Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

CGI: Ο δαίμονας του σημερινού κινηματογράφου


Προχθές έβλεπα σχόλια για το remake του Robocop που βγαίνει στους κινηματογράφους. Στους περισσότερους από τους "παλιούς" δεν άρεσε. Αλλά κι εγώ από το trailer που έχω δει μέχρι τώρα έχω την εντύπωση πως δεν θα είναι αντάξια του Robocop του Paul Verhofen. Όλος αυτός ο αρνητισμός για την ταινία με έκανε να σκεφτώ κάτι που πολλές φορές έχει περάσει φευγαλέα από το μυαλό μου. Η υπερβολική χρήση των CG στις νέες ταινίες.

Από το 1999 και μετά και αφού το Matrix έγινε ταινία σταθμός για τα εφέ πολλές ταινίες δράσης επιστρατεύονται όλο και περισσότερο τα CG εφέ και αφήνουν μακριά τα κλασσικά εφέ με τις μακέτες και τις κούκλες. Το μεγάλο μπαμ όμως έγινε την εποχή του Lord of the Rings και του Spiderman. Τα CG έχουν γίνει τόσο φθηνά που ακόμα και ένα κόψιμο από σφαίρα στο μπράτσο του πρωταγωνιστή την κάνουν με υπολογιστές. Έχει χαθεί πλέον η ευρυματικότητα των ανθρώπων των ειδικών εφέ.

Έβλεπα την άλλη φορά στα making of πως έκαναν στο First Blood την περίφημη σκηνή που ο Σταλόνε ράβει τον εαυτό του. Πραγματικά πανέξυπνο και τόσο ρεαλιστικό που η σκηνή έχει μείνει με μεγάλη λεπτομέρεια στο μυαλό μου από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα απορώ γιατί φτιάχνουν making of των ταινιών. Δεν υπάρχει κάτι που ο κόσμος δεν ξέρει. Τεράστια αράχνη μπροστά στον Φρόντο: CG. Το τέλεια γυμνασμένο σώμα του Thor: CG. Φθινοπωρινή μέρα με τα φύλλα δένδρου να πέφτουν: CG(απλά δείτε το making of του Beautiful Mind).

Δεν με πειράζει το λίγο CG. Άλλωστε οι ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα είχαν CG. Η χρήση τους όμως ήταν περιορισμένη και όλα τα εφέ της ταινίες βασιζόντουσαν σε τεχνικές απόκρυψης της πραγματικότητας από τον θεατή. Το να μπορέσεις να ξεγελάσεις τον θεατή με animatronics και άλλα τέτοια κόλπα είναι από μόνο του μία διαδικασία που κάνει τους ανθρώπους των εφέ ήρωες. Το Teenage Mutant Ninja Turtles είχε τόσο καλές animatronic κούκλες που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν πραγματικά μεταλλαγμένες χελώνες ή κάποιος σε κορόιδευε. Η κατασκευή τους απαιτούσε δημιουργικότητα και ταλέντο. Σήμερα θα τα έφτιαχναν με υπολογιστές και θα ήταν σαν βιοχλαπάτσες (κάτσε καλά Bay) .

Η δυσαρέσκεια μου φτάνει στο απόγειο της στα remakes και στα comic book movies. Ο Robocop για παράδειγμα ήταν υπέροχος με τα εφέ της εποχής και το μεγαλείο της ταινίας δεν βασιζόταν σε αυτά αλλά στο σκοτεινό κόσμο που προσπαθούσε να μας βάλει ο Verhofen. O σημερινός νερόβραστος Robocop δεν θυμίζει σε τίποτα Robot. Θυμίζει τον Spiderman on steroids. Είναι δυνατόν ένα Robot 200+ κιλών να πηδάει σαν το κατσίκι. Κι όμως μπορεί με CG. Και το κακό συνεχίζεται με όλες τις Superhero movies. Avengers, Hulk, Spiderman μοιάζουν περισσότερο με video game παρά με ταινίες.

Ποια ήταν η τελευταία ταινία comic book που έμεινε αξέχαστη στο μυαλό των θεατών? Το Dark Knight. Και η ταινία είχε ελάχιστα CG γι αυτό ο κόσμος του Dark Knight έμοιαζε περισσότερο αληθινός από τον κόσμο του Iron Man. Με δυσκολία πλέον βλέπω νέες ταινίες με comic book ήρωες αφού δεν με τραβάν στον κόσμο τους όπως κάποτε. Το immersion έχει χαθεί και θεωρώ πως φταίει το CG.

Σταματήστε πια το CG και πιάστε τα animatronix. Αν θέλουμε ταινίες σε CG τότε παίζουμε και Metal Gear Solid.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου