουνισμού" που ολοκλήρωσα πρόσφατα. Είναι προφανώς ένα βιβλίο ιστορίας που περιγράφει την ιστορία του κομμουνισμού. Κατά την ανάγνωση του θυμήθηκα το μεγάλο μου πρόβλημα με όλα τα βιβλία ιστορίας και κυρίως τα βιβλία ιστορίας της κρατικής εκπαίδευσης. Ενώ λοιπόν η ιστορία θα πρέπει να γράφεται αποστασιοποιημένα, οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας έχω διαβάσει βρίθει από την προσωπική άποψη του εκάστοτε συγγραφέα. Έτσι για παράδειγμα στο βιβλίο που αναφέρω παραπάνω υπάρχουν χαρακτηρισμοί για τους ηγέτες των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και των πεπραγμένων τους.

Η ιστορία είναι ένα ευαίσθητο θέμα για την κάθε χώρα και φυσικά τα βιβλία ιστορίας της κάθε χώρας γράφονται με τέτοιον τρόπο ώστε να προετοιμάζουν πολίτες που θα μπορούν να κάνουν τα πάντα για την χώρα τους. Ανεξάρτητα αν οι πράξεις της κάθε χώρας είναι ηθικές ή όχι. Με τους κατάλληλους σχολιασμούς των συγγραφέων μπορούν να οδηγήσουν τα μυαλά των μαθητών, που ειδικά στην ευαίσθητη εφηβική ηλικία ψάχνουν για καθοδήγηση, στην πολιτική κατεύθυνση που το κάθε κράτος επιθυμεί. Αυτό βέβαια είναι αντιεκπαιδευτικό.

Κατά την δική μου άποψη η ιστορία θα πρέπει να διδάσκεται με τέτοιον τρόπο ώστε ο κάθε μαθητής / αναγνώστης να σχηματίζει την δική του άποψη για τα γεγονότα της ιστορίας. Αυτό φυσικά απαιτεί πραγματικούς επιστήμονες που θα αναφέρουν όλα τα γεγονότα χωρίς να αποκρύπτουν τίποτα και χωρίς να εκφράζουν την δική τους γνώμη.

Ένα άλλο λάθος που κάνουν τα περισσότερα βιβλία ιστορίας είναι ο τρόπος γραφής. Σε πολλές περιπτώσεις, για λόγους πωλήσεων θεωρώ, οι περισσότερες περιγραφές είναι γλαφυρές ώστε να είναι περισσότερο ελκυστικό το ανάγνωσμα. Όμως πολλές φορές αυτό οδηγεί σε χειραγώγηση του αναγνώστη με σκοπό να του εκμαιεύσει την αλήθεια που ο κάθε συγγραφέας επιθυμεί να "διδάξει.

Στην εκπαίδευση τώρα η ιστορία διδάσκεται από ένα βιβλίο καθ'όλη την διάρκεια της χρονιάς το οποίο θεωρείται "άγιο" και πρέπει ο μαθητής να βασιστεί σε αυτό για να μάθει αυτά που το υπουργείο παιδείας θεωρεί σημαντικά. Αυτό είναι μεγάλο λάθος στην εκπαίδευση αφού αφαιρείται από τον μαθητή το βασικότερο στοιχείο της επιστήμης, η έρευνα.

Ακόμα χειρότερα τα πράγματα είναι στο μάθημα των θρησκευτικών. Από το σύνταγμα μας ορίζεται ως κυρίαρχη θρησκεία των Ελλήνων ο ορθόδοξος χριστιανισμός και έτσι στα σχολεία μας διδάσκεται περισσότερο ό,τι έχει σχέση με τον χριστιανισμό. Αυτό φυσικά, και πάντα κατά την γνώμη μου, οδηγεί σε μια προπαγάνδα εναντίων των υπολοίπων θρησκειών και πόσο μάλλον αν υπάρχουν μαθητές άλλων θρησκειών που αναγκάζονται να μην παρακολουθούν το συγκεκριμένο μάθημα. Αν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο μάθημα θρησκευτικών θα έπρεπε να είναι ένα μάθημα που να διδάσκει τους μαθητές για το τι λέει η κάθε θρησκεία. Τώρα αν κάποιος γονιός νιώθει την ανάγκη να μάθει το παιδί του περισσότερα για την δική του θρησκεία μπορεί να το στείλει στο κατηχητικό.

Δυστυχώς τα σχολεία, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά παγκόσμια, προσπαθούν να διαμορφώσουν ανθρώπους που θα νιώθουν υπερήφανοι για την χώρα τους και την θρησκεία τους και έτσι βλέπουμε παντού την προσπάθεια να αφαιρεθεί η κριτική ικανότητα από τις δεξιότητες των μαθητών.

Είναι γνωστό επίσης πως ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με το τι πιστεύει θα διαβάσει και θα μελετήσει την ιστορία, θρησκεία κλπ φορώντας παρωπίδες. Είναι δύσκολο για έναν κομμουνιστή να διαβάσει την ιστορία από την πλευρά ενός ακροδεξιού όπως είναι δύσκολο για έναν ακροδεξιό να διαβάσει την ιστορία από την πλευρά ενός κομμουνιστή. Δυστυχώς οι άνθρωποι προτιμούν να μελετάν κάτι που θα ενδυναμώσει την πίστη τους σε κάτι παρά να μπουν στην διαδικασία της σκέψης και της κριτικής και ένας σημαντικός λόγος είναι η σχολική παιδεία. Και λέω σχολική παιδεία διότι από τα σχολεία περιμένω να προάγουν την κριτική σκέψη και την έρευνα αντί την έτοιμη μασημένη τροφή και την βαθμοθηρία. Δυστυχώς η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Και το δυστυχώς πάει τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά.

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

The Amazing Spiderman


Πριν 2 χρόνια περίπου είχε παιζόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες το νέο Spiderman με τίτλο The Amazing Spiderman. Δεν είχα καταφέρει τότε να το δω στο κινηματογράφο αλλά οι περισσότερες κριτικές από φαν του είδους ήταν θετικές. Είχα προσπαθήσει να το δω λοιπόν τότε σε μια CAM έκδοση που είχα κατεβάσει αλλά λίγο η κακή ποιότητα του video και λίγο η υπνηλία που με είχε πιάσει δεν κατάφερα να το δω σε σημείο τέτοιο ώστε να έχω γνώμη. Έτσι πρόσφατα το είδα σε καλύτερη ποιότητα.

Αφού τελείωσε η ταινία η πρώτη σκέψη μου ήταν "Και έκαναν reboot επειδή...". Πραγματικά δεν βρήκα λόγω για να επιχειρήσουν αυτό το reboot αφού η ταινία ήταν πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο με το πρώτο Spiderman του Sam Raimi. Το χειρότερο είναι πως ένιωσαν την ανάγκη να μας ΞΑΝΑ-πουν το origin του Spiderman λες και δεν το είχαμε μάθει στις προηγούμενες ταινίες. Στο Batman Begins είχαν κάθε λόγο να δείξουν τι είχε συμβεί πριν τον Batman και όλα τα γεγονότα με την δολοφονία των γονιών του Wayne αφού σε καμία από τις προηγούμενες ταινίες δεν υπήρχε επαρκής αναφορά.

Στο σημείο που η νέα ταινία Spiderman είναι καλύτερη από την παλιά του 2002 είναι στους διαλόγους. Για την ακρίβεια οποιαδήποτε ταινία έχει καλύτερους διαλόγους από την πρώτη ταινία Spiderman. Μπορεί όταν είχε βγει στους κινηματογράφους να μην το είχαμε παρατηρήσει αλλά όταν την ξαναδείς μετά από χρόνια καταλαβαίνεις πως οι διάλογοι είναι από παιδικό της δεκαετίας του 60.

Ένα ακόμα αρνητικό της ταινίας είναι ο βασικός κακός. Αρχικά δεν καταλαβαίνω το κίνητρο του. Θέλει να τους κάνει όλους σαύρες επειδή...δούλευε για χρόνια στη βιοτεχνολογία? Δεν ξέρω το κίνητρο του Lizard δεν με έπεισε. Δεν είναι όπως στο πρώτο X-Men που ο Magneto θέλει να κάνει όλους τους ανθρώπους μεταλλαγμένους. Εκεί το καταλαβαίνω. Θέλει όλοι να νιώσουν πως είναι να είσαι μεταλλαγμένος. Σαν ένα είδος εκδίκησης.

Μετά είναι η απεικόνιση του Lizard. Πραγματικά πρέπει να σταματήσει το Hollywood να κάνει τις ταινίες μας video games. Η CGI σαύρα της ταινίας δεν με εντυπωσίασε καθόλου. Έμοιαζε ψεύτικη (γιατί ήταν ψεύτικη).

Στα θετικά της ταινίας είναι ο Garfield που υποδύεται τον Spiderman και η Emma Stone που υποδύεται την Gwen Stacy. Ο Spiderman επιτέλους είναι αυθάδης και συμπεριφέρεται σαν έφηβος με προβλήματα. Σε αντίθεση με τον Spiderman του Maguire που έκλαιγε σαν την Μάρθα Βούρτση για κάθε τι που συνέβαινε. Η Gwen είναι δυναμική σε αντίθεση με την Mary Jane και δεν υπάρχει εκεί απλά για να παίξει το love interest του Spiderman.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι στα ίδια επίπεδα της πρώτης ταινίας του Raimi. Δεν είναι τυχαίες και οι σχετικές βαθμολογίες από το imdb (Spiderman: 7.3 και The Amazing Spiderman: 7.1)

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Greek Gamer No15: Ninja Gaiden για NES


Άλλο ένα review λοιπόν και αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με τους αινιγματικούς Ninja. Οι Ninja που στα ελληνικά σημαίνει κατάσκοπος, ήταν μια ομάδα δολοφόνων που δρούσαν στο σκοτάδι και σπάνια κάποιος μπορούσε να τους δει. Ο Δυτικός όμως πολιτισμός κατάφερε να καταστρέψει άλλον έναν μύθο και να τον φέρει στα μέτρα του χρηματικού κέρδους αφού οι περισσότεροι γνωρίζουμε για τους Ninja πως φοράν μαύρα και είναι παντοδύναμοι πολεμιστές. Σε αυτή τη λογική λοιπόν βασίστηκε και το παιχνίδι Ninja Gaiden ή Shadow Warrior όπως είναι γνωστό στην Ευρώπη.
Γιατί όταν θέλεις το παιδί σου να μην γίνει βίαιο αλλάζεις απλά τον τίτλο των παιχνιδιών που παίζει.

Έτσι λοιπόν για σπάσιμο θα ονομάσω το παιχνίδι Ninja Warrior. Το Ninja Warrior λοιπόν μας παρουσίασε για πρώτη φορά σε ένα video game κονσόλας τις cut scenes. Το παιχνίδι είχε αρκετές από δαύτες και όλες ήταν τόσο καλοσχεδιασμένες που θα μπορούσαν να είναι πρώιμες σκηνές από κάποιο anime του 80. Φυσικά δεν υπάρχουν voice overs γιατί σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για θαύμα και έτσι οι διάλογοι μπορούν να διαβαστούν σε κείμενο με τα τυπικά fonts του NES.

Στα in-game graphics το παιχνίδι δεν νομίζω πως εντυπωσιάζει. Τα χρώματα μοιάζουν κάπως ξεθωριασμένα και και οι χαρακτήρες βιαστικά σχεδιασμένοι. Όμως το δυνατό σημείο του παιχνιδιού είναι ο ΕΘΙΣΤΙΚΟΤΑΤΟΣ χειρισμός του. Πραγματικά την πρώτη φορά που σταμάτησα να παίζω Ninja Gaiden....όπα όπα συγγνώμη...Ninja Warrior ήθελα να πως, το μυαλό μου γύριζε ξανά στο δαιμονισμένα γρήγορο χειρισμό του παιχνιδιού. Με το Β χρησιμοποιείς το σπαθί σου. Με το Α πηδάς. Στη διάρκεια του παιχνιδιού θα μαζέψεις και κάποια σπέσιαλ όπλα που για να τα χρησιμοποιήσεις πατάς το πάνω στο σταυρό κατεύθυνσης και το Β. Επίσης μπορείς να πιαστείς από τοίχους και πηδώντας από επιφάνεια σε επιφάνεια να σκαρφαλώσεις σε δυσπρόσιτα σημεία.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος που παίζει Ninja Warrior είναι να σταματήσει να σκεφτεί. Αν για μια στιγμή σταματήσει είναι μεγάλη η πιθανότητα να χάσει σε χρόνο μηδέν την ενέργεια του και να δει την οθόνη του game over. Το παιχνίδι απαιτεί συνεχής κίνηση και μάλιστα συνεχής κίνηση προς τα εμπρός χωρίς να επιστρέφεις πίσω ακόμα και αν υπάρχει κάποιο καλό Power up.

Βέβαια η οθόνη του Game over δεν αποφεύγεται σε αυτό το παιχνίδι. Θα χάσετε τόσες φορές που τα νεύρα σας θα γίνουν τεντωμένη χορδή από βαλλίστρα. Αν και το παιχνίδι αποτελείτε από 6 επίπεδα, το σημείο που θα σας σπάσει τα νεύρα είναι το 6-2. Μόλις φτάσετε σε αυτό απομακρύνετε τις αγαπημένες σας συσκευές από κοντά σας γιατί ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνετε unleased την οργή σας πάνω τους.

Το επίπεδο δυσκολίας του παιχνιδιού θεωρείται ιδιαίτερα υψηλό και θα το βρείτε σε πολλές λίστες των δυσκολότερων παιχνιδιών όλων το εποχών. Προσωπικά δεν το βρήκα τόσο δύσκολο όσο για παράδειγμα το πρώτο Castlevania. Θεωρώ πως το παιχνίδι είναι βατό σε old school gamers που έχουν μάθει να απομνημονεύουν τα levels ενός παιχνιδιού και να φυλάγονται από γνωστούς κινδύνους.

Τους γρήγορους ρυθμούς του παιχνιδιού τους συνοδεύουν ακόμα πιο γρήγορα 8άμπιτα μουσικά κομμάτια. Η μουσική θα σας παραξενέψει λίγο σε κάποια σημείο και κυρίως σε αυτούς που θα παίξουν το παιχνίδι σε PAL σύστημα αφού σε PAL ...όλα...είναι...αργά...Παρόλα αυτά η μουσική είναι εξαιρετική και αρκετά ατμοσφαιρική.


Με αυτά και μ αυτά ξεχάσαμε να πούμε πως το παιχνίδι έχει και ιστορία. Μα φυσικά όλα τα παιχνίδια έχουν μια ιστορία...έστω και αν αυτή είναι του τύπου “τράβα να σώσεις την πριγκίπισσα γιατί έτσι”. Έτσι λοιπόν κι εδώ η ιστορία έχει ως εξής: Βρίσκεις ένα γράμμα από τον χαμένο πατέρα σου που λέει να πας στην Αμερική να συναντήσεις τον Dr. Smith. Και εσύ, επειδή είσαι χάπατο αντί για Ninja ακολουθάς τις οδηγίες που διάβασες σε ένα κομμάτι χαρτί.

To Ninja Gaiden ή Shadow Warrior είναι ένα παιχνίδι που θα κάνει πολλούς να το αγαπήσουν. Είναι γρήγορο, εθιστικό και διασκεδαστικό και όταν καταφέρει κάποιος να ελέγξει τον Ninja μέσα του και φτάσει στο τέρμα του παιχνιδιού θα λάβει την ηθική ικανοποίηση ενός επικού παιχνιδιού.




Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Ο θάνατος του...Desktop PC


Σάββατο πρωί σήμερα και αποφάσισα να χαζέψω βιντεάκια στο youtube. Έτσι λοιπόν έπεσε...το ποντίκι μου πάνω σε ένα βίντεο με τίτλο "The Death of Destkop PC" στο οποίο - όπως προδιαθέτει και ο τίτλος του - αναφέρει πως τα Desktops έχουν πεθάνει και την σειρά τους έχουν πάρει τα tablets και τα laptops. Παρακάτω υπάρχει το σχετικό βίντεο:


Για να τα πάρουμε όμως με τη σειρά. "Καταρρίπτουν" λέει το επιχείρημα πως τα Desktops έχουν μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο γιατί υπάρχει ένα USB stick με αποθηκευτική ικανότητα 1TerraByte. Οκ, υπάρχει αυτή η τεχνολογία. Όμως πόσος κόσμος θα μπορούσε να διαθέσει 900$ για να πάρει μία τέτοια συσκευή όταν ο δίσκος του 1 TerraByte κοστίζει περίπου 60$. Τα 900$ μόνο για φορητό αποθηκευτικό μέσω είναι απαγορευτικά για τον απλό χρήστη. Εγώ πάντως δεν γνωρίζω κανέναν που να έχει 9 κατοστάρικα για να αγοράσει 1 TerraByte.

Το επόμενο επιχείρημα τους είναι το cloud storage. Ναι, φυσικά υπάρχει αυτή η υπηρεσία και μάλιστα σου δίνουν κάμποσα GB για να κάνεις τη δουλειά σου και ομολογώ πως είναι αρκετά βολική αυτή η υπηρεσία. Όμως αμφιβάλω αν μπορεί να αντικαταστήσει τον δικό σου αποθηκευτικό μέσω. Ένα από τα αρνητικά του cloud storage είναι η άκρως απαραίτητη πρόσβαση στο Internet. Χωρίς αυτήν η υπηρεσία προφανώς δεν υπάρχει. Άρα, αν για οποιονδήποτε λόγο έχεις ξεμείνει από Internet αποχαιρέτα τα δεδομένα σου μέχρι να αποκτήσεις ξανά πρόσβαση. Ένα άλλο αρνητικό του cloud storage είναι το τι είδους δεδομένα μπορείς να αποθηκεύσεις. Αν για παράδειγμα έχεις ripped ένα mp3 τότε η υπηρεσία για παράδειγμα του Dropbox θα σου το διαγράψει. Ακόμα φυσικά και αν έχεις αγορασμένο το CD και θέλεις απλά να έχεις backup του αγαπημένου σου τραγουδιού. Το άλλο πρόβλημα είναι η ταχύτητα. Ωραίο το cloud αλλά αν η ταχύτητα του internet δεν εξισωθεί ποτέ με την ταχύτητα και τα πρωτόκολλα των διαύλων επικοινωνίας ενός Η/Υ τότε δεν θεωρώ πως το cloud μπορεί να αντικαταστήσει τον Hard Drive σου.

Στο επόμενο σημείο λοιπόν των τρομερών επιχειρημάτων τους έχουμε τα smartphones. Ναι, φυσικά μπορείς να χρησιμοποιήσεις το smartphone σου στο σταθμό του τρένου και να μπεις στο facebook ή να διαβάσεις τα email σου. Όμως πραγματικά ο σκοπός τον smartphones είναι αυτός. Να μπορείς να κάνεις βασικές λειτουργίες On The Go. Δεν είναι εύκολο να πάρεις το smartphone σου και να γράψεις ολόκληρο βιβλίο. Και δεν είναι εύκολο γιατί δεν έχει φτιαχτεί για αυτόν το σκοπό.

Φυσικά η τεχνολογία των tablets μπορεί ίσως να βοηθήσει κάποιον επαγγελματία σε συγκεκριμένα πράγματα. Όπως για παράδειγμα δείχνει το video έναν φωτογράφο που βλέπει στο φτερό τις φωτογραφίες που τραβάει. Φυσικά η τεχνολογία των tablets θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιες τέτοιες μικροδουλειές όμως αυτό δεν σημαίνει πως τα destkops δεν έχουν το ρόλο τους αφού ένας επαγγελματίας ίσως χρησιμοποιήσει το τάμπλετ του για να τραβήξει φωτογραφία όμως για το retouch θα καθίσει αναπαυτικά στο γρηγορότερο και πιο αξιόπιστο PC του.

Στη συνέχεια μας προτείνουν το Microsoft Surface 2 που είναι γρηγορότερο από τα άλλα tablet. Εντάξει...όμως και πάλι κοστίζει πολλά και δεν μπορεί να δώσει την άνεση και την επεξεργαστική ισχύ ενός Desktop.

Έτσι έφτασαν στο τελικό συμπέρασμα πως δεν χρειάζεσαι πλέον Desktop PC. Φυσικά ξέχασαν να μιλήσουν για τους κολλημένους PC Gamers που φτιάχνουν το PC τους κομμάτι κομμάτι για να μπορούν να απολαύσουν την αιχμή της τεχνολογίας γραφικών. Ξέχασαν να αναφέρουν την δυνατότητα να επιδιορθώσεις εύκολα το PC σου μόνος σου χωρίς να πρέπει να αγοράσεις μια συγκεκριμένη motherboard από την συγκεκριμένη εταιρία που μπορεί να σου κοστίσει όσο και το tablet ή το laptop που αγόρασες. Ξέχασαν να αναφέρουν όλους αυτούς που θέλουν ταχύτατα μηχανήματα για επεξεργασία video και 3D rendering. Ξέχασαν να αναφέρουν την δυνατότητα να συνθέσεις ένα desktop που να κάνει τα πάντα. Τα Desktops δεν έχουν πεθάνει ακόμα και πιστεύω πως έχουν ακόμα ζωή. Ας μην βγάζουμε συμπεράσματα με τις μόδες των τελευταίων ετών που ήρθαν και θα φύγουν ξανά...

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Windows 10 με νέα...παλιά τεχνολογία


Ακόμα καλά καλά δεν είδαμε τα Windows 8 η μεγάλη Microsoft αποφάσισε να μας τρελάνει όλους παρακάμπτοντας το νούμερο 9 και ανακοινώνοντας τα Windows 10.

Η "τελετή" της ανακοίνωσης έγινε μπροστά σε μόλις 50 δημοσιογράφους κρατώντας έτσι χαμηλό προφίλ (μάλλον έχει καταλάβει και η ίδια πως η τόσο συχνή ανανέωση του προϊόντος της δεν θα έχει τόσο θετικά σχόλια). Από αύριο όποιος έχει όρεξη για πειραματισμούς μπορεί να κατεβάσει την δοκιμαστική έκδοση των Windows 10 και να συνεισφέρει στην βελτίωση τους. Ας δούμε όμως μερικά από τα τεχνολογικά θαύματα των νέων Windows.

Μια μεγάλη καινοτομία των Windows που δεν έχει δει ο κόσμος ποτέ είναι τα πολλαπλά dekstops (ειρωνικά το λέω αφού το Linux έχει πολλαπλά desktops τουλάχιστον από το 2003 και μετά). Έτσι οι χρήστες των Windows πλέον μπορούν να μοιράσουν τις εφαρμογές τους σε διαφορετικά desktops και να κάνουν την δουλειά τους ευκολότερη.

Το άλλο νέο feature των Windows 10 είναι η ταυτόχρονη χρήση του start menu σε συνδυασμό με τα tiles που με το ζόρι προσπάθησε να επιβάλει στους χρήστες με τα Windows 8. Προφανώς η Microsoft ακόμα δεν ξέρει αν θέλει ένα λειτουργικό για desktops ή για tablets. Έτσι προσπαθεί να καλύψει και τους δύο.

Με την ίδια λογική νομίζω έχτισαν και το app store αφού μπορεί να δουλέψει χωρίς να είναι αναγκαστικά full screen.

H Microsoft φαίνεται ακόμα μπερδεμένη και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Ανάμεσα σε Android και IOS λειτουργικά δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν το μέλλον είναι τα tablets ή τα Home PCs.