Κυριακή, 13 Απριλίου 2014

Η μαυρίλα του WWF


Όταν ήμουν στο δημοτικό και είχαν ανοίξει τα ιδιωτικά κανάλια γνώρισα κι εγώ τους ήρωες του WWF. Όχι, όχι αυτούς που προσπαθούν να σώσουν τα άγρια ζώα του πλανήτη μας. Τους άλλους με τα βαρύγδουπα ονόματα όπως Hulk Hogan, The Undertaker, Mr. Perfect, Ultimate Warrior και πολλούς άλλους που λόγο της παιδικής αθωότητας μας (ή παιδικής βλακείας, ανάλογα πως θα το δει κάποιος) τους κάναμε ήρωες και θέλαμε να γίνουμε όπως αυτούς δυνατοί και ανίκητοι.

Τότε όλα αυτά ήταν αληθινά. Οι μπουνιές, οι κλωτσιές, οι συμμαχίες, οι εχθρότητες όλα. Τα πιστεύαμε και συμμετέχαμε και εμείς κάνοντας συζητήσεις με τους φίλους μας για το ποιός είναι ο καλύτερος. Μεγαλώσαμε όμως και καταλάβαμε πως όλο αυτό που βλέπαμε  ήταν υπερμεγεθυμένο θέατρο και σκοπό είχε μόνο το entertainment.

Ποτέ όμως δεν είχε περάσει από το μυαλό μου το κακό που μπορεί να κάνουν αυτοί οι παλαιστές στον εαυτό τους (εκτός φυσικά από ατυχήματα που γίνονται παντού). Πριν χρόνια λοιπόν έβλεπα την ιστορία ενός από τους παλαιστές που λόγο αναβολικών και άλλων ειδών σουπερμαντολινη είχε ψυχολογικά προβλήματα με τελικό αποτέλεσμα να αυτοκτονήσει. Δεν θυμάμαι ποιος ήταν αυτός ο παλαιστής (ήταν από τους καινούριους και λιγότερο γνωστούς σε μένα) αλλά με είχε βάλει σε σκέψεις.

Είναι αλήθεια πως οι "αθλητές" αυτοί αναβολιάζονται ώστε να είναι φέτες και με μπράτσα που θα ζήλευε και σκίτσο. Είναι, ας το πούμε, ο κόσμος των μοντέλων με περισσότερη τεστοστερόνη. Αυτό δεν μπορώ να πω πως με στεναχωρεί γιατί είναι κατά κάποιον τρόπο επιλογή τους οπότε δεν έχει κανείς λόγο στις πράξεις τους, όταν μάλιστα δεν επηρεάζει τις ζωές των άλλων.

Αυτό που με στεναχωρεί είναι πως πολλά παιδιά, όπως κι εγώ όταν ήμουν 10 χρονών, πιστεύουν πως αυτές οι μάχες που γίνονται είναι αληθινές. Βέβαια ξέρω και παιδιά μεγαλύτερα (Γυμνάσιο) που πίστευαν πως αυτοί οι αγώνες ήταν αληθινοί. Δεν το βλέπουν δηλαδή σαν θέατρο, όπως είναι, αλλά όπως θα έβλεπαν έναν αγώνα Ολυμπιακού - Παναθηναϊκού. Δεν αντιλαμβάνονται δηλαδή πως όταν ένας άνθρωπος δεχθεί γροθιά στο πρόσωπο δεν θα μείνει όρθιος (εκτός αν είναι μποξέρ που και πάλι...) αλλά θα ζαλιστεί και θα χάσει τις αισθήσεις τους.

Αν λοιπόν οι γονείς δεν μπορούν να εξηγήσουν στα παιδιά τους τι είναι αυτό που βλέπουν καλό θα είναι οι κυβερνήσεις να κάνουν κάτι γι αυτό( όχι μόνο για το WWF αλλά και για τους αγώνες μποξ αλλά αυτό είναι άλλο θέμα). Θα κάνουν όμως; Θα περιόριζαν ποτέ τα κράτη και οι κυβερνήσεις μια εταιρία που έχει τεράστια έσοδα από τις μικρές ηλικίες. Αμφιβάλω.

Πριν λίγες μέρες πέθανε σε ηλικία 54 χρονών ο Ultimate Warrior, από τους γνωστότερους παλαιστές και το θέμα άνοιξε ξανά και τα διάφορα ειδησεογραφικά blogs κάνουν εκτενέστατες αναφορές για την θεατρική πάλη του WWF.

Μια εκτενέστατη ιστορική αναδρομή για την θεατρική πάλη του WWF μπορείτε να βρείτε εδώ



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου