Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Greek Gamer No7: Sonic the hedgehog για Mega Drive


Η Nintendo στα τέλη της δεκαετίας του 80 ήταν η αναμφισβήτητη βασίλισσα των video games και ένας λόγος που το είχε πετύχει αυτό ήταν η μασκότ της ο Super Mario. Η Sega εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να την ξεπεράσει και είχε κυκλοφορήσει στην αγορά το Sega Mega Drive όμως δεν υπήρχε η killer app που θα έκανε το Mega Drive το ίδιο πετυχημένο με το NES. Είχε βέβαια μασκότ, τον Alex Kidd, αλλά τα παιχνίδια ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτρια και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτά του Super Mario.

Έτσι η Sega αναθέτει στην ομάδα ανάπτυξης της την AM8, που μετονομάστηκε σε Sonic Team, να φτιάξουν έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον Mario. Οι ιδέες ήταν πολλές, ανάμεσα τους ένα Αρμαντίλο, ένας σκύλος, ο Theodore Roosevelt και ένας λαγός που εξελίχθηκε αργότερα στο Ristar. Τελικά κατέληξαν σε έναν σκαντζόχοιρο που η ονομασία του ήταν...Mr. Needlemouse. Αυτή η ιδέα εξελίχθηκε και φτάσαμε τελικά στο Sonic τον Σκαντζόχοιρο.

Ο Dr. Robotnick, γνωστός στην Ιαπωνία ως Dr. Eggman, κλέβει τα Chaos Emeralds και φυλακίζει τα ζώα του Νησιού σε ρομποτικές στολές για να τα ελέγχει. Σκοπός του Sonic είναι να ελευθερώσει τα ζωάκια του Νησιού και να πάρει πίσω τα Chaos Emeralds.

Η ιστορία προφανώς δεν έχει κάτι που να σε κρατήσει σε αγωνία. Όταν το 1991 βγήκε στην αγορά ο Sonic ελάχιστα παιχνίδια βασίζονταν στην ιστορία τους. Το μεγαλύτερο βάρος της διασκέδασης των gamer τότε έπεφτε στο gameplay και στα γραφικά.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ όμορφα. Δεν είναι τα καλύτερα που το Mega Drive μπορεί να δώσει αλλά τα χρώματα είναι σωστά επιλεγμένα και το animation του Sonic πέρα από το οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι τότε. Τα background στα διάφορα stages έχουν πολλές λεπτομέρειες και με την τεχνική του parallel scrolling δίνουν μια τρισδιάστατη αίσθηση στο παιχνίδι. Ο σχεδιαστής του Sonic, o Naoto Oshima, έκανε πολύ καλή δουλειά στη δημιουργία του Sonic αφού μοιάζει περισσότερο με χαρακτήρα Cartoon μέσα στο παιχνίδι παρά με χαρακτήρα από Video Game.

Στο gameplay ο βασικός προγραμματιστής του Sonic, o Yuji Naka, μας έδωσε τις στριφογυριστές πλατφόρμες που ο Sonic πρέπει να περάσει, τα ελατήρια που τον κάνουν να πηδάει ψηλότερα ή να τρέχει γρηγορότερα, τις φούσκες αέρα μέσα στο νερό που σου δίνουν οξυγόνο, τις οθόνες με τα διάφορα powerups και τα άψογα game mechanics του παιχνιδιού.

Ο χειρισμός του Sonic είναι πολύ εύκολος αφού ανταποκρίνεται γρήγορα στης εντολές που του δίνουμε. Το Sonic the hedgehog κάνει χρήση στα τρία κουμπιά του Mega Drive. Με το A o Sonic εκτελεί άλμα, με το B o Sonic...πηδάει και με το C...κάνει πάλι το ίδιο. Σε γενικές γραμμές ο χειρισμός του Sonic είναι πιο εύκολος και από το να αλλάζει κανείς κανάλια στη τηλεόραση.

Την μουσική του παιχνιδιού την έχει γράψει ο Masato Nakamura. Όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ καλά εκτελεσμένα και αποδεικνύουν ότι το Yamaha YM2612 του Mega Drive μπορεί να παράγει υπέροχες μελωδίες και ηχητικά εφέ.

Το Sonic the hedgehog είναι το παιχνίδι που έδωσε στη Sega το απαραίτητο πάτημα για να ανταγωνιστεί την Nintendo. Την επιτυχία του Sonic the hedgehog ακολούθησαν τα Sonic the hedgehog 2 και 3 αλλά και το Sonic and Knuckles. Δυστυχώς τα μεγαλεία του Sonic χάθηκαν εδώ και καιρό και η Sega μας δίνει μόνο μέτριους προς κακούς τίτλους Sonic.


Το Sonic the hedgehog πρέπει να υπαρχει σε κάθε συλλογή. Αν δεν το έχετε παίξει τότε κάντε το οπωσδήποτε. Το παιχνίδι υπάρχει σε πολλές συλλογές για Xbox και Playstation2 αλλά και για PS3, Xbox360 και Wii.

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα


Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και έχω μπει σε "mood" Χριστουγεννιάτικο από 'χθες. Δύο μέρες είναι τα Χριστούγεννα ας τις περάσουμε καλά. Ας αρχίσει η μιζέρια και η γκρίνια από την Πέμπτη πάλι.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν ας ακούσουμε τα κάλαντα, ας φάμε ότι έχουμε, δεν είναι ανάγκη να φάμε γαλοπούλα, και ας χαρούμε λίγο αφού ο κόσμος έχει αρχίσει να γυρίζει ανάποδα και αν δεν κρατηθούμε από τις χειρολαβές θα πέσουμε.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Greek Gamer No 6: The Punisher για Arcades


Η Nintendo έκανε μεγάλη επιτυχία με το NES όχι μόνο γιατί τεχνολογικά ήταν καλύτερο από τον ανταγωνισμό αλλά και γιατί είχε προνοήσει να δέσει τις μεγάλες εταιρίες με συμφωνίες που δεν θα επέτρεπαν στον third party developer να εκδώσει το προϊόν του σε άλλη κονσόλα εκτός του NES για 3 χρόνια.

Έτσι εταιρίες όπως η Capcom έδωσαν στο NES τους καλύτερους τίτλους της όπως την σειρά Mega Man, το Bionic Commando, το Ducktales, το Darkwing Duck και πολλά πολλά άλλα!

Όμως η Capcom εκτός από το NES τροφοδοτούσε τους gamers και με απίστευτα beat m ups που μόνο η τεχνολογική ανωτερότητα των Arcade games μπορούσαν να της το επιτρέψουν. Έτσι το 1988 ανέπτυξε το CPS1, ένα arcade system board πάνω στο οποίο βάσισε πάρα πολλές επιτυχίες της όπως το UN Squadron, Street Fighter 2, Final Fight και πολλά άλλα.

Για το CPS1 ανάμεσα στις μεγάλες και γνωστές επιτυχίες ήταν και το Punisher ένα παιχνίδι που ενώ ήταν πολύ καλό δεν είχα ακούσει ή διαβάσει τίποτα.
Το καλοκαίρι λοιπόν του 1994 βρέθηκα σε ένα “ουφάδικο” στη Καβάλα. Εκεί λοιπόν εγώ και ο ξάδελφος μου αφού δεν μπορούσαμε να παίξουμε NBA Jam και Mortal Kombat, τα Hit της εποχής, γιατί μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά μας έπαιρναν πάντα τη σειρά συμβιβαστήκαμε με τα υπόλοιπα arcades που είχε το μαγαζί.

Ένα από αυτά ήταν το Punisher και τα κατοστάρικα πέφταν βροχή στο μηχάνημα. Χαλάσαμε όλο μας το χαρτζιλίκι αλλά το παιχνίδι το τερματίσαμε. Ήταν από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου γιατί τότε εκτός από το παιχνίδι έμαθα και τον Punisher σαν υπερήρωα. Μάλιστα εκείνες τις μέρες έτυχε να παίζει σε ένα κανάλι της Καβάλας και την ταινία Punisher με τον Dolf Lungren...φοβερός συνδυασμός. Το πρωί να σαπίζω στο ξύλο εγκληματίες και το βράδυ να το βλέπω στη τηλεόραση.

Η ιστορία του Punisher είναι λίγο πολύ γνωστή. Εγκληματίες δολοφονούν την γυναίκα και το παιδί του Frank Castle ενός πρώην στρατιώτη του Αμερικανικού στρατού. Έτσι λοιπόν παίρνει το νόμο στα χέρια του και αποφασίζει να εκδικηθεί για τον χαμό της οικογένειας του.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι λεπτομερέστατα και θυμίζουν καλοσχεδιασμένο Comic Book. Το animation ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό gamer αφού μπορεί κάποιος να δει τον punisher να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει όταν αναπνέει, τον καπνό από το πούρο του Nick Fury να χορεύει στον αέρα κι άλλες παρόμοιες λεπτομέρειες.

Κάθε δυνατή γροθιά η σπάσιμο αντικειμένου συνοδεύεται και από το κατάλληλο comic book εφέ τύπου Kaboom που το κάνει να μοιάζει ακόμα περισσότερο με comic. Το θέμα του κάθε επιπέδου είναι όμορφα σχεδιασμένο και χρωματισμένο αν και δεν υπάρχουν οι υπερβολές ή κάτι που να σου αποσπά την προσοχή από το gameplay. Ανάμεσα στα stages έχει όμορφα cut scenes που παραπέμπουν ακόμα περισσότερο σε comic book.


Ο τομέας το ήχου είναι μέτριος αν και έχει γίνει η χρήση του αλγορίθμου qsound για να δίνει την αίσθηση 3D. Δεν υπάρχει κάποιο μουσικό κομμάτι που να ξεχωρίζει και να σε κάνει να θέλεις να το ακούσεις ξανά και ξανά. Τα ηχητικά εφέ είναι ικανοποιητικά και περιορίζονται σε ήχους από σπασμένα αντικείμενα, γροθιές και πυροβολισμούς. Δεν μπορώ να πω πως το παιχνίδι με εντυπωσίασε σε ήχους και μουσική αλλά πάντως δεν μένει και μετεξεταστέο. Καταφέρνει να δώσει αυτό που πρέπει χωρίς να φτάνει σε υπερβολικά επίπεδα.

Το Punisher μπορεί να παιχτεί με δύο παίχτες ταυτόχρονα με τον έναν παίχτη να χειρίζεται τον punisher και τον άλλον τον Nick Furry. Στο παιχνίδι θα βρήτε 2 action buttons και τον μοχλό κατεύθυνσης. Με το ένα action button πηδάτε και με το άλλο χτυπάτε γροθιές. Πατώντας τα και τα δύο μαζί εκτελείτε μια special move που μπορεί να σας ξεμπλέξει όταν σας την έχουν πέσει και από μπροστά και από πίσω.

Αν τώρα πατήσετε τα δύο κουμπία μαζί αλλά με μία μικρή διαφορά μεταξύ τους τότε ρίχνεται μία χειροβομβίδα και όποιον πάρει ο χάρος. Δεν θα συναντήσει κανείς κάτι ιδιαιτέρα δύσκολο στο χειρισμό αφού τις περισσότερες φορές θα χτυπάτε ανελέητα τους εχθρούς μέχρι είτε να μουδιάσουν τα χέρια σας...ή το μυαλό σας.

Η επιτυχία του παιχνιδιού στα arcades το οδήγησε και στις home consoles δυστυχώς όμως μόνο για το Mega Drive και όχι με την ίδια επιτυχία. Τα γραφικά και ο ήχος του ήταν πολύ κατώτερα του arcade πράγμα λογικό αφού το Mega Drive δεν είναι CPS1.

Το Punisher είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι για να παίξετε με κάποιον φίλο σας. Τα λίγα levels του δεν αποτελούν μειονέκτημα αφού αν το παίξει κανείς σε αυθεντικό arcade θα πρέπει να “στάξει” πολλά κατοστάρικα για να καταφέρει να τιμωρήσει τον Kingpin και την παρέα του.




Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

The Hobbit: The desolation of Smaug


Εχθές λοιπόν με την παρέα μου αποφάσισα να δω μία από ακόμα ταινία που είχα στο wishlist μου, το The Hobbit: The desolation of Smaug. Κάτι που μου έκανε εντύπωση αλλά και με έκανε να θυμηθώ την εποχή του Lord of the Rings ήταν το γεμάτο cinema. Πραγματικά τόσο γεμάτο κινηματογράφο είχα να δω από τότε.

Το The Hobbit: the desolation of Smaug είναι η συνέχεια του The Hobbit (2012) με το ίδιο cast αλλά και με νέους ηθοποιούς. Συνεχίζει λοιπόν την ιστορία των νάνων να πάρουν το Ιερό Πετράδι από τον δράκο Smaug, που έχει εγκατασταθεί στο σπίτι τους σαν κακός συγγενής και να ενώσει τους νάνους.
Η ιστορία τελειώνει στο σημείο που ο δράκος Smaug έχει φύγει από το Lonely mountain και για να εκδικηθεί πετάει να καταστρέψει την Λιμνούπολη...όχι αυτή των Scrooge McDuck και του Donald αλλά μια άλλη που είναι ένα είδος Βενετίας.

Από πλευρά υποκριτικής όλοι οι ηθοποιοί είναι καταπληκτικοί. Ο Ian MacKellen έχει πλέον κατακτήσει τον ρόλο του ως Gandalf. Άψογος όπως και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες. Ο Martin Freeman είναι γενικά καλώς ηθοποιός και στην ταινία είναι ο ιδανικός Bilbo. Από τις εκφράσεις του μπορεί κανείς να δει πως το δαχτυλίδι τον επηρεάζει, είναι δυναμικός σε σημεία που οι νάνοι τα βρίσκουν σκούρα αλλά χωρίς να χάνει τη Hobbit-ίστικη αισιοδοξία του Σάϊρ.

Η φωνή του Benedict Cumberbatch είναι μεν επεξεργασμένη για να είναι πιο επιβλητική όμως έχει την δυναμική του ηθοποιού. Και πάλι βέβαια θεωρώ πως ακόμα και ένα μικρότερο όνομα να βάζανε πάλι θα γινόταν καλή δουλειά. Μάλλον θέλανε να δώσουν μερικά δολάρια λιγότερα για διαφήμιση και βάλανε τον συμπρωταγωνιστή του Freeman στη σειρά Sherlock. Όχι πως ο Cumberbatch είναι κακός ηθοποιός αλλά νομίζω πως τη φωνή του Smaug μπορούσε να την κάνει και κάποιος άλλος.

Ο Richard Armitage έχει μικρότερο ρόλο νομίζω αν και στα σημεία που πρέπει να δείξει ότι είναι ο Thorin τα καταφέρνει περίφημα.

O Orlando Bloom πέφτει στην παγίδα της διαφήμισης (μάλιστα έχω διαβάσει πως στο βιβλίο δεν υπάρχει Legolas) αφού κάτι έχει γίνει λάθος. Σε αυτή τη ταινία είναι πιο γενναίος, σκληρός και πειθαρχημένος πολεμιστής σε σχέση με τον πιο light-hearted Legolas του Lord of the Rings.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κάνουν πάρα πολύ καλή δουλειά και καταφέρνουν να κερδίσουν τους ρόλους τους. Θέλω να αναφέρω και ένα μικρό love story μεταξύ ενός wooden elf και ενός dwarf που νομίζω πως θα μπορούσε να απουσιάζει από την ταινία αφού δεν θεωρώ ότι προσφέρει κάτι παρά το ότι οι ηθοποιοί που παίζουν τους ρόλους αυτούς είναι πάνω από ικανοποιητικοί (σε αυτούς τους ρόλους τουλάχιστον αφού δεν θυμάμαι να τους έχω δει σε άλλη ταινία).

Να πω για τα εφέ πως δεν με κέρδισαν. Μάλιστα νομίζω πως έγινε χρήση τους άνω των επιτρεπτών πλαισίων. Και φυσικά όπου υπάρχει υπερχρήση Computer Generated εφέ θα υπάρχουν και σημεία που δεν ταιριάζουν σε μία ταινία μεγάλου budget του 2013.  Θα μπορούσαν για παράδειγμα κάποια orcs να τα είχαν κάνει με κοστουμαρισμένους ηθοποιούς.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι ικανοποιητική αν και υπάρχουν σημεία που κάνει κοιλιά. Επίσης το τέλος σε αφήνει πραγματικά κρεμασμένο...το είχαν κάνει και στο δεύτερο Lord of the rings και το κάναν και εδώ. Είναι εκνευριστικό αλλά ξέρουν ότι θα τους φέρει $$$$. Δεν είναι από τις ταινίες που θα ήθελα να ξαναδώ στο κινηματογράφο και νομίζω πως τα χρονικά του δρακοφοίνικα ήταν καλύτερη ταινία από το The Hobbit: The desolation of Smaug.


Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Machete Kills...όπως λέμε απογοήτευση.

Πριν μερικές εβδομάδες είδα μία από τις ταινίες που ήταν στην wishlist μου, το Machete Kills (2013). Η ταινία για όσους δεν το ξέρουν είναι η συνέχεια του Machete (2010) η οποία βασίστηκε σε ένα fake trailer του Rodriguez για την ταινία που είχε γυρίσει για το Grindhouse (δεν θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια σε ποια από τις 2 ταινίες του Grindhouse ήταν το trailer).

Η πρώτη ταινία ήταν εμπνευσμένη σε σενάριο και δράση που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε film των '70s. Είχε over the top σκηνές δράσεις, με αποκορύφωμα για μένα τη σκηνή που Machete έκανε το στομάχι ενός αντιπάλου του λαστιχένιο σχοινί για bangee jumping, και εκρηκτικά one-liners που παρέπεμπαν φυσικά σε εποχές επιθεωρητή Κάλαχαν, Shaft κ.λ.π..

Όταν άκουσα για το Machete Kills περίμενα με μεγάλη αγωνία να την δω. Είχα διαβάσει και είχα ακούσει και καλές και, κυρίως, κακές κριτικές. Πίστευα πως οι κακές κριτικές προέρχονταν από άτομα που δεν καταλάβαιναν το είδος της ταινίας ή που περίμεναν μία σοβαρότερη ταινία...αλλά τελικά είχα άδικο.

Το Machete Kills, στο οποίο πρωταγωνιστή όπως και στο πρώτο ο Danny Trejo, ενώ ξεκινάει καλά με όλα τα κλισέ που την έκαναν γνωστή συνεχίζει λάθος και τελειώνει...χειρότερα. Ξεκινάει με κλασσική ιστορία που ο καλός το παίζει δύσκολος για να κάνει την καλή την πράξη (την οποία του την ζητάει ο πρόεδρος της U.S. of A. mothafucka) αλλά στο τέλος την κάνει και κάποια στιγμή η ιστορία πάει στο διάστημα...όχι σοβαρά...η ιστορία τείνει να γίνει Star Wars.

Υποθέτω πως το Machete έπεσε στην παγίδα τον horror movies χωρίς να είναι horror movie. Η πρώτη ταινία απίστευτη, τρομερή εντυπωσιάζει και άλλα τέτοια διθυραμβικά ενώ όταν οι δημιουργοί πάνε στην δεύτερη ταινία δεν ξέρουν πως να ξεπεράσουν την απρόσμενη επιτυχία της πρώτης οπότε το γυρνάνε σε κωμωδία. Έχει βέβαια και κάποιες καλές στιγμές αλλά σε γενικές γραμμές η ταινία αποτυγχάνει τόσο να δώσει το feel των ταινιών των 70s, 80s όσο και μία καλή εμπειρία σε αυτόν που την παρακολουθεί.

Αυτή ήταν η πρώτη ταινία από τις ταινίες με hollywood-ιανό budget που ήθελα να δω και απογοητεύτηκα. Σάββατο ετοιμάζομαι για ταξιδάκι στη Μέση-Γη και στον κόσμο του Τόλκιν με τον Bilbo Baggins για παρέα μου και ελπίζω αυτή τη φορά να μη απογοητευτώ.

Και ερίστω εν παρόδω σχετικά με τον  Rodriguez βρήκα ένα βίντεο του που εξηγεί πως κάποιος μπορεί να κάνει μια ταινία με πάρα πολύ λίγα λεφτά όπως έκανε ο ίδιος με το El mariachi.



Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

5η Έκθεση Retrocomputers


Το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ σε μια έκθεση παλαιών υπολογιστών. Είχε κανένα δίμηνο που το είχα μάθει και ανυπομονούσα πολύ γιατί αφενός μ αρέσουν πολύ οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και οι video game consoles του παρελθόντος και αφετέρου είχα πάει στην αμέσως προηγούμενη έκθεση και είχα περάσει καλά (για την ακρίβεια μου έτρεχαν τα σάλια με όλα αυτά τα μαραφέτια που είχα δει).

Έτσι λοιπόν το Σάββατο το απόγευμα επισκέφθηκα την έκθεση. Είχε πολλά εκθέματα αλλά αυτό που ήθελα να δω από κοντά ήταν ο πρώτος ελληνικός Η/Υ ο ΚΑΤ. Μπήκα στην αρχή παίζοντας αδιάφορος και ενώ μιλούσα με ένα από τα παιδιά που διοργάνωναν την έκθεση του πετάω στο αδιάφορο "Ε, διάβασα ότι θα έχετε και τον πρώτο Η/Υ!". "Ναι, από δω" είπε και μου έδειξε τον δρόμο προς το ελληνικό θαύμα! Ενώ άγγιξα και χρησιμοποίησα τους περισσότερους υπολογιστές που ήταν ανοιχτοί στην έκθεση (πληκτρολογούσα help σε όλους μπας και μου βγάλει καμιά λίστα με εντολές αλλά τίποτα, όλοι είχαν την ίδια απάντηση "Syntax error") αυτόν δεν τον άγγιξα καθόλου.

Πραγματικά φοβόμουν να τον αγγίξω σαν να είναι κάποιο εύθραυστο αγαλματάκι του κυκλαδικού πολιτισμού. Θα έπρεπε να τον βάλουν σε προθήκη αφού οι Έλληνες δεν είναι γνωστοί για τις μεγάλες τους ικανότητες στην επιστήμη της πληροφορικής και το μόνο ίσως που να έχουν να επιδείξουν να είναι ο ΚΑΤ. Αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα για τον ΚΑΤ μπορεί να διαβάσει προηγούμενο post μου.

Αφού ξεπέρασα το σοκ του πρώτου ελληνικού Η/Υ συνέχισα με τα άλλα εκθέματα. Ξαναείδα από κοντά υπολογιστές όπως ο ZX Spectrum ZX81 και αρκετούς άλλους που δεν ήξερα. Όταν οι υπολογιστές αυτοί είχαν κατακλείσει την αγορά εγώ ή ήμουν πολύ μικρός ή αγέννητος. Αυτοί που μου θύμισαν κάτι από το παρελθόν είναι η Amiga που έπαιζα σε ένα μαγαζί της γειτονιάς μου (για 30 λεπτά παιχνίδι πλήρωνες τότε 100 δρχ.) και τον Amstrad που ένας φίλος είχε και είχαμε παίξει μια φορά Mario Bros. Η σχέση μου με τους Η/Υ τότε ήταν πολύ μικρή αφού ούτε οι φίλοι μου είχαν (όλοι είχαν κονσόλες) αλλά ούτε εγώ τους ήξερα (εκτός από την Amiga).

Στην έκθεση ακόμα υπήρχαν Mega Drive και Super Nintendo (οι μεγάλες μου αγάπες της παιδικής μου ηλικίας), NES με τον ROB, Amiga CD32, Panasonic 3DO, Atari Jaguar και πολλές άλλες κονσόλες που στα 10 με 16 μου χρόνια μου είχαν πάρει τα μυαλά. Υπήρχε ακόμα και ένα Virtual Boy. Για δεύτερη λοιπόν φορά στη ζωή μου δοκίμασα να παίξω και τα αποτελέσματα είναι ίδια...με ζαλίζει. Νομίζω ήταν και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η Nintendo το πέταξε στα σκουπίδια μετά από λίγους μόνο μήνες κυκλοφορίας του.

Στο τομέα των arcades είχαν φέρει μια κατασκευή που είχε φτιάξει κάποιος από ξύλο και κάποιον υπολογιστή ο οποίος έτρεχε MAME μέσω ενός front-end( νομίζω το λέγανε MaLa). Αξίζουν συγχαρήτήρια σε αυτόν που το έφτιαξε γιατί η δουλειά ήταν πάρα πολύ καλή και με έβαλε σε σκέψεις να χτίσω κι εγώ κάτι παρόμοιο.

Είχαμε και μία μικρή μάχη στο Street Fighter με μένα, την κοπέλα μου, μια φίλη της και τον Javatzi. Το μικρό μας πρωτάθληματάκι έληξε με τον Javatzi να μου παίρνει τα σώβρακα και να περιμένω την επόμενη μάχη μας στο μέλλον για να πάρω την revance.

Τέλος να πω ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ στους διοργανωτές της έκθεσης αφού όχι μόνο δέχτηκαν να μπουν σε αυτό το κόπο για να δούμε όλοι μας την ιστορία των υπολογιστών αλλά άφησαν και τα αντικείμενα τους ώστε να τα αγγίξει ο κόσμος και να παίξει μαζί τους. Καταλαβαίνω πως είναι να κάνεις τον κόπο να μαζεύεις παλιά αντικείμενα. Εν αναμονή σε νέα έκθεση λοιπόν και νέες αναμνήσεις!

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Πνευματική Ιδιοκτησία - Πνευματικά Δικαιώματα


α) Ξέρει κανείς τι θα έπρεπε να είχε πληρώσει για να μπορεί να διαβάσει αυτό το blog σήμερα; Υποθέτω πως τα βασικά έξοδα του internet τα γνωρίζεται, σύνδεση ίντερνετ, ρεύμα, ηλεκτρονικός υπολογιστής ή κάποια άλλη συσκευή που να μπορεί να μπει στο ίντερνετ...και μπίρα για να κατεβαίνουν καλύτερα οι χαζές ειδήσεις. Επίσης θα έπρεπε να πληρώσετε για τα windows. Τι, δεν το ξέρατε; Ε, αν δεν το ξέρατε είναι καιρός να το μάθετε. Τα windows ή έρχονται προεγκατεστημένα σε κάποιο PC και τα πληρώνεις ή τα αγοράζεις ξεχωριστό πακέτο και τα πληρώνεις ή στα φέρνει δώρο ο Θείος από την παραλία των πειρατών. Άρα λοιπόν ένα το κρατούμενο τα windows ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ αν θες να είσαι νόμιμος.

β) Στον υπολογιστή σου αν είσαι μουσικός πληρώνεις και το πρόγραμμα που θα σε βοηθήσει να συνθέσεις μουσική. Και πάλι φυσικά αν θες να είσαι νόμιμος

γ)Υπάρχει μία ανώνυμη εταιρία γνωστή και ως ΑΕΠΙ (Ανώνυμη Εταιρία Πνευματικής Ιδιοκτησίας) που χρεώνει τους καταστηματάρχες κέντρων διασκέδασης, μπαρ, εστιατορίων για την μουσική που παίζουν στο ραδιόφωνο τους ή στο CD/MP3 player τους για να διασκεδάσουν και τον πελάτη και τους εαυτούς τους.

Αναλυτικά το έργο αυτής της εταιρίας είναι να πηγαίνει κάθε 6 νομίζω μήνες σε τέτοιου είδους μαγαζιά να τους χρεώνει ανάλογα με τον χώρο που έχουν και στο τέλος του εξαμήνου πληρώνει τους "δημιουργούς" των μουσικών κομματιών που παίζουν τα μαγαζιά ανάλογα με το πόσο συχνά έπαιζε το τραγούδι σου. Δηλαδή έχεις εσύ ένα σουβλατζίδικο και ενώ είσαι μόνος και βαράς μύγες λες "Ας ανοίξω το ραδιόφωνο να ακούσω κανένα άσμα". Εκείνη την στιγμή σκάει μύτη η ΑΕΠΙ και σου λέει "Ψιτ, κύριος δεν είσαι σωστός...πρέπει να μας πληρώσεις αλλιώς σου κάνουμε μήνυση και τραβολογιέσαι στα δικαστήρια". Το ίδιο θα συμβεί αν θες να ακούσεις στο μαγαζί σου σε μεγάλα ηχεία το CD της Πάολα που μόλις ΑΓΟΡΑΣΕΣ. Νταβατζιλίκι δηλαδή κανονικό.

Καταρχήν όσοι δημιουργοί είναι μέλοι της ΑΕΠΙ είναι για σφαλιάρες! Γιατί; Γιατί απλά δεν έχουν δικαίωμα να ζητάν επιπλέον χρήματα για το δημιούργημα τους. Το γράψανε στο χαρτί, το γράψανε σε CD, πήγα εγώ στο Μετρόπολις (όταν υπήρχε) αγόρασα το CD και το ακούω όπου στο διάολο θέλω.

Φυσικά έχουν το επιχείρημα "Ναι μα ο σουβλατζής θα το χρησιμοποιήσει για να προσελκύσει κόσμο στο μαγαζί για να βγάλει λεφτά". ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ! Τα λεφτά σου τα πήρες όταν ο σουβλατζής τα έσκασε στο Μετρόπολις (εντάξει το ξέρω έκλεισε) για να αγοράσει την "τέχνη" σου. Η αγοραπωλησία λοιπόν σταματάει. Έχεις δει ποτέ εσύ τους οδοποιούς να πηγαίνουν σε μια πολυσύχναστη περιοχή που έφτιαξαν έναν δρόμο και να λένε "Πλήρωσε με για πνευματική ιδιοκτησία δρόμου. Στον έφτιαξα πριν 10 χρόνια αλλά εσύ από αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο μαζεύεις λεφτά". Ή μήπως κάθε φορά που ανοίγουν ένα πρόγραμμα επεξεργασίας ήχου βγαίνει μία φόρμα για να πληρώσεις τους δημιουργούς του προγράμματος. ΟΧΙ! Δεν συμβαίνει αυτό και πίστεψε με οι προγραμματιστές δούλεψαν τις υπερδιπλάσιες ώρες από σένα για να βγάλουν ένα επαγγελματικό πρόγραμμα που θα σε βοηθήσει να βελτιώσεις τις πορδές που βγάζεις από την καραμούζα που έχεις για μουσικό όργανο.

Το θέμα πνευματική ιδιοκτησία - πνευματικά δικαιώματα με απασχολεί πολύ γιατί θεωρώ πως η τέχνη ακόμα και αυτή της βρομερής πορδής πρέπει να διανέμεται δωρεάν και ελεύθερα. Η ελευθερία της διάδοσης της τέχνης είναι πνευματική ανθρώπινη υποχρέωση. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος μπορεί να πάει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης.

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι πολύ πιο ευφυής από αυτών πριν το ίντερνετ γιατί ο σημερινός άνθρωπος έχει περισσότερη τέχνη να εμπλουτίσει το μυαλό του και να ανοίξει τους ορίζοντες του. Αλλά η μικροψυχία των και καλά καλλιτεχνών θέλει να βάλει πνευματικές χειροπέδες και να μας εγκλωβίσει στο πιθηκίσιο μας εγωισμό.

Θα επανέλθω με το θέμα γιατί είναι αχανέστατο όπως το σύμπαν και ένα μόνο post δεν αρκεί για να το βγάλω από μέσα μου.

Α! Και για να δίνουμε λύσεις παρακάτω υπάρχει link από ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο με μουσική ελεύθερη και υπό την άδεια creative commons. Θα αναλύσω άλλη φορά σχετικά με τα creative commons.

Creative Commons Radio

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Δύο σημαντικές ειδήσεις

Είναι φορές που πραγματικά πιστεύω πως ακόμα ζω σε εκείνη την εποχή που ο άνθρωπος δεν είχε τα μέσα για να προφύλαξη τον εαυτό του από τους κινδύνους της φύσης και θεωρούσε πως όλα τα κακά της φύσης τα στέλνει ο θεός.

Δύο ειδήσεις σήμερα με εξόργισαν. Η μία είναι για μια μάνα που στην προσπάθεια της να ζεσταθεί αυτή και η κόρη της άναψε ένα μαγκάλι. Από τις αναθυμιάσεις το κοριτσάκι πέθανε όταν η μάνα είχε λιποθυμήσει.

Η γυναίκα και η κόρη της δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα γιατί δεν μπορούσαν να το πληρώσουν. Στο 2013 άνθρωποι πεθαίνουν σε πολιτισμένες χώρες επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι δυνατόν; Τώρα η μάνα θα μπει φυλακή και αυτοί που οδήγησαν τη μάνα στην ανέχεια θα την δείχνουν με το δάχτυλο και θα την χαρακτηρίζουν φόνισσα. Ποιοί; Αυτοί που είναι υπεύθυνη για την σημερινή κατάντια της χώρας και για τους θανάτους ανθρώπων.  Αίσχος!

Ευτυχώς η δεύτερη είδηση είναι λίγο πιο ανάλαφρη. Ο Σεραφείμ λέει είναι ύβρις κατά του θεού το σύμφωνο συμβίωσης. Μάλιστα λεεί η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα. Είναι γνωστό σε όλους τους χριστιανούς ότι ο Χριστός είπε "αγάπα τον πλησίον σου, αλλά αν είναι gay τότε πέτα του νεράντζια με ξυράφια". Ρε γαμώτο γιατί υπάρχουν χριστιανοί ακόμα που δίνουν σημασία τι λένε οι παπάδες? Θες να είσαι χριστιανός; Μαγκιά σου! Άσε με όμως να ζήσω κι εγώ τη ζωή μου είτε είμαι gay, bi ή μ αρέσουν σεξουαλικά τα τριχωτά αρκούδια του Jumbo. Όταν εσύ φέρνεις το κακό χαμό κάθε χρόνο για την ανάσταση του θεού σου και με ξυπνάς με τα βρωμό-βεγγαλικά και τις καμπάνες σου δεν λέω τίποτα. Όταν στο σχολείο με προπαγανδίζεις και μου μαθαίνεις τη δικιά σου θρησκεία γιατί αυτή τη θρησκεία έχουν και οι γονείς μου δεν σου λέω τίποτα. Όταν στο στρατό με αναγκάζεις να κάθομαι στην προσευχή σου δεν σου λέω τίποτα. Τώρα όμως δεν με αφήνεις να ζήσω σαν άνθρωπος. Άντε λοιπόν εσύ και οι 100 παλαιολιθικοί φαντασματολάτρες να ζήσετε στη σπηλιά σας.

Ζήτω το είδος του πιθήκου!

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Τα 5 κορυφαία μπασκετάκια της παιδικής μας ηλικίας


Το μπάσκετ μαζί με το ποδόσφαιρο είναι για τους  Έλληνες παράδοση. Ειδικά στο μπάσκετ από το 1987 και μετά έχουμε κάνει θαύματα σε συλλογικό και  εθνικό επίπεδο. Ο Γκάλης και ο Γιαννάκης μας  χάρισαν όχι μόνο μεγάλες στιγμές αλλά έβαλαν τις βάσεις για ένα γερό μπασκετικό οικοδόμημα.

Όλοι στην παιδική μας ηλικία παίζαμε μπάσκετ. Κάποιοι μάλιστα τόσο πολύ που ακόμα και στο σπίτι θέλαμε να παίζουμε μπάσκετ...έτσι στραφήκαμε στα "μπασκετάκια" των video games. Σ αυτό λοιπόν το video Θα δούμε τα πέντε καλύτερα μπασκετάκια της παιδικής μας ηλικίας. Γιατί πέντε? Επειδή είναι το 5ο επεισόδιο, επειδή  κάθε ομάδα μπάσκετ παίζει με πέντε παίχτες μέσα στο γήπεδο και επειδή μ αρέσει να κάνω τη ζωή μου δύσκολη.

Πάμε λοιπόν:

Νούμερο 5: Celtics vs Lakers για MS DOS




Οι ομηρικές μάχες του Bird με τον Magic μεταφέρθηκαν στο DOS με μεγάλη επιτυχία. Μπορεί να μην σου  έδινε την δυνατότητα να παίξεις μια ολόκληρη σεζόν όμως είναι γνωστό πως η regular season δεν έχει την ένταση και την δυναμική των Play-offs. Στο παιχνίδι
θα βρει κανείς μεγάλους αστέρες όπως Magic,Bird, Jabbar αλλά και Jordan. Αν και το παιχνίδι δεν είχε θεϊκά γραφικά και οι ήχοι του περιοριζόνταν σε μερικά bleep το κατατάσσω στο top 5 για το χαρακτηριστικό skyhook του Jabbar και τον David Rivers στο roster των Lakers.

Νούμερο 4: Tecmo NBA basketball για NES




Τι είπα για το Celtics Εναντίων Lakers? Δεν έχει Regular season? Ε το  Tecmo NBA basketball έχει και regular season, και play-offs και όλους τους παιχταράδες. Πολύ καλά γραφικά χαρούμενη μουσικούλα κατά την διάρκεια του  αγώνα και έναν διαιτητή που έχει καταπιεί την σφυρίχτρα του.

Νούμερο 3: Run n Gun για Arcade




Εντάξει φτάνει με τα simulation...πάμε και σε κάτι πιο arcade.
Run and Gun. Ο τίτλος του παιχνιδιού τα λέει όλα. Εντάξει δεν θα βρείτε Jordan, Bird, Magic αλλά το γρήγορο gameplay του παιχνιδιού μαζί με τα πολύ καλά γραφικά χαρίζουν κλασική arcade διασκέδαση και κάνουν τις τσέπες σας πολύ ελαφρύτερες.

Νούμερο 2: ΝΒΑ Live 95 για SNES, Mega Drive και PC




Tο πρώτο NBA Live. Αυτό που άνοιξε το δρόμο για τους μετέπειτα 3d τίτλους, τo franchise mode, τις Legend teams, το create player και τις custom teams. Σίγουρα είναι το χειρότερο απ' ολα τα NBA Live αλλά χωρίς αυτό δεν θα είχαμε την συνέχεια τους.

Νούμερα 1: ΝΒΑ JAM για Arcade




Εντάξει...νούμερο 1...πρέπει να το σχολιάσω δηλαδή?  Το παιχνίδι που μας έμαθε το boom shakalaka  και το he's on fire.  Άπειρα νομίσματα χαμένα στο Arcade, μεγάλες κόντρες με τον ξάδελφο μου στο Mega Drive και η διασκέδαση στο κόκκινο.  Το καλύτερο και πιο διασκεδαστικό μπασκετάκι όλων των εποχών.