Τετάρτη, 31 Δεκεμβρίου 2014

Bye bye 2014...Welcome 2015!!!


Αυτό ήταν κύριοι! Τέλος το 2014! Έφτασε η ώρα να χαιρετήσουμε άλλον έναν χρόνο να του πούμε goodbye I love you και να υποδεχθούμε το 2015.

Πολλά συνέβησαν το 2014. Σε προσωπικό επίπεδο κατάφερα να ξεπεράσω εντελώς την καταθλιψάρα που είχα τα τελευταία 7 χρόνια. Επανέρχομαι σιγά σιγά στα κιλά μου, η ενέργεια μου εξακολουθεί να είναι σε υψηλά επίπεδα, έχω όρεξη να κάνω πράγματα και νιώθω να μην μπορεί να με σταματήσει τίποτα. Φυσικά όλα έχουν να κάνουν όχι μόνο με το πως νιώθεις εσύ αλλά και με τους ανθρώπους που έχεις κοντά σου είτε είναι άνθρωποι που μοιράζεστε κοινό DNA είτε είναι άνθρωποι που γνώρισες στο δρόμο σου.

Σε εθνικό επίπεδο η χώρα πάει καλά. Η επιχειρήσεις ανοίγουν η μια μετά την άλλη, ο κόσμος έχει πολλές επιλογές στο θέμα εργασία και οι αμοιβές είναι υψηλές. Και μετά ξύπνησε ο Σαμαράς και το υπόλοιπό στρουμφοχωριό. Πάμε σε εκλογές λοιπόν 25 Γενάρη. Οι καταστροφολόγοι σε τηλεόραση, ραδιόφωνο, εφημερίδες και ίντερνετ προμηνύουν τον ερχομό του αντίχριστου και βλέπουν τους καβαλάρηδες της αποκάλυψης. Εγώ από την πλευρά μου βλέπω καραγκίοζηδες που θέλουν να κουμαντάρουν τον λαό με το αρχαιότερο συναίσθημα...τον φόβο.

Στο κόσμο της τεχνολογίας έγιναν διάφορα ενδιαφέροντα πραγματάκια. Αυτό όμως που νομίζω είναι το σημαντικότερο είναι το κλείσιμο του Pirate Bay. Οι κακές γλώσσες λένε πως είναι οριστικό όμως το ίντερνετ βρίθει από διάφορα κρυφά Νοστροδομικά μηνύματα που θέλουν το Pirate Bay να αναδύεται από της στάχτες του σαν άλλος Φοίνικας. Θα το δείξει το 2015.

Στον κινηματογράφο το καλύτερο που μπορώ να προτείνω, όσο ακόμα το δείχνουν δηλαδή είναι το τελευταίο μέρος του Hobbit. Με αυτή την ταινία κλείνει μια τεράστια ιστορία 6 ταινιών που σχετίζονται με τον μαγικό κόσμο του J.R. Tolkien και μάλιστα σχεδόν όλες οι ταινίες είναι καλής ποιότητας.

Αυτά λοιπόν είχα να πω. Καλή χρονιά σε όλους με δύναμη και δημιουργία!!!!

Κυριακή, 28 Δεκεμβρίου 2014

Greek Gamer No 17: Donkey Kong Country για SNES


Ο Donkey Kong ήταν ένας ήρωας της Nintendo ξεχασμένος από το 1986 που πρωταγωνιστούσε ως ο “κακός” στη σειρά παιχνιδιών Donkey Kong. Η αρχική έμπνευση του Shigeru Miyamoto γι αυτόν τον επίμονο γορίλα ήταν να απαγάγει την αγαπημένη του Mario, που τότε δεν ονομαζόταν Mario άλλα Jumpman, Pauline. Το πρώτο παιχνίδι της σειράς είχε κάνει μεγάλη επιτυχία και έφερε στο προσκήνιο τον Mario, όμως ο μπανανοφάγος αντίπαλος του είχε χαθεί μέχρι που η Rare πρότεινε στη Nintendo να αναπτύξουν ένα 3D platform παιχνίδι βασισμένο σε αυτόν. Έτσι το Νοέμβριο του 1994 είδαμε για πρώτη φορά έναν Donkey Kong που δεν είχαμε ξαναδεί...για την ακρίβεια είδαμε ένα παιχνίδι με γραφικά και ήχο που δεν υπήρξε ποτέ πριν σε μια home console.

Το πρώτο πράγμα που έρχεται στο μυαλό μου όταν ακούω τον τίτλο “Donkey Kong Country” είναι πανέμορφα γραφικά. Η Rare κάνοντας χρήση των prerendered 3d γραφικών μας χάρισε ένα παιχνίδι που οπτικά δεν υπήρχε τίποτα που μπορούσε να το ανταγωνιστεί. Με τα σύγχρονα standards βέβαια δεν είναι καν 3D όμως το μακρινό 1994 η ψευδαίσθηση του τρισδιάστατου γορίλα μας είχε κάνει να παραμιλάμε. Φυσικά η Nintendo εκμεταλλεύτηκε το γεγονός αυτό και με διαφημίσεις του τύπου “αυτά τα γραφικά δεν μπορείτε να τα δείτε σε 32Χ adapters” μας έκανε πλύση εγκεφάλου και θεωρούσαμε πως το 16 bit SNES μπορεί να κοντράρει στα ίσα τις 32 bit κονσόλες.

Η μουσική του παιχνιδιού ήταν επίσης απίστευτη. Οι ήχοι των ταμπούρλων σου έδιναν την αίσθηση πως είσαι σε κάποια ζούγκλα, η ήρεμη και χαλαρωτική μουσική των water levels σε έκαναν να ξεχνάς πως παίζεις απλά ένα παιχνίδι και η χαρούμενη μουσικούλα του χάρτη έδινε τον ρυθμό και την διάθεση να συνεχίσεις να παίζεις. Η μουσική ήταν τόσο καλή που είχε κυκλοφορήσει και ξεχωριστό CD με τίτλο Donkey Kong Jam.

Η ιστορία του παιχνιδιού είναι απλή. Ο King K. Rool κλέβει τις μπανάνες του Donkey Kong. Έτσι ο Donkey μαζί με τον Diddy τρέχουν να βρουν τον King K. Rool και να πάρουν πίσω τις μπανάνες τους. Η διαδρομή είναι δύσκολη όμως έχουν πολλούς συμμάχους. Αρχικά έχεις τον γέρο Cranky Kong που μέσα στο παραλήρημα της γκρίνιας του σου δίνει και κάποιες χρήσιμες συμβουλές. Μετά είναι η Candy, το amore του Donkey Kong που η βοήθειά της είναι υπερπολυτιμή αφού σου επιτρέπει να σώσεις την πρόοδο σου στο παιχνίδι. Ο τρίτος γορίλας που σε βοηθάει είναι ο Fanky που σου δίνει την δυνατότητα να επισκεφτείς παλιότερα levels ώστε να ανακαλύψεις κρυφά bonus stages και να φαρμάρεις ζωές που θα σου χρειαστούν στα δυσκολότερα επίπεδα του παιχνιδιού. Όμως η βοήθεια δεν σταματάει στους γορίλες αφού κι άλλα ζώα της ζούγκλας όπως στρουθοκάμηλοι, βατράχια, ιπποπόταμοι, ξιφίες και παπαγάλοι σε αφήνουν να τα καβαλήσεις και να αντιμετωπίσεις έτσι τους εχθρούς.

Το gameplay του Donkey Kong Country δεν έχει το βάθος του Super Mario World. Καταρχήν αν έχεις και τους δύο γορίλες την στιγμή που παίζεις, τον Donkey και τον Diddy μπορείς να αλλάξεις γορίλα on the fly. Ο κάθε γορίλας έχει διαφορετικές ικανότητες. O Donkey είναι δυνατός και λιγότερο ευέλικτος όμως ο Diddy είναι γρήγορος και ευκίνητος. Αυτό κάνει την στρατηγική του παίχτη να επιλέγει τον Kong που χρειάζεται ανάλογα την κατάσταση. Μετά έχουμε τα Bonus Stages που είτε τα βρίσκεις κρυμμένα στα διάφορα levels είτε πας αυτόματα αν συλλέξεις 3 ίδια χρυσά αγαλματάκια. Δεν είναι κακό το gameplay του απλά δεν έχει μεγάλο βάθος με κρυφά μονοπάτια και άλλα παρόμοια που μας έχει κακομάθει ο χοντρός υδραυλικός όμως αυτό ακριβώς κάνει το Donkey Kong Country πιο ανάλαφρο και διασκεδαστικό.

Το επίπεδο δυσκολίας δεν είναι υψηλό. Φυσικά υπάρχουν κάποια levels που για να τα βγάλεις πρέπει πρώτα να βρίσεις την ανθρωπότητα από την δημιουργία μέχρι σήμερα ώστε να αποβάλεις την γοριλίσια οργή που σου δημιουργούν επίπεδα όπως αυτά που απαιτούν απόλυτη ακρίβεια ώστε να εκτοξεύεις τους γορίλες σου από βαρέλι σε βαρέλι.


Το Donkey Kong Country έχει γράψει την δική του ιστορία στα video games. Στο SNES έζησε για δύο ακόμα παιχνίδια και φυσικά έγινε port και στο Game Boy. To port που είδαμε μερικά χρόνια μετά στο Game Boy Advance είναι ίδιο με αυτό του SNES με την διαφορά πως το έγραψαν από την αρχή level to level και τα sprites τα έκαναν extract από emulator αφού ο δίσκος που τα είχαν αποθηκεύσει είχε καταστραφεί. Αν τώρα δεν το έχετε παίξει και θέλετε να το δοκιμάσετε μπορείτε να το βρείτε στη Virtual Console του Wii ή φυσικά σε κάποιον PC Emulator όπως το ZSNES. Με όποιον τρόπο όμως και να το παίξετε το Donkey Kong Country είναι ένα από τα πιο διασκεδαστικά παιχνίδια που μπορείτε να παίξετε αυτές τις γιορτές.


Καλή χρονιά λοιπόν με πολλές πολλές μπανάνες.

Τρίτη, 23 Δεκεμβρίου 2014

Αδάμαστος το DVD


Από πέρσι το Νοέμβριο που είδα για πρώτη φορά τον "Αδάμαστο" είχα πει πως όταν ο έβγαινε σε DVD θα το αγόραζα. Πριν μερικούς μήνες είχε βγει στα videoclub προς ενοικίαση και πριν μια βδομάδα περίπου κυκλοφόρησε και προς πώληση. Και φυσικά έκανα αυτό που είπα, το αγόρασα.

Το πρώτο πράγμα που κάνω με μια ταινία που την έχω δει στον κινηματογράφο και έχω εντυπωσιαστεί από αυτή είναι να την δω και σε μια τυπική οθόνη στο επίσης τυπικό πλέον φορμάτ του DVD (ή και σε χειρότερη ποιότητα) ώστε να ελέγξω αν οι πρώτες εντυπώσεις είχαν να κάνουν με την πραγματική ποιότητα της ταινίας ή το τεράστιο πανί του κινηματογράφου που κάνει τα πάντα τουλάχιστον 30% περισσότερο όμορφα. Έτσι έκανα και με τον Αδάμαστο λοιπόν.

Εξακολουθώ λοιπόν να θεωρώ πως η ταινία είναι πραγματικά καλή και μάλιστα καλύτερη από όσο την θυμόμουνα (την είχα δει μόνο μια φορά). Οι ηθοποιοί "παίζουν" καλύτερα απ όσο θυμόμουν τα κοστούμια είναι εκπληκτικά και συνολικά είναι μια ταινία που ικανοποιεί τους λάτρες αυτού του είδους.

Το κόστος του DVD είναι το τυπικό κόστος για μια ταινία DVD (το αγόρασα από το Public με 9.90). Στο DVD δυστυχώς δεν θα βρείτε συνεντεύξεις και πολλά καλούδια παρά μόνο ένα μικρό video backstage που έχει ένα σχετικό ενδιαφέρον και ένα trailer. Όμως αυτό είναι τυπικότατο για τα DVD αυτή τη περίοδο. Άλλωστε αν θέλει κάποιος να δει συνεντεύξεις των δημιουργών αρκεί μια μικρή έρευνα δευτερολέπτων στο YouTube.

Σε γενικές γραμμές είναι ένα πολύ καλό DVD για όποιον δεν πρόλαβε να δει την ταινία στους κινηματογράφους ή για όποιον θέλει να την ξαναδεί.

Δευτέρα, 15 Δεκεμβρίου 2014

Οι δικές μου σκέψεις για το κυνήγι των...πειρατών


Την περασμένη εβδομάδα τα νέα ήταν δυσάρεστα για όλους εμάς τους "internet-άκιδες" που έχουμε το συνήθειο να κατεβάζουμε την ψυχαγωγία μας παράνομα από το Internet. Το μεγαλύτερο torrent site Pirate Bay έκλεισε αφού η Σουηδική αστυνομία έκανε επιδρομή στα κεντρικά του δημοφιλούς ιστοχώρου. Φυσικά αυτό έχει γίνει πολλές φορές στο παρελθόν όμως οι πειρατές που κυβερνούν το site καταφέρνουν πάντα να "σηκώνουν" και πάλι τα πανιά. Αυτή τη φορά βέβαια τα πράγματα φαίνονται δύσκολα.

Δυστυχώς η πίεση των μεγάλων κινηματογραφικών κυρίως εταιριών έχει αποδώσει καρπούς αφού τα τελευταία χρόνια ακούμε συχνά για παρόμοια site που κλείνουν (όπως το ελληνικό gamato πριν μερικά χρόνια). Η σιγουριά των εταιριών πως χάνουν λεφτά εξ'αιτίας της πειρατείας έχει ανάγει την καταδίωξη των sites με πειρατικό περιεχόμενο σε κυνήγι μαγισσών. Όμως χάνουν πραγματικά λεφτά;

Τα τελευταία χρόνια πάω κινηματογράφο όλο και λιγότερο και συνήθως όταν πάω να δω μια ταινία πρέπει να είμαι σίγουρος πως θα επωφεληθώ από την τεχνολογία του κινηματογράφου και πως το τελικό προϊόν που θα μου προσφέρουν αξίζει τα 9 ευρώ για (τις περισσότερες φορές λιγότερο) δύο ώρες που θα διαρκέσει μια ταινία. Δυστυχώς ούτε τον χρόνο έχω όπως όταν ήμουν φοιτητής να μπορώ να δω οποιαδήποτε σαχλαμάρα στον κινηματογράφο (σαν φοιτητής είχα δει μέχρι και το Princess Diaries) αλλά ούτε και το χρήμα. Έτσι για λόγους χρόνου και χρήματος επιλέγω τις περισσότερες ταινίες να τις βλέπω παράνομα.

Φυσικά θα πει κάποιος πως αν δεν έχω τα λεφτά ας μην τη δω. Οκ, θα συμφωνήσω μαζί σου φίλε lawful good. Όμως η παρανομία αυτή που κάνω εγώ και άλλοι όπως εγώ έχει μια δόση δικαιοσύνης. Πριν μερικά χρόνια έσκασα 9 ευρώ για να δω το Transformers 2 και το Terminator Salvation. Ταινίες που δεν τις λες και αριστουργήματα. Στο τέλος της ταινίας δεν μου έδωσαν τα λεφτά μου πίσω για την αηδία που η διαφήμιση και η παιδική μου νοσταλγία με "ανάγκασαν" να σκάσω τα λεφτά. Αντίθετα μάλιστα τα μεγάλα μυαλά θεώρησαν σωστό να βγάλουν και τρίτη ταινία transformers έτσι για να με αρμέξουν ακόμα περισσότερα (και δυστυχώς τα κατάφεραν...αδυναμίες είναι αυτές). Όταν λοιπόν φέρεσαι στον καταναλωτή σου σκατά τότε να μην γκρινιάζεις που σε κλέβει.

Ξέρετε ποια ταινία είδα στον κινηματογράφο δύο φορές και έσκασα και τα φράγκα για να μπορώ να έχω την ταινία και σε DVD. Το The Dark Knight και η ταινία άξιζε κάθε της cent. Αν λοιπόν δεν θέλετε να σας..."κλέβουν" σταματήστε να κλέβετε πρώτα εσείς εμάς.

Το οικονομικό όμως θέμα είναι το πιο προφανές. Σε δεύτερο επίπεδο τα sites όπως το pirate bay, isohunt, kickass κλπ προσφέρουν κουλτούρα. Ναι, ναι κουλτούρα. Πόσοι από εμάς θα ξέραμε το The big bang theory, το Sherlock ή ένα σωρό άλλες σειρές και anime αν δεν υπήρχαν αυτά τα sites. Το Sherlock βγήκε το 2009 και στην Ελλάδα παίχτηκε για πρώτη φορά φέτος (αν δεν με απατά η μνήμη μου). Φυσικά η κάθε εταιρία που βγάζει ένα προϊόν χέστηκε για την κουλτούρα ή την τέχνη. Παράγει και απαιτεί το μεγαλύτερο δυνατό κέρδος. Και λέω μεγαλύτερο γιατί κέρδος υπάρχει παρά την πειρατεία. Αν το Sherlock πάτωνε εξαιτίας της πειρατείας τότε δεν θα έβγαζε άλλες δύο σεζόν. Αν το House MD δεν έφερνε τα νούμερα θα σταματούσε ξαφνικά μια ωραία μέρα όπως πολλές άλλες σειρές του Fox. Άρα η πειρατεία δεν κάνει μια εταιρία να καταστραφεί (τουλάχιστον στις περισσότερες περιπτώσεις). Απλά η Sony, η Warner και όλοι οι άλλοι θέλουν ακόμα μεγαλύτερο κέρδος.

Σε τρίτο επίπεδο θέλω να αναφέρω την ελευθερία του internet που από την στιγμή που μπήκε το εμπόριο στη μέση μέρα με τη μέρα αφαιρούν και ένα κομμάτι της. Έκλεισαν ένα site με torrnets την στιγμή που σε αυτό το site μπορεί να είχε ανεβάσει κάτι δικό του που να θέλει να το μοιραστεί με όλο το κόσμο. Μια δικιά του ταινία, ένα βιβλίο ένα software. Ναι, ξέρω πως δεν έχει χαθεί αφού τα torrents έχουν άλλη φιλοσοφία όμως ένα site σαν το pirate bay αποτελεί βασικό κόμβο ανταλλαγής πληροφορίας. Και με την δικαιολογία της παράνομης ανταλλαγής αρχείων αυτό το site μας χαιρετά.

Βέβαια δεν μπορώ να μην αναφέρω τον όρο "πνευματικά δικαιώματα" και "πνευματική ιδιοκτησία". Όροι τόσο ανόητοι που ακόμα και που τους ανέφερα έριξα το IQ μου 100 μονάδες. Το χειρότερο είναι πως έχει γίνει η κατάλληλη πλύση εγκεφάλου και στους ίδιους τους δημιουργούς με αποτέλεσμα να ζητάνε οι ίδιοι να πληρωθούν για τα δημιουργήματα τους ενώ δεν δίνουν δεκάρα για το λογισμικό που μπορεί να έχουν κατεβάσει από το Internet. Αυτό μας συμφέρει, αυτό τσαμπουνάμε δηλαδή.

Στην τελική το να ρίχνεις ένα site που εσύ σαν μεγάλη εταιρία νομίζεις πως σου κάνει ζημιά ενώ παγκόσμια ο κόσμος το επισκέπτεται καθημερινά τότε δείχνει πως δεν κάνεις κάτι σωστά. Φτιάξε το προϊόν σου και θα αυξήσεις το κέρδος σου. Όταν ο κόσμος έχει επιλέξει το internet και την παρανομία τότε πρέπει να σκεφτείς τι μπορείς να κάνεις για να ικανοποιήσεις τους πελάτες σου και όχι να διαλύσεις το μαγαζί του γείτονα. Όμως στο καπιταλισμό αυτό μάλλον δεν είναι κακό.

Όταν η μεγάλη εταιρία εφαρμόζει το DRM στα προϊόντα της φυσικά θα υπάρχουν δυσαρεστημένοι πελάτες. Όμως ο σύγχρονος καπιταλισμός θέλει να πουλάει μια κόπια για κάθε άνθρωπο. Έτσι λοιπόν αντί να βελτιώσουν το προϊόν το κλειδώνουν ώστε να μην μπορεί να το μοιραστεί με κανέναν. Αυτό προσπαθούν να κάνουν πλέον και η ψηφιακή εποχή τους διευκολύνει. Εγώ όταν ήμουν παιδί έδινα το βιβλίο, παιχνίδι, ταινία στους φίλους μου για να το απολαύσουν και αυτοί. Σήμερα, όλο και περισσότερο, φεύγουμε από αυτό το μοντέλο. Δηλαδή οι εταιρίες θέλουν να φύγουμε από αυτό το μοντέλο. Και τι είναι πραγματικά ένα torrent; Η ψηφιακή εκδοχή του δανείζω σε κάποιον αυτό που έχω για να το απολαύσει. Αν του αρέσει αρκετά θα το αγοράσει. Αν όχι θα αρκεστεί στο δανεισμό. Σε έναν κόσμο δηλαδή που η επικοινωνία είναι τόσο εύκολη με το skype, viber, forums, IRC (ναι υπάρχει ακόμα), κινητά κλπ οι εταιρίες προσπαθούν να μας κάνουν όσο πιο αντικοινωνικούς μπορούν με σκοπό το κέρδος.

Ελπίδα νομίζω πως υπάρχει ακόμα. Το pirate bay έπεσε όμως οι ομοϊδεάτες των πειρατών, το Isohunt, χρησιμοποιεί αυτή τη στιγμή την βάση δεδομένων του pirate bay για να δώσει στο κόσμο αυτό που θέλει και έχει φτιάξει το site oldpiratebay.org το οποίο φυσικά και εξακολουθεί να αυξάνει το υλικό του.

Η ανθρώπινη γνώση και η ανθρώπινη ιδιοφυΐα ανήκει στους ανθρώπους. Όταν βάζεις pricetag σε αυτά τα δύο τότε υποβιβάζεις όχι μόνο την αξία τους αλλά και την ίδια την ανθρώπινη ύπαρξη.

Τετάρτη, 10 Δεκεμβρίου 2014

Βαρέθηκα...


Βαρέθηκα....
Βαρέθηκα να κάνω την ίδια διαδρομή κάθε φορά χωρίς να αλλάζει ο προορισμός.
Βαρέθηκα να ακούω τα ίδια λόγια από τους ίδιους ανθρώπους κάθε μέρα.
Βαρέθηκα να βλέπω ανθρώπους να ζητιανεύουν για να μπορέσουν να ζήσουν...
...όμως βαρέθηκα και αυτούς που ζητιανεύουν από επάγγελμα.

Βαρέθηκα..
Βαρέθηκα τη στάμπα του "δεξιού" και του "αριστερού".
Βαρέθηκα  τους αφεντάδες μας να μου χαϊδεύουν τα αυτιά...
Βαρέθηκα τα φώτα και το πολυάσχολο κόσμο της πρωτεύουσας Αθήνας...όμως βαρέθηκα και τα σκοτεινά σοκάκια με τις πόρνες και τη κόκα.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα τους τρελούς που περιμένουν την εκλεκτή μας χώρα, την Ελλάδα, να σωθεί από πολέμους και αρρώστιες και να περιμένουν σωτήρες από τους ουρανούς.
Βαρέθηκα τους ανθρώπους που χλευάζουν τον αγώνα για ουσιαστική παιδεία αλλά και αυτούς που χλευάζουν τον αγώνα κάποιων ανθρώπων για δικαιοσύνη.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα ανθρώπους να ψάχνουν για μια καλύτερη ζωή τη στιγμή που το "σύμπαν" δεν έχει ακόμα τις προϋποθέσεις.
Βαρέθηκα τους εργασιομανής που μέσα στη μανία τους ξεχνάν να είναι άνθρωποι.
Βαρέθηκα τους περισπούδαστους ειδικούς που με μια τους κουβέντα όλοι τους προσκυνούν.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα το facebook, το twitter, τα bit και τα byte, τις DSL και τα 3G.
Βαρέθηκα τα robot, τους αυτοματισμούς και τις έξυπνες συσκευές που ξεπετάγονται κάθε μέρα όταν οι άνθρωποι ακόμα πεινάνε.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα τα σκυθρωπά πρόσωπα των μισθωτών σκλάβων κάθε πρωί στο μετρό.
Βαρέθηκα τις απεργίες των εργαζόμενων που κάνουν δύσκολη τη ζωή των άλλων εργαζόμενων.
Βαρέθηκα την αγένεια των οδηγών, των περιπτεράδων, των σερβιτόρων και των περαστικών.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα να πρέπει να ψάχνω λέξεις για να εκφράσω τα συναισθήματά μου.
Βαρέθηκα να ανέχομαι την κριτική του κάθε κρετίνου αδαή.

Βαρέθηκα...
Βαρέθηκα το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ, το ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ και την ιδεολογία τους που μας την προσφέρουν σαν σοκολατένιο γλύκισμα.
Βαρέθηκα τους ναζιστές τις Χρυσής Αυγής που βαυκαλίζονται τα βράδια με την ψευδαίσθηση τους για αρία φυλή.

Βαρέθηκα να προσπαθώ...
Βαρέθηκα να προσπαθώ να είμαι άνθρωπος σε έναν κόσμο πιθήκων...όμως βαρέθηκα και μένα που νομίζω πως είμαι άνθρωπος...

Τρίτη, 9 Δεκεμβρίου 2014

Τα 3 καλύτερα Anime


Τα anime είναι μια ξεχωριστή κατηγορία σειρών κινουμένων σχεδίων. Δυστυχώς ο κόσμος πολλές φορές νομίζει πως είναι για παιδιά όμως κάνει λάθος. Τα καλύτερα anime δεν θα μπορούσαν να τα δουν παιδιά του δυτικού κόσμου (εκτός αν θέλαμε μητέρες να κράζουν στους δρόμους για την βια και το σεξ στη τηλεόραση). Σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα είναι καλύτερα και από Αμερικάνικες σειρές.

Η σειρά λοιπόν είναι τυχαία. Οπότε ξεκινάμε στα γρήγορα:

Death Note


To Death Note είναι το αγαπημένο Anime ακόμα και αυτών που δεν παρακολουθούν Anime. Ο καλύτερος μαθητής Λυκείου στην Ιαπωνία, ο Light, βρίσκει ένα σημειωματάριο στο οποίο αν γράψεις το όνομα κάποιου πεθαίνει. Ο Light αποφασίζει να "καθαρίσει" την Ιαπωνία με αυτό το σημειωματάριο από τους εγκληματίες. Όμως στο δρόμο του βρίσκει τον διασημότερο και ευφυέστερο Detective στο κόσμο, τον L. Η μάχη μεταξύ τους είναι φοβερή. Είναι σαν να παρακολουθείς δύο μεγάλους σκακιστές να παίζουν μια δυνατή παρτίδα σκάκι. Πραγματικά ένα από τα καλύτερα Anime που μπορεί να δει ακόμα και κάποιος που δεν έχει ασχοληθεί καθόλου με την Ιαπωνική τέχνη.

Rurouni Kenshin



O φημισμένος battosai, Himura Kenshin μετά τον πόλεμο του Bakumatsu αποφασίζει να αφήσει πίσω το αιματηρό παρελθόν του και να χρησιμοποιήσει τις ικανότητες του για το δίκαιο τον αδυνάτων. Οπλισμένος με όρκο να μην σκοτώσει ποτέ ξανά κανέναν άνθρωπο και το σπαθί με την ανάστροφη λεπίδα γίνεται βοηθός στη σχολή πολεμικών τεχνών της Kamiya Kaoru. Όμως το παρελθόν του δεν τον αφήνει σε ησυχία και έρχεται αντιμέτωπος με πολλούς αντιπάλους που τον φέρνουν κοντά στο δίλημμα να σκοτώσει ξανά και να φέρει στην επιφάνεια τον φονικό του εαυτό, τον battosai the manslayer. 

Plawres Shansiro


Αυτό είναι ένα από τα Anime που αγαπούσα να βλέπω μικρός. Όταν λέω μικρός εννοώ πολύ μικρός. Θυμάμαι πως ακόμα πήγαινα νηπιαγωγείο. Δυστυχώς δεν βρήκα trailer ή το intro της σειράς (αν και κάποτε το youtube έβριθε από το συγκεκριμένο υλικό). Το Plawres βγαίνει από τις λέξεις Plastic Wrestling και στην ουσία αυτό είναι όλο το anime. Ο Shansiro Sugata μαζί με τον πλαστικό του πολεμιστή ρομπότ Jumaru προσπαθεί να κερδίσει το παγκόσμιο πρωτάθλημα πλαστικών ρομπότ. Δεν έχει το βάθος του Death Note ή τον ρομαντισμό του Rurouni Kenshin αλλά πάντα μπορώ να δω ανάλαφρα ένα επεισόδιο. Και φυσικά ο σχεδιασμός του Jumaru είναι απίστευτος.

Άλλα anime που θα ήθελα να αναφέρω σαν honorable mentions είναι τα παρακάτω:
Neon Genesis Evagelion: Συνδυάζει φιλοσοφία, θρησκεία και επιστημονική φαντασία.
Iga no Kabamaru: Άλλο ένα anime από τα παλιά που το χαρακτηρίζει μόνο μια λέξη: ΜΑΚΑΡΟΝΑΔΑ!!!!!!
Voltron: Πέντε λιοντάρια ένα Ρομπότ! Κι αυτό από τα παλιά!!!!

Θα μπορούσα να γράψω πολλά περισσότερα όμως θα χρειαζόταν ένας πάπυρος με μήκος με τον αριθμό googolplex οπότε σταματάω εδώ.

Κυριακή, 7 Δεκεμβρίου 2014

Ο κώδικας του DOOM...για 3DO


Doom! Ένα από τα παιχνίδια που έγιναν ported σχεδόν σε όλες τις κονσόλες και PC της εποχής του και συνεχίζει ακόμα να γίνετε ported στις σύγχρονες κονσόλες. Με τόσα όμως πολλά ports σίγουρα θα υπάρχει μια version του παιχνιδιού που θα είναι η χειρότερη όλων. Και πράγματι υπάρχει. Είναι η έκδοση του 3DO και πρόσφατα ο προγραμματιστής του port...συγγνώμη η προγραμματίστρια του παιχνιδιού (αφού έκανε πριν μερικά χρόνια εγχείρηση αλλαγής φύλλου) η Rebecca Ann Heinman "έβγαλε" τον κώδικα του port στο github.

Σύμφωνα λοιπόν με την Heinman το μακρινό 1995 όταν ανέλαβε το project, της υποσχέθηκαν πως το παιχνίδι ήταν σχεδόν τελειωμένο και το μόνο που έμενε ήταν το optimization, η προσθήκη νέων levels και τα όπλα. Η αλήθεια όμως ήταν πολύ μακριά.

Τα προβλήματα που αντιμετώπισε ήταν πολλά. Το πρώτο που αναφέρει ήταν ο ελάχιστος χρόνος για να κάνει port τους music drivers. Ευτυχώς για εκείνη η Art Data προσέλαβε μια μπάντα και ξανάκαναν τη μουσική από την αρχή. Και πραγματικά η μουσική είναι το μόνο καλό σημείο του παιχνιδιού.

Στη συνέχεια ήταν τα διάφορα memory leaks που έπρεπε να αντιμετωπίσει αφού το operating system του 3DO ήταν αρκετά buggie.

Το πιο εντυπωσιακό όμως είναι πως η βιβλιοθήκη string.h είχε bugs με τον compiler που της είχαν δώσει. Έτσι έκατσε και έφτιαξε την βιβλιοθήκη από την αρχή. Πραγματικά εντυπωσιακό ένα τέτοιο πρόβλημα που προέρχεται από τον ίδιο τον κατασκευαστή.

Όποιος θέλει να βρει το συγκεκριμένο repository στο github δεν χρειάζεται να ψάξει καθόλου. Αρκεί να κάνει κλικ εδώ.

Βίντεο με gameplay footage του DOOM για 3DO

Πέμπτη, 4 Δεκεμβρίου 2014

Χρόνια Πολλά Playstation


Τελικά ο χρόνος περνάει γρήγορα. Το Playstation αυτή τη βδομάδα έγινε 20 χρονών. Η μικρή γκρι παιχνιδοκονσόλα που άλλαξε το gaming όταν κανένας δεν ήξερε με ακρίβεια που θα πήγαινε.

Όταν το Playstation κυκλοφόρησε οι μεγάλες δυνάμεις του gaming ήταν η Sega και η Nintendo. Η προσοχή των περισσοτέρων από εμάς ήταν στραμμένη στο επόμενο τεχνολογικό θαύμα που θα μας προσέφεραν αυτά τα δύο μεγαθήρια. Όμως με ποια τεχνολογία; Από την μια είχαμε τα CD-ROM που αν και είχε χρησιμοποιηθεί στο παρελθόν δεν κατάφερε να κερδίσει τους τότε gamers. Το Sega CD αν και είχε κάποιους καλούς τίτλους δεν μπορεί να συμπεριληφθεί στις επιτυχημένες κονσόλες / add-on. Από την άλλη είχαμε την εμφάνιση των 3D γραφικών που φαινόταν να κερδίζει έδαφος αλλά δεν υπήρχαν πραγματικά άξια παιχνίδια στις κονσόλες να δικαιολογήσουν την ύπαρξή τους.

Η Sony λοιπόν τόλμησε να φτιάξει μια κονσόλα που το αποθηκευτικό μέσω των παιχνιδιών της θα είναι τα CD και να μπορεί να χειριστεί 3D πολύγωνα. Έτσι έτριψε στην κυριολεξία στα μούτρα της Nintendo (που επέμενε στα cartridges) και της Sega (που η κονσόλα της δεν είχε τόσο καλή απόδοση στο 3D) το μεγάλο όνομα και τη φήμη τους στην βιομηχανία των Video Games.

Ο μύθος λέει (καλά δεν είναι μύθος αλλά πραγματικότητα) πως η Nintendo ήθελε να φτιάξει ένα CD-Drive περιφερικό για το SNES και συνεργάστηκε με την Sony. Όμως η Nintendo λίγο πριν την τελική παρουσίαση του νέου περιφερικού αποφάσισε να αλλάξει συνεργάτη και άφησε την Sony και το Play Station (όπως το ονόμαζαν τότε) στα κρύα του λουτρού. Η Sony δεν πτοήθηκε και χρησιμοποίησε την τεχνογνωσία που αποκόμισε από την συνεργασία της με την Nintendo για να φτιάξει την δικιά της stand alone console. Και όπως είναι γνωστό τα κατάφερε περίφημα.

Η προσωπική μου γνώμη για το Playstation είναι πως ήταν η αρχή του τέλους της χρυσής εποχής των Gaming consoles αφού λάτρευα και ακόμα λατρεύω τα 2D και το Playstation σχεδόν τα σκότωσε ολοκληρωτικά (ευτυχώς σήμερα υπάρχουν οι retrogaming κοινότητες και οι Indie Developers). Δεν θα πω όμως πως μισώ το Playstation αφού επί της παντοκρατορίας του (ε το Saturn και το N64 δεν υπήρχαν αφού το μεν Saturn "πέθανε" νωρίς και το N64 ήταν περισσότερο kids friendly console) γνωρίσαμε IP που ακόμα και σήμερα υπάρχουν και κάνουν τους ανά τον κόσμο gamers να χάνουν τα λογικά τους.

Σήμερα η Sony είναι υπερδύναμη στη βιομηχανία των Video Games και η ιστορία της με την Nintendo μας δίνει ένα σημαντικό μάθημα ζωής αφού ακόμα και σήμερα η Sony είναι ψηλά στα μάτια των Gamers ενώ η Nintendo έχει πέσει χαμηλά με τους μόνους που την κρατάνε γερά για να μην τσακιστεί να είναι ο Mario, ο Link και το όνομα του Μιγιαμότο.

Δευτέρα, 1 Δεκεμβρίου 2014

Blast from the past


Μεγάλο Blast from the Past αυτό το Σαββατοκύριακο. Ένιωσα ξανά όπως όταν ήμουν 14 χρονών και οι μόνες έγνοιες που είχα ήταν αν θα κερδίσει ο Ολυμπιακός τον Παναθηναϊκό στο ΣΕΦ ή πότε θα πάρω την καινούρια "κασέτα" με το τάδε φοβερό και τρομερό παιχνίδι που με εξέπληξαν τα γραφικά του στις εικόνες του Game Pro. Όμως ας τα πάρουμε από την αρχή.

Το Σαββατοκύριακο που μας πέρασε ήταν η 10η έκθεση retro υπολογιστών και κονσολών που έγινε στη Σχολή Μωραϊτη. Ενώ τα παιδιά που κάνουν την έκθεση έχουν κάνει αρκετές μέσα στο 2014 δεν είχα καταφέρει να πάω σε καμία εκτός από την τελευταία.

Οι συλλογές των οργανωτών ήταν εκεί για άλλη μια φορά για να μας χαρίσουν μια γεύση από τους προσωπικούς υπολογιστές και τις κονσόλες άλλων εποχών. Από την πρώτη κονσόλα της Nintendo μέχρι το Game Cube και από τον Commodore 64 μέχρι την Apple. Ο χώρος όμορφα οργανωμένος και με μουσική υπόκρουση άλλων εποχών. Όχι, δεν μιλάω για την μουσική μόνο. Το συνονθύλευμα όλων των ήχων που έβγαζαν τα αναμμένα "μπλιμπλίκια" ταξίδευαν όποιον νοσταλγό του παρελθόντος τολμούσε να μπει στην αίθουσα της έκθεσης.

Καταρχήν οι διοργανωτές έχουν μεγάλα αποθέματα ενέργειας και όρεξης. Μέσα στο 2014 έκαναν, αν θυμάμαι καλά τρεις παρόμοιες εκθέσεις. Πραγματικά μπράβο γιατί μόνο μπορώ να φανταστώ πόση κούραση μπορεί να έχει όχι μόνο το στήσιμο αλλά και η όλη διαδικασία για καταφέρεις να φτάσεις την στιγμή της έκθεσης (πιθανώς να πρέπει να πάρεις κάποιες σχετικές άδειες κλπ).

Μεγαλύτερη εντύπωση μου έκανε ένας πιτσιρικάς που τα μάτια του βλέποντας για πρώτη φορά τα κόκκινα γραφικά του Virtual Boy αναφώνησε "Μπαμπά έλα να δεις. Είναι φανταστικό." Μου θύμισε εμένα και πολλούς συνομηλίκους μου όταν ήμασταν 10 χρονών και βλέπαμε για πρώτη φορά για παράδειγμα τον Sonic να τρέχει στο πρώτο level ή τα τέρατα του Doom.

Η διοργάνωση γινόταν σε σχολείο. Είχα πάρει μεσημεράκι και κάτι πιτσιρίκια είχαν στρωθεί στην μπασκετική προπόνηση. Όταν τελείωσαν την προπόνηση άρχισαν να παίζουν ένα μονό 3 με 2. Έτσι για να τους βοηθήσω να ισορροπήσουν (ναι, ναι αλήθεια μόνο γι αυτό. Εγώ δεν ήθελα να παίξω καθόλου) τους πρότεινα να παίξω κι εγώ μαζί τους. Εντάξει, τα μικρά (ήταν περίπου 14 χρονών) τρέχαν και πηδούσαν σαν ελάφια. Εγώ δεν μπορώ να πηδήξω ούτε εφημερίδα λόγο βάρους(αν και έχω χάσει μερικά κιλά) και δεν έχω τις αντοχές τους όμως προσπάθησα να αντεπεξέλθω. Η ομάδα μου κέρδισε στο τέλος με 21-18 και παρά το ότι θα ήθελα να πω πως κέρδισε με το δικό μου καταπληκτικό παιχνίδι αυτό δεν θα είχε σχέση με την πραγματικότητα. Από τους 21 πόντους μόνο οι 3 ήταν από δικές μου προσπάθειες (ένα lay-up και δύο σουτ από μέση απόσταση) και για ριμπάουντ φυσικά ούτε λόγος.

Γενικά το Σάββατο ήταν μια μέρα που έφερε στην μνήμη μου παλιές καλές εποχές που με την αισιοδοξία για το μέλλον και το παιχνίδι ο καιρός περνούσε πιο ευχάριστα.


Κυριακή, 23 Νοεμβρίου 2014

Ελεύθερο λογισμικό στη Α´ Λυκείου


Όχι, μην μπερδεύεστε από τον τίτλο του post. Δεν ξύπνησαν μια μέρα τα μεγάλα μυαλά που ελέγχουν την παιδεία της Ελλάδας και είπαν να στραφούν στο ελεύθερο λογισμικό ή στο λογισμικό ανοιχτού κώδικα ώστε οι μαθητές να έχουν αυτή την εμπειρία και να μάθουν πέντε δέκα πράγματα.

Το μόνο που έκαναν είναι μια μικρή αναφορά στη μορφή του Richard Stallman και φυσικά να γράψουν για τους τέσσερις κανόνες του ελεύθερου λογισμικού. Εντάξει δεν πρόκειτε αυτό να αλλάξει και πολλά στην τεχνολογική παιδεία αυτής της χώρας με μια μικρή και μόνο αναφορά όμως όπως και να το κάνουμε είναι ένα βήμα!

Για περισσότερα διαβάστε εδώ

Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2014

Video Editing στο Linux: ανοιχτή πληγή


Όλα τα Video Reviews που έχω κάνει και έχω ανεβάσει στο youtube τα έχω επεξεργαστεί στο Windows Movie Maker. Η επιλογή του συγκεκριμένου προγράμματος δεν έγινε μετά από έρευνα και σκέψη αλλά ας πούμε πως η κατάσταση που ίσχυε τότε ευνοούσε την επεξεργασία σε κάποιο πρόγραμμα στα Windows (με απλά λόγια αφού καταγράψω το υλικό με το Fraps δεν θέλω / βαριέμαι να μεταφέρω τα αρχεία στο βασικό μου Linux μηχάνημα). Το Windows Movie Maker όμως ήταν ένα πρόγραμμα που ο χρόνος εκμάθησης του δεν ξεπέρασε τα ....10 λεπτά της ώρας.

Στο τελευταίο όμως Review είχα προβλήματα. Μετά από λίγα λεπτά υλικού άρχισε να κολλάει, να πετάει διάφορα errors και κάθε φορά που προσπαθούσα να κάνω export κάποιο μικρό κομμάτι του συνολικού video έβγαζε μήνυμα για μη επαρκής ποσότητα μνήμης. Έτσι αποφάσισα να "ψαχτώ" λίγο στο Video Editing στο Linux...και έσπασα τα μούτρα μου.

Η πρώτη προσπάθεια μου ήταν με το pitivi. Έγινε εγκατάσταση γρήγορα και ανυπόμονος όπως είμαι ρίχτηκα στο editing...μέχρι που κόλλησα στο επίπεδο δυσκολίας του προγράμματος. Τίποτα από τις ευκολίες του Movie Maker δεν υπήρχαν (ή τουλάχιστον δεν μπόρεσα εγώ να τις βρω). Όποια προσπάθεια και να έκανα να βάλω εικόνες και video σε σωστό timeline έπεφταν στο κενό. Και έτσι προχώρησα στο επόμενο πρόγραμμα.

Αμέσως λοιπόν θεώρησα σωστό να προχωρήσω στο επόμενο πρόγραμμα που αρκετοί χρήστες με εμπειρία στο video editing συνιστούν, το KDENLive. Σε αυτή τη περίπτωση δεν μπόρεσα ποτέ να κάνω καν εγκατάσταση το πρόγραμμα. Σίγουρα θα υπάρχει τρόπος να το κάνω εγκατάσταση στο σύστημα μου όμως είχα αρχίσει να χάνω την υπομονή μου αφού το μόνο που ήθελα ήταν εισάγω μερικά clips και ήχο για να φτιάξω 7 λεπτά video.

Το αμέσως επόμενο πρόγραμμα που είχα πρόθεση να δοκιμάσω ήταν το OpenShot. Όμως δυστυχώς ή ευτυχώς βρήκα λύση στο πρόβλημα του Windows Movie Maker (είχα κάνει εγκατάσταση κάποιους codec και δημιουργούσαν πρόβλημα με το πρόγραμμα) οπότε δεν προσπάθησα καν να διαβάσω σχετικά για το OpenShot.

Από όλη αυτή την εμπειρία όμως κατάλαβα πως το Linux ακόμα πάσχει σε κάποια σημεία. Ένα από αυτά είναι το Video Editing. Μπορεί για απλές καθημερινές δουλειές να είναι σχεδόν άψογο όμως για συγκεκριμένα προγράμματα δεν είναι και τόσο φιλικό. Αυτή η άποψη δεν είναι μόνο δικιά μου όμως αφού πρόσφατα βρήκα μια συνέντευξη ενός από τα μέλη του FSF που λέει ακριβώς αυτό. Πως ένα από τα αδύνατα σημεία ενός Linux συστήματος είναι το Video Editing.

Μάλιστα για λόγους μάλιστα πειραματισμού το κανάλι computerphile προχώρησε σε μια δοκιμή των διαφόρων προγραμμάτων video editing για Linux. Τα αποτελέσματα είναι άκρως απογοητευτικά για τον ανοιχτό κώδικα και το ελεύθερο λογισμικό και όποιος θέλει να δει λεπτομέρειες μπορεί απλά να πατήσει Play στο επόμενο video:

Κυριακή, 16 Νοεμβρίου 2014

Nokia: τέλος η κατασκευή κινητών τηλεφώνων


Η Nokia ήταν για πολλά χρόνια ο ηγέτης των συσκευών της κινητής τηλεφωνίας. Ποιος δεν θυμάται άλλωστε το Nokia 3310 με τα snake και τη μεγάλη διάρκεια ζωής της μπαταρίας του. Ή ποιος δεν θυμάται το Nokia 8110 που εντυπωσίασε τους πάντες στην ταινία The Matrix (1999).

Ε, λοιπόν τέλος. Ο CEO της Nokia, Rajeev Suri με πρόσφατη ανακοίνωση του γνωστοποίησε κάτι που φαινόταν να έρχεται εδώ και καιρό. Η Nokia δεν θα ασχοληθεί ξανά με την κατασκευή κινητών τηλεφώνων.

Τα τελευταία χρόνια η Apple και τα κινητά Android έχουν κυριαρχήσει στην αγορά. Η Nokia δεν μπήκε στο χορό των android κινητών και συνέχισε να υποστηρίζει το Symbian. Έτσι, αφού πλέον δεν είναι ο βασιλιάς των συσκευών κινητής τηλεφωνίας αποχωρεί. Αυτό που μπορεί να δούμε στο μέλλον είναι κινητά με το λογότυπο της Nokia τα οποία όμως δεν θα έχουν κατασκευαστεί από αυτή αφού ο κύριος Suri επεσήμανε πως η Nokia θα δείξει μεγάλο ενδιαφέρον στην αδειοδότηση του ονόματος Nokia.

Δεν νομίζω πως αυτή η είδηση είναι από θα αλλάξει κάτι στο χάρτη των κινητών τηλεφώνων αφού λίγο πολύ κανένας δεν έπαιρνε στα σοβαρά τα τελευταία χρόνια τα κινητά της Nokia, όχι εξαιτίας της ποιότητας τους (αυτό δεν άλλαξε στη Nokia) όσο στο ότι ο ανταγωνισμός ήταν καλύτερος.

Πηγή: http://www.insomnia.gr/

Σάββατο, 15 Νοεμβρίου 2014

Greek Gamer No16: Metal Slug για Arcades


Στο σημερινό review έχουμε το πιο γνωστό ίσως, από τα run and gun παιχνίδια που έκαναν την εμφάνιση τους στα arcades, το Metal Slug. Αναπτύχθηκε από την Nazca Corporation και το Publishing έγινε το 1996 από την γνωστή για τα εντυπωσιακά της beat m up SNK. Το Metal Slug ήταν τόσο επιτυχημένο που μεταφέρθηκε σε πολλές κονσόλες όπως το Playstation, το Sega Saturn, το Wii, το Game Boy advance, το Playstation 2 και φυσικά στο Neo Geo.

Ο διαβολικός στρατηγός Morden προσπαθεί να κατακτήσει το κόσμο με την βοήθεια ενός στρατού επαναστατών. Σε μία από τις επιθέσεις του παίρνει τον έλεγχο ενός υπερόπλου με την ονομασία Metal Slug. Το Metal Slug είναι ένα πανίσχυρο τανκ κατασκευασμένο να έχει μεγάλο firepower και να μπορεί να χρησιμοποιηθεί σε οποιοδήποτε terrain μάχης. Η τελευταία ελπίδα της ανθρωπότητας είναι ο Λοχαγός Marco και ο υπολοχαγός Tarma, δύο ειδικευμένοι στρατιώτες εκπαιδευμένοι από την Falcon Strike Force. Αποστολή τους είναι να επιτεθούν και να καταστρέψουν τη βάση του στρατηγού Morden αλλά και να εξαφανίσουν οποιαδήποτε ύπαρξη του υπερόπλου Metal Slug.

Το Gameplay του παιχνιδιού είναι απλό. Μάχεσαι μόνος ή με κάποιον φίλο σου έναντι των ορδών του στρατού του στρατηγού Morden. Στο τέλος κάθε επιπέδου αντιμετωπίζεις έναν ισχυρό boss. Κατα την διάρκεια του κάθε επιπέδου πρέπει να ελευθερώσεις όσο το δυνατόν περισσότερους prisoners of war. Όσο περισσότερους POW ελευθερώνεις τόσο περισσότεροι οι πόντοι που συσσωρεύονται στο τέλος κάθε επιπέδου. Τα όπλα σου για την μάχη ενάντια στον Morden είναι, εκτός από το αρχικό σου πιστόλι και τις χειροβομβίδες, ένα Heavy Machine Gun, ένα Flame Thrower και φυσικά το Rocket Launcher. Όλα τα shooters πρέπει να έχουν ένα Rocket Launcher.
Σε κάποια επίπεδα μπορεί να βρείτε και μυδραλιοβόλα ή το υπέρτατο υπερόπλο Metal Slug.

Οι λεπτομέρειες των hand-drawn γραφικών του παιχνιδιού είναι πέρα από κάθε φαντασία. Η τεχνολογία του MVS της SNK ήταν αρκετά προχωρημένη το 1996 για τα 2D γραφικά και οι δημιουργοί είχαν δώσει πολλούς τίτλους με υπέροχα γραφικά. Τα Backgrounds έχουν εξίσου την ίδια λεπτομέρεια και πολλά από τα περιβάλλοντα του παιχνιδιού μπορούν να καταστραφούν.
Το animation των χαρακτήρων, των οχημάτων και των backgrounds είναι πλούσιο και αν το συνδυάσουμε με τις ορδές των εχθρών που προσπαθούν να σε στείλουν στον άλλο κόσμο ή στην προκειμένη περίπτωση στη τσέπη σου για να πιάσεις και να ρίξεις το επόμενο νόμισμα, μπορούμε απλά να πούμε πως γίνεται ο κακός χαμός.

Τα μουσικά θέματα δίνουν μια επική αίσθηση στο παιχνίδι και σε βάζουν περισσότερο στο κλίμα. Τα εύσημα βέβαια γι αυτό θα πρέπει να δοθούν στο συνθέτη Takushi Hiyamuta. Τα εφέ έχουν μεγάλη ποικιλία, από τους διαφορετικούς ήχους των όπλων μέχρι και τα one-liners των boss fights. Δεν είναι λίγο να είσαι μέσα στο πυρετό της μάχης και ενώ έχεις ένα αδύναμο πιστολάκι να ακούς ξαφνικά “Heavy Machine Gun”. Χαρακτηριστικό των εξαίσιων ηχητικών εφέ είναι και η ύπαρξη του περίφημου Wilhelm Scream

To Metal Slug έγινε μεγάλη επιτυχία και κατάφερε να συνεχιστεί με αρκετά sequels. Η μεγάλη επιτυχία του οφείλεται στα υψηλά επίπεδα διασκέδασης που προσφέρει, και κυρίως στο two players mode. Αυτός μάλιστα είναι ο καλύτερος τρόπος να το απολαύσεις. Θα μπορούσε κάποιος να πει πως το Metal Slug είναι η εξέλιξη του παλιού καλού contra της Konami. Όμως η βασική ιδέα του παιχνιδιού βασίζεται σε ένα παιχνίδι που προηγήθηκε περίπου μια δεκαετία πριν και είναι λιγότερο γνωστό.


Στο επόμενο review λοιπόν θα δούμε τον “παππού” του Metal Slug ένα παιχνίδι λιγότερο γνωστό κυρίως για το πολιτικό του περιεχόμενο που λογοκρίθηκε στην Αμερική και την Ευρώπη. Μέχρι τότε το Metal Slug μπορείτε να το απολαύσετε σε πολλές από τις σύγχρονες πλατφόρμες. Οπότε συνδεθείτε στο PSN σας ή στο XBOX Live και κατεβάστε το. Ή αν θέλετε λίγο πιο αυθεντική arcade experience κατεβάστε το στο MAME.  

Τρίτη, 11 Νοεμβρίου 2014

Στο αρχηγείο της id Software


Στο παρακάτω video μπορούμε να δούμε πως ξόδευαν τον χρόνο τους στη id Software το 1993. Το κορυφαίο όμως κομμάτι του video έχει να κάνει με τις αρχικές εκδόσεις του Doom που δείχνει τους δημιουργούς να βρίσκουν bugs στο παιχνίδι άλλα ταυτόχρονα να το απολαμβάνουν

Σάββατο, 8 Νοεμβρίου 2014

Το χάπι της Google


Τελικά μερικές φορές είναι σαν η πραγματικότητα να αντιγράφει την φαντασία. Στην αμερικανική σειρά Fringe είχαμε δει την εταιρεία Massive Dynamic να έχει κάνει μεγάλες ανακαλύψεις σε πολλούς τομείς της τεχνολογίας και της ιατρικής (αλλά και σε άλλους σκοτεινότερους τομείς). Όλα αυτά στη σειρά είχαν γίνει με γοργούς ρυθμούς εξαιτίας των δύο επιστημόνων που ίδρυσαν την μεγάλη αυτή εταιρεία του William Bell και του Walter Bishop. Στα ίδια χνάρια όμως μοιάζει να κινείται και η πραγματική και γνωστότερη σε μας Google.

Αφού λοιπόν η google κατάκτησε το internet (search engine, cloud storage, ψυχαγωγία), άλλαξε τον τρόπο που επικοινωνούμε (andoird), άλλαξε τον τρόπο που κινούμαστε (google maps, google earth) τώρα προχωράει ένα βήμα παραπέρα προσπαθώντας να μας κάνει πιο υγιείς (άλλωστε ένας υγιής πελάτης είναι πάντα καλύτερος από έναν νεκρό πελάτη) προσπαθώντας να επινοήσει ένα χάπι που μπορεί να προβλέπει τον καρκίνο ή άλλες ασθένειες.

Το χάπι αυτό που φιλοδοξεί να κατασκευάσει η google θα περιέχει νανοσωματίδια που θα μπορούν να "εξετάζουν" το σώμα μας και με ένα ηλεκτρονικό βραχιόλι που θα φοράει ο "εξεταζόμενος" θα μπορεί να έχει την σχετική διάγνωση για το σώμα του. Μοιάζει βγαλμένο από σειρά επιστημονικής φαντασίας (γι αυτό και ο πρόλογος για την σειρά fringe) όμως η αλήθεια είναι πως πολλά από αυτά που βλέπαμε σε σειρές επιστημονικής φαντασίας πριν 20 ή 30 χρόνια (σε κάποιες περιπτώσεις τα διάβαζαν οι πρόγονοι μας σε βιβλία) γίνονται πραγματικότητα.

Αν η Google καταφέρει να πετύχει αυτό το στόχο πιστεύω πως θα είναι η μεγαλύτερη ανακάλυψη της ανθρωπότητας εδώ και περίπου 20 χρόνια (το internet θεωρώ πως ήταν η τελευταία μεγάλη ανακάλυψη του ανθρώπου που άλλαξε τη ζωή του, όπως η τυπογραφεία, η ηχογράφηση και ο κινηματογράφος).

Αν και δεν είμαι από αυτούς που πιστεύουν της θρησκευτικές προλήψεις περί του 666 και τα σχετικά με την έλευση του αντίχριστου είναι μια εφεύρεση που εύκολα σε μοχθηρά χέρια μπορεί να φέρει αντίθετα αποτελέσματα. Μπορεί το σλόγκαν της Google να είναι "Do no evil" όμως αν σκεφτούμε τις αποκαλύψεις του Snowden πριν μερικά χρόνια θέτει το σλόγκαν της υπό αμφισβήτηση.

Τρίτη, 4 Νοεμβρίου 2014

Ένας Hacker μιλάει για ελευθερία


Για τον Richard Stallman είχα γράψει σε ένα παλιότερο post. Είναι ένας από τους γνωστότερους hacker που άλλαξαν την ροή της ιστορίας των υπολογιστών. Με την εμμονή του στην ελευθερία των χρηστών να ελέγχουν το λογισμικό (κάτι που με βρίσκει σύμφωνο 100%) οδηγήθηκε στην σύνταξη 4 βασικών κανόνων που ορίζουν το ελεύθερο λογισμικό. Γι' αυτές τις τέσσερις ελευθερίες μιλάει συχνά και μια από τις πιο πρόσφατες ομιλίες του είναι η παρακάτω.

Κυριακή, 2 Νοεμβρίου 2014

Robo-Page


Μας είχαν υποσχεθεί ιπτάμενα αυτοκίνητα! Δεν έχει γίνει μέχρι τώρα! Μας είχαν υποσχεθεί εκδρομές στο φεγγάρι! Ούτε αυτό! Μας είχαν υποσχεθεί ρομπότ που θα κάνουν τις χαζοδουλειές μας! Αυτό μας το υπόσχονται ξανά! Η τουλάχιστον αυτό υποσχέθηκε ο γνωστός μας Larry Page, συνιδρυτής της google.

Σύμφωνα λοιπόν με τα λεγόμενα του τα ρομπότ θα αντικαταστήσουν τους ανθρώπους σε καθημερινές δουλειές που οι περισσότεροι άνθρωποι έχουν κουραστεί να κάνουν. Και τον πιστεύω. Πραγματικά η τεχνολογία έχει προχωρήσει με μεγάλα βήματα τα τελευταία χρόνια. Η τεχνητή νοημοσύνη σιγά σιγά ξεπερνάει το βρεφικό στάδιο, οι υπολογιστές έχουν περισσότερη ισχύ με λιγότερη κατανάλωση και όλα φαίνονται να βαίνουν προς την για πολλά χρόνια υποσχόμενη "ξεκούραση" του ανθρώπου από τις δύσκολες και επαναλαμβανόμενες βαρετές εργασίες. Όλα καλά λοιπόν για την ανθρωπότητα! Ή μήπως όχι!

Η αντικατάσταση των ανθρώπων από μηχανές σίγουρα θα δημιουργήσει οικονομικά προβλήματα σε πολλές οικογένειες. Ας σκεφτούμε έναν άνθρωπο που το μόνο που ξέρει εδώ και πολλά χρόνια για να ζήσει τα παιδιά του είναι να οδηγεί ταξί. Μια μέρα λοιπόν απολύεται για να αντικατασταθεί από το TAX-101, το νέο επίτευγμα της τεχνολογίας που μπορεί να δουλεύει 24/7 και να έχει μικρό κόστος συντήρησης. Πως αυτός ο άνθρωπος θα ζήσει την οικογένεια του; Φυσικά ο Page χέστηκε αφού ο δικός του τραπεζικός λογαριασμός είναι γεμάτος με δολάρια.

Θα πει κάποιος πως σε μερικά χρόνια η κατάσταση θα εξισορροπηθεί. Ναι, ίσως! Όμως μέχρι να εξισορροπηθεί οικογένειες θα πεινάσουν. Σε μια οικονομική κατάσταση που τα τελευταία χρόνια δεν θα την περιέγραφε κανείς και ρόδινη το να χάσει κάποιος την δουλειά του γιατί θα αντικατασταθεί από μια αποδοτικότερη μηχανή θα ήταν καταστροφικό για πολλές οικογένειες.

Δεν θα διαφωνήσω πως ο άνθρωπος πρέπει να απαλλαγεί από χαζοεργασίες που το κάνουν λιγότερο δημιουργικό. Σίγουρα το να κάνει κανείς αυτό που θέλει να κάνει και όχι μια καταναγκαστική βαρετή εργασία είναι καλύτερο για όλους. Όμως κάθε πράγμα πρέπει να έρχεται στην ώρα του. Ο άνθρωπος δεν είναι ακόμα έτοιμος να δεχθεί τέτοιες τεχνολογίες. Το σύστημα που έχει χτίσει δεν ευνοεί κάτι τέτοιο.

Αν κάποιος χάσει την δουλειά του θα αναγκαστεί πάλι να κάνει μια άλλη δουλειά που δεν θέλει ίσως να κάνει μόνο και μόνο για να επιβιώσει. Οπότε βρισκόμαστε πάλι στο ίδιο σημείο. Φυσικά τα μεγάλα κεφάλια των εταιρειών θέλουν να μας δείχνουν μια όμορφη και ρόδινη ζωή με τεχνολογία που μας βοηθάει σε κάθε μας βήμα. Ο σκοπός όμως όλων αυτών είναι η πώληση. Αν η google αύριο έβγαζε μηχανές που οδηγούν ταξί και πουλούσε το προϊόν της θα έβγαζε πολλά εκατομμύρια δολάρια και θα εκπλήρωνε τον σκοπό κάθε εταιρείας, το κέρδος. Αντίστοιχα αυτοί που θα αγοράσουν τα ταξί θα εκπληρώσουν τον δικό τους σκοπό...το κέρδος. Η ικανοποίηση του πελάτη για κάθε εταιρεία είναι συνήθως ο τρόπος που θα τους φέρει περισσότερα λεφτά και όχι ο ίδιος ο σκοπός (όπως θέλουν να μας πείσουν σε διάφορες διαφημίσεις).

Το πρώτο βήμα λοιπόν για να απαλλαγεί ο άνθρωπος από καταναγκαστική εργασία δεν είναι να εφέυρουμε τις μηχανές που θα το κάνουν Αυτό είναι σίγουρο πως θα γίνει. Το πρώτο βήμα είναι να δημιουργήσουμε τέτοιες συνθήκες που ο άνθρωπος θα μπορεί να κάνει αυτό που πραγματικά θέλει. Αυτό είναι το δυσκολότερο κομμάτι. Χρόνια τώρα οι τεχνολογία γίνεται όλο και καλύτερη. Παγκόσμια πολιτική κατάσταση όμως γίνεται όλο και χειρότερη...


Σάββατο, 1 Νοεμβρίου 2014

Teenage Mutant Ninja Turtles


Ήταν 1990 περίπου όταν όλα τα περισσότερα παιδιά στο σχολείο άρχισαν να μιλάν για τα χελωνονιντζάκια. Όταν έμαθα το γενικότερο story του παιδικού έκατσα μπροστά στην τηλεόραση, περίμενα να τελειώσει ο Denver ο τελευταίος δεινόσαυρος στο New Channel και αμέσως μετά είδα το πρώτο επεισόδιο. Αυτό ήταν! Με ένα μόνο επεισόδιο (ακολούθησαν βέβαια κι άλλα στη πορεία) έγινα φανατικός των χελωνών. Την εποχή εκείνη οι χελώνες υπήρχαν παντού. Αυτοκόλλητα Καρουζέλ και Panini, φιγούρες απομιμήσεις, φιγούρες αυθεντικές από την Playmates, καρτούν, κόμικ, τσάντες, τετράδια και φυσικά η ταινία. Η πρώτη και η καλύτερη ταινία των Teenage Mutant Ninja Turtles (TMNT).

Την ταινία δεν είχα καταφέρει να την δω στον κινηματογράφο. Την είδα όμως 7ή Γενάρη 1991 (για την χρονιά δεν είμαι 100% σίγουρος, ίσως να ήταν 1992) στο Mega που είχε και έναν διαγωνισμός τον καιρό που παιζόταν η ταινία στους κινηματογράφους. Απίστευτη εμπειρία! Τεράστιες χελώνες που έμοιαζαν με αληθινές, πολεμούσαν κακούς και ήταν φτιαγμένο για μεγάλους. Η ταινία ήταν ακριβώς αυτό που έπρεπε να είχαν φτιάξει και αν εξαιρέσουμε μερικές βλακείες στο σενάριο (ο Splinter ο αρουραίος μαθαίνει Νιντζίτσου από τον Hamato Yoshi) είναι η καλύτερη TMNT ταινία.

Τα χρόνια πέρασαν άλλη Live Action ταινία δεν βγήκε (εκτός από τα δύο sequel που το ένα ήταν χειρότερο από το άλλο) και φτάσαμε στο μαγικό 2014. Ο M. Bay λοιπόν αποφάσισε να μας καταστρέψει τα παιδικά μας όνειρα και τους ήρωες ακόμα μια φορά. Έτσι λοιπόν μας έδωσε τα Live Action Χελωνονιντζάκια του 2014. Ή μήπως καλύτερα να πω τα κατσαριδονιντζάκια. Πραγματικά μοιάζουν περισσότερο με γιγάντιες κατσαρίδες παρά με γιγάντιες χελώνες. Εκτός όμως από την ασχήμια των βασικών ηρώων ένα άλλο θέμα είναι ο όρος Live Action. Δεν είναι λοιπόν Live Action. Δεν βλέπεις ηθοποιούς ρε παιδί μου. Όχι πως δεν υπάρχουν. Υπάρχουν. Αλλά το 90% της ταινίας είναι CG, το 1% ηθοποιοί και το 9% Megan Fox.

Μα φυσικά! Η Fox δεν θα μπορούσε να απουσιάζει. Σίγουρα δεν την βάζει στις ταινίες του για την υποκριτική της ικανότητα βέβαια. Σε μία τέτοια όμως ταινία είναι η μόνη που φαίνεται πως παίζει καλά το ρόλο της. Σε μια ταινία με 3 βασικούς ηθοποιούς και που εστιάζεται περισσότερο στην April νομίζω πως είχε εύκολο challenge. Οι άλλοι δύο ηθοποιοί που δεν θυμάμαι τα ονόματα τους και είμαι αρκετά τεμπέλης για να τα βρω δεν καταφέρνουν να αφήσουν τίποτα στο τέλος. Ούτε καν το comic relief ο Vernon (αυτός ο φοβητσιάρης, φυγόπονος του καρτούν).

Και πάμε τώρα στο Voice Acting. Ο χειρότερος όλων είναι ο Splinter. Θυμάστε που ο Splinter ήταν μεγάλος δάσκαλος πολεμικών τεχνών και πάντα είχε να πει κάτι σοφό στα χελωνάκια μας για να τους βοηθήσει στο έργο του; Τώρα λοιπόν είναι ένας σαδιστής ποντικός που το σοφότερο πράγμα που έκανε είναι στην ταινία είναι να πλακώσει τις γιγάντιες χελώνες / κατσαρίδες με την ουρά του. Η φωνή του δεν θυμίζει κάποιον σοφό γέρο όπως στο παλιό καρτούν ή ακόμα περισσότερο στην πρώτη ταινία του 1990.

Η ταινία δεν καταφέρνει καν να πιάσει τον χαρακτήρα και την προσωπικότητα της κάθε χελώνας (εκτός ίσως του Mike). Το ιδανικότερο σημείο για να το καταλάβει αυτό κάποιος (που ξέρει τα χελωνάκια καλά) είναι στο σημείο που ο Shredder πιάνει αιχμαλώτους τον Splinter, τον Leo, τον Donnie και τον Mike. Εκείνη τη στιγμή λοιπόν αποφασίζουν η April, o Vernon και ο Raph να τους σώσουν. Ναι λοιπόν, ο Raph αντί να τα πάρει στο κρανίο και να χωθεί μόνος του στο αντίπαλο φρούριο δέχεται βοήθεια από την April και τον Vernon.. Σε μια καλή ταινία TMNT o Raph θα πήγαινε μόνος του και θα έφτυνε οποιαδήποτε βοήθεια.

Ο Shredder είναι Ninja Master και για να γίνει δυνατότερος φοράει μια ρομποτική στολή....και δεν ξαναβλέπουμε τον ηθοποιό. Ο Shredder λοιπόν είναι ένας άνθρωπος με ρομποτική στολή (με γελοία όπλα) που ξέρει να πολεμάει σαν Ninja.

Πάμε τώρα στο σενάριο. Για κάποιο λόγο ο Bay αποφάσισε να συνδέσει την μετάλλαξη των χελωνών με την April. Στην ταινία βλέπουμε πως τα χελωνάκια ήταν κάποτε (όταν η April ήταν 10 χρονών) τα Pet της. Ενώ παράλληλα ο επιστήμονας πατέρας της έκανε πειράματα πάνω τους. Το ίδιο ισχύει και για τον Splinter. O Splinter λοιπόν δεν είναι ο Hamato Yoshi όπως στο καρτούν ούτε ήταν κάποτε το pet του Hamato Yoshi αλλά ένας αρουραίος εργαστηρίου...ο οποίος αφού μεταλλάχθηκε βρήκε ένα βιβλίο για το Νιντζίτσου, το διάβασε και έγινε master. Κόβεις φλέβα κανονικά δηλαδή.

Το evil Plot του Shredder είναι να ρίξει έναν ιό στην Νέα Υόρκη και αφού αυτός μόνο θα έχει το αντίδοτο να κατακτήσει την Νέα Υόρκη. Γιατί όμως την Ν.Υόρκη; Κανείς δεν ξέρει. Είμαι σίγουρος ούτε ο σεναριογράφος δεν έχει ιδέα.

Η ταινία είναι ακόμα χειρότερη και από την τρίτη που βγήκε το 1993. Μάλιστα για να την κάνουν ακόμα χειρότερη αποφάσισαν να καταστρέψουν στις παιδικές μας ψυχές και το φορτηγάκι των TMNT. Πραγματικά ήθελα να πυροβολήσω τον σκηνοθέτη, σεναριογράφο ή όποιον άλλον είχε αυτή την ιδέα.

Μείνετε μακριά από αυτή την ταινία. Ειδικά αν μεγαλώσατε με τα TMNT. Κακοί ηθοποιοί, κακό CG, κακό Voice Acting και σενάριο θα καταστρέψουν τις αναμνήσεις από την παιδική σας αθωότητα σε χρόνο μηδέν.

Τρίτη, 28 Οκτωβρίου 2014

Android Εμπειρίες


Γιορτή σήμερα, δεν δούλευα οπότε άραξα σπίτι λίγο να ξεκουραστώ. Όμως, βαριέμαι εύκολα και είπα να δοκιμάσω κάτι που θέλω εδώ και καιρό να κάνω. Μια εγκατάσταση Android σε Desktop PC. Το ISO περίμενε να καεί σε ένα CDάκι και ο δεύτερος δίσκος του υπολογιστή παραπονιόταν για format εδώ και καιρό. Έτσι, αποφάσισα να δοκιμάσω.

Η εγκατάσταση είναι πανεύκολη. Είναι πιο εύκολη και από εγκατάσταση Windows. Βάζεις το CD μέσα, φορμάρεις το δίσκο σου και κάνεις την εγκατάσταση. Μάλιστα, αφού και το Android βασίζεται σε Linux, έχεις την επιλογή να κάνεις εγκατάσταση και τον Grub boot loader οπότε ίσως μπορείς να κάνεις dual boot εγκατάσταση όπως στο Linux. Θα το δοκιμάσω κάποια άλλη στιγμή αυτό.

Μου αναγνώρισε τις βασικές συσκευές (ήχος, εικόνα, δίκτυο) αν και δεν επεκτάθηκα ώστε να δω αν έβαλε generic drivers ή όχι. Όσοι έχουν κινητά android το γραφικό περιβάλλον θα τους είναι γνωστό. Το google drive λειτουργεί φυσικά οπότε μπορείς να έχεις τα app του Android σε μια όμορφη μεγαλύτερη οθόνη. Το πρόβλημα που συνάντησα ήταν με εφαρμογές που είναι φτιαγμένες να λειτουργούν με την οθόνη κάθετα. Δεν βρήκα τρόπο να κάνω την οθόνη να γυρίσει ώστε η εφαρμογή να παίξει σε landscape (η δοκιμή έγινε με το cut the rope).

Δυστυχώς το PC που είχα για δοκιμή δεν έχει κάποια κάμερα ή touchscreen. Θα ήθελα να δοκιμάσω το android σε ένα PC με touchscreen αφού νομίζω θα είναι στο native περιβάλλον του. Το ανθρώπινο δάχτυλο αντικαθιστά ο κέρσορας του ποντικιού. Δεν ξέρω όμως πως δουλεύει αυτό σε περιπτώσεις που η εφαρμογή έχει την δυνατότητα multi-touch (όπως πχ το zoom in σε κάποια εικόνα ή στον browser).

Μια από της επόμενες εξερευνήσεις μου θα είναι και ο προγραμματισμός για Android. Βέβαια θα ήθελα να δω αν υπάρχει τρόπος να γίνει σε περιβάλλον android και η συγγραφή του κώδικα. Έτσι για την full android εμπειρία.

Ενδιαφέρουσα η πρώτη μου εμπειρία με το Android σε Desktop. Τώρα πρέπει να βρω ένα περισσότερο εξοπλισμένο PC ώστε να το δοκιμάσω. Νομίζω πως το Android PC θα μπορούσε να πάρει μεγάλο μερίδιο της αγοράς με φθηνό hardware. Το μέλλον θα δείξει.

Σάββατο, 18 Οκτωβρίου 2014

Turbo-X Sting: Gaming Console?


Την περασμένη Κυριακή χάλασε το "πανάκριβο" κινητό μου, ένα Turbo-X G310S και αφού είναι ακόμα στην εγγύηση το πήγα στο Πλαίσιο του Συντάγματος αφού είναι κοντά στη δουλειά μου. Εχθές πέρασα μια βόλτα να δω τι έχει γίνει αφού δεν είχα καμιά ενημέρωση από τους τεχνικούς. Μου είπαν πως σήμερα θα το έχουν επισκευασμένο στο κατάστημα. Έτσι ικανοποιημένος από την απάντηση είπα να βολτάρω λίγο στο gaming section του Πλαισίου.

Όπως συνήθως είχε Wii U, XBONE, PS4 και STING. Ναι, ναι Sting. Η πρώτη μου σκέψη όταν είδα το κουτί ήταν "να δεις είναι καμιά από τις μάρκες του πλαισίου" και έπεσα μέσα. Στην αρχή φαντάστηκα πως θα ήταν κάποιο όμορφο κουτί που θα έχει ένα PC μέσα του...και έπεσα μέσα...κατά το ήμισυ. Ναι είναι ένα PC φτιαγμένο από τους τεχνικούς του Πλαισίου. Θεωρητικά μπορεί να παίξει όλα μοντέρνα PC games, να αναπαράγει ήχο και εικόνα και να ταιριάξει γάντι στο σαλόνι σου. Αν και δεν μοιάζει να ταιριάζει με κανένα σαλόνι....

Αντίθετα με την φαντασία μου η φαντασία του Πλαισίου ήταν να πάρει ένα αρκετά μεγάλο κουτί PC, να πετάξει μέσα μερικά πραγματάκια που θα το κάναν ικανό να παίξει παιχνίδια με σκοπό να το πουλήσει σαν gaming console. Ωραία η ιδέα αλλά...ποίος θα αγοράσει ένα κουτί σε διαστάσεις των πρώτων Video να το βάλει στο σαλόνι του. Δεν έχουμε 1980. Ακόμα κι εγώ προτιμώ κάτι μικρότερο και πιο διακριτικό / όμορφο. Για να καταλάβει κανείς για το μέγεθός αυτής της..."gaming console" μπορεί απλά να πάρει το Desktop PC του, να το γυρίσει στο πλάι και να ζήσει την εμπειρία.

Το άλλο "κόκκαλο" που μου κάθεται στο λαιμό είναι η τιμή του. Κονσόλα που φτάνει στα 700 ευρώ την στιγμή που ανταγωνισμός είναι 300 ευρώ λιγότερα. Και μάλιστα έχεις το support εταιριών όπως η Microsoft, Sony και Nintendo. Θα μπορούσαν να βάλουν λιγότερη υπολογιστική δύναμη, μικρότερα κομμάτια (σαν mini PC δηλαδή), να βάζαν ένα android ή κάποιο front end για Multimedia εφαρμογές και να το πουλούσαν σαν μια "σαλονάτη" συσκευή για παιχνίδια, ταινίες, μουσική και internet. Θα μπορούσαν να το φορτώσουν με emulators για τα παιχνίδια και 2 όμορφα χειριστήρια και έτοιμο.

Πραγματικά δεν ξέρω τι ακριβώς σκεφτόντουσαν οι ειδήμονες marketing του Πλαισίου όταν τους ήρθε αυτή η ιδέα. Αλλά για να πω την αλήθεια η ιδέα είναι καλή...η υλοποίηση κάπως πάσχει. Πως στο καλό νομίζουν πως ένα glorified PC που το marketάρεις σαν Gaming Console θα κάνει τα παιδιά να το αγοράσουν την στιγμή που με λιγότερα λεφτά μπορείς να έχεις γνωστές κονσόλες όπως το XBONE και το PS4? Και φυσικά μιλάω για παιδιά γιατί οι ενήλικοι και πιο μπασμένοι στα κόλπα δύσκολα θα τσιμπήσουν το παραμύθι της TurboX Gaming Console (και επαναλαμβάνω σαν ιδέα είναι καλή).

Το Πλαίσιο έχει αποκτήσει κακή φήμη με το κακό hardware που προωθεί. Εγώ θα πω πως κάποιες Turbo-X αγορές είναι καλές και κάποιες άλλες όχι. Δεν είναι όλα τους τα προϊόντα κακής ποιότητας. Δυστυχώς χαντάκωσαν μια καλή ιδέα με το Turbo-X Sting αφού θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν ένα όμορφο μικρό κουτί δικής τους κατασκευής και hardware από γνωστούς κατασκευαστές και να φτιάξουν κάτι μικρό, οικονομικό που αρκετός κόσμος θα ήθελε στο σαλόνι του για διασκέδαση.


Πέμπτη, 16 Οκτωβρίου 2014

Why do we retro


Τα video games που μου  αρέσουν περισσότερο είναι αυτά της περιόδου από το 1985 - 2000. Οι λόγοι που εξακολουθώ να παίζω αυτά τα παλιά παιχνίδια είναι η παρακάτω:

Α. Ευκολία: Βάζεις ένα παιχνίδι στη κονσόλα σου και αρχίζεις να παίζεις. Δεν έχεις την υποχρέωση να περιμένεις να κατεβάσει updates, να μάθεις έναν δυσχρειστο χειρισμό που αποτελείτε από 666 κουμπιά και να περάσεις από tutorials που θα σε πάρουν από το χέρι να σου μάθουν πως να παίζεις το παιχνίδι. Απλά, βάζεις το παιχνίδι στην κονσόλα (ή το φορτώνεις στον emulator) και απολαμβάνεις...

Β. Νοσταλγία: Κάθε φορά που ακούω την μουσική του Super Mario Bros έρχονται αμέσως στο μυαλό μου ευχάριστες και ξέγνοιαστες παιδικές αναμνήσεις. Τότε που ξύπναγα πρωί πρωί τα Σαββατοκύριακα για να δω Captain N και μετά εξτασιασμένος από την 20 λεπτή διαφήμιση κρυμμένη μέσα σε παιδική σειρά της Nintendo έπιανα το χειριστήριο μου για να ταξιδέψω στο Mushroom Kingdom για να σώσω την πριγκίπισσα.

Γ. Τεράστια βιβλιοθήκη παιχνιδιών: Μεγάλο ατού οποιασδήποτε κονσόλας είναι η μεγάλη ποικιλία και ποιότητα των τίτλων που έχει. Ε, οι παλιές κονσόλες στο άθροισμά τους έχουν πάνω από 1000 τίτλους όλων των ειδών και με ποιότητα που δεν μπορεί να την αμφισβητήσει κανένας λογικός άνθρωπος.

Δ. Διαμάντια που δεν έπαιξα ποτέ: Όταν ασχολείσαι και ψάχνεις τα παλιά παιχνίδια της χρυσής εποχής των video games ανακαλύπτεις και πολλά άγνωστα διαμάντια. Όλοι ξέρουν τον Sonic και τον Mario όμως ακόμα λιγότεροι ξέρουν τον Little Samson. Έχεις λοιπόν την ευκαιρία να παίξεις και να απολαύσεις άγνωστα διαμάντια που μόνο οι μηνυμένοι γνωρίζουν.

Ε. Ταλέντο των δημιουργών: Θέλει πραγματικά μεγάλο ταλέντο να μπορείς να φτιάξεις ένα παιχνίδι που τεχνικά περιορίζεσαι. Σήμερα φυσικά έχουμε surround ήχους και μουσική και HD γραφικά. Τότε οι δημιουργοί έπρεπε να στύψουν το κεφάλι τους για να φτιάξουν διασκεδαστικούς τίτλους και οι προγραμματιστές να ξεζουμίσουν το μηχάνημα. Ακόμα μεγαλύτερο ταλέντο έπρεπε να έχει ο μουσικός που θα έβαζε σε σειρά τα "μπλιπς" και τα "μπλουπς" των 8 bit ώστε η μουσική να είναι με μια λέξη υπέροχη.

ΣΤ. Επίπεδο δυσκολίας: Τα παλιά παιχνίδια ήταν δαιμονισμένα δύσκολα. Πρώτα θα έσπαγαν τη ψυχική σου δύναμη και μετά εσύ θα ξέσπαγες στο χειριστήριο. Σου μάθαιναν ένα πράγμα όμως. Η επιμονή και η εξάσκηση σε κάνει νικητή. Τώρα όλα τα παιχνίδια είναι ευκολότερα (εντάξει το Dark Souls δεν είναι). Κάνεις save και ξαναπαίζεις από το σημείο που έχασες όποτε θέλεις. Κάποτε έπρεπε να κάτσεις μπροστά στη τηλεόραση 3 και 4 ώρες για να καταφέρεις να κάνεις τον μικρό Mario να πηδήξει ένα μεγάλο άλμα από ιπτάμενες χελώνες (σε σένα το λέω Super Mario Bros 2 της Ιαπωνίας).

Z. Οικονομία: Ναι, οικονομία. Ένας καλός τίτλος για να τον αγοράσεις κοστίζει από 1 ευρώ μέχρι ίσως λίγο παραπάνω (φυσικά εξαιρούνται οι σπανιότατη τίτλοι). Έτσι το retro gaming είναι ιδανικό για collectors. Αλλά ακόμα και αν δεν είσαι collector και απλά σου αρέσει να πατάς κουμπάκια (όπως εγώ) τότε μπορείς απλά να κατεβάσεις έναν emulator και με λίγο ψάξιμο να βρεις τον τίτλο που θέλεις να παίξεις.

Η πορεία των video games τα τελευταία χρόνια δεν είναι και πολύ καλή. Τα downloadable contents, οι ελλιπείς τίτλοι που σε αναγκάζουν μετά να αγοράσεις επιπλέον υλικό για να έχεις το παιχνίδι ολοκληρωμένο, το DRM, η μη φυσική μορφή των παιχνιδιών (πρέπει να κατεβάσεις το παιχνίδι αντί να αγοράσεις το κουτί του με όλα τα καλούδια) με έχουν απωθήσει από το μοντέρνο gaming. Δυστυχώς τα πράγματα δεν τα βλέπω ρόδινα αφού νομίζω πως οι εταιρείες θα προσπαθήσουν να μας δίνουν κονσόλες που είναι φτιαγμένες για τα πάντα αλλά όχι για να παίζεις παιχνίδια (όπως προσπαθεί με κόπο να πετύχει η Microsoft με το XBONE). Η μοναδική εταιρία που ακόμα κρατάει την gaming υπόσταση της είναι η ....Nintendo. Αλλά και αυτή έχει αποτύχει με το Wii U μέχρι τώρα.

Παρακάτω υπάρχει ένα video στο οποίο διάσημοι retrogamers του YouTube λένε την γνώμη τους για το Retrogaming:


Κυριακή, 12 Οκτωβρίου 2014

Βιβλία ιστορίας και παιδεία


Αφορμή αυτού του post είναι το βιβλίο του Robert Service, "Σύντροφοι, Η παγκόσμια ιστορία του Κομμουνισμού" που ολοκλήρωσα πρόσφατα. Είναι προφανώς ένα βιβλίο ιστορίας που περιγράφει την ιστορία του κομμουνισμού. Κατά την ανάγνωση του θυμήθηκα το μεγάλο μου πρόβλημα με όλα τα βιβλία ιστορίας και κυρίως τα βιβλία ιστορίας της κρατικής εκπαίδευσης. Ενώ λοιπόν η ιστορία θα πρέπει να γράφεται αποστασιοποιημένα, οποιοδήποτε βιβλίο ιστορίας έχω διαβάσει βρίθει από την προσωπική άποψη του εκάστοτε συγγραφέα. Έτσι για παράδειγμα στο βιβλίο που αναφέρω παραπάνω υπάρχουν χαρακτηρισμοί για τους ηγέτες των κομμουνιστικών κομμάτων αλλά και των πεπραγμένων τους.

Η ιστορία είναι ένα ευαίσθητο θέμα για την κάθε χώρα και φυσικά τα βιβλία ιστορίας της κάθε χώρας γράφονται με τέτοιον τρόπο ώστε να προετοιμάζουν πολίτες που θα μπορούν να κάνουν τα πάντα για την χώρα τους. Ανεξάρτητα αν οι πράξεις της κάθε χώρας είναι ηθικές ή όχι. Με τους κατάλληλους σχολιασμούς των συγγραφέων μπορούν να οδηγήσουν τα μυαλά των μαθητών, που ειδικά στην ευαίσθητη εφηβική ηλικία ψάχνουν για καθοδήγηση, στην πολιτική κατεύθυνση που το κάθε κράτος επιθυμεί. Αυτό βέβαια είναι αντιεκπαιδευτικό.

Κατά την δική μου άποψη η ιστορία θα πρέπει να διδάσκεται με τέτοιον τρόπο ώστε ο κάθε μαθητής / αναγνώστης να σχηματίζει την δική του άποψη για τα γεγονότα της ιστορίας. Αυτό φυσικά απαιτεί πραγματικούς επιστήμονες που θα αναφέρουν όλα τα γεγονότα χωρίς να αποκρύπτουν τίποτα και χωρίς να εκφράζουν την δική τους γνώμη.

Ένα άλλο λάθος που κάνουν τα περισσότερα βιβλία ιστορίας είναι ο τρόπος γραφής. Σε πολλές περιπτώσεις, για λόγους πωλήσεων θεωρώ, οι περισσότερες περιγραφές είναι γλαφυρές ώστε να είναι περισσότερο ελκυστικό το ανάγνωσμα. Όμως πολλές φορές αυτό οδηγεί σε χειραγώγηση του αναγνώστη με σκοπό να του εκμαιεύσει την αλήθεια που ο κάθε συγγραφέας επιθυμεί να "διδάξει.

Στην εκπαίδευση τώρα η ιστορία διδάσκεται από ένα βιβλίο καθ'όλη την διάρκεια της χρονιάς το οποίο θεωρείται "άγιο" και πρέπει ο μαθητής να βασιστεί σε αυτό για να μάθει αυτά που το υπουργείο παιδείας θεωρεί σημαντικά. Αυτό είναι μεγάλο λάθος στην εκπαίδευση αφού αφαιρείται από τον μαθητή το βασικότερο στοιχείο της επιστήμης, η έρευνα.

Ακόμα χειρότερα τα πράγματα είναι στο μάθημα των θρησκευτικών. Από το σύνταγμα μας ορίζεται ως κυρίαρχη θρησκεία των Ελλήνων ο ορθόδοξος χριστιανισμός και έτσι στα σχολεία μας διδάσκεται περισσότερο ό,τι έχει σχέση με τον χριστιανισμό. Αυτό φυσικά, και πάντα κατά την γνώμη μου, οδηγεί σε μια προπαγάνδα εναντίων των υπολοίπων θρησκειών και πόσο μάλλον αν υπάρχουν μαθητές άλλων θρησκειών που αναγκάζονται να μην παρακολουθούν το συγκεκριμένο μάθημα. Αν θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο μάθημα θρησκευτικών θα έπρεπε να είναι ένα μάθημα που να διδάσκει τους μαθητές για το τι λέει η κάθε θρησκεία. Τώρα αν κάποιος γονιός νιώθει την ανάγκη να μάθει το παιδί του περισσότερα για την δική του θρησκεία μπορεί να το στείλει στο κατηχητικό.

Δυστυχώς τα σχολεία, όχι μόνο της Ελλάδας αλλά παγκόσμια, προσπαθούν να διαμορφώσουν ανθρώπους που θα νιώθουν υπερήφανοι για την χώρα τους και την θρησκεία τους και έτσι βλέπουμε παντού την προσπάθεια να αφαιρεθεί η κριτική ικανότητα από τις δεξιότητες των μαθητών.

Είναι γνωστό επίσης πως ο κάθε άνθρωπος ανάλογα με το τι πιστεύει θα διαβάσει και θα μελετήσει την ιστορία, θρησκεία κλπ φορώντας παρωπίδες. Είναι δύσκολο για έναν κομμουνιστή να διαβάσει την ιστορία από την πλευρά ενός ακροδεξιού όπως είναι δύσκολο για έναν ακροδεξιό να διαβάσει την ιστορία από την πλευρά ενός κομμουνιστή. Δυστυχώς οι άνθρωποι προτιμούν να μελετάν κάτι που θα ενδυναμώσει την πίστη τους σε κάτι παρά να μπουν στην διαδικασία της σκέψης και της κριτικής και ένας σημαντικός λόγος είναι η σχολική παιδεία. Και λέω σχολική παιδεία διότι από τα σχολεία περιμένω να προάγουν την κριτική σκέψη και την έρευνα αντί την έτοιμη μασημένη τροφή και την βαθμοθηρία. Δυστυχώς η ιστορία γράφεται πάντα από τους νικητές. Και το δυστυχώς πάει τόσο στην αριστερά όσο και στην δεξιά.

Τρίτη, 7 Οκτωβρίου 2014

The Amazing Spiderman


Πριν 2 χρόνια περίπου είχε παιζόταν στις κινηματογραφικές αίθουσες το νέο Spiderman με τίτλο The Amazing Spiderman. Δεν είχα καταφέρει τότε να το δω στο κινηματογράφο αλλά οι περισσότερες κριτικές από φαν του είδους ήταν θετικές. Είχα προσπαθήσει να το δω λοιπόν τότε σε μια CAM έκδοση που είχα κατεβάσει αλλά λίγο η κακή ποιότητα του video και λίγο η υπνηλία που με είχε πιάσει δεν κατάφερα να το δω σε σημείο τέτοιο ώστε να έχω γνώμη. Έτσι πρόσφατα το είδα σε καλύτερη ποιότητα.

Αφού τελείωσε η ταινία η πρώτη σκέψη μου ήταν "Και έκαναν reboot επειδή...". Πραγματικά δεν βρήκα λόγω για να επιχειρήσουν αυτό το reboot αφού η ταινία ήταν πάνω κάτω στο ίδιο επίπεδο με το πρώτο Spiderman του Sam Raimi. Το χειρότερο είναι πως ένιωσαν την ανάγκη να μας ΞΑΝΑ-πουν το origin του Spiderman λες και δεν το είχαμε μάθει στις προηγούμενες ταινίες. Στο Batman Begins είχαν κάθε λόγο να δείξουν τι είχε συμβεί πριν τον Batman και όλα τα γεγονότα με την δολοφονία των γονιών του Wayne αφού σε καμία από τις προηγούμενες ταινίες δεν υπήρχε επαρκής αναφορά.

Στο σημείο που η νέα ταινία Spiderman είναι καλύτερη από την παλιά του 2002 είναι στους διαλόγους. Για την ακρίβεια οποιαδήποτε ταινία έχει καλύτερους διαλόγους από την πρώτη ταινία Spiderman. Μπορεί όταν είχε βγει στους κινηματογράφους να μην το είχαμε παρατηρήσει αλλά όταν την ξαναδείς μετά από χρόνια καταλαβαίνεις πως οι διάλογοι είναι από παιδικό της δεκαετίας του 60.

Ένα ακόμα αρνητικό της ταινίας είναι ο βασικός κακός. Αρχικά δεν καταλαβαίνω το κίνητρο του. Θέλει να τους κάνει όλους σαύρες επειδή...δούλευε για χρόνια στη βιοτεχνολογία? Δεν ξέρω το κίνητρο του Lizard δεν με έπεισε. Δεν είναι όπως στο πρώτο X-Men που ο Magneto θέλει να κάνει όλους τους ανθρώπους μεταλλαγμένους. Εκεί το καταλαβαίνω. Θέλει όλοι να νιώσουν πως είναι να είσαι μεταλλαγμένος. Σαν ένα είδος εκδίκησης.

Μετά είναι η απεικόνιση του Lizard. Πραγματικά πρέπει να σταματήσει το Hollywood να κάνει τις ταινίες μας video games. Η CGI σαύρα της ταινίας δεν με εντυπωσίασε καθόλου. Έμοιαζε ψεύτικη (γιατί ήταν ψεύτικη).

Στα θετικά της ταινίας είναι ο Garfield που υποδύεται τον Spiderman και η Emma Stone που υποδύεται την Gwen Stacy. Ο Spiderman επιτέλους είναι αυθάδης και συμπεριφέρεται σαν έφηβος με προβλήματα. Σε αντίθεση με τον Spiderman του Maguire που έκλαιγε σαν την Μάρθα Βούρτση για κάθε τι που συνέβαινε. Η Gwen είναι δυναμική σε αντίθεση με την Mary Jane και δεν υπάρχει εκεί απλά για να παίξει το love interest του Spiderman.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι στα ίδια επίπεδα της πρώτης ταινίας του Raimi. Δεν είναι τυχαίες και οι σχετικές βαθμολογίες από το imdb (Spiderman: 7.3 και The Amazing Spiderman: 7.1)

Κυριακή, 5 Οκτωβρίου 2014

Greek Gamer No15: Ninja Gaiden για NES


Άλλο ένα review λοιπόν και αυτή τη φορά θα ασχοληθούμε με τους αινιγματικούς Ninja. Οι Ninja που στα ελληνικά σημαίνει κατάσκοπος, ήταν μια ομάδα δολοφόνων που δρούσαν στο σκοτάδι και σπάνια κάποιος μπορούσε να τους δει. Ο Δυτικός όμως πολιτισμός κατάφερε να καταστρέψει άλλον έναν μύθο και να τον φέρει στα μέτρα του χρηματικού κέρδους αφού οι περισσότεροι γνωρίζουμε για τους Ninja πως φοράν μαύρα και είναι παντοδύναμοι πολεμιστές. Σε αυτή τη λογική λοιπόν βασίστηκε και το παιχνίδι Ninja Gaiden ή Shadow Warrior όπως είναι γνωστό στην Ευρώπη.
Γιατί όταν θέλεις το παιδί σου να μην γίνει βίαιο αλλάζεις απλά τον τίτλο των παιχνιδιών που παίζει.

Έτσι λοιπόν για σπάσιμο θα ονομάσω το παιχνίδι Ninja Warrior. Το Ninja Warrior λοιπόν μας παρουσίασε για πρώτη φορά σε ένα video game κονσόλας τις cut scenes. Το παιχνίδι είχε αρκετές από δαύτες και όλες ήταν τόσο καλοσχεδιασμένες που θα μπορούσαν να είναι πρώιμες σκηνές από κάποιο anime του 80. Φυσικά δεν υπάρχουν voice overs γιατί σε αυτή την περίπτωση θα μιλούσαμε για θαύμα και έτσι οι διάλογοι μπορούν να διαβαστούν σε κείμενο με τα τυπικά fonts του NES.

Στα in-game graphics το παιχνίδι δεν νομίζω πως εντυπωσιάζει. Τα χρώματα μοιάζουν κάπως ξεθωριασμένα και και οι χαρακτήρες βιαστικά σχεδιασμένοι. Όμως το δυνατό σημείο του παιχνιδιού είναι ο ΕΘΙΣΤΙΚΟΤΑΤΟΣ χειρισμός του. Πραγματικά την πρώτη φορά που σταμάτησα να παίζω Ninja Gaiden....όπα όπα συγγνώμη...Ninja Warrior ήθελα να πως, το μυαλό μου γύριζε ξανά στο δαιμονισμένα γρήγορο χειρισμό του παιχνιδιού. Με το Β χρησιμοποιείς το σπαθί σου. Με το Α πηδάς. Στη διάρκεια του παιχνιδιού θα μαζέψεις και κάποια σπέσιαλ όπλα που για να τα χρησιμοποιήσεις πατάς το πάνω στο σταυρό κατεύθυνσης και το Β. Επίσης μπορείς να πιαστείς από τοίχους και πηδώντας από επιφάνεια σε επιφάνεια να σκαρφαλώσεις σε δυσπρόσιτα σημεία.

Το μεγαλύτερο λάθος που μπορεί να κάνει κάποιος που παίζει Ninja Warrior είναι να σταματήσει να σκεφτεί. Αν για μια στιγμή σταματήσει είναι μεγάλη η πιθανότητα να χάσει σε χρόνο μηδέν την ενέργεια του και να δει την οθόνη του game over. Το παιχνίδι απαιτεί συνεχής κίνηση και μάλιστα συνεχής κίνηση προς τα εμπρός χωρίς να επιστρέφεις πίσω ακόμα και αν υπάρχει κάποιο καλό Power up.

Βέβαια η οθόνη του Game over δεν αποφεύγεται σε αυτό το παιχνίδι. Θα χάσετε τόσες φορές που τα νεύρα σας θα γίνουν τεντωμένη χορδή από βαλλίστρα. Αν και το παιχνίδι αποτελείτε από 6 επίπεδα, το σημείο που θα σας σπάσει τα νεύρα είναι το 6-2. Μόλις φτάσετε σε αυτό απομακρύνετε τις αγαπημένες σας συσκευές από κοντά σας γιατί ελοχεύει ο κίνδυνος να κάνετε unleased την οργή σας πάνω τους.

Το επίπεδο δυσκολίας του παιχνιδιού θεωρείται ιδιαίτερα υψηλό και θα το βρείτε σε πολλές λίστες των δυσκολότερων παιχνιδιών όλων το εποχών. Προσωπικά δεν το βρήκα τόσο δύσκολο όσο για παράδειγμα το πρώτο Castlevania. Θεωρώ πως το παιχνίδι είναι βατό σε old school gamers που έχουν μάθει να απομνημονεύουν τα levels ενός παιχνιδιού και να φυλάγονται από γνωστούς κινδύνους.

Τους γρήγορους ρυθμούς του παιχνιδιού τους συνοδεύουν ακόμα πιο γρήγορα 8άμπιτα μουσικά κομμάτια. Η μουσική θα σας παραξενέψει λίγο σε κάποια σημείο και κυρίως σε αυτούς που θα παίξουν το παιχνίδι σε PAL σύστημα αφού σε PAL ...όλα...είναι...αργά...Παρόλα αυτά η μουσική είναι εξαιρετική και αρκετά ατμοσφαιρική.


Με αυτά και μ αυτά ξεχάσαμε να πούμε πως το παιχνίδι έχει και ιστορία. Μα φυσικά όλα τα παιχνίδια έχουν μια ιστορία...έστω και αν αυτή είναι του τύπου “τράβα να σώσεις την πριγκίπισσα γιατί έτσι”. Έτσι λοιπόν κι εδώ η ιστορία έχει ως εξής: Βρίσκεις ένα γράμμα από τον χαμένο πατέρα σου που λέει να πας στην Αμερική να συναντήσεις τον Dr. Smith. Και εσύ, επειδή είσαι χάπατο αντί για Ninja ακολουθάς τις οδηγίες που διάβασες σε ένα κομμάτι χαρτί.

To Ninja Gaiden ή Shadow Warrior είναι ένα παιχνίδι που θα κάνει πολλούς να το αγαπήσουν. Είναι γρήγορο, εθιστικό και διασκεδαστικό και όταν καταφέρει κάποιος να ελέγξει τον Ninja μέσα του και φτάσει στο τέρμα του παιχνιδιού θα λάβει την ηθική ικανοποίηση ενός επικού παιχνιδιού.




Σάββατο, 4 Οκτωβρίου 2014

Ο θάνατος του...Desktop PC


Σάββατο πρωί σήμερα και αποφάσισα να χαζέψω βιντεάκια στο youtube. Έτσι λοιπόν έπεσε...το ποντίκι μου πάνω σε ένα βίντεο με τίτλο "The Death of Destkop PC" στο οποίο - όπως προδιαθέτει και ο τίτλος του - αναφέρει πως τα Desktops έχουν πεθάνει και την σειρά τους έχουν πάρει τα tablets και τα laptops. Παρακάτω υπάρχει το σχετικό βίντεο:


Για να τα πάρουμε όμως με τη σειρά. "Καταρρίπτουν" λέει το επιχείρημα πως τα Desktops έχουν μεγαλύτερο αποθηκευτικό χώρο γιατί υπάρχει ένα USB stick με αποθηκευτική ικανότητα 1TerraByte. Οκ, υπάρχει αυτή η τεχνολογία. Όμως πόσος κόσμος θα μπορούσε να διαθέσει 900$ για να πάρει μία τέτοια συσκευή όταν ο δίσκος του 1 TerraByte κοστίζει περίπου 60$. Τα 900$ μόνο για φορητό αποθηκευτικό μέσω είναι απαγορευτικά για τον απλό χρήστη. Εγώ πάντως δεν γνωρίζω κανέναν που να έχει 9 κατοστάρικα για να αγοράσει 1 TerraByte.

Το επόμενο επιχείρημα τους είναι το cloud storage. Ναι, φυσικά υπάρχει αυτή η υπηρεσία και μάλιστα σου δίνουν κάμποσα GB για να κάνεις τη δουλειά σου και ομολογώ πως είναι αρκετά βολική αυτή η υπηρεσία. Όμως αμφιβάλω αν μπορεί να αντικαταστήσει τον δικό σου αποθηκευτικό μέσω. Ένα από τα αρνητικά του cloud storage είναι η άκρως απαραίτητη πρόσβαση στο Internet. Χωρίς αυτήν η υπηρεσία προφανώς δεν υπάρχει. Άρα, αν για οποιονδήποτε λόγο έχεις ξεμείνει από Internet αποχαιρέτα τα δεδομένα σου μέχρι να αποκτήσεις ξανά πρόσβαση. Ένα άλλο αρνητικό του cloud storage είναι το τι είδους δεδομένα μπορείς να αποθηκεύσεις. Αν για παράδειγμα έχεις ripped ένα mp3 τότε η υπηρεσία για παράδειγμα του Dropbox θα σου το διαγράψει. Ακόμα φυσικά και αν έχεις αγορασμένο το CD και θέλεις απλά να έχεις backup του αγαπημένου σου τραγουδιού. Το άλλο πρόβλημα είναι η ταχύτητα. Ωραίο το cloud αλλά αν η ταχύτητα του internet δεν εξισωθεί ποτέ με την ταχύτητα και τα πρωτόκολλα των διαύλων επικοινωνίας ενός Η/Υ τότε δεν θεωρώ πως το cloud μπορεί να αντικαταστήσει τον Hard Drive σου.

Στο επόμενο σημείο λοιπόν των τρομερών επιχειρημάτων τους έχουμε τα smartphones. Ναι, φυσικά μπορείς να χρησιμοποιήσεις το smartphone σου στο σταθμό του τρένου και να μπεις στο facebook ή να διαβάσεις τα email σου. Όμως πραγματικά ο σκοπός τον smartphones είναι αυτός. Να μπορείς να κάνεις βασικές λειτουργίες On The Go. Δεν είναι εύκολο να πάρεις το smartphone σου και να γράψεις ολόκληρο βιβλίο. Και δεν είναι εύκολο γιατί δεν έχει φτιαχτεί για αυτόν το σκοπό.

Φυσικά η τεχνολογία των tablets μπορεί ίσως να βοηθήσει κάποιον επαγγελματία σε συγκεκριμένα πράγματα. Όπως για παράδειγμα δείχνει το video έναν φωτογράφο που βλέπει στο φτερό τις φωτογραφίες που τραβάει. Φυσικά η τεχνολογία των tablets θα μπορούσε να βοηθήσει κάποιες τέτοιες μικροδουλειές όμως αυτό δεν σημαίνει πως τα destkops δεν έχουν το ρόλο τους αφού ένας επαγγελματίας ίσως χρησιμοποιήσει το τάμπλετ του για να τραβήξει φωτογραφία όμως για το retouch θα καθίσει αναπαυτικά στο γρηγορότερο και πιο αξιόπιστο PC του.

Στη συνέχεια μας προτείνουν το Microsoft Surface 2 που είναι γρηγορότερο από τα άλλα tablet. Εντάξει...όμως και πάλι κοστίζει πολλά και δεν μπορεί να δώσει την άνεση και την επεξεργαστική ισχύ ενός Desktop.

Έτσι έφτασαν στο τελικό συμπέρασμα πως δεν χρειάζεσαι πλέον Desktop PC. Φυσικά ξέχασαν να μιλήσουν για τους κολλημένους PC Gamers που φτιάχνουν το PC τους κομμάτι κομμάτι για να μπορούν να απολαύσουν την αιχμή της τεχνολογίας γραφικών. Ξέχασαν να αναφέρουν την δυνατότητα να επιδιορθώσεις εύκολα το PC σου μόνος σου χωρίς να πρέπει να αγοράσεις μια συγκεκριμένη motherboard από την συγκεκριμένη εταιρία που μπορεί να σου κοστίσει όσο και το tablet ή το laptop που αγόρασες. Ξέχασαν να αναφέρουν όλους αυτούς που θέλουν ταχύτατα μηχανήματα για επεξεργασία video και 3D rendering. Ξέχασαν να αναφέρουν την δυνατότητα να συνθέσεις ένα desktop που να κάνει τα πάντα. Τα Desktops δεν έχουν πεθάνει ακόμα και πιστεύω πως έχουν ακόμα ζωή. Ας μην βγάζουμε συμπεράσματα με τις μόδες των τελευταίων ετών που ήρθαν και θα φύγουν ξανά...

Τετάρτη, 1 Οκτωβρίου 2014

Windows 10 με νέα...παλιά τεχνολογία


Ακόμα καλά καλά δεν είδαμε τα Windows 8 η μεγάλη Microsoft αποφάσισε να μας τρελάνει όλους παρακάμπτοντας το νούμερο 9 και ανακοινώνοντας τα Windows 10.

Η "τελετή" της ανακοίνωσης έγινε μπροστά σε μόλις 50 δημοσιογράφους κρατώντας έτσι χαμηλό προφίλ (μάλλον έχει καταλάβει και η ίδια πως η τόσο συχνή ανανέωση του προϊόντος της δεν θα έχει τόσο θετικά σχόλια). Από αύριο όποιος έχει όρεξη για πειραματισμούς μπορεί να κατεβάσει την δοκιμαστική έκδοση των Windows 10 και να συνεισφέρει στην βελτίωση τους. Ας δούμε όμως μερικά από τα τεχνολογικά θαύματα των νέων Windows.

Μια μεγάλη καινοτομία των Windows που δεν έχει δει ο κόσμος ποτέ είναι τα πολλαπλά dekstops (ειρωνικά το λέω αφού το Linux έχει πολλαπλά desktops τουλάχιστον από το 2003 και μετά). Έτσι οι χρήστες των Windows πλέον μπορούν να μοιράσουν τις εφαρμογές τους σε διαφορετικά desktops και να κάνουν την δουλειά τους ευκολότερη.

Το άλλο νέο feature των Windows 10 είναι η ταυτόχρονη χρήση του start menu σε συνδυασμό με τα tiles που με το ζόρι προσπάθησε να επιβάλει στους χρήστες με τα Windows 8. Προφανώς η Microsoft ακόμα δεν ξέρει αν θέλει ένα λειτουργικό για desktops ή για tablets. Έτσι προσπαθεί να καλύψει και τους δύο.

Με την ίδια λογική νομίζω έχτισαν και το app store αφού μπορεί να δουλέψει χωρίς να είναι αναγκαστικά full screen.

H Microsoft φαίνεται ακόμα μπερδεμένη και δεν μπορεί να βρει τον δρόμο που θα ακολουθήσει. Ανάμεσα σε Android και IOS λειτουργικά δεν έχει ακόμα αποφασίσει αν το μέλλον είναι τα tablets ή τα Home PCs.

Τρίτη, 30 Σεπτεμβρίου 2014

Game of Thrones: Ο θρόνος ψάχνει βασιλιά


Για αρκετό καιρό φίλοι και γνωστοί που γνωρίζουν την αγάπη μου για φανταστικούς κόσμους με παρότρυναν να δω το Game of Thrones. Εγώ από την άλλη ενώ είχα στα χέρια μου την πρώτη σεζόν της σειράς, ενώ ήξερα τα υψηλά ποσοστά τηλεθέασης και τις διθυραμβικές κριτικές αρνιόμουν πεισματικά να την δω. Από την μια πίστευα πως μια σειρά που βασίζεται τόσο σε δολοπλοκίες με σκοπό την κατάκτηση του πολυπόθητου θρόνου θα με άφηνε αδιάφορο και από την άλλη αμφέβαλλα πως η τηλεόραση θα μπορούσε να παράγει ένα τόσο καλό αποτέλεσμα βασισμένο σε μια σειρά βιβλίων που κυριαρχούν η μαγεία και η βία. Όμως και στα δύο έπεσα έξω.

Το Game of Thrones λοιπόν βασίζεται στη σειρά βιβλίων "Το τραγούδι της φωτιάς και του πάγου" του Αμερικανού συγγραφέα George R. R. Martin και η υπόθεση εξελίσσεται σε έναν φανταστικό κόσμο γεμάτο μαγεία, δράκους και πολέμους. Η σειρά ξεκινάει από το βιβλίο με τίτλο "Game of Thrones".

Από το πρώτο επεισόδιο έμεινα άναυδος. Καταρχήν παίζουν αρκετά γνωστά ονόματα με πιο ηχηρό ίσως του Sean Bean (και λιγότερο γνωστό όνομα είναι ο ηθοποιός που στο Batman Begins παίζει το ρόλο του μικρού που βλέπει τον Batman να κρυφακούει τον Scarecrow και στο GoT κάνει τον Joffrey video). Τα σκηνικά και τα κοστούμια είναι άνευ προηγουμένου για τηλεοπτική παραγωγή. Το βασικότερο όμως στοιχείο που κάνει την σειρά απίστευτα ενδιαφέρουσα είναι το back story.

Όπως κάθε καλό έπος που σέβεται τον εαυτό του (Οδύσσεια, Star Wars, Lord of the Rings) κάνει χρήση της τεχνικής in medias res και αντί να μας δείξει τα γεγονότα από την αρχή ξεκινάει από ένα σημείο της ιστορίας που έχει ενδιαφέρον. Το παρελθόν των ηρώων της σειράς το μαθαίνει κανείς με τρεις τρόπους. Ο πρώτος τρόπος είναι να είναι ιδιαιτέρα προσεκτικός στα λεγόμενα των ηρώων αφού αποκαλύπτονται γεγονότα του παρελθόντος. Ο δεύτερος τρόπος είναι να διαβάσει κανείς τα βιβλία. Ο τρίτος και γρηγορότερος τρόπος είναι να ψάξει κανείς το internet και να βρει οτιδήποτε αφορά τον κόσμο του Game of Thrones. Πάντως αν θέλει κάποιος σε λίγες ώρες να μάθει τα πάντα για την ιστορία των ηρώων και του κόσμου του GoT αρκεί να κάνει ένα κλικ εδώ.

Οι χαρακτήρες έχουν μεγάλο ενδιαφέρον και όλοι τους λιγότερο οι περισσότερο κινούν τα νήματα της υπόθεσης. Όπως είπα και παραπάνω το γενικότερο story έχει να κάνει με το πολυπόθητο θρόνο και ποιος θα κυβερνήσει το φανταστικό Westeros. Οι χαρακτήρες που έχω ξεχωρίσει από την πρώτη σεζόν που είδα είναι φυσικά ο  Ned Stark, ο Tyrion Lannister και φυσικά η όμορφη δρακομάνα Daeneris Targaryen.

Κάτι που κάνει έκπληξη είναι οι σκηνές σεξ και βίας της σειράς. Δεν ξέρω αν στην Αμερική δείχνουν όλες τις σκηνές και δεν κόβουν τίποτα πάντως καλό είναι αν δεν θέλει κάποιος τα παιδιά του να βλέπουν σεξ και βία να τα απομακρύνει από αυτή τη σειρά ( εγώ πάντως αν είχα παιδιά θα τα άφηνα...γιατί απλά με σεξ και βία με μεγάλωσε και μένα η τηλεόραση).

Το Game of Thrones είναι από τις καλύτερες αμερικάνικες σειρές που έχω δει ( η τελευταία ήταν η πρώτη σεζόν του Heroes). Μάλιστα θέλω να διαβάσω και τα βιβλία ώστε να μάθω περισσότερα και πιο αναλυτικά για τον κόσμο του Westeros, την μαγεία και τους δράκους.