Κυριακή, 9 Μαρτίου 2014

300: Rise of an empire


Στις 6 Μαρτίου ξεκίνησε η προβολή του δευτέρου μέρους των 300. Εχθές λοιπόν μαζί με την παρέα μου αποφασίσαμε να τη δούμε.

Καταρχήν ο σκηνοθέτης δεν είναι ο Snyder όπως στους 300. Όμως το τελικό αποτέλεσμα δεν απογοητεύει. Διάβασα στο internet αρκετά σχόλια για τα εφέ και πως δεν είναι το ίδιο καλά με το πρώτο μέρος της σειράς. Προσωπικά δεν μπόρεσα να βρω μεγάλες διαφορές. Μια διαφορά που εγώ κατάφερα να εντοπίσω είναι πως στους χρωματισμούς της, το Rise of an empire, είναι περισσότερο σκοτεινό ενώ το 300 είχε περισσότερο φωτισμό.

Στο τομέα του stylized violence δεν νομίζω να έχει κανένας παράπονο. Υπάρχει άφθονο αίμα, τόσο πολύ μάλιστα που ακόμα και ο Δράκουλας θα γινόταν 120 κιλά με τόσο "φαγητό". Οι μάχες είναι πάρα πολύ καλά χορογραφημένες και τα πλάνα βοηθούν σε μεγάλο βαθμό να κατανοήσεις τι γίνεται.

Στο θέμα της ιστορίας δεν θα σταθώ στο πόσο πιστά ακολουθεί τα ιστορικά δεδομένα γιατί απλά δεν έχει βασιστεί στα ιστορικά δεδομένα. Όπως και το πρώτο είναι η κινηματογραφική μεταφορά του Comic book του Frank Miller το οποίο είναι εμπνευσμένο από την μάχη του Μαραθώνα. Οποιοσδήποτε πει "α, μα αυτό δεν έγινε έτσι, είναι ιστορικά ανακριβές" τότε είναι ένας μπαμπουίνος με μάπα βροντόσαυρου. Το time span της ταινίας εκτείνεται λίγο πριν την μάχη στο Μαραθώνα, κατά τη διάρκεια και μετά την μάχη του Μαραθώνα.

Ο ήρωας που οι περισσότεροι θα αγαπήσουμε (ή θα μισήσουμε) είναι ο Θεμιστοκλής. Ιδεαλιστής που προσπαθεί να ενώσει τους Έλληνες και να τους δώσει το κίνητρο να πολεμήσουν για την ελευθερία τους.

Ο βασικός κακός της ταινίας δεν είναι ο Ξέρξης όπως αρκετοί πιστεύουν. Ο βασικός κακός είναι γυναίκα και ακούει στο όνομα Αρτεμισία. Ελληνίδα με το μέρος των Περσών που αφιερώνει την ζωή της στην εκδίκηση της και στο μίσος της για τους Έλληνες.

Στην πρώτη ταινία όταν βγήκα από τον κινηματογράφο είχα την εντύπωση πως μπορούσα να κάνω τα πάντα αφού η μάχη και η συνολική αφοσίωση των Σπαρτιατών ήταν μια ψυχολογική ντόπα.  Εχθές δεν ένιωσα το ίδιο. Πολύ καλές μάχες, πολύ αίμα αλλά δεν φτάνει το ψυχολογικό pump που έδινε η πρώτη ταινία.

Ένα δεύτερο αρνητικό ήταν η σκηνή σεξ. Ο κινηματογράφος ήταν γεμάτος 15χρονα παιδάκια που με το που άρχισε να πέφτει η πούτσα ξεκίνησαν τις συνηθισμένες μαλακίες. Σε κάτι τέτοιες ταινίες δεν θες να δεις τσόντα θες να δεις σφαγές και τεστοστερόνη να ξεχειλίζει.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι κατάλληλη για ένα απολαυστικό δυωράκι. Δυστυχώς αναγκάστηκα να την δω στην 3D αίθουσα του mall αφού όλες οι άλλες ήταν γεμάτες. Όχι ότι είδα και πολλές σκηνές που να αξίζουν το 3D gimmick (βασικά μόνο μία που πεταγόταν το αίμα μπροστά στην οθόνη) αλλά δεν είμαι και ο καταλληλότερος άνθρωπος για να μιλήσει γι αυτό. Πάντως όποιος αποφασίσει να δει την ταινία θα περάσει καλά!



Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου