Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Παρουσίαση Batman για το Game Boy


Τόσο το παιχνίδι όσο και η κονσόλα έχουν συναισθηματική αξία για  μένα.

Αρχικά να πω πως όταν είδα για πρώτη φορά το Game Boy σε διαφήμιση στη τηλεόραση κάτι σκίρτησε μέσα μου. Αυτή η πράσινη οθόνη του με κέρδισε με συνοπτικές διαδικασίες και η απόκτηση αυτού το μικρού θαύματος ήταν για μένα το άγιο δισκοπότηρο

Την ίδια περίοδο στον κινηματογράφο παιζόταν μια από της αγαπημένες μου ταινίες. Το Batman του Tim Burton. Η πρώτη "σκοτεινή" ταινία Batman.

Φανταστείτε λοιπόν τον ενθουσιασμό μου όταν ο γείτονας μου είχε ΚΑΙ το Game Boy και το Batman για το Game Boy!

Tο παιχνίδι αποτελεί από τους πρώτους τίτλους για το Game Boy. Έτσι λοιπόν τα γραφικά του δεν
είναι μεγάλα και ευδιάκριτα όπως μετέπειτα τίτλους. Ο Μπάτμαν είναι μόνο ένα ανθρωπάκι μερικά πιξελ ψηλό και οι αντίπαλοι του το ίδιο. Τα γραφικά μπορεί να  μην ότι καλύτερο έχουμε δει στη φορητή κονσόλα αλλά αν αναλογιστούμε πως είναι ένας από τους αρχικούς  τίτλους της μπορούμε να το δικαιολογήσουμε. Το "μικροσκοπικό" αυτό μειονέκτημα σπάει με τα διάφορα  cutscenes που υπάρχουν εμβόλιμα μεταξύ των stages.

Σε αντίθεση με τα γραφικά ο χειρισμός είναι πολύ καλός. Μπορεί κάποιοι σκληροπυρινικοί φίλοι του Μπατμαν να θεωρούν λάθος το ότι ο Μπάτμαν έχει όπλο και πυροβολεί τους εχθρούς του αλλά από τη μία είναι ένα video game της εποχής που τα platform/shooters είχαν πέραση και  από την άλλη τι να σκοτώσει κανείς με 2 πίξελ σφαίρα. Η μονοτονία του jumping and shooting χαλάει στα τελευταία levels που ο χειρισμός γίνεται κλασσικού Shoot'm'up με οριζόντιο scrolling αφού παίρνεις στα χέρια σου το περίφημο batwing.

Η ιστορία του παιχνιδιού βασίζεται στην ταινία. Αντίθετα με άλλα παιχνίδια που βασίζονται στην ταινία ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα το σενάριο. Στο πρώτο stage θα περιπλάνηθείτε στους δρόμους της Gotham σκοτώνοντας thugs για πόντους, ζωές και Powerups για να οδηγηθείτε στο Axis Chemicals όπου στο τέλος αντιμετωπίζεται  τον Jack Napier μετέπειτα Joker. Στο δεύτερο stage βρίσκεστε στο Μουσείο και σκοπό σας είναι να φτάσετε απλά στο τέλος και να δείτε το Cutscene χωρίς να σώσετε την Vicky Vale. Στο τρίτο Stage παίρνετε επιτέλους τον έλεγχο του  Batwing και..."He Stole My Balloons". Τέλος φτάνετε στο καθεδρικό ναό όπου  σκοτώνετε τον Joker και ολοκληρώνετε το παιχνίδι.

Η ομάδα ανάπτυξης της Sun Soft είναι γνωστή για τα απίθανα tunes της στο NES. Εδώ αποδεικνύετε εξίσου καλή με πολύ καλά συνοδευτικά κομμάτια και κλασσικά εφέ της εποχής.

Το Batman είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι για τη συλλογή σας ακόμα και αν ο Bob ο γνωστός goon του Joker έχει διαφορετική άποψη

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Τέλος και το Winamp!


Στην τρυφερή εφηβική ηλικία ένα από τα πράγματα που σου δίνουν ζωή είναι η μουσική. Όταν εγώ ήμουν έφηβος είχε ξεκινήσει δειλά δειλά να κάνει την εμφάνιση του ένα νέο σύστημα συμπίεσης αρχείων ήχου, το mp3.

Τότε ήταν που ξεκίνησα να ακούω μουσική στο PC μου αφού φίλοι μου μουσικοί εκείνη την περίοδο είχαν κάνει CDrip ότι CD έβρισκαν μπροστά τους και εγώ σαν γνήσιος τζέντλεμαν τους πήγαινα CD για να μου τα αντιγράψουν και να τα ακούσω σπίτι μου με την ησυχία μου. Το πρόβλημα μου τότε ήταν το πως θα τα ακούσω. Έτσι έγινε η γνωριμία μου με το winamp. Μία σχέση αγάπης που κράτησε όσα χρόνια χρησιμοποιούσα Windows.

Ακόμα όμως και στο Linux όταν "μετανάστευσα" έψαχνα έναν media player που να μοιάζει με το winamp. Δεν είχα πρόβλημα να αλλάξω άλλα προγράμματα καθημερινής χρήσης αλλά το winamp δυσκολευόμουν. Είχα βρει τότε το xmms που έμοιαζε πολύ με το winamp.

Στα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν πολλά στο winamp αλλά δεν μπορώ να πω πως με ένοιαζε τόσο γιατί ήξερα πως το μεγαλύτερο ποσοστό των windows users τον χρησιμοποιούσε ακόμα. Τι και αν η nullsoft πουλήθηκε στην AOL. To winamp πίστευα πως θα είναι πάντα εκεί να με εξυπηρετήσει όταν γυρνούσα για λίγο πάλι στα windows.

Σήμερα λοιπόν έμαθα για το κύκνιο άσμα του Winamp. Η ανάπτυξη του σταματάει και το post αυτό είναι ένας μικρός "φόρος τιμής " για ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μου προγράμματα. Άλλα η ζωή του software, όπως και στην πραγματική ζωή, έχει αρχή και τέλος.

Αν κάποιος θέλει να διαβάσει σχετικά δίνω link παρακάτω:
Τέλος εποχής για το Winamp

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ο Μεγάλος Αδελφός μας παρακολουθεί


Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα. Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Μια μελλοντική δυστοπία που η κυβέρνηση έχει αναλάβει να ελέγχει τα πάντα, από το τι θα τρως μέχρι το ποιον/α θα παντρευτείς. Αμφίδρομες τηλεοράσεις που σε παρακολουθούν και καταγράφουν τα λόγια σου, τιμωρία ακόμα και για την απλή σκέψη που μπορεί να έκανες και να προδόθηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό και τέλος ένας ατέρμονος πόνος για το ανθρώπινο είδος. Όλα αυτά μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα παραμύθι...

Σίγα, σιγά διαφαίνεται η επιθυμία των μεγάλων εταιριών να μας παρακολουθούν με σκοπό...να κατακτήσουν το κόσμο...καλά όχι να κατακτήσουν το κόσμο αλλά σίγουρα να πλουτίσουν περισσότερο. Ένα χτύπημα ήρθε από την microsoft όταν μας ανακοίνωσε πως το Xbox One θα πρέπει να έχει την κάμερα πάντα ανοιχτή. Φυσικά ο κόσμος ξεσηκώθηκε πήρε καδρόνια και βγήκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί...μέχρι που η microsoft είπε "Ε αφού μου το ζήτησε ο κόσμος θα το κάνω, γιατί αγαπάω τον κόσμο που στήριξε τις δύο προηγούμενες κονσόλες μου" (ναι και μετά μοίρασε τσίχλες στο λαό). Αν η microsοft δεν είχε να χάσει τίποτα η κάμερα ακόμα θα ήταν εκεί να μας κοιτάει...ο καταναλωτής όμως ευτυχώς κέρδισε αυτή τη μάχη αφού η microsoft φοβήθηκε πως θα χάσει κέρδη γιατί δεν θα αγόραζε κανένας την κονσόλα της.

Μετά από λίγους μήνες ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη του Σνόουντεν. Η google και το facebook μας παρακολουθούν. Έλα! Αλήθεια; Δεν μπορώ να το πιστέψω. Φυσικά και μας παρακολουθούν και προφανώς οι κυβερνήσεις θα πάνε στην κάθε google και στο κάθε facebook για να συλλέξουν αυτές τις παρακολουθήσεις για να προστατέψουν τα συμφέροντα τους. Και ξέρετε πια είναι τα συμφέροντά τους....$$$..χρήμα.

Το μόνο συμφέρον που υπάρχει από τις παρακολουθήσεις σε μία καπιταλιστική κοινωνία είναι το χρήμα. Φυσικά αυτό μπορεί να γίνει μία τυραννία και το 1984 να έρθει τελικά 30 χρόνια μετά. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως ο κόσμος μπορεί να οδηγήσει την ιστορία εκεί που θέλει. Αν ο κόσμος πει στο facebook ή προστατεύεις τα προσωπικά μας δεδομένα ή από αύριο θα έχεις μόνο έναν χρήστη στους πανάκριβους servers σου είμαι σίγουρος πως ο Zuckerburg θα ταρακουνηθεί (ή θα πάρει τα λεφτά του και θα φύγει σε άλλο πλανήτη). Και είμαι σίγουρος γιατί το έκανε και στο παρελθόν και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Υπήρχε αλλαγή στο facebook που τα μηνύματα στο chat εμφανίζονταν στο feed. Αυτό δεν άλλαξε μόνο του. Έγινε χαμός από το κόσμο του facebook και άλλαξε.

Τέλος πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με το όριο της παρακολούθησης που θέτουμε εμείς. Έχω facebook, google+, κινητό και internet γιατί ζω στο 2013. Το πόσο με παρακολουθούν εξαρτάται από εμένα και μόνο. Αν εκφράζω τις ιδέες μου στο ίντερνετ και οι ιδέες μου είναι ....μη συμβατικές, θα με παρακολουθούν. Το ίδιο όμως θα συμβεί και αν τις εκφράσω σε μία καφετέρια. Ο βαθμός που εκτίθεμαι είναι αυτό που έχω, τουλάχιστον ακόμα, την επιλογή. Αν κουβαλάω το κινητό μου ακόμα και στην τουαλέτα πάλι είναι επειδή το επιλέγω εγώ. Οι δικές μας επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν τον κόσμο γύρω μας και τον διαμορφώνουν ανάλογα.

Υ.Γ.: Για άλλο πράγμα ήθελα να γράψω αλλά από τη μία η είδηση που δίνω σε λινκ παρακάτω και από την άλλη μια συζήτηση που είχα με έναν φίλο άλλαξαν εντελώς το θέμα.

Αποστολή προσωπικών δεδομένων από smartTV

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Αδάμαστος: Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα


Μόλις πριν λίγες ώρες παρακολούθησα μια ταινία που σίγουρα θα την μελετάω στο μυαλό μου για την επόμενη εβδομάδα τουλάχιστον. Γενικά μου αρέσουν οι ιστορίες με θρυλικούς πολεμιστές, διαβολικούς μάγους, καλούς ιππότες και τέρατα που θέλουν να καταστρέψουν το κόσμο. Λάτρεψα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (τόσο τα 3 βιβλία  όσο και τις 3 ταινίες), έχω διαβάσει μερικά βιβλία forgotten realms και σε γενικές γραμμές πάντα εντυπωσιάζομαι με αυτό που ονομάζουμε επική φαντασία. Όμως μέχρι πριν λίγο καιρό όλα αυτά είχαν ένα μειονέκτημα, δεν είχαν καθόλου Έλληνες δημιουργούς.

Σήμερα λοιπόν αποδείχτηκε το αντίθετο. Όχι μόνο έχουμε Έλληνες δημιουργούς που μπορούν να ασχοληθούν με το είδος αλλά μπορούν και να το κάνουν mainstream και στην Ελλάδα. Φυσικά μιλάω για μία ταινία που έχει συζητηθεί (αν και όχι όσο θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου) σε μεγάλα κανάλια της τηλεόρασης "Αδάμαστος: Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα".

Θα προσπαθήσω λοιπόν να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου ώστε να καταλάβει ο καθένας για τι είδους ταινία μιλάμε. Αν λοιπόν σε κάποιον άρεσε ο Άρχοντας τον Δαχτυλιδιών τότε ΠΡΕΠΕΙ να δει και αυτή την ταινία.  Άλλα ας το αναλύσουμε λίγο καλύτερα.

Ηθοποιοί: Η ταινία είναι ελληνική ναι. Όμως δεν θα βρείτε κανένα Γιάννη Μπέζο ή Πέτρο Φιλιππίδη ή Χριστόφορο Παπακαλιάτη. ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Εντάξει όσο ενθουσιασμένος κι αν είμαι δεν θα πω πως οι ερμηνείες είναι για Oscar. Αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς δεν  μπορώ να το πω γενικά για τους Έλληνες ηθοποιούς. Εκτός σπανίων περιπτώσεων (πάντα μιλάω για ηθοποιούς που έχω δει εγώ, μπορεί να υπάρχουν άλλοι άγνωστοι ηθοποιοί που παίζουν μόνο στο θέατρο και να είναι εξαιρετικοί) οι Έλληνες ηθοποιοί δεν παίζουν φυσικά. Δεν ξέρω τι διάολο φταίει, είναι αυτά που λένε, είναι ο τρόπος που τους διδάσκουν. Εμένα δεν με πείθουν σε γενικές γραμμές εκτός σπάνιων περιπτώσεων. Έτσι λοιπόν ούτε και στον "Αδάμαστο" θα δούμε απίστευτες ερμηνείες εκτός 2 - 3 χαρακτήρες που ξεχωρίζουν. Παρά αυτού όμως όλοι οι ηθοποιοί παίζουν ικανοποιητικά.

Κοστούμια: Μία τέτοια ταινία βασίζεται πάρα πολύ στα κοστούμια και στον εξοπλισμό της. Πραγματικά δεν περίμενα ποτέ μια ελληνική παραγωγή να είχε τόσο ωραία κοστούμια. Οι ευγενείς φοράνε όμορφα χρωματιστά ρούχα, οι βάρβαροι προβιές ζώων, οι στρατιώτες πανοπλίες και πάει λέγοντας. Όλοι φοράνε τα ρούχα που θα έπρεπε να φοράν και μάλιστα δένουν τόσο όμορφα πάνω τους που δεν μπορείς να τους φανταστείς με τζιν και t-shirt. Τα όπλα υπέροχα από τα σπαθιά μέχρι τα daggers, από τα τόξα μέχρι το - μάλλον - μαγικό πιστόλι/βαλίστρα δεν κατάλαβα με ακρίβεια τι είναι.

Μουσική: Θα γράψω μόνο αυτό...Το θέλω σε CD. Τόσο το theme της ταινίας όσο και το τραγούδι που λέγαν οι στρατιώτες πριν την μάχη. Αν όχι σε CD έστω σε MP3. Αν όχι σε MP3 τότε φέρτε μου έναν βάρδο να μου το τραγουδάει το πρωί. Απλά το θέλω.

Εφέ: Ευτυχώς η ταινία γυρίστηκε το 2013 που πλέον οι υπολογιστές μπορούν να κάνουν πολλά. Εντάξει δεν έγινε overuse των εφέ φτιαγμένα σε υπολογιστή αλλά νομίζω μόνο εκεί που ήταν άκρως απαραίτητα. Και ήταν πολύ καλά. Ακόμα και το τέρας που πολεμάει ο Dragar στο τέλος της ταινίας που δεν είναι φτιαγμένο σε υπολογιστή (νομίζω τουλάχιστον) ήταν πολύ καλά σχεδιασμένο και έγραφε ωραία στην κάμερα χωρίς να το κάνει να φαίνεται ψεύτικο.

Σενάριο: Αν και το σενάριο έχει κανα δυο τρύπες...χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Μεγαλύτερες Χολυγουντιανές ταινίες έχουν Plot-holes στο μέγεθος της τρύπας του όζοντος.

Σύνολο: Η ταινία είναι μία από τις καλύτερες Ελληνικές ταινίες τα τελευταία 10 χρόνια. Μπράβο σε όλους που συμμετείχαν και χρηματοδότησαν για την πρώτη προσπάθεια του epic fantasy κινηματογράφου στην Ελλάδα. Μακάρι να πάει καλά και να δούμε και δεύτερη και τρίτη ταινία.

Δεν θα μιλήσω για το μικρό budget της ταινίας και για το crowdfunding όχι γιατί δεν τα θεωρώ σημαντικά αλλά δεν θέλω να πέσω στην παγίδα να πω "για το budget που είχαν ήταν καλή η ταινία". Η ταινία ήταν καταπληκτική. Τέλος. Δεν ήταν καταπληκτική τηρουμένων των οικονομικών αναλογιών. Ήταν απλά καταπληκτική. Αυτά είχα να βγάλω απο μέσα μου για την ταινία. Τώρα για την επόμενη εβδομάδα θα την ξαναφέρνω στη μνήμη μου γιατί λόγο δουλείας και απόστασης από το κέντρο δεν θα προλάβω να την δω και δεύτερη φορά όπως και θα το ήθελα. Θα περιμένω να βγει σε DVD.

Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για την ταινία ας κάνει μια βόλτα από την σελίδα της στο facebook: https://www.facebook.com/events/197543430432270/


Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Το γραφικό περιβάλλον του Playstation 4


Αχχ, αυτή η νέα γενιά! Κάθε φορά που κυκλοφορεί μια νέα κονσόλα νιώθω ακόμα και πιο γέρος, καθισμένος στην πολυθρόνα μου να πίνω το τσαγάκι μου και να χαϊδεύω τη γάτα μου (τη γάτα μου είπα που πάει το μυαλό σας). Έτσι λοιπόν αφού είδα το καλοκαίρι τις παρουσιάσεις του PS4 και του XBOX ONE, όχι του πρώτου αλλά αυτού μετά το  360 αλλά όχι το 361...τέλος πάντων καταλάβατε αποφάσισα να μην ασχοληθώ με αυτή τη γενιά κονσολών. 

Ο ένας λόγος είναι ότι η microsoft ήθελε να το παίξει big brother και να μας γυρίσει πίσω στο μακρινό 1984 (χμμ, τώρα που το σκέφτομαι δεν θα ήταν κακό αυτό) και να μας παρακολουθεί ανελλιπώς. Ο άλλος λόγος είναι ότι...πριν 2 περίπου χρόνια αγόρασα 360...και στη διάρκεια του χρόνου που το έχω κατάφερα να γεμίσω μια μεγάλη κούτα εκτυπωτή με παιχνίδια που μέχρι τώρα έχω παίξει ενδελεχώς μόνο 7 τίτλους. Και φυσικά 7 τίτλους χωρίς να προσπαθώ να πάρω όλα τα achievements. Πάντα γυρνάω στον καλό μου emulator και παίζω Super Mario Bros για 666η φορά και Sonic και Street Fighter II και NBA Jam...οπότε χαμένα λεφτά θα ήταν η νέα κονσόλα.

ΌΜΩΣ...ως άνθρωπος που του αρέσει η τεχνολογία με ενδιαφέρει τι νέο υπάρχει και τι συμβαίνει στο χώρο. Έκατσα λοιπόν και είδα την παρουσίαση του νέου GUI (όπως το λέμε εμείς οι δεινόσαυροι) του PS4. Είμαι σίγουρος πως στους οπαδούς του facebook και του google+ άρεσε σίγουρα.

Τέρμα παιδιά τέλος...οι Video Game Consoles δεν είναι για να παίζουν μόνο παιχνίδια. Είναι ένα κουτί που παίζει παιχνίδια, βλέπεις ταινίες και μοιράζεσαι την gaming εμπειρία με φίλους ή και με αγνώστους. Δεν θα πω πως δεν μου άρεσε το όλο facebook+google+ περιβάλλον του PS4. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι την εμπειρία σου με τους φίλους σου (αυτό δεν κάνω κι εγω σε αυτό το blog άλλωστε?). 

Με το on-line gaming που τελειοποίησαν οι κονσόλες τις προηγούμενης γενιάς και τις ταχύτητες του internet να ανεβαίνουν (καλά όχι εδώ στην Ελλάδα...σε άλλα μακρινά λιμάνια του κόσμου όμως ναι) το gaming έχει μετατραπεί από μια μοναχική αναζήτηση του εχθρού/κλειδιού/αντικειμένου που πρέπει να νικήσει/βρεις για να προχωρήσεις σε ένα μόνιμο LAN πάρτι. Δεν είναι κακό αλλά είναι και πάλι μοναχικό αφού ο καθένας είναι στη ζεστασιά του σπιτιού του και παίζει χωρίς να αντιμετωπίζει τους έξω κινδύνους που του προσφέρουν εμπειρίες και τον ωριμάζουν.

Όταν εγώ ήθελα να παίξω Street Fighter II έπρεπε να πάω στο μαγαζί που είχε το μηχάνημα, να καταφέρω να κερδίσω τον καριόλη που ξέσκιζε τους πάντες στο διπλό για να μπορέσω να συνεχίσω να παίζω με το ίδιο κατοστάρικο (ναι πιτσιρίκια κάποτε είχαμε δραχμές και γουστάραμε). Ο αντίπαλός σου καθόταν δίπλα σου και ένα απο τα όπλα του μπορεί να ήταν ακόμα και η μπόχα απο την απλυσιά του που σου γαργαλούσε στη μύτη και δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς στο παιχνίδι σου. Αυτό δείχνει φίλε dedication.

Τέλος πάντων έχω ξεφύγει από το θέμα. Κλείνοντας να πω πως μου άρεσε το περιβάλλον του PS4. Η ένσταση μου είναι στο ότι ανέφεραν πως κάνεις  ποστ τα trophy σου στο facebook. Ο τύπος δεν είπε τίποτα για Google+. Είναι κακό να μην λαμβάνεις υπ'όψιν σου τη Google. Γιατί απλά έχει μεγάλη δύναμη και όταν την πέρνεις στα σοβαρά δείχνει κακή στρατηγική. Ακόμα και αν τις τελευταίες μέρες παραπονίομαστε για τα comments στο youtube και την σύνδεση του με το g+  η google θα βρει λύση που θα ικανοποιεί όλους. Κατά τα άλλα οι ενημερώσεις σε στυλ πλακιδίων όπως το google+ μου λέει πολλά.

Όποιος θέλει να δει την παρουσίαση υπάρχει ακριβώς απο κάτω:

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

ΚΑΤ: Ένας Ελληνικός Η/Υ

Την περασμένη εβδομάδα διάβασα στο retrocomputers.gr κάτι που μου έκανε τρομερή έκπληξη. Κάπου το μακρινό πλέον 1987 την χρονιά που ο Γκάλης μαζί με την παρέα του γινόνταν πρωταθλητές ευρώπης στο μπάσκετ μία Ελληνική εταιρία πληροφορικής, η Gigatronics, παρουσίαζε στον κόσμο έναν πρωτοποριακό ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον ΚΑΤ.



Θα με ρωτήσετε τι τρομερό έχει αυτός ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Εκτός λοιπόν το ότι είναι κατασκευασμένος από Έλληνες ήταν το ότι κατάφερνε να συνδυάσει τα IBM PC με το Apple II.
Τελικά ακόμα και στην πληροφορική μπορούμε να υλοποιήσουμε φοβερές ιδέες.

Το ΚΑΤ λοιπόν για να το πετύχει αυτό είχε δύο επεξεργαστές. Ο ένας ήταν Western Digital 65c816 για τις λειτουργίες του Apple και ο άλλος ένας κλασσικός Intel 8088 για τις λειτουργίες ενός IBM PC. Τέλος είχε έναν Intel 8741 για να γίνεται ο συντονισμός ανάμεσα στους δύο προηγούμενους. Το μηχάνημα ξεκινούσε σε Apple mode και γυρνούσε σε IBM mode με τον συνδυασμό των Alt-Ctrl-F9.


Είχαν κυκλοφορήσει δύο μοντέλα. Το ένα με δύο drives των 5.25'' με ένα τροφοδοτικό και ένα με σκληρό δίσκο και δύο τροφοδοτικά.

Το πρόβλημα βέβαια ήταν ότι ο υπολογιστής αυτός φτιάχτηκε στην Ελλάδα. Έτσι δεν κατάφερε να κάνει το μεγάλο ΜΠΑΜ και να κατακτήσει την τότε αγορά. Φυσικά η ερώτηση όλων είναι τι κατάληξη θα είχε το όλο θέμα αν ο υπολογιστής αυτός κατασκευαζόταν στην Αμερική.

Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε την παρουσίαση του στο retrocomputers.gr εδώ και την πρόσφατη συνέντευξη των δημιουργών του εδώ

Παρουσίαση Contra για NES - Επ. 3


Η δεκαετία του 80 είναι γνωστή για τους πολύ σκληρούς για να πεθάνουν μπάτσους,
τις τεράστιες βάτες και τους γυμνόστηθους στρατιώτες που σώζουν τον κόσμο
από εξωγήινους ή Ρώσους κομμουνιστές! Έτσι λοιπόν η Konami μας έδωσε το
1988 για το NES το Contra. To Contra ή Probotector, όπως είναι γνωστό στην Ευρώπη χάρη στους Γερμανικούς νόμους κατά της βίας που μετέτρεψαν τους γυμνόστηθους στρατιώτες του παιχνιδιού σε Robot, ήταν port ενός run and gun Arcade που βγήκε το 1987.



Είναι ίσως από τις λίγες περιπτώσεις που ένα home port είναι καλύτερο
από την Arcade έκδοση. Παρά τους τεχνικούς περιορισμούς του NES, το παιχνίδι μπορεί
να παιχτεί με έναν ή και με 2 παίχτες ταυτόχρονα. Τα γραφικά του είναι πάρα πολύ
καλά σχεδιασμένα και ατμοσφαιρικά για το είδος του παιχνιδιού.

Η ιστορία του παιχνιδιού είναι τυπική. Αφού οι περισσότεροι Αμερικανοί στρατιώτες είχαν
αποχαυνωθεί παίζοντας Nintendo, ο Αμερικάνος στρατηγός αποφασίζει να στείλει τους
δύο στρατιώτες που είχαν μείνει που μπορούσαν να μετρήσουν μέχρι το δέκα χωρίς να κάνουν λάθος, σε μία αποστολή εξόντωσης του τρομοκρατικού οργανισμού Red Falcon. Στη πορεία του παιχνιδιού αποκαλύπτεται πως ο οργανισμός Red Falcon είναι μια εξωγήινη φυλή που θέλει να κατακτήσει τη γη. O χειρισμός του παιχνιδιού είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα run and gun παιχνίδια της εποχής. Μπορείς να σημαδεύεις σε 8 κατευθύνσεις, να πυροβολείς και να προχωράς ταυτόχρονα και να πηδάς ενώ πυροβολάς.

Το παιχνίδι έχει και κάποια power ups που είναι όλα άχρηστα μόλις πάρεις το spread gun.Κάπου εκεί το παιχνίδι γίνεται...υποφερτό αφού το επίπεδο δυσκολίας του το κατατάσσει στα 10 δυσκολότερα παιχνίδια του NES.

Τα 8 stages είναι γεμάτα με εξωγήινους που προσπαθούν να σου εξαντλήσουν τις 2 ζωές με τις οποίες ξεκινάς. Αν ξέρει κανείς το περίφημο konami code μπορεί να ξεκινήσει το παιχνίδι με 30 ζωές.

Όμως ακόμα και με τις 30 ζωές τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Για να σώσετε τον
κόσμο θα περάσετε από τη ζούγκλα, καταρράκτες, υπόγειες βάσεις, χιονισμένα βουνά
και φυσικά την σπηλιά που αναπνέει η βασίλισσα τον εξωγήινων...ένα στομάχι.

Αφού λοιπόν ταΐσετε το στομάχι με αρκετές σφαίρες θα έχετε σώσει το κόσμο

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Παρουσίαση Super Mario Bros για NES - Επ. 2




Όταν το 1985 κυκλοφόρησε στην αγορά το Super Mario Bros για το NES τέθηκαν όλα τα    γνωστά standards των platform games. Μέχρι τότε ο κόσμος του κάθε παιχνιδιού ήταν μία  και μόνο οθόνη που ο παίχτης είχε ως μοναδικό του σκοπό να μαζέψει όσους περισσότε-   ρους πόντους μπορούσε. Το Super Mario Bros όχι μόνο ξέφυγε από αυτό το μονοπάτι αλλά έφτιαξε ένα ολόκληρο βασίλειο με διάσπαρτα νομίσματα, κρυμμένα power-ups, shortcuts,    ζωές, γρίφους και εχθρούς για τον Μάριο να αντιμετωπίσει, ώστε να σώσει την Princess    Toadstool από τα χέρια του King Koopa.

Το παιχνίδι είναι γνωστό σε όλους τους gamers παλιούς και νέους και έστεψε τον Μάριο    βασιλιά των βιντεο games κανοντας τον πιο γνωστό και απο τον Mickey Mouse. Designer  του παιχνιδιού ήταν ο πατέρας του Μάριο ο Shigeru Miyamoto και την μουσική την έγραψε ο Koji Kondo γνωστός από μεταγενέστερες δουλειές στα Legend of Zelda και Starfox.
Τα γραφικά του παιχνιδιού με τα σημερινά δεδομένα είναι μεν ξεπερασμένα αλλά δίνουν    στον παίχτη μια ανάλαφρη αίσθηση περιπλάνησης με τον γαλάζιο  με διάσπαρτα σύνεφα  ουρανό, το πράσινο τερέν και τα υποβρύχια levels. Φυσικά υπάρχουν και πιό σκοτεινά le- vels όπως τα υπόγεια και το κάστρο του King Koopa.
Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι άψογος. Ο Μάριο δίνει την αίσθηση στον παίχτη πως μπο-ρεί να κάνει τα πάντα. Αν και ο Μάριο ξεκινά το παιχνίδι κοντούλης και αδύναμος βρίσκει στο διάβα του διάφορα power ups όπως μανιτάρια που τον κάνουν Super Mario και Fire     Flowers που του δίνουν την δυνατότητα να σκοτώνει τους εχθρούς με fireballs. Ο Starman  κάνει τον ήρωά μας ανίκητο για μερικά δευτερόλεπτα και το πράσινο μανιτάρι του χαρίζει   ζωή. Στον Mushroom kingdom υπάρχουν ακόμα και μαγικές φασολιές που οδηγούν σε κρυ-φούς θησαυρούς με πολλά νομίσματα. Κάθε 100 νομίσματα ο Μάριο κερδίζει μια ζωή.
Συνολικά υπάρχουν 32 επίπεδα που χωρίζονται από 8 κόσμους. Φυσικά υπάρχουν κρυφά μονοπάτια ώστε να παρακάμψετε μερικά επίπεδα. Το παιχνίδι είναι ιδανικό για speedrun   εξ'αιτίας της ταχύτητας του Μάριο και των παρακαμπτηρίων που μπορεί κάποιος να χρησι-  μοποιήσει. 
Το παιχνίδι είναι για 2 παίχτες όμως ο κάθε παίχτης παίζει εκ περιτροπής. Σε συνέντευξη   τού ο Miyamoto είχε πει πως απο τo πρώτο Super Mario Bros ήθελε να μπορούν να παί-    ζουν και οι δύο παίχτες ταυτόχρονα όμως οι τεχνικοί περιορισμοί που έθετε το NES απέ-     τρεψαν κάτι τέτοιο.
Αν λοιπόν σας αρέσουν τα παραμύθια δεν έχετε παρά να προσπαθήσετε να σώσετε την  πριγκίπισσα...ακόμα και αν αυτή βρίσκεται σε άλλο κάστρο.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Διαθέσιμο και για το Linux το Football Manager 2014

Σε προηγούμενο post είχα γράψει για την δήλωση του Gabe Newell  της Valve ότι το Linux είναι το μέλλον του gaming. Τελικά σύμφωνα με το linuxinside.gr μαθαίνουμε ότι θα κυκλοφορήσει για Linux το Football Manager 2014. Θα μου πείτε σίγά τη πάπια που μιλάει αλλά το θέμα είναι ότι έναν μήνα περίπου αργότερα τα λόγια του Newell δείχνουν προφητικά. Όταν η Sega, μια από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες εταιρίες στο χώρο των video games αποφασίζει να διαθέσει εναν διόλου παρακατιανό τίτλο όπως το FM 2014 σε χρήστες Linux σημαίνει πως κάτι έχει αρχίσει να κινείται.



Βέβαια ο δρόμος του mainstream gaming στο Linux είναι ακόμα μακρύς αλλά από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή. Στο steam υπάρχουν βέβαια πρωτοκλασάτοι τίτλοι για Linux όπως το Left 4 Dead 2 και το Counter Strike αλλά αυτοί είναι τίτλοι της Valve. Πιστεύω πως για να κάνει τέτοιο βήμα η Sega είτε έχει απο πριν υπολογίσει το μικρό κέρδος της από τους Linux gamers είτε έχει αρχίσει να βλέπει κάτι στον ορίζοντα.

Όπως και να έχει το πράγμα είναι μια καλή είδηση. Αν το Linux τραβήξει κόσμο από τα windows τα οποία κακά τα ψέματα έχουν μεγάλο μέρος της αγοράς εξ' αιτίας του gaming τότε we have a free winner. Άντε να δούμε και καλούς open source drivers από καμιά nvidia...

Η είδηση υπάρχει εδώ