Κυριακή, 27 Ιουλίου 2014

Εν αρχή ην...το SpaceFox


Πριν περίπου 2 μήνες είχα ξεκινήσει να φτιάχνω ένα μικρό παιχνιδάκι σε C με την βοήθεια των βιβλιοθηκών SDL. Δεν ήταν κάποιο μεγάλο project (άλλωστε με ένα άτομο στην ομάδα και ελάχιστο χρόνο δεν μπορείς να φτιάξεις κάτι μεγάλο) αλλά μια προσπάθεια να αρχίσω πάλι να ασχολούμαι περισσότερο με τον προγραμματισμό.

Έτσι λοιπόν πριν μια εβδομάδα περίπου....σχεδόν...το τελείωσα. Φυσικά λέω σχεδόν γιατί θα μπορούσα πολλά να του προσθέσω ώστε να γίνει καλύτερο. Δεν το κάνω προς το παρόν γιατί θέλω να ασχοληθώ με κάτι άλλο.

Μαζί με το μικρό μου αυτό project σκέφτηκα να κάνω και χρήση των υπηρεσιών που προσφέρει το github. Οπότε ο μέχρι τώρα κώδικας του παιχνιδιού βρίσκεται εδώ.

Παρακάτω έχω και ένα μικρό video με λίγο gameplay από το παιχνιδάκι:

Σάββατο, 26 Ιουλίου 2014

Oculus Rift: Πραγματική...εικονική πραγματικότητα


Η εικονική πραγματικότητα ήταν για χρόνια ένα από τα "επιτεύγματα" της τεχνολογίας των μυθιστορημάτων επιστημονικής φαντασίας. Η πιο παλιά αναφορά που μπορώ να θυμηθώ σε οτιδήποτε έχει σχέση με την εικονική πραγματικότητα είναι από το "Νευρομάντης" (Neuromancer, 1984) του W. Gibson. Στο βιβλίο αυτό οι ήρωες μπορούν να συνδεθούν σε έναν διασυνδεδεμένο εικονικό κόσμο  και να αλληλεπιδρούν με το περιβάλλον. Η ιδέα ήταν τόσο ελκυστική που σιγά σιγά άρχισαν επιστήμονες της πληροφορικής να πειραματίζονται με αυτή.

Η μόδα για έναν εικονικό κόσμο που θα μπορούσες να ζεις και να αλληλεπιδράς, με την βοήθεια φυσικά διαφόρων μηχανικών και ηλεκτρονικών συσκευών, έφτασε στο pick της κάπου στα μέσα των '90, την περίοδο δηλαδή που τα video games έκαναν το μεγάλο βήμα στον 3D κόσμο. Η πρώτη προσπάθεια που οι περισσότεροι θα θυμούνται είναι φυσικά το Virtual Boy της Nintendo που τελικά δεν ήταν και τόσο...virtual.

Το Virtual Reality "χάθηκε" για πολλά χρόνια από το λεξιλόγιο της πληροφορικής και δεν ασχολήθηκε ξανά κανείς....μέχρι πριν από δύο περίπου χρόνια με το Oculus Rift.

Το Oculus Rift είναι μια συσκευή που ο χρήστης φοράει μπροστά από τα μάτια του και μπορεί να ζήσει σε πρώτο πρόσωπο της εικονικές εμπειρίες ενός χαρακτήρα από video game, την επίσκεψη του σε ένα μουσείο ή οτιδήποτε θελήσει.

Η φυσική λοιπόν συνέχεια του είναι η χρήση του με κάποιο holodeck, όπως ακριβώς δηλαδή σε σειρές και ταινίες επιστημονικής φαντασίας. Σε έναν αρκετά μεγάλο χώρο που θα παρακολουθείτε από κάμερες, με μοναδικό σκοπό να μπορεί να εντοπίζει τις κινήσεις κάποιου που φοράει το Oculus Rift ώστε ο υπολογιστής να επεξεργάζεται και να απεικονίζει τον χώρο που θα κινηθεί ο χρήστης, μπορεί κάποιος να εξομοιώσει έναν περίπατο στους δρόμους της Νέας Υόρκης ή μια ιστορική μάχη.

Και επειδή η άνθρωποι δεν ζουν μόνο μέσα στα όνειρα τα δικά τους αλλά αλληλεπιδρούν με τους άλλους ανθρώπους μπορώ να "προφητεύσω" πως η εικονική πραγματικότητα είναι το επόμενο βήμα της τεχνολογίας επικοινωνιών. Θα ήταν πραγματικά απίστευτο να μπορούμε να δούμε και να αλληλεπιδράσουμε με κάποιον φίλο ή συγγενή μας ενώ αυτός βρίσκεται στην Αμερική και εμείς στην Ελλάδα.

Η εικονική πραγματικότητα, παρά το μικρό διάλειμμα που έκανε για περίπου 20 χρόνια, δείχνει να έχει πολλά να δώσει ακόμα στην διασκέδαση, στη μόρφωση αλλά και στις διαπροσωπικές σχέσεις του σύγχρονου ανθρώπου. Και ελπίζω να μην μας απογοητεύσει όπως έκανε στο παρελθόν.

Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2014

Τα παιδιά του 2014 αντιδρούν στο Game Boy


Είμαι γεννημένος το 1982 και είχα την τύχη να ζήσω σε μεγάλο βαθμό την εξέλιξη των Video Games και της τεχνολογίας γενικότερα. Πρόλαβα τα προϊστορικά Arcades, υπολογιστές που ξεκινούσαν μόνο με δισκέτα εκκίνησης αλλά και την "φορητή" εξέλιξη της τεχνολογίας όπως τα walkman, τα LCD video games και φυσικά το Game Boy. Το πρώτο Game Boy φυσικά.

Το Game Boy ήταν για πολλά παιδιά, συμπεριλαμβανομένου και του γράφοντος, αντικείμενο πόθου. Η πράσινη οθόνη του και τα μικρά τις περισσότερες φορές αριστουργήματα του μας έκαναν να ονειρευόμαστε πως κάποια μέρα θα το αποκτήσουμε. Η μπαταρίες, οι "κασέτες" και όλα τα αξεσουάρ μας φαινόντουσαν απολύτως φυσιολογικά "καλούδια" για την επίτευξη των στόχων μας που δεν ήταν άλλος από τις ατελείωτες ώρες gaming.

Σήμερα τα παιδιά έχουν μια διαφορετική τεχνολογία. Λιγότερο...αρθρωτή  και βαριά σε σχέση με την τεχνολογία του 1989. Εμείς για να παίξουμε μερικές ώρες Game Boy έπρεπε να έχουμε είτε μερικές τετράδες μπαταριών ή κάποιον επιπρόσθετο  μετασχηματιστή. Κάθε παιχνίδι για να το αποκτήσουμε έπρεπε να περιμένουμε να συγκεντρώσουμε ένα ικανοποιητικό ποσό από το χαρτζιλίκι μας ή να ανταλλάξουμε / δανειστούμε για μερικές μέρες κάποιο παιχνίδι από έναν φίλο μας. Τώρα, στο αντίστοιχό Game Boy του 2014, iPad μπορεί κάποιο παιδί να κατεβάσει όποιο από τα δωρεάν παιχνίδια θέλει και σε περίπτωση που δεν έχει αρκετή ενέργεια η μπαταρία του να το βάλει στη πρίζα να φορτίσει.

Πολλές οι διαφορές λοιπόν στα φορητά Video Games και απόδειξη αυτής της δήλωσης είναι και το παρακάτω Video. Για να δούμε λοιπόν πως αντιδρούν τα παιδιά αυτής της γενιάς στο παλαιολιθικό και μονόχρωμο πόθο της παιδικής μας ηλικίας:

Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2014

Περί Ελληνικού DNA...


Σε περίπου 1,5 μήνα θα ξεκινήσει το μουντομπάσκετ. Το δικό μου μουντιάλ. Έγινε γνωστό λοιπόν πως σε αυτό το μουντομπάσκετ ο Γιάννης Αντετοκούμπο θα είναι στην Εθνική Ελλάδος και περιμένω να αρχίσουν οι υστερίες από κάποιους..."Ελληναράδες"

Αυτή η υστερία με το "Ελληνικό DNA" έχει καταντήσει αηδία. Λοιπόν θα σας πω κάτι που ίσως να μην έχει περάσει ποτέ από το μυαλό σας. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΘΑΡΟ DNA. Μετά από 400 χρόνια υπό τον ζυγό των Τούρκων και ακόμα πιστεύουμε σε αγνότητα DNA. Και μάλιστα άνθρωποι με χαρακτηριστικά που παραπέμπουν...σε άλλους λαούς (π.χ. λίγο πιο σκούρο δέρμα, μεγάλα χείλια κλπ) υπερασπίζονται αυτή την ιδέα χωρίς να βλέπουν...τη μούρη τους στο καθρέφτη. Σαν επιχειρήματα φέρνουν φωτογραφίες Ελλήνων που μοιάζουν με αρχαία αγάλματα και επιστημονικές έρευνες οι οποίες λένε πως το "Ελληνικό DNA" έχει παραμείνει ανεπηρέαστο κατά 99,5%. Και φυσικά οι άνθρωποι βλέπουν πάντα αυτό που θέλουν να δουν χωρίς πολλές ερωτήσεις. Ερωτήσεις όπως: Ποιο ήταν το μέτρο σύγκρισης για το DNA; Βρήκαν για παράδειγμα το DNA του Σωκράτη ή του Πλάτωνα και το σύγκριναν με κάποιο ελεγχόμενο group σύγχρονων Ελλήνων;

Άλλα αν το DNA του σύγχρονου Έλληνα είναι κατά 99,5% ίδιο με αυτό του αρχαίου Έλληνα και το DNA των ανθρώπων είναι κατά 40 - 50% ίδιο με το DNA του λάχανου τότε...όλοι οι άνθρωποι είναι σχεδόν κατά το ήμισυ λάχανα ή κατά 98% χιμπατζήδες. Η αποκωδικοποίηση του DNA μας δίνει μια πηγή ακόμα πληροφορίας ώστε να καταλάβουμε από που προερχόμαστε. Τίποτα περισσότερο τίποτα λιγότερο. Δεν βλέπω λάχανα και χιμπατζήδες στους δρόμους να κυκλοφορούν (αν και κάποιοι θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν έτσι εξ'αιτίας της συμπεριφοράς τους) αλλά ανθρώπους προσπαθούν να ζήσουν τις ζωές τους. Φυσικά στα μάτια του "Ελληνάρα" η τρομερή αποκάλυψη πως το DNA του είναι ίδιο με των αρχαίων Ελλήνων του δίνει το δικαίωμα να φουσκώνει μπροστά στους άλλους λαούς και να τους λέει με περηφάνια πως όταν οι προγονοί του ανακάλυπταν τα μαθηματικά και την γραφή αυτοί ήταν χιμπατζήδες και έτρωγαν μπανάνες. Αγνοεί είτε ακούσια ή εκούσια τις μελέτες που λένε πως το 99% του DNA είναι κοινό σε όλους τους ανθρώπους.

Αλλά ακόμα και αν είναι όπως τα λέει ο Ελληνάρας και πράγματι είμαστε ίδιοι με τους προγόνους μας θα ήθελα να μάθω τι αξιοθαύμαστο έχει κάνει ο σύγχρονος Έλληνας για να τιμήσει τους προγόνους του. Για να δούμε λίγο συνοπτικά τι λέει η ιστορία. Απελευθερώθηκε από τους Τούρκους. Άξια πράξη, χαρακτηριστικό των μυθικών αρχαίων Ελλήνων. Μαχητές που δεν τα παρατάνε ποτέ. Ωραία...και μετά...Βαυαρός βασιλιάς για να κυβερνήσει την Ελλάδα μετά αντιστεκόμαστε στους Ιταλούς, τους κερδίζουμε και...δεχόμαστε τους Γερμανούς στη χώρα μας κάνοντας τους τεμενάδες.
Μετά έχουμε την "βοήθεια" των Άγγλων, Αμερικανών και τώρα των Γερμανών. Που φυσικά δεν ζητάν τίποτα σαν αντάλλαγμα από εμάς. Όλοι αυτοί σπευδουν πάντα να βοηθήσουν την Ελλάδα γιατί είναι η...Ελλάδα.

Για μένα λοιπόν αν κάποιος γεννηθεί στην Ελλάδα, ζήσει εδώ, μεγαλώσει στην Ελληνική πραγματικότητα και νιώθει Έλληνας τότε ΕΙΝΑΙ Έλληνας. Αν δηλαδή έμπαινα σε μια ανώριμη διαδικασία να "μετρήσω" την Ελληνικότητα κάποιου θα έλαγα πως ο Ατεντοκούμπο είναι περισσότερο Έλληνας από την....Καλομοίρα για παράδειγμα. Γεννήθηκε εδώ, μεγάλωσε εδώ και μιλάει καλύτερα Ελληνικά από την Καλομοίρα. Άρα γιατί να μην παίξει στην Εθνική Ελλάδος. Το παλικάρι αυτό σήκωσε την Ελληνική σημαία στα draft του NBA και χαιρόταν γι αυτό. Ποιος Μιχαλολιάκος, Κασιδιάρης ή Παναγιώταρος θα του αρνηθούν να ενταχθεί στην Εθνική Ελλάδος που στο τέλος τέλος έχει δεχθεί και λιγότερο Έλληνες (Τσακαλίδης).

Το πρόβλημα με την ιδεολογία του "αγνού DNA"  είναι πως κανείς από αυτούς που την υποστηρίζουν δεν έχει την στοιχειώδη ανθρώπινη ικανότητα να βάζει τον εαυτό του στη θέση του άλλου. Αν για παράδειγμα ένας μελανοχίτωνας εθνικιστής ήταν στη θέση του Ατεντοκούμπο ποια θα ήταν η αντίδρασή του. Φυσικά θα απαντήσει εύκολα πως αυτός δεν είναι "μαύρος" και ανήκει στην ινδοευρωπαϊκή φυλή.

Για να δούμε όμως ποια φυλή θα μπορούσε να θεωρηθεί ανώτερη. Αυτή τη στιγμή η μεγαλύτερη δύναμη στο κόσμο (σε σχέση με την οικονομία) είναι οκ Κινέζοι. Η "κίτρινη φυλή". Οι καλύτεροι αθλητές στο κόσμο είναι συνήθως μαύροι...η μαύρη φυλή. Και όλοι εμείς της ινδοευρωπαϊκής φυλής δοξάζουμε αθλητές όπως τον Τζέημς, τον Τζόρταν, τον Μορίς Γκριν και έχουμε σπίτι μας φλιτζανάκια, ηλεκτρικές συσκευές και πλαστικά από την Κίνα. Για μάντεψε τώρα ανόητε λευκέ ποιος κάνει κουμάντο σε αυτόν τον πλανήτη.

Τρίτη, 15 Ιουλίου 2014

Αγαπημένα κανάλια στο YouTube


Το YouTube υπάρχει στη ζωή μας εδώ και αρκετά χρόνια και σε πολλές περιπτώσεις έχει αντικαταστήσει το πρόγραμμα της τηλεόρασης. Ιδίως από τότε που το YouTube αποφάσισε να πληρώνει μέσω των διαφημίσεων τους παραγωγούς των video. Μάλιστα τα λεφτά μπορεί να είναι τόσο καλά που κάποιος να ζει μόνο από αυτό...Βέβαια αυτό ισχύει για τα ξένα κανάλια του YouTube αφού μαζεύουν και τα περισσότερα views.

Καθ'όλη την διάρκεια που είμαι εγγεγραμμένος στο YouTube έχω κάνει subscribe και unsubscribe σε πολλά κανάλια. Σε αυτό το post θα αναφέρω τα αγαπημένα μου κανάλια που εξακολουθώ μέχρι σήμερα να είμαι εγγεγραμμένος και να τα παρακολουθώ...

Κανάλια για Retro Video Games

1. Did You Know Gaming

Λατρεύω τα Video Games αφού αποτελούν κομμάτι της παιδικής μου ηλικίας. Κυρίως όμως λατρεύω τα παλιά Video Games καθώς και τις διάφορες ιστορίες που τα συνοδεύουν. Μύθοι κατά την ανάπτυξη του παιχνιδιού, πραγματικά γεγονότα, easter eggs κ.λπ. Ένα από τα κανάλια που σου προσφέρουν αυτές τις πληροφορίες σε τακτά χρονικά διαστήματα είναι το Did You Know Gaming

2. The Game Theorist

Εκτός των Video Games μου αρέσει η επιστήμη. Ένα από τα κανάλια που προσεγγίζουν τα Video Games με μια πιο...επιστημονική ματιά είναι το The Game Theorist. Όποιος ενδιαφέρεται για το πόσο πιο γρήγορος είναι ο Sonic από τον Mario, αν τα άλματα του Enzio μπορούν να πραγματοποιηθούν ή αν τεχνολογία που βλέπουμε μέσα στα παιχνίδια μπορεί να είναι αληθινή και όλα αυτά με επιστημονική σκοπιά τότε το κανάλι αυτό θα μπει σίγουρα στην λίστα με τα subscribes.

3. Game Sack 

Το Game Sack είναι ένα κανάλι που δύο μαντράχαλοι με μεγάλη αγάπη στα video games ξεθάβουν διάφορα διαμάντια. Μια από τις πιο άρτιες εκπομπές από άποψη δομής. Κάθε επεισόδιο διαρκεί 20 - 25 λεπτά περίπου και έχει δομή πραγματικής εκπομπής...χωρίς τις εμβόλιμες διαφημίσεις.

4. Happy Console Gamer

Ο Happy Console Gamer είναι ένας Καναδός που πρόσφατα έφτασε τα 40 χρόνια ζωής. Είναι Gamer, του αρέσουν τα Anime, τα Manga και φυσικά είναι συλλέκτης. Κάθε επεισόδιο που παρουσιάζει κάποιο παιχνίδι ή κάποια σειρά παιχνιδιών μας ταξιδεύει με τις αναμνήσεις του και μαζί με αυτόν θυμόμαστε κι εμείς.

5. Ektelion

Ο Ektelion είναι ένας Έλληνας Amigas που με το χιούμορ του μας ταξιδεύει σε άλλες εποχές. Τα Reviews του είναι από τα καλύτερα και πιο προσεγμένα για τα μικρά Ελληνικά πρότυπα του YouTube. Αν και δεν βγάζει reviews σε μεγάλη συχνότητα κάθε επεισόδιο που ανεβάζει είναι απολαυστικότατο...

Κανάλια με επιστημονικό ενδιαφέρον

1. Vsauce

Δεν υπάρχουν λόγια για ένα από τα καλύτερα επιστημονικά κανάλια του YouTube. Ο παρουσιαστής είναι ταχύτατος, διαβασμένος και δεν σε αφήνει να βαρεθείς. Διάφορα θέματα περνάν από το μικροσκόπιο του συχνά ορμώμενος από κάποιο βιβλίο που έχει διαβάσει...

Κανάλια Πληροφορικής και Τεχνολογίας

1. GeekBuzz - Nixie Pixel

Το GeekBuzz και το Nixie Pixel είναι το κανάλι της Nicole, γνωστή στην κοινότητα του YouTube και του Internet ως Nixie Pixel. Στο πρώτο ασχολείται με διάφορα θέματα πληροφορικής. Το μεγάλο όμως ενδιαφέρον, τουλάχιστον σε μένα, είναι το κανάλι Nixie Pixel. Σε αυτό ρίχνει το βάρος της στο Linux και σε ανοιχτού λογισμικού προϊόντα. Είναι ιδιαιτέρα ενδιαφέρον μια όμορφη κοπέλα να σου μιλάει για το αγαπημένο σου λειτουργικό...Must Watch

2. Computerphile

Σας ενδιαφέρει η πληροφορική. Τότε κάντε subscribe σε ένα από τα παλιότερα κανάλια στο YouTube και ετοιμαστείτε να δεχτείτε έναν καταιγισμό από γνώσεις σε θέματα πληροφορικής. Αλγόριθμοι, Hardware, ασφάλεια υπολογιστών, δίκτυα...τα πάντα.

3. Ben Heck Show

Σας αρέσουν τα μαστορέματα με την τεχνολογία. Το κατάλληλο κανάλι είναι αυτό. Ο Ben είναι έτοιμος κάθε βδομάδα να φτιάξει από ένα XBOX που θα φορτώνει μόνο του παιχνίδια στο CD Tray με αυτοσχέδιο μηχανισμό μέχρι μηχανές για Pinball...Φυσικά η διαφήμισή πέφτει σύννεφο αλλά...είναι αδιάφοροι για εμάς που μένουμε Ελλάδα...

Κανάλια για Γέλιο

1. Comedy Lab

Σας αρέσαν τα "Σκερτσάκια"; ΟΧΙ! Ε, δεν πειράζει γιατί το Comedy Lab δεν έχει σχέση με τα σκερτσάκια. Ταλαντούχοι stand up comedians όπως ο Σίλας Σεραφείμ, η Χρύσα Κατσαρίνη αλλά και αρκετοί νέοι όπως ο γνωστότατος σε μικρότερες ηλικίες Mikeus.

Κυριακή, 13 Ιουλίου 2014

Ο King James επιστρέφει σπίτι


Δύο είναι οι αθλητικές ειδήσεις σήμερα που κατακλύζουν το Internet. Φυσικά η πρώτη είναι ο τελικός του Mundial μεταξύ Γερμανίας και Αργεντινής (Go Argentina, Go) και η δεύτερη είναι η επιστροφή του Lebron James στο Clevelant.

 Τα 7 πρώτα χρόνια ο James τα πέρασε στο Clevelant και του δόθηκε η ευκαιρία να δείξει το αδιαμφισβήτητο ταλέντο του. Προσπάθησε να κερδίσει πρωτάθλημα NBA με τους Cavaliers όμως τελικά για να στεφθεί πρωταθλητής έπρεπε να μετακομίσει στο Miami. Εδώ κάπου θα αρχίσω να τον συγκρίνω με τον M. Jordan αν και δεν μου αρέσει να κάνω τέτοιου είδους συγκρίσεις.

Ο Jordan λοιπόν έγινε μεγάλος μύθος γιατί 1) έμεινε στην ίδια ομάδα για όλα τα χρόνια που έπαιξε μπάσκετ (εκτός από τα τελευταία που έπαιξε στην ομάδα που είχε αγοράσει ο ίδιος) 2) γιατί αφού κέρδισε το πρώτο του πρωτάθλημα...δεν πέρασε χρονιά που να μην στεφθεί πρωταθλητής (εκτός φυσικά από τα τελευταία χρόνια και όταν γύρισε στη μέση της περιόδου για να βοηθήσει τους Bulls παρά το γεγονός ότι ήταν απροετοίμαστος). Ο Jordan λοιπόν (όπως και ο Magic και ο Bird) αγαπήθηκαν από τους φιλάθλους της ομάδας που δόξασαν.

Ο Lebron διψασμένος να γίνει πρωταθλητής παράτησε μια ομάδα που οι φίλαθλοι της τον είχαν κάνει θεό για να πάει σε μια ομάδα που θα είχε περισσότερες ευκαιρίες για πρωταθλήματα. Και φυσικά τα κατάφερε και στέφθηκε δύο φορές πρωταθλητής NBA. Όμως αντί να μείνει στην ίδια ομάδα και να διεκδικήσει περισσότερα πρωταθλήματα αποφασίζει να γυρίσει πίσω στο Clevelant. Γιατί Lebron;

Δεν έχω δει ακόμα την αντίδραση των φιλάθλων του Clevelant αλλά σίγουρα θα έχει ενδιαφέρον. Όταν πριν 4 χρόνια ο James έφυγε από το Clevelant οι φίλαθλοι έκαιγαν τις εμφανίσεις του James Και τον αποκαλούσαν προδότη.

Τέλος πάντων μακάρι να πάει καλά στην επιστροφή του στο Clevelant και να τους χαρίσει και ένα πρωτάθλημα NBA κάτι που δεν κατάφερε να κάνει στα 7 πρώτα του χρόνια.

Πέμπτη, 10 Ιουλίου 2014

Νίκολα Τέσλα: Ένας πραγματικός επιστήμονας


Αν με ρωτούσε κάποιος ποιόν επιστήμονα θαυμάζω περισσότερο σίγουρα η απάντηση θα ήταν αστραπιαία. Νίκολα Τέσλα. Σαν σήμερα λοιπόν, το 1856 στην σημερινή Κροατία, γεννήθηκε ο Νίκολα Τέσλα.

Ο Νίκολα Τέσλα ήταν μια αμφιλεγόμενη επιστημονική φυσιογνωμία. Η καρικατούρα του τρελού επιστήμονα που κάνει τα περίεργα πειράματα του στο σκοτεινό του εργαστήριο την έχουν εμπνευστεί οι διάφοροι συγγραφείς από τον Τέσλα. Κάπως έτσι κι αυτός έκανε τα "περίεργα" τότε πειράματα του στο σκοτεινό του εργαστήριο που κάθε βράδυ γέμιζε με φως από αστραπές, δημιουργήματα των μηχανών που επινοούσε.

Η γνωστότερη "συνδρομή" του στην ανθρώπινη ιστορία είναι το εναλλασσόμενο ρεύμα. Το ρεύμα λοιπόν που έχουμε στα σπίτια μας και δίνει ενέργεια σε υπολογιστές, τηλεοράσεις, φούρνους και πολλές άλλες συσκευές γεννήθηκε στο μυαλό του και πολέμησε πραγματικά ("ο πόλεμος των ρευμάτων") για να καταρρίψει το status quo της εποχής που ήταν το συνεχές ρεύμα του Edison.

Η πρώτη ακτινογραφία (Τεσλόγραμμα) αποδίδεται σε εκείνον όπως πλέον και ο τηλέγραφος. Ο Μαρκόνι που διδαχτήκαμε στο σχολείο βασίστηκε σε πατέντες του Τέσλα για να κάνει τον τηλέγραφο να λειτουργήσει, την περίοδο μάλιστα που ο Τέσλα προσπαθούσε να δώσει αέναο και ελεύθερο ηλεκτρικό ρεύμα σε όλους μας.

Παρά όμως το μεγάλο εφευρετικό του ταλέντο δεν κατάφερε να τιθασεύσει την καπιταλιστική κοινωνία της Αμερικής και βρέθηκε απένταρος (με μια πενιχρή σύνταξη από την Κροατία) να ταΐζει τα αγαπημένα του περιστέρια.

Στους κύκλους των συνομοσιολόγων είναι γνωστός για τα οράματα που είχε, για τους ήχους που άκουσε να έρχονται από τον Άρη σε κάποιο από τα πειράματα του, για την ακτίνα θανάτου και για την...καχύποπτη συμπεριφορά του FBI απέναντι στον Τέσλα.

Ολοκληρωτικά αφιερωμένος στην επιστήμη του δεν παντρεύτηκε ποτέ και δεν άφησε απογόνους.. Ο ίδιος είχε πει :

"Δεν υπάρχει μεγαλύτερη συγκίνηση που μπορεί να διαπεράσει την καρδιά ενός ανθρώπου από αυτή του εφευρέτη που βλέπει το δημιούργημα του μυαλού του να γίνεται πραγματικότητα...Τέτοια συναισθήματα σε κάνουν να ξεχνάς φαγητό, ύπνο, φίλους, αγάπη τα πάντα"

Έτσι λοιπόν ξέχασε κι εκείνος τα πάντα. Πέθανε στα 87 του χρόνια στο δωμάτιο 313 του ξενοδοχείου που έμενα τα τελευταία χρόνια της ζωής.



Δευτέρα, 7 Ιουλίου 2014

Καρφώματα!!!


Σαν παιδί μεγάλωσα με την τηλεόραση να μου διδάσκει ένα σωρό πράγματα. Ήταν το internet της  της δικιάς μου γενιάς. Επηρεασμένος από τις πάμπολλες Αμερικάνικες σειρές, στις οποίες το μπάσκετ ήταν το κατεξοχήν άθλημα της επιλογής των περισσότερων ηρώων, αγάπησα το μπάσκετ...όμως σε μια περιοχή όπως την Καλλιθέα όπου οι περισσότεροι από τους συμμαθητές μου προτιμούσαν το ποδόσφαιρο.

Όταν μετακόμισα στο Λαύριο όλος ο κόσμος έπαιζε μπάσκετ. Χαρακτηριστικά θυμάμαι ένα απόγευμα που εγώ και οι φίλοι μου προσπαθούσαμε να βρούμε ένα άδειο γήπεδο για να παίξουμε. Στο Λαύριο λοιπόν το μπάσκετ έγινε ακόμα περισσότερο σημαντικό για μένα αφού οι κόντρες και ο ανταγωνισμός ήταν μεγάλος. Η ομάδα μπάσκετ του Λαυρίου αυτή τη στιγμή έχει αναρριχηθεί στην Α2.

Εκείνη την περίοδο άρχισα να αγαπώ και τα μαθηματικά. Σε συνδυασμό με το μπάσκετ ήταν ό,τι καλύτερο μπορούσε να ζητήσει το προϊστορικό παιδικό μυαλό μου. Κάθε Τρίτη αγόραζα το "Τρίποντο" και μελετούσα με τις ώρες τις καρτέλες των στατιστικών. Σιγά σιγά κατάλαβα πως στο μπάσκετ μπορείς να βγάλεις στατιστικά από το οτιδήποτε. Πόσα σουτ κάνεις σε κάθε αγώνα, πόσα βάζεις, πόσα λεπτά παίζεις, τι ύψος έχεις, πόσο ψηλά πηδάς, τη γωνία πρέπει να κάνει η μπάλα όταν χτυπήσει το ταμπλό για να μπει στο καλάθι. Μπορώ να συνεχίσω για ώρες να γράφω τα μετρήσιμα ποσά της μπασκετικής στατιστικής.

Κάτι όμως που δεν είχα σκεφτεί ποτέ ήταν το πόσο συχνά ένας παίχτης καρφώνει την μπάλα στο καλάθι. Αυτή η κίνηση που ξεσηκώνει το πλήθος και καταγράφεται στις 10 καλύτερες φάσης κάθε βδομάδας. Σίγουρα δεν σου προσφέρει περισσότερους πόντους από ένα απλό jump shoot αλλά έχει τέτοια δύναμη που σου αποτυπώνεται στο μυαλό για μήνες.

Πριν αρχίσω να ασχολούμαι και να μαθαίνω περισσότερο για το μπάσκετ πίστευα πως ο M. Jordan κάνει μόνο καρφώματα. Επηρεασμένος από το μύθος του με τους διαγωνισμούς καρφωμάτων και τις εντυπωσιακές φάσεις είχα την εντύπωση πως αυτός ήταν ο λόγος που τον θεωρούσαν όλοι καλύτερο παίχτη. Όταν όμως ξεκίνησε να παίζει ξανά μπάσκετ με τους Bulls και άρχισα κι εγώ να παρακολουθώ περισσότερο μπάσκετ είδα πως μπορούσε να τελειώσει ένας ολόκληρος αγώνας χωρίς να κάνει ούτε ένα κάρφωμα.

Το κανάλι στο youtube Pro Shooting System έχει αναρτήσει ένα ενδιαφέρον βίντεο σχετικά με την συχνότητα των καρφωμάτων. Έτσι λοιπόν στο NBA μόνο το 4,5% των προσπαθειών καταλήγουν σε  καρφώματα. Είναι μικρό σίγουρα αφού όλοι λιγότερο ή περισσότερο θυμόμαστε κάποιο απίστευτο κάρφωμα παρά ένα δύσκολο shoot. Θα ήθελα βέβαια να μπορούσαμε να μετρήσουμε αυτό το στατιστικό και σε άλλες εποχές...για παράδειγμα πριν την εποχή που το NBA είχε απαγορεύσει τα καρφώματα (η αντίστοιχη ποταπαγόρευση του μπάσκετ) και να το συσχετίσουμε με την πρώτη σεζόν που "ελευθέρωσε" την αμαρτωλή αυτή πράξη. Δυστυχώς όμως το δείγμα έχει παρθεί από το 2000 και μετά οπότε τα όνειρα μου για μπασκετική μελέτη δεν θα γίνουν πραγματικότητα

Φυσικά είναι αναμενόμενο στη θέση του point guard (που συνήθως καταλαμβάνουν παίχτες με μικρότερο ύψος) το ποσοστό καρφωμάτων είναι ακόμα μικρότερο. Οι περισσότεροι point guard εξ'αιτίας του περιορισμού τους στο ύψος προτιμούν τα μακρινά shoot ή τα εντυπωσιακά lay-up. Ελάχιστοι point guard μπορούν να καρφώσουν με άνεση και αφού είναι κάτι που δεν μπορούν να το κάνουν εύκολα δεν το διακινδυνεύουν.

Στις πιο "ψηλές" θέσεις (shooting guard, small forward) τα ποσοστά ανεβαίνουν μεν αλλά όχι σε εντυπωσιακό βαθμό. Ο Kobe Bryant (παίχτης που έχει μιμηθεί το στυλ παιχνιδιού του Jordan στον υπερθετικό βαθμό) κάνει λιγότερα από 4 καρφώματα σε κάθε 100 προσπάθειες. Και μιλάμε για έναν παίχτη που οι αθλητικές του ικανότητες είναι πολύ πάνω από το μέσο όρο.

Σχεδόν διπλάσιο ποσοστό έχει ο κατά πολύ δυνατότερος από τον Kobe Bryant, LeBron James. Σχεδόν 8 καρφώματα κάθε 100 προσπάθειες. Ακόμα και ο Vince Carter (νικητής διαγωνισμού καρφωμάτων, εντυπωσιακός στα καρφώματα του ακόμα και in-game και ένας από τους καλούς σκόρερ) έχει ποσοστό καρφωμάτων 4,9%.

Όμως το ύψος δεν παίζει μεγάλο ρόλο αφού ο Tim Duncan, o Power Forward των San Antonio Spurs τέσσερις φορές πρωταθλητής NBA και με ύψος κοντά στο 2,13cm  καρφώνει με ποσοστό 5,5% στη καριέρα του. Ο "δικός μας" (Ευρωπαίος γαρ) Dirk Novitzki με ύψος 2,13 κάρφωνε πέρσι με συχνότητα 1 κάρφωμα κάθε 8 παιχνίδια.

Τα ποσοστά των καρφωμάτων μεγαλώνουν όταν ο παίχτης δεν έχει μεγάλη ποικιλία στα τελειώματα του και όταν δεν μπορεί να κάνει shoot από μέση απόσταση. Έτσι σε αυτή τη κατηγορία έχουμε τον μοναδικό Shaq O'Neil με 21% στα καρφώματα.

Το τελικό συμπέρασμα και συμβουλή ίσως προς τους νεότερους είναι απλή. Ξεχάστε το κάρφωμα. Μάθετε καλή τεχνική στο shoot και τιθασεύστε την μπάλα οδηγώντας την στο καλάθι από μακριά.
Ακόμα και αν κάποιος έχει ύψος και δύναμη καλό είναι να αποκτήσει την τεχνική του καλού shoot (αλλά και του ball control) αφού πλέον το μπάσκετ δεν έχει κλασσικούς center σαν τον Shaq αλλά παίχτες με ύψος και δύναμη center που συμπεριφέρονται σαν Small Forward.

Ακολουθεί η ανάλυση από το Pro Shooting System:

Σάββατο, 5 Ιουλίου 2014

Θεωρίες παιγνίων, αυτοματισμοί και deep face...


Το κανάλι Game Theory εδώ και μερικά χρόνια ασχολείται με την επιστήμη πίσω από τα Video Games. Πόσο πιο γρήγορος είναι ο Sonic από τον Mario, θα μπορούσε ο Enzio του Assassins Creed να κάνει τα άλματα στην πραγματική ζωή, θα μπορούσε η Shamus Aran της σειράς Metroid να γίνει μια μικρή μπάλα; Αυτές και πολλές ακόμα ερωτήσεις προσπαθεί να τις απαντήσει ο Matt, ο παρουσιαστής της σειράς Game Theory.

Στο τελευταίο βίντεο του ανέλυσε το κατά πόσο το παιχνίδι Watchdogs μπορεί να είναι πραγματικό. Το παιχνίδι δεν το ξέρω, δεν το έχω παίξει όμως από αυτά που έχω καταλάβει από τον σχετικό χαμό που έγινε τους τελευταίους μήνες στο internet, για ένα μεγάλο μέρος του παιχνιδιού "αναγκάζεσαι" να γίνεις ένα είδος ελιτίστικου χάκερ που έχει την ικανότητα να ελέγχει φανάρια, αυτοκίνητα, να γνωρίζει τα πάντα για το πλήθος γύρω του, να παρακολουθεί τηλεφωνικές συνομιλίες και να κλέβει χρήματα από ATM ( το θαυμάσιο σε αυτό το αρκτικόλεξο είναι πως και στην ελληνική και στην αγγλική γλώσσα είναι  ακριβώς το ίδιο. Αυτόματη ταμειακή μηχανή (ΑΤΜ) στα ελληνικά, automated transaction machine (ATM) στα αγγλικά).

Κάτι συνηθισμένο στις Hacker-ο-ταινίες είναι η διαχείριση των φαναριών στους δρόμους. Ο J. Random Hacker με μερικά πλήκτρα στο laptop του καταφέρνει να αλλάξει το patern των φαναριών σε αυτό που εκείνος επιθυμεί. Ακούγετε επιστημονική φαντασία όμως γίνεται και μάλιστα ο χάκερ Cesar Cerrudo το κατάφερε πρόσφατα. Για αναλυτική περιγραφή της μεθόδου του μπορείτε να δείτε το σχετικό post του εδώ.

Στο Die Hard 4 ο συνεργάτης του John McLane με την μέθοδο κοινωνικής μηχανικής καταφέρνει να κάνει την τηλεφωνήτρια να δώσει την εντολή στο αυτοκίνητο, που οι πρωταγωνιστές θέλουν να κλέψουν, να ξεκινήσει. Επιστημονική φαντασία; Όχι! Τα περισσότερα μοντέρνα αυτοκίνητα λιγότερο ή περισσότερο βασίζονται σε μικροτσίπ και αλγορίθμους. Είτε για να σε βοηθάει στο παρκάρισμα με σχετικούς αισθητήρες ή ακόμα και με κάμερες στη πίσω πλευρά του αυτοκινήτου, είτε για να ακούς την αγαπημένη σου εκπομπή από στο internet ενώ είσαι εν κινήσει. Και το μέλλον είναι ακόμα πιο...αυτοματοποιημένο. Αυτοκίνητα που θα μπορούν να σε πηγαίνουν στον προορισμό σου μόνα τους με την μοναδική ίσως συμβολή σου στην συνολική διαδρομή που θα ακολουθήσει το αυτοκίνητο σου να είναι ο αρχικός προορισμός που θα του ορίσεις.

Η τεμπέλικη συμπεριφορά του ανθρώπου με ανησυχεί σε δύο επίπεδα. Το ένα φυσικά είναι η έλλειψη κάποιον ικανοτήτων που μας έχουν προσφέρει δραστηριότητες όπως η οδήγηση. Αν δεν χρειάζεσαι να οδηγήσεις τότε τα αντανακλαστικά σου και η χωροταξική σου ικανότητα θα εξασθενήσουν. Το άλλο επίπεδο είναι η ελευθερία. Μια ταινία που μπορεί κάποιος να δει για αυτά τα ζητήματα (αυτοματοποίηση εναντίων ελευθερίας επιλογής) είναι το I, Robot. Βασίζεται σε ιδέες του Issac Asimov όπως τους τρεις νόμους της ρομποτικής.

Αυτό όμως που με τρομοκρατεί περισσότερα είναι το project Deep Face. Με μοντέρνους αλγορίθμους τεχνητής νοημοσύνης μπορεί ο υπολογιστής με μεγάλη ακρίβεια να αναγνωρίσει κάποιον από την φωτογραφία του. Ένας αλγόριθμός που αν ο Zuckerberg αποφασίσει να πουλήσει στις μεγάλης δυνάμεις αυτής της περιόδου θα γίνει ο πλουσιότερος άνθρωπος στο κόσμο. Και αυτό γιατί αν συνδυαστεί ο αλγόριθμος αυτός με τις κάμερες που υπάρχουν σχεδόν παντού θα μπορούσε ένας υπολογιστής σε ελάχιστο χρονικό διάστημα να ξέρει που βρίσκεται ο καθένας από μας.

Σίγουρα όλα αυτά μπορεί να τρομοκρατούν. Όμως επιμένω στην άποψη μου. To facebook και το google έχουν τις πληροφορίες που ΕΓΩ επέλεξα να τους δώσω. Δεν θα έδινα ποτέ πληροφορίες σε αυτές τις υπηρεσίες που δεν θα ήθελα να τις ξέρει ο κόσμος. Σχετικά με τους αυτοματισμούς τα πράγματα είναι απλά. Όλα είναι στο χέρι μας. Αν δεν δεχθούμε τις, εκλυστικές κατά τα άλλα, υπηρεσίες ενός ρομποτικού αυτοκινήτου και το προϊόν δεν πουλήσει (γιατί ανεξάρτητα το πόσο καλή ή κακή είναι μια τεχνολογία ο τελικός κριτής είναι η πώληση) τότε δεν θα υπάρξει αυτοματοποιημένο αυτοκίνητο.

Εδώ θα αναφέρω το παράδειγμα της Microsoft πριν από έναν χρόνο περίπου. Θα ανάγκαζε τους κατόχους της νέας της κονσόλας να έχουν συνέχεια ανοιχτή την κάμερα και το μικρόφωνο με την δικαιολογία πως έτσι θα μπορείς να πεις στην κονσόλα σου να ανοίξει και αυτή να ανοίγει. Αφού λοιπόν έφαγε κράξιμο από μεγάλη μερίδα των gamers και φοβήθηκε πως το Xbox One θα πήγαινε άπατο αναγκάστηκε να το πάρει πίσω αυτό το "feature" και να μπορείς να έχεις την κονσόλα σου χωρίς κάμερα και να την ανοίγεις με τον "πατροπαράδοτο" τρόπο.

Όλα λοιπόν είναι στο χέρι μας. Κανένας μεγάλος αδελφός δεν θα μας ελέγχει τη ζωή αν εμείς δεν του δώσουμε το δικαίωμα.

Για περισσότερα ακολουθεί το video του Matt από το Game Theory:

Τετάρτη, 2 Ιουλίου 2014

Η νέα μου φίλη, η Qiana


Ναι! Μετά από αρκετή αναμονή είμαι επιτέλους κι εγώ χρήστης Linux Mint 17 (κωδική ονομασία Qiana). Τι μπορώ να κάνω με το Linux Mint 17;Μα τι ερωτήσεις είναι αυτές....Με το Linux Mint 17 μπορώ να....μπορώ να....Βασικά μπορώ να κάνω ακριβώς ό,τι έκανε και με το Linux Mint 15 με την διαφορά ότι θα έχω support μέχρι το 2019.

Ε, ναι δεν έχει και κοσμοϊστορικές αλλαγές. Δεν είναι όπως όταν έβαλα το Ubuntu με το dash και έψαχνα για την επόμενη διανομή που θα κάνω install στον υπολογιστή μου. Αναγνώρισε όλες μου τις συσκευές με την μια, τα προγράμματα που θέλω δουλεύουν ρολόι και σε γενικές γραμμές συνάντησα μόνο ένα μικρό πρόβλημα που όμως δεν έχει σχέση με το Mint.

Καταρχήν να πω για την ιστορία πως στην προηγούμενη έκδοση που είχα στον υπολογιστή μου (Mint 15) ο βασικός μου internet browser ήταν o Chromium και όχι ο Chrome ( έχουν διαφορά και θα αναπτυχθεί σε μελλοντικό post). Δεν το έκανα από άποψη απλά είπα ας το δοκιμάσω να δούμε τι διαφορά μπορεί να έχει με τον Chrome. Αφού λοιπόν κατάλαβα πως αρκετά πραγματάκια ο Chromium δεν τα απεικόνιζε όπως θα έπρεπε σκέφτηκα με την νέα εγκατάσταση να αλλάξω και τον default internet browser.

Η φυσική επιλογή για κάποιον που τα προϊόντα της google του λύνουν τα χέρια στην καθημερινότητα του είναι ο Chrome. Έτσι λοιπόν φόρτωσα το account μου και σε 0 χρόνο όλα έγιναν όπως ακριβώς τα άφησα και στον Chromium. Έκανα μετά μερικές αλλαγές ( αφαίρεσα μερικά extensions, πρόσθεσα κάποια άλλα) και αποφάσισα να βάλω να δω ένα βίντεο σε full screen. Αφού απόλαυσα το video και πάτησα να μπω σε κανονικό παράθυρο....ο Chrome είχε μπει σε full screen. Το F11 δεν δούλευε και έτσι το μόνο που μου έμεινε να κάνω είναι να κλείσω τον Chrome.

Google λοιπόν και αρχίζουμε να ψάχνουμε για πιθανές λύσεις....πουθενά. Τίποτα. Το ίδιο πρόβλημα το έχουν αναφέρει στα google groups κόσμος με MacOS και Windows και κανένας δεν έχει βρει μια λύση. Ή τουλάχιστον κανένας δεν έχει βρει λύση για Linux. Η Google δεν λύνει το πρόβλημα με κάποιο Update έτσι λοιπόν αφαιρώ από τα 32 μου χρόνια τα 16, επιστρέφω στην εφηβεία που δεν είχαν intenret και αρχίζω να πειραματίζομαι με οτιδήποτε μπορούσαν να φανταστώ πως φταίει.

Τελικα λύση δεν υπάρχει παρα μόνο ένα workaround. Ενεργοποιείς τα borders του Chrome και όλα είναι οκ. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω γιατί η Google δεν έχει δόσει την πρέπουσα σημασία στην συνεργασία των δικό της προϊόντων. Η τουλάχιστον με το επόμενο update να το φτιάξει. Τα threads στα google groups ήταν από το 2011. Και το πρόβλημα αυτό υπάρχει μέχρι και σήμερα. Ας μην γκρινιάζω όμως περισσότερο. Αφού δουλεύει όλα καλά.

Ο πυρήνας που τρέχω αυτή τη στιγμή είναι ο 3.13.0.24 και το User Interface είναι το Cinnamon 2.2.13. Κανένα πρόβλημα μέχρι στιγμής. Ακόμα και κάποια μικροπροβληματάκια που είχα στην προηγούμενη έκδοση (1 στις 10 φορές δεν έκανε shutdown και 1 στις 7 δεν άνοιγε τον ήχο κατά την εκκίνηση) δεν τα έχω συναντήσει ακόμα (και ελπίζω να μην τα συναντήσω).

To Linux Mint δεν είναι άδικα στην δεύτερη θέση τον προτιμήσεων των χρηστών. Θα μπορούσε να είναι ακόμα και στην πρώτη αφού το Cinnamon και το MATE δεν απομακρύνουν τους χρήστες των windows προσφέροντας όλα τα καλούδια του ανοιχτού λογισμικού. Το συνιστώ ανεπιφύλακτα!!!

Τρίτη, 1 Ιουλίου 2014

Η Microsoft λέει NO στην noip.com


Η υπηρεσία no-ip είναι μια υπηρεσία δωρεάν δυναμικού DNS. Αν δηλαδή έχεις σύνδεση internet με μια δυναμική IP και χρειάζεσαι κάποιον τρόπο ώστε να έχεις πρόσβαση στον υπολογιστή σου από μακρυα το noip.com σου δίνει την δυνατότητα να διαλέξεις ένα subdomain τύπου tospitimou.noip.me που θα αντιστοιχεί στην IP που έχει η σύνδεση σου στο internet κάθε φορά.

Είναι η μοναδική υπηρεσία που ξέρω αυτή τη στιγμή που να σου δίνει δωρεάν κάτι τέτοιο αφού εδώ και περίπου δύο χρόνια το παλιό καλό dynDNS ζητάει χρήματα για την χρήση αυτής της υπηρεσίας και το λιγότερο γνωστό tzo εξαγοράστηκε από την dynDNS. Έτσι λοιπόν ο μόνος τρόπος για να κάνεις κάποιες δουλειές σου είναι το noip.com. Μεγάλος αριθμός ο χρηστών που κάνουν χρήση σε αυτή την υπηρεσία είτε για προσωπική χρήση είτε για επαγγελματική.

Σήμερα λοιπόν η microsoft με απόφαση δικαστηρίου ζήτησε από την noip.com να κατεβάσει όλα τα domains της (και κατα συνέπεια και τα subdomain των χρηστών της) γιατί θεωρεί πως οι χρήστες κάποιων subdomain τα χρησιμοποιούν για να προώθηση malware software.

Ίσως η κίνηση αυτή της microsoft να είναι νόμιμη όμως είναι και ηθική; Πλήθος χρηστών που κάνουν χρήση του noip.com απροϊδοποίητα δεν έχουν πρόσβαση στους servers τους. Δεν είναι κάποιο τεχνικό θέμα που θα μπορούσε να δικαιολογηθεί αλλά πολιτικές μεγάλων εταιριών. Η noip.com έχει συνεργαστεί στο παρελθόν με την microsoft άρα λοιπόν θα μπορούσε απλά να λυθεί το πρόβλημα με μια συζήτηση και απο κοινού απόφαση.

Παρακάτω υπάρχει link με την απάντηση της noip.com

No-IP's formal statement