Τετάρτη, 26 Φεβρουαρίου 2014

Μικρό αφιέρωμα στον Larry Bird


Το μπάσκετ είναι το άθλημα που μου δίδαξε την αξία της σκληρής δουλειάς και της ομαδικότητας. Δεν θα μπορούσα ποτέ να σκεφτώ τον εαυτό μου χωρίς αυτό. Είτε να χτυπάω μια μπάλα σε ένα τσιμεντένιο γηπεδάκι με φίλους είτε να παρακολουθώ έναν αγώνα από το σπίτι. Αν έχει πορτοκαλή μπάλα τότε είμαι μέσα. Ακόμα και αν είναι μια binary απομίμηση του στην οθόνη ενός υπολογιστή.

Η αγαπημένη μου ομάδα στο NBA είναι οι Boston Celtics. Όχι γιατί έκατσα και τα μέτρησα και έβγαλα το πόρισμα ότι είναι η καλύτερη ομάδα στο κόσμο αλλά απλά γιατί σε αυτή την ομάδα έπαιξε ο μεγαλύτερος για μένα παίχτης όλων των εποχών, ο Larry Bird.

Ο Larry Bird γεννημένος 7 Δεκέμβρη του 1956 στην Indiana είχε δύσκολα παιδικά χρόνια. Ο μπαμπάς και η μαμά Bird δούλευαν σκληρά για να μεγαλώσουν τα 6 τους παιδιά. Η φτώχεια ώθησε  τον μικρό τότε Larry να ασχοληθεί περισσότερο με το μπάσκετ στο οποίο βρήκε έναν τρόπο να ισορροπήσει την ζωή του.

Μετά από πολλές περιπέτειες ο Bird κατέληξε να παίζει μπάσκετ στο Πανεπιστήμιο του Indiana State.
Εκεί έκανε πολλούς να παραμιλάν με το απίστευτο ταλέντο του και την απαράμιλλη μπασκετική του ευφυΐα. Ο γίγαντας του παγκόσμιου μπάσκετ έφτασε το 1979 στα τελικά του NCAA για να γνωρίσει και να αντιμετωπίσει τον μεγαλύτερο εχθρό του αλλά και τον καλύτερο φίλο του.

Πραγματικά μερικές φορές η ζωή παίζει περίεργα παιχνίδια. Ένα άλλο ταλέντο που την ίδια περίοδο άλλαζε κι αυτός μαζί με τον Bird το παγκόσμιο μπάσκετ ο Ervin "Magic" Johnson  βρέθηκε στο τελικό του NCAA το 1979. Η πρώτη μεγάλη μάχη είχε αρχίσει. Bird εναντίων Magic σε ένα παιχνίδι που ο Larry Bird  δεν θα ξεχάσει ποτέ αφού η ομάδα του έχασε από τους Spartans του Magic.

Στον επαγγελματικό κόσμο του NBA o Larry Bird φόρεσε την πράσινη φανέλα των Boston Celtics το 1979 και οι Βοστωνέζοι τον αγάπησαν αμέσως. Οι απίστευτες πάσες, το φαρμακερό του σουτ και το πάθος του για νίκη τον έκαναν έναν από τους καλύτερους παίχτες του NBA. Οι Celtics είχαν ρεκόρ εκείνη την χρονιά 61 νίκες, 21 ήττες αλλά στα τελικά της ανατολής έχασαν την ευκαιρία να διεκδικήσουν το πρωτάθλημα από τους 76ers τους Julius Erving.

Την επόμενη χρονιά οι Celtics με την ίδια ευκολία και τον "διάφανο" Larry Bird έκαναν ρεκόρ 62-20 και έφτασαν στο τελικό να αντιμετωπίζουν τους Houston Rockets του Moses Malone. Οι Celtics και ο Bird στέφθηκαν πρωταθλητές και έτσι ο Bird από ένας απλά καλός παίχτης με φοβερό μπασκετικό IQ έγινε θρύλος του NBA.

Ο Bird πήρε άλλα 2 πρωταθλήματα με τους Celtics το ένα μάλιστα εναντίων των LA Lakers και του μεγάλου του αντιπάλου Magic Johnson. Όταν ο Magic και ο Larry γνωρίστηκαν κατάλαβαν ότι είχαν πολλά κοινά μεταξύ τους και τους συνέδεε μία κοινή πορεία. Έγιναν φίλοι και φυσικά δύο από τους μεγαλύτερους θρύλους του NBA.

O Larry Bird έχει κερδίσει τρεις διαγωνισμούς τρίποντων, τρία MVP κανονικής περιόδου, δύο MVP τελικών και πολλά άλλα. Αυτό όμως που τον ξεχωρίζει δεν είναι οι τίτλοι και η στατιστική του. Ακόμα και με πόνους στη μέση προσπαθούσε να δώσει τον καλύτερο του εαυτό για τους Celtics. Χαρακτηριστικό είναι σε έναν αγώνα με τους Pacers στα Playoff του 1991 ο Bird χτυπάει την ήδη ταλαιπωρημένη από το 1985 μέση του. Οι γιατροί τον πάνε στα αποδυτήρια για να τον ξεκουράσουν. Εκείνος λοιπόν βλέποντας την ομάδα του να χάνει τους ξεφέυγει, μπαίνει στο γήπεδο και κερδίζει το παιχνίδι.

Κανένας δεν θα μπορούσε να πιστέψει πως ο Larry Bird ήταν επαγγελματίας μπασκετμπολίστας. Ο σωματότυπος του και τα αθλητικά του προσόντα δεν πρόδιδαν αθλητή αλλά οικοδόμο. Όμως ο Bird ήταν κάτι διαφορετικό. Ήταν το Χολυγουντιανό πρότυπο στα μέτρα ενός γηπέδου μπάσκετ. Η επιμονή του και η αγάπη του για το άθλημα παρά τις όποιες αντιξοότητες παραδειγματίζουν όλους τους φίλους του μπάσκετ.

Το νούμερο 33 κρεμασμένο στο γήπεδο τον Celtics βρίσκεται για να μας θυμίζει για πάντα τον άνθρωπο πουλί.

Κυριακή, 23 Φεβρουαρίου 2014

Greek Gamer No10: Street Fighter 2 για Arcades


13:24...1 λεπτό ακόμα για το σχόλασμα....Επιτέλους σχολάω...τρέχω γρήγορα να βγω απ' τη τάξη. Στις τσέπες μου κουδουνίζουν τα 10 κατοστάρικα που φύλαξα με πολύ κόπο από το πειρασμό της πείνας και της σχολικής τυρόπιτας. Φτάνω στο μαγαζί και ανοίγω την πόρτα. Οι ήχοι των arcades είναι μουσική στ' αυτιά μου. Πλησιάζω το σημείο που έχουν μαζευτεί όλοι...Σκουντάω μερικούς για να μπω μπροστά. Βλέπω τον νικητή του προηγούμενου παιχνιδιού και του λέω : “Σε παίζω ένα”. Ενώ βάζω το κέρμα στο μηχάνημα γυρνάω και κοιτάω την οθόνη του παιχνιδιού...(Intro)

To Street Fighter 2 ήταν μια επανάσταση στα Video Games στην κατηγορία των fighters ένας εναντίον ενός. Είναι η συνέχεια του όχι και πολύ πετυχημένου για προφανείς λόγους Street Fighter. Έφτασε στα arcades το 1991 και έκανε την capcom πλούσια. Από τότε η capcom δεν άφησε την ευκαιρία να πάει χαμένη και μας έδωσε αναβαθμισενες εκδόσεις του Street Fighter 2 όπως Street Fighter 2 Turbo, Super Street Fighter 2, Super Street Fighter 2 Turbo, Super Street Fighter 2 Turbo Neo Geo HD Expansion 64 Reloaded Revolution Alpha Edition

Η ιστορία του παιχνιδιού έχει να κάνει με ένα τουρνουα στο οποίο 8 διαγωνιζόμενοι προσπαθούν να πάρουν τον τίτλο του World Warrior. Ο καθένας από τους 8 διαγωνιζόμενους παίρνει μέρος για τους δικούς του λόγους.

Από την Ιαπωνία έχουμε τον Ryu και τον Honda.
Ο Ryu είναι ένας μαχητής εκπαιδευμένος από τον Master Sheng Long. Έχει αφιερώσει την ζωή του στο να τελειοποιήσει τις μαχητικές του ικανότητες. Δεν έχει φίλους, οικογένεια ή σπίτι αφού τα έχει παρατήσει όλα για να αφοσιωθεί στην πολεμική του τέχνη.

Ο Honda είναι ένας πρωταθλητής Sumo. Σκοπός του είναι να μάθει στον κόσμο το άθλημα του Sumo και να πείσει τους πάντες ότι οι αθλητές Sumo είναι οι καλύτεροι μαχητές στον κόσμο.

Από την Βραζιλία έχουμε τον Blanca. Για τον Blanca ξέρουμε μόνο ότι είναι πράσινος, έχει πορτοκαλί μαλλιά και μεγάλα δόντια...

Από την Αμερική έχουμε τον Guile και τον Ken:
O Guile είναι πρώην πρασινοσκούφης του Αμερικανικού στρατού. Πριν έξι χρόνια σε μια αποστολή ο Guile μαζί με τον φίλο του και πιλότο Charlie πιάστηκαν αιχμάλωτοι από μια τρομοκρατική ομάδα στην Ταϊλάνδη. Στην προσπάθεια τους να ξεφύγουν ο Charlie πεθαίνει και ο Guile θέλει να εκδικηθεί.

Ο Ken είναι ο δεύτερος και τελευταίος μαθητής του Master Sheng Long. Έχει εκπαιδευτεί μαζί με τον Ryu και οι τεχνικές τους μοιάζουν πολύ. Όμως ο Ken έχει σκουριάσει και αποφασίζει να πάρει μέρος στο τουρνουά για να αποδείξει την δύναμή του.

Από την Κίνα έχουμε την Chun Li. Η Chun Li προσπαθώντας να βρει τους δολοφόνους του πατέρα της έχει οδηγηθεί σε αυτό το τουρνουά. Οι πληροφορίες της λένε πως κάποιος από τους 4 Grand Masters του τουρνουά είναι ο δολοφόνος του πατέρα της.

Από την Σοβιετική Ένωση έχουμε τον μεγάλο παλαιστή Zangief. Ο Zangief λαμβάνει μέρος στο τουρνουά από τη μία για να δοξάσει την Σοβιετική Ένωση και από την άλλη...για να περάσει καλά ο ίδιος...

Τέλος έχουμε τον Dalshim από την Ινδία. Ο Dhalsim έχει καταφέρει να ενοποιήσει μέσω της Yoga το σώμα και το πνεύμα του. Η επόμενη δοκιμασία του είναι αυτό το τουρνουά.

Στο τομέα τον γραφικών το Street Fighter 2 είναι πολύ μπροστά από την εποχή του. Ο κάθε χαρακτήρας έχει ξεχωριστή σχεδίαση και το CPS board της capcom βοηθησε πολύ σε αυτό αφού ο κάθε χαρακτήρας μπορεί να καταλαμβάνει την ποσότητα μνήμης που χρειάζεται. Το animation είναι φανταστικό και οι μάχες θυμίζουν περισσότερο anime παρά video game.

Οι Ιάπωνες είναι μεγάλοι τεχνίτες του animation και αυτό το παιχνίδι είναι η απόδειξη. Τα background σε κάθε stage είναι διαφορετικά και το θέμα τους είναι επιλεγμένο από την χώρα του κάθε μαχητή. Έτσι για παράδειγμα η Chun Li μάχεται σε μια κινέζικη αγορά ενώ ο Guile πίσω από ένα μαχητικό αεροσκάφος. Όλα τα backgrounds έχουν animation κάτι που δίνει ζωντάνια στο παιχνίδι.

Κάθε πετυχημένο παιχνίδι όσο καλά και να είναι τα γραφικά του πρέπει να έχει και την κατάλληλη μουσική που να σε βάζει στο κλίμα. Οι αρτίστες της Capcom είναι μάστορες αυτής της τέχνης και τα καταφέρνουν περίφημα.

Το κάθε stage έχει διαφορετική μουσική. Αυτό που στα δικά μου αυτιά ξεχωρίζει είναι το μουσικό background του stage του Ken. Για τα ηχητικά εφέ θα πω μόνο πως τις ειδικές κινήσεις τις είχαμε βαφτίσει τότε από τον ήχο που έβγαζαν οι πολεμιστές όταν τις εκτελούσαν. Έτσι έχουμε το Χαντούκεν του Ryu και το...Αλεπού του Guile...έστω και αν αυτός ήθελε να πει Sonic Boom.

Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι εύκολος αν και τα πλήκτρα δράσης είναι έξι. Τα τρία είναι οι γροθιές, χαμηλή, μεσαία και ισχυρή και τα άλλα τρία είναι οι κλοτσιές και πάλι χαμηλή, μεσαία και ισχυρή. Όταν δεχόμαστε επίθεση και κινούμε τον μοχλό σε αντίθετη κατεύθυνση από τον αντίπαλο τότε μπλοκάρουμε την επίθεση του αντιπάλου. Αυτά είναι τα βασικά. Ο κάθε χαρακτήρας όμως έχει τις δικές του ειδικές κινήσεις με πιο γνωστές το ελικοπτεράκι και το “πέταγμα νερών” όπως λέγαμε το fireball του Ryu και του Ken.

Αφού καταφέρουμε να νικήσουμε τους οκτώ βασικούς μαχητές ανοίγουν στον χάρτη τέσσερις ακόμα. Ο Balrog ένας μποξέρ, ο Vega ένας αμφιλεγόμενος νάρκισσος, ο Sagat η νέμεσις του Ryu και ο μεγάλος κακός, το αφεντικό της τρομοκρατικής οργάνωσης Shadaloo ο M. Bison.

Το Street Fighter 2 άλλαξε τα πάντα στα fighting games. Την επιτυχία του παιχνιδιού ακολούθησαν anime, manga, comic books, ταινίες και αυτό δείχνει πόσο σημαντικό ήταν για τους gamers και τον βαθμό του immersion που κατάφερε να πετύχει. Αν κάποιος θέλει να γίνει ένας πραγματικός μαχητής τότε το να τιθασεύσει το Street Fighter 2 είναι το μονοπάτι που θα τον κάνει πρωταθλητή.





Τετάρτη, 19 Φεβρουαρίου 2014

Mikeius, Μπραφ και...κωμωδία;


Την εκπομπή ΜΠΡΑΦ την είδα για πρώτη φορά πριν περίπου 1 χρόνο. Μου το σύστησε η κοπέλα μου και ενώ στην αρχή είχα τους ενδοιασμούς μου ("τι σαπουνόπερα θα δω πάλι") τελικά γέλασα και είδα ό,τι επεισόδιο είχε βγάλει μέχρι εκείνη την στιγμή.

Τα επεισόδια ήταν μικρά και αστεία αφού καυτηρίαζε με κάφρικο τρόπο τα κακώς κείμενα της ελληνικής πραγματικότητας και όχι μόνο. Φέτος λοιπόν περίμενα με ενδιαφέρον τα νέα του βίντεο ώστε αφενός να γελάσω λίγο και αφετέρου να βγάλω μέσω του λόγου του Mikeius και τα δικά μου απωθημένα.

Η σεζόν λοιπόν ξεκίνησε με ένα βίντεο που έθαβε την τηλεόραση. Δεν μπορώ να πω πως σε αυτά που είπε σε αυτό το βίντεο είχε κάπου άδικο αλλά...το θέμα ήταν ότι έφτασε στο σημείο να φτάσει να θάβει μέχρι και την εκπομπή που τον είχε φιλοξενήσει το περασμένο καλοκαίρι. Δεν στάθηκα βέβαια πολύ σε αυτό αφού το δικαιολόγησα με την λογική πως ίσως να μην είχε προγενέστερη εμπειρία στην τηλεόραση οπότε τώρα που πήρε την ψύχρα τους έθαψε.

Όμως μετά άρχισε η κωμωδία να γίνεται αηδία. Στο επόμενο βίντεο έριξε την συνηθισμένη του καφριλοκουβέντα σε έναν νεκρό που εγώ ούτε τον ήξερα ούτε με νομίζω πως θα με ενδιέφερε αν δεν τον έδειχνε ο Μικές. Αυτό λοιπόν ήταν το πρώτο σοκ, το πρώτο βίντεο που δεν απόλαυσα αφού έβριζε το νεκρό με πολύ άσχημους χαρακτηρισμούς. Εντάξει το έχει κάνει και στα προηγούμενα βίντεο όμως είναι διαφορετικό να το ακούς (και να το βλέπεις) για 3 δευτερόλεπτα και άλλο ένα ολόκληρο 5 λεπτό ή 10 λεπτό αφιερωμένο στις ύβρης εναντίων ενός νεκρού.

Μετά επιτέλους για ένα μήνα ασχολήθηκε με το θάψιμο των μεταλάδων και ενώ πήρε και εμένα η μπάλα δεν με πείραξε καθόλου αφού ήταν χιουμοριστικό και γέλασα. Άλλωστε το να μπορείς να αυτοσαρκάζεσαι είναι μεγάλο θέμα.

Το τελευταίο του λοιπόν ΜΠΡΑΦ βίντεο είχε να κάνει με ένα βίντεο "που του έστειλαν" και του είπαν ότι θα φρίξει ή κάτι τέτοιο. Και αυτός δεν έφριξε και άρχισε να κράζει. Εντάξει σε κάποια από αυτά που είπε συμφωνώ κι εγώ εκεί όμως που τσίνησα ήταν με την χρήση εικόνων νεκρών παιδιών και σκυλιών. Πραγματικά αυτό το βίντεο το θεώρησε χιουμοριστικό και είπε "Ωραία, ας το ανεβάσω να γελάσουμε".

Το χειρότερο απ' όλα είναι πως το βίντεο αυτό απέσπασε πολλά Likes και θετικά σχόλια. Πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω όλα αυτά τα πρόβατα γέλασαν με τις εικόνες που είδαν; Και φυσικά μην πεις κάποια κακία για τον Mikeius γιατί θα πέσουν τα πρόβατα να σε φάνε σαν χορταράκι του βουνού. 

Εντάξει το παλικάρι έχει τις απόψεις του που σε άλλες μπορεί να συμφωνώ και σε άλλες να διαφωνώ. Όμως εκεί που ενοχλούμε περισσότερο είναι στα πρόβατα του. Πρόσφατα ανέβηκε ένα άλλο βίντεο στο youtube από την Λίλα Σταμπούλογλου που παρωδούσε τον εθισμό μερικών ανθρώπων στο flappy bird. Εντάξει δεν ήταν και το καλύτερο βίντεο της αλλά σίγουρα πολύ καλύτερο από το τελευταίο ΜΠΡΑΦ. 

Όταν λοιπόν κάποιος viewer έγραψε το παρακάτω σχόλιο: 
"Εμενα μου φανηκε αστειο παντως, haters gonna hate either way. Αμα ο uploader ελεγε "mikeius" θα ειχε 50,000 Likes :P" 

όλοι έπεσαν να τον φάνε. Και ο άνθρωπος είπε το προφανές.

Ο Mikeius φυσικά δεν είναι ο πρώτος ούτε ο τελευταίος που θα δημιουργήσει έναν "λαό" προβάτων που ακόμα και την κουράδα του θα την κάνουν προσκύνημα. Δεν φταίει αυτός γι αυτό αλλά η ανθρώπινη βλακεία και η ανάγκη να βρίσκει κάποιον να ακολουθεί. O Mikeius φταίει για τα βίντεο χωρίς "κωμωδία" που βγάζει τελευταία και μιλάω μόνο για το ΜΠΡΑΦ. 

Σάββατο, 15 Φεβρουαρίου 2014

Η απέχθεια προς το ανοιχτό και ελεύθερο λογισμικό

open source

Στους περισσότερους που με γνωρίζουν είναι γνωστή η αγάπη μου για τον ανοιχτό κώδικα και το ελεύθερο λογισμικό. Ακόμα και στην δουλειά που είμαι τώρα θα ήθελα να είχα την δυνατότητα να κάνω χρήση μόνο software ανοιχτού κώδικα. Φυσικά σε μία επιχείρηση αυτό δεν είναι 100% αποδεκτό αφού πολλά προγράμματα εκδίδονται μόνο για Windows. Όπου φυσικά είναι δυνατόν να γίνει χρήση προγραμμάτων ανοιχτού κώδικα το προωθώ. Παράδειγμα για επεξεργασία εικόνας έχουμε το gimp και από το καλοκαίρι για λόγους κυρίως νομιμότητας έχουμε το open office.

Εχθές λοιπόν ένας συνάδελφος που από την αρχή είχε ζητήσει το office της microsoft μου εξέφρασε παράπονα για το open office. Φυσικά εκνευρίστηκα και φάνηκε αλλά δεν έχει να κάνει τόσο με το παράπονο του συγκεκριμένου συναδέλφου αλλά με έναν όρο που χρησιμοποίησε  για να περιγράψει το open office. Το αποκάλεσε freeware. Στην συνείδηση των περισσοτέρων ανθρώπων της ηλικίας μου το freeware είναι ένα παρακατιανό πρόγραμμα που υπάρχει δωρεάν. Ένα πρόγραμμα που φτιάχτηκε από έναν δύο ανθρώπους και υπάρχει ελεύθερο στο internet.

Η νοοτροπία των περισσότερων ανθρώπων "είναι δωρεάν άρα δεν είναι καλό" υπάρχει δυστυχώς ακόμα. Πριν μερικά χρόνια μία κοπέλα μου είχε πει "Το Linux είναι μεγάλη μαλακία γι αυτό το δίνουν δωρεάν". Φυσικά η κοπέλα αυτή ούτε είχε βάλει ποτέ στον υπολογιστή της Linux ούτε μπορούσε να καταλάβει την φιλοσοφία του ανοιχτού ή του ελεύθερου λογισμικού. Η λογική της όμως ήταν απλή. Αφού είναι τσάμπα δεν είναι και καλό.

Ο συνδυασμός της ποιότητας μιας υπηρεσίας ή ενός προϊόντος με την τιμή του είναι βαθιά ριζωμένη στην καπιταλιστική μας σκέψη που λιγότερο ή περισσότερο υπάρχει γιατί πολύ απλά μας την μετέδωσαν οι γονείς / συγγενείς / φίλοι. Όμως ας δούμε αν αυτό ισχύει.

Στο youtube υπάρχουν πολλά μικρά βίντεο που μας προσφέρουν διασκέδαση. Το ποσό που πληρώνουμε στο youtube για να απολαύσουμε αυτά τα βίντεο είναι 0 ευρώ. Με την λογική που οι περισσότεροι εξετάζουν το θέμα "ποιότητα προϊόντος" θα σήμαινε πως το youtube μας προσφέρει μη ποιοτικό προϊόν. Όμως αν ήταν έτσι τότε οι περισσότεροι θα έπρεπε να βλέπουν ταινίες και βίντεο μόνο σε κάποια υπηρεσία όπως το netflix.

Ένα άλλο παράδειγμα είναι το gmail. Πολύς κόσμος έχει gmail. Πόσα δίνει κάθε χρόνο γι αυτό? Μηδέν ευρώ. Φυσικά θα πείτε..."Μα Θοδωρή αυτοί κερδίζουν λεφτά απ' αυτό". Ε, λοιπόν ακούστε το κορυφαίο. Και οι διανομές Linux κερδίζουν λεφτά. Δεν το πιστεύεις?

Μία διανομή Linux όπως η Red Hat ή η Ubuntu σου δίνουν δωρεάν το λογισμικό τους. Εσύ το χρησιμοποιείς, κάνεις τα updates για το λειτουργικό σύστημα και τα προγράμματα όποτε υπάρχουν (δηλαδή σχεδόν κάθε μέρα) και όταν φτάσεις στα δύσκολα και δεν μπορείς να βγάλεις άκρη αυτές οι δύο εταιρίες κάνουν support στις διανομές τους. Έρχονται και σου φτιάχνουν ότι πρόβλημα έχεις. Και εσύ τους δίνεις "χρήμα". Φυσικά ο simple user που ψάχνει γκομενάκια στο facebook και βλέπει καμία ταινία που και που δεν θα τους χρειαστεί. Όμως μεγάλες εταιρίες που προσπαθούν να μειώσουν το budget τους ή που θέλουν οι υπολογιστές τους να κάνουν καλά συγκεκριμένα πράγματα θα τους φωνάξουν και θα τους πληρώσουν.

Με εκνευρίζει απίστευτα όταν έρχονται κάποιοι και μου λένε στο photoshop / ms office / windows γίνεται διαφορετικά και πολύ καλύτερα. Λοιπόν άνθρωπε άκου:

1ον: Δεν γίνονται καλύτερα γιατί δεν ξέρεις τι είναι το καλύτερα. Ευχρηστία δεν σημαίνει απαραίτητα καλύτερα. Ο τρόπος που θα συνηθίσεις κάτι σε κάνει να το βλέπεις καλύτερο. Όταν το facebook άλλαξε πριν μερικά χρόνια το layout από το viewing του προφίλ με το χρονολόγιο άρχισαν όλοι "Δεν μ αρέσει αυτή η αλλαγή", "Μα τι κάνει το facebook γιατί το χαλάσαν". Τώρα αν το αλλάξουν πάλι θα πεις τα ίδια. Ξέρεις γιατί. Γιατί απλά δεν σου αρέσουν οι αλλαγές.

2ον: Για να δούμε πως έμαθες να χρησιμοποιείς photoshop / ms office / windows. Η πιθανότερη περίπτωση αν είσαι ιντερνετακιας είναι να μπήκες σε μία ακτή πειρατών στο ίντερνετ, να βρήκες την εφαρμογή που ήθελες, να την κατέβασες, να την εγκατέστησες, να έκανες ένα copy paste ένα αρχείο και τέλος ένα click σε ένα πρόγραμμα slot machine που είναι γνωστό ως key generator.
Ο άλλος τρόπος είναι κάποιος φίλος σου που είχε κάνει apriori αυτή την διαδικασία να ήρθε και να σου το έκανε εγκατάσταση.

Σε παροτρύνω τώρα να φέρεις τον Bill Gates και την αστυνομία σπίτι σου για να τους δείξεις τον νέο σου υπολογιστή με όλα τα τελευταία προγράμματα που κυκλοφορούν. ΜΠΟΥΜ! Φυλάκα. Γιατί? Γιατί είναι παράνομο ηλίθιε. Αυτά τα προγράμματα κοστίζουν. Θα έδινες δηλαδή 300 ευρώ για να έχεις μία σουίτα γραφείου για να γράφεις τα ερωτικά σου γράμματα στη γκόμενα? Η μήπως θα έδινες 900 ευρώ για να μπορείς να βάλεις την μουτσούνα σου μπροστά από το άγαλμα της ελευθερίας για να παραμυθιάζεις το κόσμο ότι πήγες Νέα Υόρκη τα Χριστούγεννα. Άρα, λοιπόν τα έμαθες παράνομα. Προγραμματιστές που μαστιγώθηκαν από τον Bill Gates και την αρκούδα του τον Steve Balmer για να βγάλουν ένα λειτουργικό σύστημα που εσύ το χρησιμοποιείς  για να μιλάς με γκομενάκια δεν θα πληρωθούν για τον κόπο που έκαναν (εντάξει θα πληρωθούν απλά ίσως να μην πάρουν αύξηση στο επόμενο λειτουργικό που θα φτιάξει η microsoft).

Υπήρχαν εποχές που ακόμα και το πρόγραμμα για την περιήγηση σου στο ίντερνετ το πλήρωνες. Όταν δηλαδή ο Mozilla κυκλοφόρησε δωρεάν στο ίντερνετ και ανάγκασε την microsoft να εντάξει στο λειτουργικό της τον Internet Explorer εσύ τι είπες? "Α, δεν μπορώ να τα χρησιμοποιήσω γιατί είναι πολύ διαφορετικό από το άλλο που έχω μάθει"?

Ένα άλλο θέμα που αρκετοί μου το έχουν πει (για σένα λέω Σταύρο) είναι: " Μα ποιος θα γράψει κώδικα χωρίς να πληρωθεί. Δηλαδή θα γυρίσεις σπίτι σου και θα γράψεις ένα πρόγραμμα που θα το δώσεις δωρεάν χωρίς να πάρεις λεφτά". Η απάντηση είναι ένα μεγάλο ΝΑΙ. Και ξέρεις γιατί? Γιατί κάποιοι άνθρωποι θέλουν να κάνουν το χόμπι τους. Γιατί κάποιοι άνθρωποι την βρίσκουν με το να γράψουν ένα ωραίο παιχνιδάκι που θα το δώσουν δωρεάν στο κόσμο για να παίξει και να περάσει όμορφα την ώρα τους. Εγώ για παράδειγμα φτιάχνω βίντεο στο youtube με το αγαπημένο μου θέμα, τα video games, και δεν περιμένω να πληρωθώ από αυτό. Μ' αρέσει, το βλέπει όποιος θέλει και εγώ παίρνω την ικανοποίηση της δημιουργικότητας που θέλω να βγάλω προς τα έξω. Ο πρώτος kernel του Linux κυκλοφόρησε όταν ο Linus Torvalds θέλησε να μάθει assembly. Έγραψε έναν απλό πυρήνα και χομπίστες του πρόσθεσαν κι άλλα πράγματα μέχρι που έφτασε στη σημερινή ολοκληρωμένη μορφή του.

Φυσικά το ανοιχτό λογισμικό και το ελεύθερο λογισμικό έχουν μία φιλοσοφία που (κυρίως για το ελεύθερο λογισμικό) ο Richard Stallman το λέει "ο χρήστης να έχει τον έλεγχο του computing που κάνει". Όταν αγοράζω παράδειγμα ένα αυτοκίνητο θέλω να μπορώ να το κάνω ότι θέλω εγώ. Να του βάλω ότι καθίσματα θέλω, ότι φώτα θέλω ακόμα και ότι μηχανή θέλω. Αν έπρεπε να βασίζομαι μόνο για παράδειγμα στη Ford για να μου βγάλει ή να βελτιώσει ένα ανταλλακτικό που το έχω ανάγκη τότε θα ήμουν το πουτανάκι της Ford. Έτσι είναι και με το κλειστό λογισμικό. Αν η Microsoft ή η Apple δεν βγάλει κάποιο update τότε είσαι φυλακισμένος σε έναν υπολογιστή που τον ελέγχει η apple ή η Microsoft. Αν η Apple πέσει στο Καιάδα τότε θα έχεις ένα κατώτερο λογισμικό γιατί κανείς δεν θα μπορεί να το αλλάξει και να το βελτιώσει.

Αντίθετα στο ανοιχτό λογισμικό αν κάτι δεν μου αρέσει ή θεωρώ ότι μπορώ να το βελτιώσω και να το κάνω καλύτερο τότε με τις κατάλληλες γνώσεις το κάνω. Αν δεν μπορώ εγώ να το κάνω τότε το κάνει κάποιος που ξέρει και φυσικά τον πληρώνω (ή όχι αν είμαι τζαμπατζής).

Δυστυχώς αυτή η απέχθεια και η υποτίμηση που έχουν κάποιοι για το ανοιχτό λογισμικό προέρχεται από την αδυναμία κάποιον ανθρώπων να καταλάβουν την σημασία της ελευθερίας τους. Νιώθουν ασφάλεια στην αγκαλιά της apple και νομίζουν πως η apple και η κάθε apple θα τους δώσει πάντα το καλύτερο γιατί την έχουν πληρώσει.

Οι καιροί όμως αλλάζουν και το ανοιχτό λογισμικό υπάρχει σιγά σιγά παντού. Τα android κινητά έχουν πάρει το μεγαλύτερο μερίδιο της αγοράς. Οι περισσότεροι servers τρέχουν Linux. Ανοιχτά προγράμματα τρέχουν όλο και περισσότερο σε υπολογιστές και ο κόσμος αλλάζει. Ο κόσμος όχι μόνο της τεχνολογίας τον υπολογιστών και της πληροφορικής αλλά και η νοοτροπία. Πριν μερικά χρόνια διάβαζα σε ένα επιστημονικό περιοδικό για ιατρικά εργαστήρια που φτιάχνουν κάποιοι σε γκαράζ. Απλά για να μπορέσουν να κάνουν έναν καλύτερο κόσμο. Και νομίζω όλοι αυτό θέλουμε, έναν καλύτερο κόσμο. Όλες μας οι πράξεις εκεί οδηγούν όσο κακές ή καλές και αν χαρακτηριστούν.
"Ουδείς εκών κακός" κατά τον Σωκράτη.

Τρίτη, 11 Φεβρουαρίου 2014

CGI: Ο δαίμονας του σημερινού κινηματογράφου


Προχθές έβλεπα σχόλια για το remake του Robocop που βγαίνει στους κινηματογράφους. Στους περισσότερους από τους "παλιούς" δεν άρεσε. Αλλά κι εγώ από το trailer που έχω δει μέχρι τώρα έχω την εντύπωση πως δεν θα είναι αντάξια του Robocop του Paul Verhofen. Όλος αυτός ο αρνητισμός για την ταινία με έκανε να σκεφτώ κάτι που πολλές φορές έχει περάσει φευγαλέα από το μυαλό μου. Η υπερβολική χρήση των CG στις νέες ταινίες.

Από το 1999 και μετά και αφού το Matrix έγινε ταινία σταθμός για τα εφέ πολλές ταινίες δράσης επιστρατεύονται όλο και περισσότερο τα CG εφέ και αφήνουν μακριά τα κλασσικά εφέ με τις μακέτες και τις κούκλες. Το μεγάλο μπαμ όμως έγινε την εποχή του Lord of the Rings και του Spiderman. Τα CG έχουν γίνει τόσο φθηνά που ακόμα και ένα κόψιμο από σφαίρα στο μπράτσο του πρωταγωνιστή την κάνουν με υπολογιστές. Έχει χαθεί πλέον η ευρυματικότητα των ανθρώπων των ειδικών εφέ.

Έβλεπα την άλλη φορά στα making of πως έκαναν στο First Blood την περίφημη σκηνή που ο Σταλόνε ράβει τον εαυτό του. Πραγματικά πανέξυπνο και τόσο ρεαλιστικό που η σκηνή έχει μείνει με μεγάλη λεπτομέρεια στο μυαλό μου από την παιδική μου ηλικία. Σήμερα απορώ γιατί φτιάχνουν making of των ταινιών. Δεν υπάρχει κάτι που ο κόσμος δεν ξέρει. Τεράστια αράχνη μπροστά στον Φρόντο: CG. Το τέλεια γυμνασμένο σώμα του Thor: CG. Φθινοπωρινή μέρα με τα φύλλα δένδρου να πέφτουν: CG(απλά δείτε το making of του Beautiful Mind).

Δεν με πειράζει το λίγο CG. Άλλωστε οι ταινίες με τις οποίες μεγάλωσα είχαν CG. Η χρήση τους όμως ήταν περιορισμένη και όλα τα εφέ της ταινίες βασιζόντουσαν σε τεχνικές απόκρυψης της πραγματικότητας από τον θεατή. Το να μπορέσεις να ξεγελάσεις τον θεατή με animatronics και άλλα τέτοια κόλπα είναι από μόνο του μία διαδικασία που κάνει τους ανθρώπους των εφέ ήρωες. Το Teenage Mutant Ninja Turtles είχε τόσο καλές animatronic κούκλες που δεν μπορούσες να ξεχωρίσεις αν ήταν πραγματικά μεταλλαγμένες χελώνες ή κάποιος σε κορόιδευε. Η κατασκευή τους απαιτούσε δημιουργικότητα και ταλέντο. Σήμερα θα τα έφτιαχναν με υπολογιστές και θα ήταν σαν βιοχλαπάτσες (κάτσε καλά Bay) .

Η δυσαρέσκεια μου φτάνει στο απόγειο της στα remakes και στα comic book movies. Ο Robocop για παράδειγμα ήταν υπέροχος με τα εφέ της εποχής και το μεγαλείο της ταινίας δεν βασιζόταν σε αυτά αλλά στο σκοτεινό κόσμο που προσπαθούσε να μας βάλει ο Verhofen. O σημερινός νερόβραστος Robocop δεν θυμίζει σε τίποτα Robot. Θυμίζει τον Spiderman on steroids. Είναι δυνατόν ένα Robot 200+ κιλών να πηδάει σαν το κατσίκι. Κι όμως μπορεί με CG. Και το κακό συνεχίζεται με όλες τις Superhero movies. Avengers, Hulk, Spiderman μοιάζουν περισσότερο με video game παρά με ταινίες.

Ποια ήταν η τελευταία ταινία comic book που έμεινε αξέχαστη στο μυαλό των θεατών? Το Dark Knight. Και η ταινία είχε ελάχιστα CG γι αυτό ο κόσμος του Dark Knight έμοιαζε περισσότερο αληθινός από τον κόσμο του Iron Man. Με δυσκολία πλέον βλέπω νέες ταινίες με comic book ήρωες αφού δεν με τραβάν στον κόσμο τους όπως κάποτε. Το immersion έχει χαθεί και θεωρώ πως φταίει το CG.

Σταματήστε πια το CG και πιάστε τα animatronix. Αν θέλουμε ταινίες σε CG τότε παίζουμε και Metal Gear Solid.

Κυριακή, 9 Φεβρουαρίου 2014

Γιάννης Αντετοκούνμπο


Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο είναι ένα Νιγηριανός γεννημένος στην Ελλάδα παίκτης του NBA. Είναι ένα φαινόμενο αφού είναι μόλις 18 χρονών και η Αμερικάνοι φίλαθλοι του NBA έχουν αρχίσει να τρίβουν τα μάτια τους.

Η ομάδα του είναι η Milwaukee Bucks  και ακόμα και αν δεν τα πάνε καλά ο Γιαννάκης παίζει υπέροχο μπάσκετ. Φυσικά το πλεονέκτημα του είναι το μικρό της ηλικίας του που του δίνουν πολλά ακόμα περιθώρια βελτίωσης αν αποφύγει τραυματισμούς.

Φυσικά η συμπεριφορά του σε όσες συνεντεύξεις τον έχω δει είναι πολύ καλή για έναν αθλητή 18 χρονών που από ένα μικρό πρωτάθλημα της Ελλάδας πήδηξε με την μία στο καλύτερο πρωτάθλημα του κόσμου. Ο μικρός έχει ήθος και θα τον βοηθήσει να κάνει μεγάλη καριέρα στο NBA. Ελπίζω να τον δούμε και στην Εθνική μας κάποια στιγμή.

Παρακάτω έχω ένα Top-10 που βρήκα στο youtube με φάσεις του Αντετοκούνμπο:

Gravity


Σήμερα είδα την ταινία Gravity. Ήταν μια από τις ταινίες που ήθελα να δω. Πρωταγωνιστές της ταινίας είναι ο George Clooney και η Sandra Bullock και η ταινία έχει να κάνει με ένα διαστημικό ατύχημα.

Καταρχήν να πω πως την ταινία καλό θα ήταν να την δει κάποιος στον κινηματογράφο ή σε ένα πολύ καλό home theatre με 3D οθόνη. Έχει αρκετά εφέ που πιστεύω θα έδειχναν πολύ καλά σε μία 3D αίθουσα κινηματογράφου με τον ανάλογο ήχο. Όμως το ατού της ταινίας δεν είναι τα εφέ. Η ταινία ανήκει στην κατηγορία "Phone booth" και "127 ώρες". Δεν μπορώ βέβαια να την χαρακτηρίσω κλειστοφοβική αφού το setting είναι το απέραντο του διαστήματος.

Η ιστορία είναι αρκετά απλή. Επιστήμονες βρίσκονται σε έναν διαστημικό δορυφόρο, συμβαίνει ένα ατύχημα και προσπαθούν να γυρίσουν πίσω. Όμως όταν έχεις να αντιμετωπίσεις το άγνωστο του διαστήματος και τον φόβο να απομακρυνθείς από τη Γη τότε αρχίζει το τρέμουλο της καρδιάς σου και την αγωνία να σε καθηλώνει (ακόμα και σε μία οθόνη 22 ιντσών).

Πραγματικά η ταινία δεν έχει το τεράστιο σεναριακό βάθος όμως το όπλο της είναι το βασικότερο ένστικτο του ανθρώπου, ο φόβος. Πραγματικά όταν βάζεις τον εαυτό σου στο θέση των ηρώων της ταινίας αντιλαμβάνεσαι πως η Γη είναι πολύ μικρή σε σχέση με το άπειρο του σύμπαντος.

Τα λόγια για μια τέτοια ταινία είναι περιττά αφού πρέπει πραγματικά να την δει κάποιος για να ανταμειφθεί με τα συναισθήματα της αβεβαιότητας, του φόβου και της απεραντοσύνης του σύμπαντος.
Must watch για όλους!!!

Σάββατο, 8 Φεβρουαρίου 2014

Σέρλοκ εναντίων Σέρλοκ


Είμαι fan του Σέρλοκ Χολμς. Δεν έχω διαβάσει όλα τα βιβλία του αλλά ένα μεγάλο μέρος αυτών. Λατρεύω τον ιδιόρρυθμο χαρακτήρα του, το απίστευτα γρήγορο και ακριβές μυαλό του, τον ορθολογισμό του αλλά και τη σκοτεινή του πλευρά. Ο Άρθουρ Κόναν Ντόιλ έφτιαξε έναν χαρακτήρα που θα ψυχαγωγήσει πολλές γενιές ακόμα.

Οι ταινίες και οι σειρές για τον Σέρλοκ Χολμς είναι πολλές. Πληθώρα ηθοποιών έχουν προσπαθήσει να ζωντανέψουν τον μυθικό κύριο Σέρλοκ Χολμς. Όλοι τους κατάφεραν να δώσουν κάτι καινούριο και φρέσκο. Όμως δύο ηθοποιούς ξεχωρίζω και μπορώ να πω πως με πείθουν σαν Σέρλοκ Χολμς.

Ο πρώτος είναι ο Jeremy Brett από την σειρά "The Adventures of Sherlock Holmes". Ο Jeremy Brett ήταν ο ιδανικός Σέρλοκ Χολμς για την εποχή για την οποία αναφέρονται οι ιστορίες του. Η απεικόνιση ενός αεικίνητου, αυθάδη, ευφυή αλλά ταυτόχρονα με παρουσιαστικό καλοντυμένου 50άρη που σε πείθει με την εμπειρία του ήταν αυτό που κάποιος θα περίμενε να δει σαν Σέρλοκ Χολμς. Ο ίδιος ο Brett είχε δηλώσει: "Holmes is the hardest part I have ever played - harder than Hamlet or Macbeth".

Όλα τα επεισόδια εκείνης της σειράς ήταν μεγάλης ακρίβειας αναπαράσταση των βιβλίων του Ντόιλ. Η υπέροχη ερμηνεία του Brett ανέβαζαν ακόμα περισσότερο την ποιότητα της σειράς μέχρι...μέχρι που ο Brett άρχισε να εμφανίζει συμπτώματα μανιοκατάθλιψης. Η φαρμακευτική του αγωγή στέρησαν από τον χαρακτήρα του Χολμς την σπιρτάδα με αποτέλεσμα η σειρά μετά το 1985 να μην είναι αυτή που ήταν. Όμως για χρόνια ο Jeremy Brett ήταν και - φαντάζομαι - θα είναι ο ιδανικότερος book-based Σέρλοκ Χολμς.

Και ερχόμαστε στον δεύτερο καλύτερο Σέρλοκ Χολμς. Πριν μερικά χρόνια οι παραγωγοί του Dr. Who αποφάσισαν να φτιάξουν μια σειρά στην οποία ο Σέρλοκ Χολμς θα βρισκόταν στο παρόν και θα είχε όλα τα gadget-άκια που του προσφέρει η σύγχρονη τεχνολογία για να λύσει τα μυστήρια. Η σειρά  Serlock ήταν απίστευτη από τη πρώτη σεζόν. Η επανεγγραφή των ιστοριών του Χολμς σε έναν πιο σύγχρονο κόσμο ήταν άψογη. Το καλό σενάριο είναι ένα χαρακτηριστικό αυτής της σειράς μέχρι και την 3η σεζόν που ολοκληρώθηκε πριν 1 μήνα περίπου. Αυτός όμως που έκλεψε την παράσταση ήταν ο Benedict Cumberbatch. Ένας Σέρλοκ με όλα τα γνωρίσματα του Brett αλλά νεότερος και περισσότερο "μπασμένος" στην τεχνολογία. Ένα άλλο χαρακτηριστικό του εκμοντερνισμένου Σέρλοκ είναι το επίπεδο ευφυίας που  θυμίζει υπερευφυΐες ταινιών Χόλιγουντ κάτι που δεν είναι απαραίτητα κακό.

Ο Cumberbatch είναι ακόμα νέος και με την αναγνωρισιμότητα που του έχει δώσει ο Sherlock μπορεί να κάνει ακόμα περισσότερα πράγματα στο μέλλον. Είναι πολύ καλός ηθοποιός κι έκτος από τον Σέρλοκ Χολμς έχει υποδυθεί άψογα και τον γνωστό επιστήμονα Stephen Ηawking. Έχει πολλά ακόμα να δώσει ως ηθοποιός.

Τετάρτη, 5 Φεβρουαρίου 2014

Περίπατος στο δάσος των σκιών


Ήρθε και πάλι αυτή η φεγγαρόλουστη νύχτα που πρέπει να βαδίσω στο δάσος των σκιών
Και πάλι μονάχος μου να βρω το δρόμο της επιστροφής
Τα βήματα μου να μετρώ προσεχτικά μήπως και παραπατήσω στις ρίζες των νεκρών δένδρων
Να φυλάγομαι από τους λάκκους που στην άβυσσο οδηγούν

Και πάλι την άσχημη γριά με τη γαμψή μύτη να συναντήσω
τα άσχημα μελλούμενα να μου διηγηθεί με την νεκρική της φωνή
και τα λόγια της να μου κόψουν την ανάσα
τη ζωή μου να σταματήσουν μέχρι να πάψει να μιλά

Τα άγρια ζώα θα αρχίσουν το ξέφρενο χορό τους
αφού το ξέρουν πως αιώνια βορά τους είμαι
και θα περιμένουν το πρώτο και μοναδικό μου λάθος
να ορμήξουν και να με κατασπαράξουν

Το φως του φεγγαριού όπως κάθε φορά
θα υψώνει μπροστά μου τους δαίμονες του παρελθόντος
με χοντρούς κορμούς και μακριά κλαδιά
για να φύγει η λογική και να δώσει τη θέση της στη παραφροσύνη

Το κρύο χιόνι τα βήματα μου θα δυσκολεύει
το δρόμο της εξόδου να μην βρω ποτέ θα επιδιώκει
Ο ψυχρός αέρας τους πνεύμονες μου θα γεμίζει
για να με κουράσει πριν η ώρα έρθει

Όμως κάθε φορά τα μάτια εκείνου του γκρίζου μοναχικού λύκου με περιμένουν
να τα κοιτάξω και να δω πράγματα που κανένας άλλος δεν έχει δει
Μόνο αυτός ο λύκος με τα άγρια δόντια του και τα γαμψά του νύχια
δεν με φόβισε ποτέ γιατί το φως του φεγγαριού δεν τον ακουμπούσε

Και αφού φύγει τα χνάρια του θα ακολουθήσω
που μέσα στο χιόνι χάνονται
και πάλι το δρόμο μου θα βρω αφού ο λύκος κι εγώ
το ίδιο μονοπάτι διαλέξαμε να περπατούμε.

Κυριακή, 2 Φεβρουαρίου 2014

Greek Gamer No9: Rambo: First blood part II για Master System

Ο John J. Rambo ήταν ο παιδικός ήρωας για πολλά παιδιά της ηλικίας μου. Ήταν ο στρατιώτης – δύναμη της ελευθερίας που πολεμάει στο πλευρό των αθώων– όπως έλεγε και το καρτούν που παιζόταν στον Ant1. Οι ταινίες βέβαια ελάχιστη σχέση είχαν με το καρτούν. Στις ταινίες ο Rambo ήταν μία πολεμική μηχανή. Πρασινοσκούφης με θητεία στο Βιετναμ ο Rambo στις ταινίες ήταν ο Bad Ass που όλοι θέλαμε να γίνουμε. Η καλύτερη από τις ταινίες Rambo ήταν το Rambo: First Blood Part II και φυσικά ο χώρος των Video Games δεν έχασε την ευκαιρία να αρμέξει την αγελάδα.


Θα μπορούσαμε να κάνουμε review σε μία ωραία μακαρονάδα αφού και αυτή όπως και το Rambo: First blood part II για master system δεν έχουν καμία σχέση με το Rambo. Το παιχνίδι πέφτει στη κατηγορία Super Mario Bros 2 αφού άλλο όνομα είχε στην Ιαπωνία όταν κυκλοφόρησε άλλο στην Αμερική και άλλο στην Ευρώπη. Το original concept του παιχνιδιού είχε να κάνει με δύο βουδιστές μοναχούς και ονομαζόταν Ashura. Όταν η Sega πήρε τα δικαιώματα για την μεταφορά της ταινίας Rambo σε Video Game μόνο για την Αμερική προσθαφαίρέσαν μερικά γραφικά και μουσική και το παρουσίασαν ως παιχνίδι Rambo. Στην Ευρώπη όμως δεν είχαν τα δικαιώματα της ταινίας και το ονόμασαν Secret Commando.

Το Rambo: First blood part II είναι ένα top down shooter σε στιλ Ikari Warriors. Το gameplay του παιχνιδιού είναι από βαρετό ως – φέρε τώρα ένα μαχαίρι να κόψω τις φλέβες μου. Το όπλο δεν παίρνει αναβαθμίσεις και το range του είναι πολύ μικρό πράγμα που σε αναγκάζει να πλησιάζεις σχετικά κοντά στους εχθρούς. Το δεύτερο όπλο του παιχνιδιού είναι το περίφημο Rambo-τόξο. Το Rambo-τόξο έχει περιορισμένα πυρομαχικά σε σύγκρισή με τα άπειρα αυγά του βασικού σου όπλου. Αν θέλετε να κάνετε κάποιον να σας μισήσει τότε απλά πείτε του να παίξετε το 2 player mode...

Τα γραφικά είναι μέτρια. Τα χρώματα στα 4 πρώτα levels του παιχνιδιού είναι μονότονα και καταθλιπτικά. Εξαίρεση ίσως αποτελεί η στιγμή που πολεμάς τους αστυνομικούς στη πόλη...όπως ακριβώς και στην δεύτερη ταινία Rambo, το θυμάστε?. Το master system έχει δείξει από άλλους τίτλους πως μπορεί να παράγει καλύτερα γραφικά.

Τα levels είναι επαναλαμβανόμενα και δεν εντυπωσιάζουν. Το χειρότερο όμως δεν είναι η δομή των levels αλλα το αηδιαστικά δύσκολο gameplay. Ξεκινάς ωραία και καλά στη ζούγκλα. Σκοτώνει μερικούς σε σκοτώνουν κάνα δυο φορές λες ΟΚ. Θα βελτιωθώ. Παίζεις λοιπόν άλλες 5 φορές το ίδιο πρώτο level και χάνεις πάντα στο ίδιο σημείο...

Αν είχε ένα επίπεδο δυσκολίας πιο φυσιολογικό το παιχνίδι θα ήταν ευχάριστο για ένα απόγευμα που θες να περάσεις 30 λεπτάκια χαλαρά. Βέβαια ας μην ξεχνάμε ότι η πρωτότυπη ιστορία του έχει να κάνει με Βουδιστές μοναχούς και μάλλον φτιάχτηκε ως training για όποιον θέλει να γίνει Βουδιστής μοναχός.

Στο τομέα του ήχου έχουμε μερικά πολύ καλά οκτάμπιτα κομμάτια αλλά το μεγάλο του ατού είναι το Master System 8 bit glorious Rambo Theme. Τρέμε Jerry Goldsmith!!!


Συνοψίζοντας έχουμε ένα παιχνίδι που είναι τρομερά δύσκολο, δεν εντυπωσιάζει με τα γραφικά του, έχει βαρετό gameplay και φυσικά δεν είναι Rambo. Το Rambo: First Blood part II ή Ashura ή Secret Commando δεν είναι από τα παιχνίδια που θέλει κανείς να παίξει και δεν το προτείνω εκτός αν έχετε πράσινο μπερέ και Rambo-μαχαίρι. Εν αναμονή λοιπόν για το νέο Rambo Video Game για XBOX360 και PS3.