Κυριακή, 25 Μαΐου 2014

Bandidas


Τρεις είναι, κατά την γνώμη μου, οι ομορφότερες και διασημότερες γυναίκες στο κόσμο αυτή τη στιγμή. Η Ιταλίδα Monica Belluci, η Ισπανίδα Penelope Cruz και η Μεξικανή με πατέρα από το Λίβανο και μητέρα από την Ισπανία Salma Hayek. Έτσι λοιπόν προσπαθώντας να βρω μια ταινιούλα να δω να περάσει το ζεστό εκλογικό μεσημέρι μου λίγο πιο χαλαρωτικά έπεσε στο μάτι μου μια ταινία με τίτλο "Bandidas" με πρωταγωνίστριες την Salma και την Penelope.

Η ιστορία της ταινίας έχει να κάνει με δύο γυναίκες οι οποίες θέλοντας να οδηγήσουν τους Μεξικάνους στην επανάσταση και να μην αφήσουν τους Αμερικάνους να τους πάρουν την περιουσία διαπράττουν μια σειρά από ληστείες. Οι δύο αυτές γυναίκες είναι εκ διαμέτρου αντίθετες. Η Cruz είναι η τυπική χωριατοπούλα με αγορίστικη συμπεριφορά ενώ η Hayek η χειραφετημένη και σπουδασμένη στην Ευρώπη πλούσια που αλλάζει τη ζωή της όταν ο "κακός" της ταινίας σκοτώνει τον πατέρα της.

Το σενάριο ήθελε δουλειά. Είμαι σίγουρος πως στα χέρια του Tarantino ή ακόμα καλύτερα του Rodrigez θα έλαμπε. Τεμπέλικη δουλειά σε αυτόν τον τομέα αφού οι παραγωγοί της ταινίας εφησυχάστηκαν στις δύο πρωταγωνίστριες και παραμέλησαν το σενάριο.

Τον ίδιο εφησυχασμό είχε και ο σκηνοθέτης. Σε ελάχιστες σκηνές με ικανοποίησε. Και πάλι αν το είχε αναλάβει το project ο Rodrigez θα έκανε καλύτερη δουλειά. Σε ένα glorified western όπως προσπαθεί να είναι αυτή η ταινία θα ταίριαζε τουλάχιστον ένα αξιοπρεπές shootout.

Τώρα στα δύο αστέρια της ταινίας. Λοιπόν, αυτές οι δύο δεν κολλάνε με τίποτα στην οθόνη. Δεν υπήρχε χημεία μεταξύ τους. Δεν ευχαριστήθηκα το δίδυμο που φανταζόμουν πως θα είχε ενδιαφέρον. Δεν θεωρώ καμιά από τις δύο σπουδαία ηθοποιό αλλά περίμενα να "δένουν" καλύτερα μέσα στην 1 και μισή ώρα της ταινίας.

Μια μέτρια ταινία, χάρμα οφθαλμών εξ'αιτίας των πρωταγωνιστριών, για να περάσει κανείς ένα ευχάριστο απόγευμα.

Πέμπτη, 22 Μαΐου 2014

Felony ένα short film από τους δημιουργούς του "Αδάμαστου"


Πριν μερικούς μήνες είχα γράψει για την καταπληκτική ταινία "Αδάμαστος: Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα". Ε, λοιπόν οι δημιουργοί του επιστρέφουν με ένα short film για όσους αγαπούν το sci-fi, το Robocop του Paul Verhoven και το 1984 του Orwell.

Απολαύστε:


Το είδατε; Ωραία, αν σας άρεσε αρχίστε να το δείχνετε σε όσους φίλους και γνωστούς έχετε μήπως και φτάσει στα μάτια και τα αυτιά χορηγών και δούμε και μια ταινία sci-fi από Έλληνες με μεράκι.

Από εμένα μπράβο στα παιδιά που εξακολουθούν και είναι τόσο δημιουργικοί και ό,τι κάνουν το κάνουν με μεράκι. 

Κυριακή, 18 Μαΐου 2014

Η Mozilla υλοποιεί DRM στην επόμενη έκδοση του Firefox


Μια είδηση που φέρνει την αναταραχή στη κοινότητα του ανοιχτού λογισμικού. Η Mozilla μετά από αρκετή προσπάθεια να αποφύγει την υλοποίηση DRM στον browser της Firefox τελικά  υπέκυψε στις πιέσεις και ανακοίνωσε προχθές πως η νέα έκδοση Firefox θα υλοποιεί το λογισμικό κλειστού κώδικα DRM.

Οι μεγάλοι και γνωστοί browsers όπως chrome, safari, Internet Explorer έχουν ήδη κώδικα DRM. Χωρίς την χρήση του κλειστού αυτού κώδικα δεν θα είναι δυνατή η πρόσβαση σε κάποια sites όπως το Netflix και άλλα παρόμοια. 

Το μόνο θετικό από όλα αυτό το κακό είναι πως η υπηρεσία Netflix θα είναι διαθέσιμη και σε λειτουργικό σύστημα Linux. 

Για να δούμε πως θα αντιδράσει η κοινότητα του ελεύθερου λογισμικού και του ανοιχτού κώδικα 

Πηγές:

Πέμπτη, 15 Μαΐου 2014

Το λυχνάρι


Η σπίθα άναψε στο λυχνάρι της καρδιάς
και η ψυχή φωτίστηκε και έδιωξε μακριά την σκοτεινιά
Το αίμα ζεστάθηκε και άρχισε να κυλά ξανά στα σοκάκια της ζωής

και χτύποι γρήγοροι, ρυθμικοί ακούστηκαν 
στ' αφτί σου σχεδόν άγνωστοι 
Τα μουδιασμένα δάχτυλα έγνεψαν κάνοντας 
γνωστή στον κόσμο την ύπαρξη τους και τα μάτια τρεμόπαιξαν
γιατί θαμπώθηκαν απο τον ήλιο και την ομορφιά του κόσμου

και συ σηκώθηκε μετά από χρόνια και έτρεξες και γέλασες 
γιατί παρθένος ήσουν στης ευτυχίας το δάκρυ

Γιατί ο πόνος και η θλίψη ήταν πατέρας και η μάνα σου
και σ αγάπησαν περισσότερο
απ όσο το κορμί σου άντεχε

και τώρα έμεινες ορφανός γιατί το φως του λυχναριού
τους έδιωξε
Μόνος πια είσαι ελεύθερος στα καταπράσινα λιβάδια 
να τρέχεις όπως εσύ επιθυμείς

Τρίτη, 13 Μαΐου 2014

Κοπέλα παρατάει το κολέγιο εξ' αιτίας του Ubuntu


Sripta manent, ιδίως όταν τα γραπτά είναι 25 εικόνες το δευτερόλεπτο και σε μορφή flash video, φυλαγμένα σε servers μιας υπηρεσίας όπως το YouTube. Έτσι εχθές ενώ έκανα το συνηθισμένο μου περίπατο στις λεωφόρους της πληροφορίας (...όπως ονόμαζαν κάποιοι "ποιητές" το internet κάποτε) ξέθαψα ένα αρκετά παλιό video.

Μια κοπέλα στην μακρινή Αμερική και στο ακόμα πιο μακρινό 2009 θέλησε να συνεχίσει τις σπουδές της. Έτσι, αποφάσισε να αγοράσει ένα νέο laptop για να την βοηθήσει σε αυτό το εγχείρημα της. Η κοπέλα λοιπόν, που ήταν μεγαλωμένη με γαλλικά, πιάνο και...παράθυρα, αγόρασε κατά λάθος ένα laptop με προεγκατεστημένη την περίφημη διανομή Ubuntu.

Μεγαλωμένη λοιπόν αυτή η κοπέλα με μέλι και γάλα τα βρήκε σκούρα στα σκοτεινά και γεμάτα με δωρεάν και εύχρηστα προγράμματα σοκάκια του Ubuntu. Είδε και απόειδε η κοπέλα και είπε να πάει:
a. στον τεχνικό της γειτονιάς της
b. σε κάποιον γκόμενο που της την πέφτει και ξέρει από Linux
c. στα κανάλια και να πει διάφορες ανοησίες για ένα λειτουργικό που της προσφέρθηκε δωρεάν.

Ναι, φυσικά είναι το c. Πήγε σε μια εκπομπή ενός τοπικού καναλιού, με την generic ονομασία 27 News (δηλαδή τι εννοούν; 24 ώρες 7 ημέρες άρα 27;) και έκανε τα παραπονά της. Είπε πως δεν μπορεί να προχωρήσει τις σπουδές της γιατί...δεν είχε PC.

Το Ubuntu λοιπόν που η Dell της έφερε έξω από την πόρτα της είχε, δωρεάν σουίτα γραφείου, δωρεάν browser, δωρεάν μια ανεξάντλητη αποθήκη με εκπαιδευτικό software και φυσικά έτοιμους drivers για όλες τις συσκευές που είχε πάνω του. Δεν είναι σαν να λέμε ότι έκανε την εγκατάσταση του Ubuntu σε ένα laptop της σειράς και δεν μπορούσε να βρει drivers. Ήταν όλα εκεί, έτοιμα και την περιμένανε.

Φυσικά έφαγε κράξιμο από όλη την κοινότητα του Linux και του ανοιχτού λογισμικού. Εντάξει, μπορώ να καταλάβω πως δεν έχει σχετικές γνώσεις πληροφορικής. Μπορώ να καταλάβω πως είναι φυσική ξανθιά. Αλλά να παρατήσει τις σπουδές της επειδή δεν είχε windows το laptop. Και όλα αυτά ενώ και το κέντρο που θα συνέχιζε τις σπουδές της την διαβεβαίωναν πως μπορεί να συνεχίσει με Linux αλλά και η Verizon θα της προσέφερε tech support.

Τέλος πάντων δείτε το video γιατί ως καλός χριστιανός θα κατεβάσω πολλά καντήλια:

Κυριακή, 11 Μαΐου 2014

Akira Project


Οι περισσότεροι που βλέπουν και ασχολούνται με τα Γιαπωνέζικα anime σίγουρα θα ξέρουν για την ταινία Akira. Το σχέδιο του, το animation, η ιστορία του και οι σκηνές του εντυπωσίασαν κοινό και κριτικούς. Ήταν η πρώτη μεγάλη ταινία anime και βγήκε στους κινηματογράφους το 1988. Χαρακτηριστικό είναι πως τα αδέλφια Wachowski επηρεάστηκαν σε μεγάλο βαθμό από τα Γιαπωνέζικα anime και φυσικά από την ταινία Akira για την τριλογία The Matrix.

H fan base της ταινίας από το 1988 μέχρι σήμερα έχει μεγαλώσει πολύ με αποτέλεσμα κάποιοι από τους fans να θέλουν να αναπαράγουν την animated ταινία με ζωντανούς ηθοποιούς. Κάπως έτσι ξεκίνησε το Akira Project.

Το Akira Project όμως δεν έχει να κάνει με την ταινία. Έχει να κάνει μόνο με το trailer. Χρησιμοποίησαν την σύγχρονη και αμφιλεγόμενη για πολλούς μέθοδο του crowdfunding για την χρηματοδότηση του trailer και δούλεψαν αρκετά άτομα αφιλοκερδώς σε διαφορετικά σημεία της γης.

Δυστυχώς όμως πρόκειται μόνο για ένα απλό trailer και όχι την ταινία (ίσως να υπάρχουν και νομικά εμπόδια). Είναι γνωστό πως το hollywood εδώ και μερικά χρόνια δουλεύει σε μια Live Action εκδοχή του Akira...όμως είναι hollywood...και φοβάμαι πως είτε θα τα κάνει μαντάρα είτε θα ακυρωθεί.

Πάντως όπως και να έχει το πράγμα αυτή τη στιγμή όλοι εμείς οι fans των anime και του Akira να δούμε για πρώτη φορά το live action trailer της ταινίας:

Σάββατο, 10 Μαΐου 2014

The Codebreakers


Προσπαθώντας να βρω ένα καινούριο ντοκιμαντέρ σχετικά με τον ανοιχτό κώδικα και το ελεύθερο λογισμικό (τα The Code και το Revolution OS τα έχουμε δει 666 φορές μέχρι σήμερα) έπεσα πάνω στο The Codebreakers.

Σε αυτό το ντοκιμαντέρ μπορούμε να δούμε την σημασία που έχει η εκμάθηση Η/Υ και ο ανοιχτός κώδικας σε τριτοκοσμικές χώρες (λες και η Ελλάδα δεν είναι τριτοκοσμική χώρα).

Πέμπτη, 8 Μαΐου 2014

Η καλύτερη πεντάδα του NBA στα '90s


Πριν από μερικά posts είχα γράψει ποια είναι κατά την γνώμη μου η καλύτερη πεντάδα του ελληνικού πρωταθλήματος για την δεκαετία του '90. Για να κρατήσω λοιπόν τις ισορροπίες θα κάνω το ίδιο για το καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Έτσι λοιπόν παρακάτω θα διαβάσετε ποια είναι η καλύτερη πεντάδα του NBA των '90s.

Point Guard: John Stockton

O John Stockton ήταν ένας από τους πιο οργανωτικούς guard στο NBA. Είχε τρομερές αμυντικές ικανότητες και μπορούσε να περάσει ασίστ ακόμα και από κεφάλι καρφίτσας. Μέλος της Ονειρικής Ομάδας της Βαρκελώνης, δύο φορές παρ'ολίγον πρωταθλητής με τους Utah Jazz και πρώτος στις ασίστ στο NBA. Δεν νομίζω πως θα μπορούσε κάποιος άλλος point guard να τον ανταγωνιστή σε αυτή τη θέση την δεκαετία του 90.












Shooting Guard: Michael Jordan

Κουίζ: Βάζει 40άρες για την πλάκα του, μπορεί να μοιράσει ασίστ όποτε θέλει, μπορεί να μαζέψει ριμπάουντ, να παίξει σκυλίσια άμυνα, να κερδίσει παιχνίδι στη λήξη, να πάρει 6 πρωταθλήματα σε 8 χρόνια και να ανεβάσει την απόδοση των συμπαικτών του. Φυσικά είναι ο Michael Jordan και δεν θα μπορούσε να πάρει κανένας άλλος την θέση αυτή. Μέλος και αυτός της Ονειρικής Ομάδας της Βαρκελώνης. Η τροπαιοθήκη του έχει τα πάντα. Θεωρείτε, όχι άδικα, ο κορυφαίος παίχτης όλων των εποχών.











Small Forward: Scottie Pippen

Ο Michael Jordan για πολλά χρόνια πάλευε να κατακτήσει έναν τίτλο στο NBA όμως ήταν μόνος απέναντι όλων. Όταν το 1987 πήγε στους Bulls ο Scottie Pippen, ο Jordan βρήκε το alter ego του. Όταν δεν σκόραρε ο Jordan έπαιζε βιολί ο Pippen. Μεγάλος αμυντικός και φυσικά μέλος της Dream Team. Το μόνο αρνητικό του Pippen ήταν πως προσπάθησε πάρα πολύ να "απογαλακτιστεί" από τον Jordan αφού οι κακές γλώσσες έλεγαν πως έγινε 6 φορές πρωταθλητής γιατί υπήρχε ο Jordan στην ομάδα των Bulls.











Power Forward: Karl Malone

Αν στη θέση ένα βάλουμε τον John Stockton τότε αναπόφευκτα θα πρέπει στη θέση τέσσερα να βάλουμε τον Karl Malone. Ο συνδυασμός του Stockton με τον Malone τρομοκρατούσε τα γήπεδα του NBA για πάρα πολλά χρόνια. Μεγάλος σκόρερ, αμυντικός, ριμπάουτερ και...body builder. Ο Malone είχε κορμί body builder και θηριώδη δύναμη. Όποιος έπαιζε εναντίων των Jazz στη θέση τέσσερα περνούσε δύσκολο βράδυ.









Center: Hakeem Olajuwon

Ο Akeem των πρώτων χρόνων του στο NBA που έγινε Hakeem έφτασε στα γήπεδα του NBA από τη Νιγηρία την ίδια χρονιά με τον Jordan (1984). Μάλιστα η μοίρα του έδωσε δύο πρωταθλήματα την περίοδο που ο Jordan βροντοκόπαγε το μπαστούνι του baseball δεξιά και αριστερά. Μεγάλος center, με απίστευτη τεχνική και ευκινησία που έκανε τον Saq να χάσει την πρώτη του προσπάθεια να γίνει πρωταθλητής NBA.

Κυριακή, 4 Μαΐου 2014

Μπάσκετ στα "γεράματα"


Σήμερα με επισκέφτηκαν η θεία μου, η ξαδέλφη μου και το βαφτιστήρι μου / ξάδελφό μου. Από καιρό με το βαφτιστήρι μου τον Θοδωρή που μοιράζεται το ίδιο πάθος με μένα σε σχέση με το μπάσκετ κοντραριζόμασταν ποιος θα νικούσε σε περίπτωση που παίζαμε μαζί ένα μονό. Σήμερα λοιπόν οι θεωρίες (αν σου κάνω αυτή τη κίνηση θα κάνω εγώ την άλλη και πάει λέγοντας) έπαψαν να είναι θεωρίες και μπήκαν σε εφαρμογή.

Ομολογώ πως έχω να παίξω ανταγωνιστικό μπάσκετ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΚΑΙΡΟ. Έχω πάρει και κάμποσα κιλά οπότε περίμενα να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου. Τελικά όμως έχω ακόμα δυνάμεις. Φυσικά ζήτησα 5 φορές time-out αφού λόγο βάρους, τσιγάρου και έλλειψης άσκησης ήμουν αναγκασμένος να παίζω λαχανιασμένος συνέχεια.

Έτσι λοιπόν τα παράτησα εξ'αιτίας της κούρασης όταν το σκορ έφτασε 7 - 6. Δεν είχα άλλες δυνάμεις να παίξω. Παρά όμως την όποια κούραση, τη διαφορά ύψους που έχω από τον ξάδελφο μου (είναι καμιά δεκαριά πόντους ψηλότερος) κατάφερα να κάνω μια τάπα (ενώ δεν έφαγα καμία) να κάνω 2 φορές κλέψιμο και να βάλω μερικά δύσκολα καλάθια.

Ήταν ένα ευχάριστο διάλειμμα από την καθιστική ζωή που κάνω αναγκαστικά τα τελευταία χρόνια και θα ήθελα να μπορώ να παίζω συχνότερα μονάκια (δεν θα άντεχα σε διπλό πάνω από 30 δευτερόλεπτα). Μπορεί αυτή τη στιγμή που γράφω να πονάνε τα γόνατα μου (δεν είναι και εύκολο να κάνεις cross ντρίπλα και να τρέχεις για lay-up όταν είσαι πάνω από 120 κιλά) να μην μπορώ να πάρω τα πόδια μου αλλά ήταν η καλύτερη άσκηση που έκανα εδώ και πολλά χρόνια...

Προγραμματιστικές ανησυχίες


Πολλές φορές κατά το παρελθόν για να περάσω ευχάριστα και δημιουργικά έχω ασχοληθεί με τον προγραμματισμό. Έχω φτιάξει διάφορα μικροπρογραμματάκια κυρίως για να περνάει ευχάριστα ο χρόνος και όχι σαν κάποιο μεγάλο project. Όμως η τελευταία φορά που έφτιαξα κάτι ήταν πίσω στο μακρινό 2008 αν θυμάμαι καλά.

Από τότε λίγο η τεμπελιά, λίγο τα διάφορα άλλα ενδιαφέροντα μου, λίγο η μανιοκατάθλιψη που μου χτύπησε τη πόρτα και κράτησε για κάμποσο διάστημα δεν με άφηναν να γράψω ούτε μια πρέζα κώδικα. Προχτές όμως έγινε μια μικρή αρχή.

Έτσι λοιπόν όπως διάβαζα διάφορα άρθρα στο internet με απόλυτα φυσικό τρόπο άνοιξα το παλιό καλό μου gvim και άρχισα να γράφω μια μικρή ιδέα που μου μπήκε στο μυαλό. Όταν τελείωσα έμοιαζε λιγότερο ή περισσότερο με το παρακάτω:

1:  #include <stdio.h>  
2:  #include <stdlib.h>  
3:  #include <string.h>  
4:  #define MAX_CHAR 30  
5:  int main(void){  
6:     char *plain = malloc (MAX_CHAR);  
7:     if (plain == NULL) {  
8:         printf ("No memory\n");  
9:         return 1;  
10:        }  
11:     /* Ask user for phrase. */  
12:     printf("Enter Password to be Encrypted (max 30 characters): ");  
13:     /* Get the phrase, with size limit. */  
14:     fgets (plain, MAX_CHAR, stdin);  
15:     /* Remove trailing newline, if there. */  
16:     if ((strlen(plain)>0) && (plain[strlen (plain) - 1] == '\n'))  
17:         plain[strlen (plain) - 1] = '\0';  
18:     /*Search and make the changes */  
19:     int array_count = 0;  
20:     while(array_count < strlen(plain)){  
21:        if(array_count == 0 || array_count == 3 || array_count == 9 || 
array_count == 14 || array_count == 18)  
22:           plain[array_count] = toupper(plain[array_count]);  
23:        if(plain[array_count] == ' ')  
24:           plain[array_count] = '_';  
25:        if(array_count == 1 || array_count == 6 || array_count == 7 
|| array_count == 10 || array_count == 16){  
26:           switch(plain[array_count]){  
27:              case 'a':plain[array_count] = '@';break;  
28:              case ' ':plain[array_count] = '_';break;  
29:              case 'h':plain[array_count] = '4';break;  
30:              case 'e':plain[array_count] = '3';break;  
31:              case 'l':plain[array_count] = '1';break;  
32:           }  
33:        }  
34:        array_count++;  
35:     }  
36:     /* Print the Encoded Password. */  
37:     printf("Your Encoded Password is: \n%s\n", plain);  
38:     /* Free memory and exit. */  
39:     free (plain);  
40:     return 0;  
41:  }  

Είναι κάτι πάρα πολύ απλό. Δέχεται σαν είσοδο μια φράση και την τροποποιεί μερικώς έτσι ώστε να μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως σύνθετο password. Οι τροποποιήσεις που μπορούν να γίνουν είναι φυσικά πολλές.

Αυτό ήταν η αρχή. Έπιασε μετά ένα άλλο παλιότερο project που ελπίζω να αρχίσω να το δουλεύω το συντομότερο. Good old video game programming...

Παρασκευή, 2 Μαΐου 2014

Robocop (2014)


Τελευταία έχει γίνει της μόδας η "επανεκτέλεση" παλιών ταινιών. Έτσι, πριν δύο χρόνια είχαμε το Amazing Spiderman, πριν έναν χρόνο περίπου το Man of Steel, το καλοκαίρι θα έχουμε το Teenage Mutant Ninja Turtles και πριν μερικούς μήνες είχαμε το Robocop.

To πρώτο Robocop βγήκε στους κινηματογράφους το 1987 σε σκηνοθεσία του Paul Verhofen. Η ταινία σε έβαζε σε έναν διεφθαρμένο κόσμο στον οποίο η OCP μια πολυεθνική θέλει να φτιάξει την δική της πόλη, την Delta City. Για να το καταφέρει όμως αυτό πρέπει με κάποιον τρόπο να καθαρίσει την μελλοντική πόλη από το έγκλημα. Κλασικό σενάριο Frank Miller που όλα πάνε κατά διαόλου (Sin City, Batman: Year One) μέχρι να εμφανιστεί στην πόλη ο ήρωας και να δώσει μια ελπίδα για κάτι καλύτερο. Η ωμή βία της ταινίας την έκαναν ακατάλληλη για μικρές ηλικίες όμως οι περισσότεροι από εμάς την είδαμε... και την απολαύσαμε.

Και οι δύο ταινίες (1987 και αυτή του 2014) έχουν σχεδόν ίδιο σενάριο. Καλός μπάτσος πεθαίνει από κακούς εγκληματίες. Καλός μπάτσος γίνεται robot. Παλεύει η ανθρώπινη με την ρομποτική του φύση. Αποφασίζει να βρει αυτούς που τον σκότωσαν και καταλήγει να πρέπει να σκοτώσει κάποιον από την OCP.

Στην υλοποίηση όμως remake είναι λίγο...νερόβραστο. Δεν έχει την βία της πρώτης ταινίας. Ενώ λοιπόν στην παλιά ταινία ένιωθες τον τρόμο που προκαλούσαν οι εγκληματίες στο Detroit στο remake είναι σαν να βλέπεις έναν τσαντάκια της δεκαετίας του 80 να σε απειλεί με νεροπίστολο. Δεν θα τον φοβάσαι. Στην ταινία του Verhofen δεν ήταν απλά εγκληματίες αλλά ψυχοπαθείς σαδιστές που θα μπορούσαν να σκοτώσουν πολίτες για να διασκεδάσουν.

Η δολοφονία του καλού μπάτσου σε αφήνει σχεδόν αδιάφορο. Ενώ λοιπόν στη παλιά ταινία έβλεπες να τον πυροβολούν σαν χάρτινο στόχο προπόνησης, στο remake βλέπεις μόνο μια έκρηξη από παγιδευμένο με εκρηκτικά αυτοκίνητο. Δεν σε φορτίζει συναισθηματικά να μισήσεις τους κακούς. Δεν σε κάνει να θέλεις να το πληρώσουν για το κακό που έκαναν στο κακό μπάτσο.

Ένα σημείο της ταινίας που μου έχει αφήσει κάπως ανάμεικτα συναισθήματα είναι η ανθρώπινη συνείδηση του robocop. Σε αντίθεση με την ταινία του Verhofen, εδώ ο μηχανικός μπάτσος ξέρει από την αρχή τι του έχει συμβεί. Η ανθρώπινη συνείδηση υπάρχει εξ'αρχής και δεν αναπτύσσεται κατά την διάρκεια της ταινίας. Αυτό ίσως είναι ένα από τα θετικά στοιχεία της ταινίας αλλά νομίζω η υλοποίηση είναι λίγο...υπερβολική. Σε κάποια σημεία νόμιζα πως έβλεπα το Dawson's Creek και όχι μια ταινία δράσης.

Οι ηθοποιοί μοιάζουν να έχουν επιλεχτεί για ταινία superhero. Έτσι έχουμε τον Michael "Batman" Keaton, τον Garry "Gordon" Oldman και τον άφθαρτο Samuel Jackson. Ο μόνος που δεν με έπεισε από την τριάδα ήταν ο Keaton. O Keaton υποδυόταν τον πρόεδρο της OCP αλλά δεν μου θύμισε σε καμία περίπτωση αδίστακτο επιχειρηματία. Δεν πείθει η φάτσα του για κάτι τέτοιο.

O Garry Oldman είναι χαμαιλέοντας. Έχει παίξει τα πάντα και σπάνια αστοχεί στις ερμηνείες που δίνει. Αυτή την φορά έκανε έναν επιστήμονα που ακροβατεί μεταξύ επιστημονικής ηθικής και ανηθικότητας.

Ο Samuel Jackson είχε τον ευκολότερο ρόλο. Για να τον μελετήσει θα μπορούσε απλά να ανοίξει τις ειδήσεις του καναλιού Fox. Υποδύεται έναν προπαγανδιστή παρουσιαστή που παραποιεί τα γεγονότα σύμφωνα με τα συμφέροντα της OCP.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί ήταν αρκετά καλοί αλλά δεν ξεχώρισε κανένας.

Στο τεχνικό τομέα σίγουρα έγινε χρήση CG. Όμως ήταν από τις φορές που το CG δεν σε κάνει να σιχαθείς τον σκηνοθέτη. Προφανώς δεν θα έφτιαχναν τον ED-209 με stop motion αλλά η χρήση του CG ήταν παραπάνω από υποφερτή. Στη μόνη σκηνή που θυμάμαι να είπα..."Φτου πάλι CG." είναι εκεί που ο Robocop πηδάει έναν φράχτη λες και είναι πούπουλο. Είναι Robot μερικών τόνων....δεν μπορεί να πηδάει σαν ninja. Τέλος!

Η στολή του Robocop μου άρεσε...όσο είχε τα παλιά χρώματα. Η μαύρη στολή θύμιζε Batman. Και όχι μόνο στη στολή. Ο Robocop οδηγεί μια μοτοσυκλέτα αφού μάλλον ο σκηνοθέτης ζήλεψε το Bat-Pod από το The Dark Knight.

Τέλος υπάρχουν πολλές αναφορές στη πρώτη ταινία Robocop. Με το μουσικό μοτίβο του Πολυδούρη να παίζει συχνά πυκνά, φράσεις ("I'll buy that for a dollar", "Dead or alive you are coming with me"), αλλά και σκηνές (το εργοστάσιο ναρκωτικών, το τέλος της ταινίας στα γραφεία της OCP, η μάχη με τον ED-209).

Γενικά είναι μια μέτρια ταινία. Ο κόσμος της μοντέρνας εκδοχής του Robocop δεν φτάνει με τίποτα αυτόν τους Verhofen και ως γνωστόν όσο πιο ενδιαφέρον και ισχυρός ο κακός τόσο μεγαλύτερο ενδιαφέρον έχει και ο καλός σε τέτοιες ταινίες. Προτείνετε μόνο για ένα βράδυ που δεν υπάρχει κάτι άλλο να δει κανείς...