Τετάρτη, 5 Μαρτίου 2014

Her...η ταινία


Πριν δύο μήνες περίπου έμαθα για μία ταινία που πρωταγωνιστεί ο Joaquin Phoenix και έχει να κάνει με έναν άνθρωπο που ερωτεύεται μια A.I.. Προχθές λοιπόν αποφάσισα να την δω.

Το στόρι της ταινίας έχει να κάνει με έναν άνδρα κοντά στα 40 που είναι σε διάσταση με την γυναίκα του και ζει μια μοναχική ζωή. Ο άνθρωπος αυτός έχει κολλήσει στο παρελθόν και τις ωραίες στιγμές που είχε ζήσει με την γυναίκα του η οποία του ζητάει επίμονα να υπογράψει τα χαρτιά του διαζυγίου. Στο κόσμο της ταινίας υπάρχει μια άνευ προηγουμένου τεχνολογική εξέλιξη αφού οι υπολογιστές είναι πραγματικοί υπηρέτες σου που σου διαβάζουν τα e-mails, παίζουν video games μαζί σου και άλλα τέτοια πικάντικα.

Μέσα σε αυτή την τεχνολογική ανάπτυξη υπάρχει και ένα software που σε ελεύθερη μετάφραση θα το λέγαμε "εξομοιώνει" την ανθρώπινη συμπεριφορά. Όσο υπάρχει σε λειτουργία μαθαίνει και συνεχίζει να εξελίσσεται ως προσωπικότητα. Ο ήρωας της ταινίας διαλέγει μια τέτοια σύντροφο και οι δύο τους ερωτεύονται.

Η ιστορία με κίνησε το ενδιαφέρον όταν την άκουσα και μου θύμισε μια παλιότερη ταινία που είχα δει με έναν υπολογιστή που ερωτεύεται έναν άνθρωπο. Το τελικό αποτέλεσμα αυτής της ταινίας όμως δεν μου άρεσε καθόλου. Μπορεί ο Phoenix να ήταν πολύ καλός στο ρόλο του, η Johansson να έπειθε για A.I. που σιγά σιγά μαθαίνει τον κόσμο αλλά η τελική γεύση της ταινίας δεν σου άφηνε τις καλύτερες αναμνήσεις. Σε πολλά σημεία γινόταν creepy (όπως για παράδειγμα στη σκηνή sex μεταξύ του A.I. και του ανθρώπου) και σε αντίθεση με άλλες παρόμοιες ταινίες ( Dan and the real girl ) δεν ήταν αστεία.

Κανένας από τους δύο χαρακτήρες τις ταινίας δεν μου έγιναν συμπαθείς. Ο μεν άνθρωπος ήταν το στερεότυπο του μοναχικού τύπου που το παίζει γλυκούλης, καλούλης και ρομαντικούλης  που είναι απογοητευμένος από τις γυναίκες και δεν μπορεί να ξεκολλήσει από το παρελθόν. Τον ελεύθερο του χρόνο παίζει το πουλάκι του στα ροζ τηλέφωνα και αφήνει ξαναμμένει την Olivia Wilde . Η δε A.I. είναι το κλασικό πουτανάκι που μαθαίνει το κόσμο και στη διάρκεια του παίρνει τα φύλλα, τα δέντρα και το δάσος ολόκληρο (ψηφιακά πάντα).

Αν κάποιος βέβαια ξεπεράσει τους αντιπαθέστατους ήρωες της ταινίας ίσως μπορέσει να δει κάτι καλό. Η ταινία έχει να κάνει με τον έρωτα και με το τι είναι σκέψη, ελεύθερη βούληση και επιλογή. Σε αυτό το τομέα η ταινία έχει πολλά θέματα συζήτησης και είναι το μοναδικό δυνατό της σημείο.
Τις απόψεις μου για αυτά τα θέματα ίσως τις αναπτύξω σε επόμενο post. Σε αυτό το post ήθελα μόνο να γράψω εν συντομία την άποψη μου για την ταινία. Το 8.2 του IMDB είναι πολύ μεγάλο γι αυτή την ταινία. Το οξύμωρο "ωραία υποκριτική αλλά αντιπαθέστατοι χαρακτήρες". Και τέλος πολλές creepy σκηνές. Εγώ πάντως δεν την προτείνω εκτός αν μπορέσει κάποιος να ταυτιστεί με τον ήρωα.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου