Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Robocop (2014)


Τελευταία έχει γίνει της μόδας η "επανεκτέλεση" παλιών ταινιών. Έτσι, πριν δύο χρόνια είχαμε το Amazing Spiderman, πριν έναν χρόνο περίπου το Man of Steel, το καλοκαίρι θα έχουμε το Teenage Mutant Ninja Turtles και πριν μερικούς μήνες είχαμε το Robocop.

To πρώτο Robocop βγήκε στους κινηματογράφους το 1987 σε σκηνοθεσία του Paul Verhofen. Η ταινία σε έβαζε σε έναν διεφθαρμένο κόσμο στον οποίο η OCP μια πολυεθνική θέλει να φτιάξει την δική της πόλη, την Delta City. Για να το καταφέρει όμως αυτό πρέπει με κάποιον τρόπο να καθαρίσει την μελλοντική πόλη από το έγκλημα. Κλασικό σενάριο Frank Miller που όλα πάνε κατά διαόλου (Sin City, Batman: Year One) μέχρι να εμφανιστεί στην πόλη ο ήρωας και να δώσει μια ελπίδα για κάτι καλύτερο. Η ωμή βία της ταινίας την έκαναν ακατάλληλη για μικρές ηλικίες όμως οι περισσότεροι από εμάς την είδαμε... και την απολαύσαμε.

Και οι δύο ταινίες (1987 και αυτή του 2014) έχουν σχεδόν ίδιο σενάριο. Καλός μπάτσος πεθαίνει από κακούς εγκληματίες. Καλός μπάτσος γίνεται robot. Παλεύει η ανθρώπινη με την ρομποτική του φύση. Αποφασίζει να βρει αυτούς που τον σκότωσαν και καταλήγει να πρέπει να σκοτώσει κάποιον από την OCP.

Στην υλοποίηση όμως remake είναι λίγο...νερόβραστο. Δεν έχει την βία της πρώτης ταινίας. Ενώ λοιπόν στην παλιά ταινία ένιωθες τον τρόμο που προκαλούσαν οι εγκληματίες στο Detroit στο remake είναι σαν να βλέπεις έναν τσαντάκια της δεκαετίας του 80 να σε απειλεί με νεροπίστολο. Δεν θα τον φοβάσαι. Στην ταινία του Verhofen δεν ήταν απλά εγκληματίες αλλά ψυχοπαθείς σαδιστές που θα μπορούσαν να σκοτώσουν πολίτες για να διασκεδάσουν.

Η δολοφονία του καλού μπάτσου σε αφήνει σχεδόν αδιάφορο. Ενώ λοιπόν στη παλιά ταινία έβλεπες να τον πυροβολούν σαν χάρτινο στόχο προπόνησης, στο remake βλέπεις μόνο μια έκρηξη από παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο. Δεν σε φορτίζει συναισθηματικά να μισήσεις τους κακούς. Δεν σε κάνει να θέλεις να το πληρώσουν για το κακό που έκαναν στο κακό μπάτσο.

Ένα σημείο της ταινίας που μου έχει αφήσει κάπως ανάμεικτα συναισθήματα είναι η ανθρώπινη συνείδηση του robocop. Σε αντίθεση με την ταινία του Verhofen, εδώ ο μηχανικός μπάτσος ξέρει από την αρχή τι του έχει συμβεί. Η ανθρώπινη συνείδηση υπάρχει εξ'αρχής και δεν αναπτύσσεται κατά την διάρκεια της ταινίας. Αυτό ίσως είναι ένα από τα θετικά στοιχεία της ταινίας αλλά νομίζω η υλοποίηση είναι λίγο...υπερβολική. Σε κάποια σημεία νόμιζα πως έβλεπα το Dawson's Creek και όχι μια ταινία δράσης.

Οι ηθοποιοί μοιάζουν να έχουν επιλεχτεί για ταινία superhero. Έτσι έχουμε τον Michael "Batman" Keaton, τον Garry "Gordon" Oldman και τον άφθαρτο Samuel Jackson. Ο μόνος που δεν με έπεισε από την τριάδα ήταν ο Keaton. O Keaton υποδυόταν τον πρόεδρο της OCP αλλά δεν μου θύμισε σε καμία περίπτωση αδίστακτο επιχειρηματία. Δεν πείθει η φάτσα του για κάτι τέτοιο.

O Garry Oldman είναι χαμαιλέοντας. Έχει παίξει τα πάντα και σπάνια αστοχεί στις ερμηνείες που δίνει. Αυτή την φορά έκανε έναν επιστήμονα που ακροβατεί μεταξύ επιστημονικής ηθικής και ανηθικότητας.

Ο Samuel Jackson είχε τον ευκολότερο ρόλο. Για να τον μελετήσει θα μπορούσε απλά να ανοίξει τις ειδήσεις του καναλιού Fox. Υποδύεται έναν προπαγανδιστή παρουσιαστή που παραποιεί τα γεγονότα σύμφωνα με τα συμφέροντα της OCP.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν αρκετά καλοί αλλά δεν ξεχώρισε κανένας.

Στο τεχνικό τομέα σίγουρα έγινε χρήση CG. Όμως ήταν από τις φορές που το CG δεν σε κάνει να σιχαθείς τον σκηνοθέτη. Προφανώς δεν θα έφτιαχναν τον ED-209 με stop motion αλλά η χρήση του CG ήταν παραπάνω από υποφερτή. Στη μόνη σκηνή που θυμάμαι να είπα..."Φτου πάλι CG." είναι εκεί που ο Robocop πηδάει έναν φράχτη λες και είναι πούπουλο. Είναι Robot μερικών τόνων....δεν μπορεί να πηδάει σαν ninja. Τέλος!

Η στολή του Robocop μου άρεσε...όσο είχε τα παλιά χρώματα. Η μαύρη στολή θύμιζε Batman. Και όχι μόνο στη στολή. Ο Robocop οδηγεί μια μοτοσυκλέτα αφού μάλλον ο σκηνοθέτης ζήλεψε το Bat-Pod από το The Dark Knight.

Τέλος υπάρχουν πολλές αναφορές στη πρώτη ταινία Robocop. Με το μουσικό μοτίβο του Πολυδούρη να παίζει συχνά πυκνά, φράσεις ("I'll buy that for a dollar", "Dead or alive you are coming with me"), αλλά και σκηνές (το εργοστάσιο ναρκωτικών, το τέλος της ταινίας στα γραφεία της OCP, η μάχη με τον ED-209).

Γενικά είναι μια μέτρια ταινία. Ο κόσμος της μοντέρνας εκδοχής του Robocop δεν φτάνει με τίποτα αυτόν τους Verhofen και ως γνωστόν όσο πιο ενδιαφέρον και ισχυρός ο κακός τόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει και ο καλός σε τέτοιες ταινίες. Προτείνετε μόνο για ένα βράδυ που δεν υπάρχει κάτι άλλο να δει κανείς...


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου