Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Περίπατος στο δάσος των σκιών


Ήρθε και πάλι αυτή η φεγγαρόλουστη νύχτα που πρέπει να βαδίσω στο δάσος των σκιών
Και πάλι μονάχος μου να βρω το δρόμο της επιστροφής
Τα βήματα μου να μετρώ προσεχτικά μήπως και παραπατήσω στις ρίζες των νεκρών δένδρων
Να φυλάγομαι από τους λάκκους που στην άβυσσο οδηγούν

Και πάλι την άσχημη γριά με τη γαμψή μύτη να συναντήσω
τα άσχημα μελλούμενα να μου διηγηθεί με την νεκρική της φωνή
και τα λόγια της να μου κόψουν την ανάσα
τη ζωή μου να σταματήσουν μέχρι να πάψει να μιλά

Τα άγρια ζώα θα αρχίσουν το ξέφρενο χορό τους
αφού το ξέρουν πως αιώνια βορά τους είμαι
και θα περιμένουν το πρώτο και μοναδικό μου λάθος
να ορμήξουν και να με κατασπαράξουν

Το φως του φεγγαριού όπως κάθε φορά
θα υψώνει μπροστά μου τους δαίμονες του παρελθόντος
με χοντρούς κορμούς και μακριά κλαδιά
για να φύγει η λογική και να δώσει τη θέση της στη παραφροσύνη

Το κρύο χιόνι τα βήματα μου θα δυσκολεύει
το δρόμο της εξόδου να μην βρω ποτέ θα επιδιώκει
Ο ψυχρός αέρας τους πνεύμονες μου θα γεμίζει
για να με κουράσει πριν η ώρα έρθει

Όμως κάθε φορά τα μάτια εκείνου του γκρίζου μοναχικού λύκου με περιμένουν
να τα κοιτάξω και να δω πράγματα που κανένας άλλος δεν έχει δει
Μόνο αυτός ο λύκος με τα άγρια δόντια του και τα γαμψά του νύχια
δεν με φόβισε ποτέ γιατί το φως του φεγγαριού δεν τον ακουμπούσε

Και αφού φύγει τα χνάρια του θα ακολουθήσω
που μέσα στο χιόνι χάνονται
και πάλι το δρόμο μου θα βρω αφού ο λύκος κι εγώ
το ίδιο μονοπάτι διαλέξαμε να περπατούμε.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου