Δευτέρα, 30 Δεκεμβρίου 2013

Greek Gamer No7: Sonic the hedgehog για Mega Drive


Η Nintendo στα τέλη της δεκαετίας του 80 ήταν η αναμφισβήτητη βασίλισσα των video games και ένας λόγος που το είχε πετύχει αυτό ήταν η μασκότ της ο Super Mario. Η Sega εκείνη την περίοδο προσπαθούσε να την ξεπεράσει και είχε κυκλοφορήσει στην αγορά το Sega Mega Drive όμως δεν υπήρχε η killer app που θα έκανε το Mega Drive το ίδιο πετυχημένο με το NES. Είχε βέβαια μασκότ, τον Alex Kidd, αλλά τα παιχνίδια ήταν στην καλύτερη περίπτωση μέτρια και δεν μπορούσαν να συγκριθούν με αυτά του Super Mario.

Έτσι η Sega αναθέτει στην ομάδα ανάπτυξης της την AM8, που μετονομάστηκε σε Sonic Team, να φτιάξουν έναν χαρακτήρα που θα μπορούσε να ανταγωνιστεί τον Mario. Οι ιδέες ήταν πολλές, ανάμεσα τους ένα Αρμαντίλο, ένας σκύλος, ο Theodore Roosevelt και ένας λαγός που εξελίχθηκε αργότερα στο Ristar. Τελικά κατέληξαν σε έναν σκαντζόχοιρο που η ονομασία του ήταν...Mr. Needlemouse. Αυτή η ιδέα εξελίχθηκε και φτάσαμε τελικά στο Sonic τον Σκαντζόχοιρο.

Ο Dr. Robotnick, γνωστός στην Ιαπωνία ως Dr. Eggman, κλέβει τα Chaos Emeralds και φυλακίζει τα ζώα του Νησιού σε ρομποτικές στολές για να τα ελέγχει. Σκοπός του Sonic είναι να ελευθερώσει τα ζωάκια του Νησιού και να πάρει πίσω τα Chaos Emeralds.

Η ιστορία προφανώς δεν έχει κάτι που να σε κρατήσει σε αγωνία. Όταν το 1991 βγήκε στην αγορά ο Sonic ελάχιστα παιχνίδια βασίζονταν στην ιστορία τους. Το μεγαλύτερο βάρος της διασκέδασης των gamer τότε έπεφτε στο gameplay και στα γραφικά.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ όμορφα. Δεν είναι τα καλύτερα που το Mega Drive μπορεί να δώσει αλλά τα χρώματα είναι σωστά επιλεγμένα και το animation του Sonic πέρα από το οτιδήποτε είχαμε δει μέχρι τότε. Τα background στα διάφορα stages έχουν πολλές λεπτομέρειες και με την τεχνική του parallel scrolling δίνουν μια τρισδιάστατη αίσθηση στο παιχνίδι. Ο σχεδιαστής του Sonic, o Naoto Oshima, έκανε πολύ καλή δουλειά στη δημιουργία του Sonic αφού μοιάζει περισσότερο με χαρακτήρα Cartoon μέσα στο παιχνίδι παρά με χαρακτήρα από Video Game.

Στο gameplay ο βασικός προγραμματιστής του Sonic, o Yuji Naka, μας έδωσε τις στριφογυριστές πλατφόρμες που ο Sonic πρέπει να περάσει, τα ελατήρια που τον κάνουν να πηδάει ψηλότερα ή να τρέχει γρηγορότερα, τις φούσκες αέρα μέσα στο νερό που σου δίνουν οξυγόνο, τις οθόνες με τα διάφορα powerups και τα άψογα game mechanics του παιχνιδιού.

Ο χειρισμός του Sonic είναι πολύ εύκολος αφού ανταποκρίνεται γρήγορα στης εντολές που του δίνουμε. Το Sonic the hedgehog κάνει χρήση στα τρία κουμπιά του Mega Drive. Με το A o Sonic εκτελεί άλμα, με το B o Sonic...πηδάει και με το C...κάνει πάλι το ίδιο. Σε γενικές γραμμές ο χειρισμός του Sonic είναι πιο εύκολος και από το να αλλάζει κανείς κανάλια στη τηλεόραση.

Την μουσική του παιχνιδιού την έχει γράψει ο Masato Nakamura. Όλα τα κομμάτια του παιχνιδιού είναι πάρα πολύ καλά εκτελεσμένα και αποδεικνύουν ότι το Yamaha YM2612 του Mega Drive μπορεί να παράγει υπέροχες μελωδίες και ηχητικά εφέ.

Το Sonic the hedgehog είναι το παιχνίδι που έδωσε στη Sega το απαραίτητο πάτημα για να ανταγωνιστεί την Nintendo. Την επιτυχία του Sonic the hedgehog ακολούθησαν τα Sonic the hedgehog 2 και 3 αλλά και το Sonic and Knuckles. Δυστυχώς τα μεγαλεία του Sonic χάθηκαν εδώ και καιρό και η Sega μας δίνει μόνο μέτριους προς κακούς τίτλους Sonic.


Το Sonic the hedgehog πρέπει να υπαρχει σε κάθε συλλογή. Αν δεν το έχετε παίξει τότε κάντε το οπωσδήποτε. Το παιχνίδι υπάρχει σε πολλές συλλογές για Xbox και Playstation2 αλλά και για PS3, Xbox360 και Wii.

Τρίτη, 24 Δεκεμβρίου 2013

Καλά Χριστούγεννα


Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και έχω μπει σε "mood" Χριστουγεννιάτικο από 'χθες. Δύο μέρες είναι τα Χριστούγεννα ας τις περάσουμε καλά. Ας αρχίσει η μιζέρια και η γκρίνια από την Πέμπτη πάλι.

Καλά Χριστούγεννα λοιπόν ας ακούσουμε τα κάλαντα, ας φάμε ότι έχουμε, δεν είναι ανάγκη να φάμε γαλοπούλα, και ας χαρούμε λίγο αφού ο κόσμος έχει αρχίσει να γυρίζει ανάποδα και αν δεν κρατηθούμε από τις χειρολαβές θα πέσουμε.

Δευτέρα, 16 Δεκεμβρίου 2013

Greek Gamer No 6: The Punisher για Arcades


Η Nintendo έκανε μεγάλη επιτυχία με το NES όχι μόνο γιατί τεχνολογικά ήταν καλύτερο από τον ανταγωνισμό αλλά και γιατί είχε προνοήσει να δέσει τις μεγάλες εταιρίες με συμφωνίες που δεν θα επέτρεπαν στον third party developer να εκδώσει το προϊόν του σε άλλη κονσόλα εκτός του NES για 3 χρόνια.

Έτσι εταιρίες όπως η Capcom έδωσαν στο NES τους καλύτερους τίτλους της όπως την σειρά Mega Man, το Bionic Commando, το Ducktales, το Darkwing Duck και πολλά πολλά άλλα!

Όμως η Capcom εκτός από το NES τροφοδοτούσε τους gamers και με απίστευτα beat m ups που μόνο η τεχνολογική ανωτερότητα των Arcade games μπορούσαν να της το επιτρέψουν. Έτσι το 1988 ανέπτυξε το CPS1, ένα arcade system board πάνω στο οποίο βάσισε πάρα πολλές επιτυχίες της όπως το UN Squadron, Street Fighter 2, Final Fight και πολλά άλλα.

Για το CPS1 ανάμεσα στις μεγάλες και γνωστές επιτυχίες ήταν και το Punisher ένα παιχνίδι που ενώ ήταν πολύ καλό δεν είχα ακούσει ή διαβάσει τίποτα.
Το καλοκαίρι λοιπόν του 1994 βρέθηκα σε ένα “ουφάδικο” στη Καβάλα. Εκεί λοιπόν εγώ και ο ξάδελφος μου αφού δεν μπορούσαμε να παίξουμε NBA Jam και Mortal Kombat, τα Hit της εποχής, γιατί μεγαλύτερης ηλικίας παιδιά μας έπαιρναν πάντα τη σειρά συμβιβαστήκαμε με τα υπόλοιπα arcades που είχε το μαγαζί.

Ένα από αυτά ήταν το Punisher και τα κατοστάρικα πέφταν βροχή στο μηχάνημα. Χαλάσαμε όλο μας το χαρτζιλίκι αλλά το παιχνίδι το τερματίσαμε. Ήταν από τις πιο έντονες αναμνήσεις μου γιατί τότε εκτός από το παιχνίδι έμαθα και τον Punisher σαν υπερήρωα. Μάλιστα εκείνες τις μέρες έτυχε να παίζει σε ένα κανάλι της Καβάλας και την ταινία Punisher με τον Dolf Lungren...φοβερός συνδυασμός. Το πρωί να σαπίζω στο ξύλο εγκληματίες και το βράδυ να το βλέπω στη τηλεόραση.

Η ιστορία του Punisher είναι λίγο πολύ γνωστή. Εγκληματίες δολοφονούν την γυναίκα και το παιδί του Frank Castle ενός πρώην στρατιώτη του Αμερικανικού στρατού. Έτσι λοιπόν παίρνει το νόμο στα χέρια του και αποφασίζει να εκδικηθεί για τον χαμό της οικογένειας του.

Τα γραφικά του παιχνιδιού είναι λεπτομερέστατα και θυμίζουν καλοσχεδιασμένο Comic Book. Το animation ικανοποιεί και τον πιο απαιτητικό gamer αφού μπορεί κάποιος να δει τον punisher να φουσκώνει και να ξεφουσκώνει όταν αναπνέει, τον καπνό από το πούρο του Nick Fury να χορεύει στον αέρα κι άλλες παρόμοιες λεπτομέρειες.

Κάθε δυνατή γροθιά η σπάσιμο αντικειμένου συνοδεύεται και από το κατάλληλο comic book εφέ τύπου Kaboom που το κάνει να μοιάζει ακόμα περισσότερο με comic. Το θέμα του κάθε επιπέδου είναι όμορφα σχεδιασμένο και χρωματισμένο αν και δεν υπάρχουν οι υπερβολές ή κάτι που να σου αποσπά την προσοχή από το gameplay. Ανάμεσα στα stages έχει όμορφα cut scenes που παραπέμπουν ακόμα περισσότερο σε comic book.


Ο τομέας το ήχου είναι μέτριος αν και έχει γίνει η χρήση του αλγορίθμου qsound για να δίνει την αίσθηση 3D. Δεν υπάρχει κάποιο μουσικό κομμάτι που να ξεχωρίζει και να σε κάνει να θέλεις να το ακούσεις ξανά και ξανά. Τα ηχητικά εφέ είναι ικανοποιητικά και περιορίζονται σε ήχους από σπασμένα αντικείμενα, γροθιές και πυροβολισμούς. Δεν μπορώ να πω πως το παιχνίδι με εντυπωσίασε σε ήχους και μουσική αλλά πάντως δεν μένει και μετεξεταστέο. Καταφέρνει να δώσει αυτό που πρέπει χωρίς να φτάνει σε υπερβολικά επίπεδα.

Το Punisher μπορεί να παιχτεί με δύο παίχτες ταυτόχρονα με τον έναν παίχτη να χειρίζεται τον punisher και τον άλλον τον Nick Furry. Στο παιχνίδι θα βρήτε 2 action buttons και τον μοχλό κατεύθυνσης. Με το ένα action button πηδάτε και με το άλλο χτυπάτε γροθιές. Πατώντας τα και τα δύο μαζί εκτελείτε μια special move που μπορεί να σας ξεμπλέξει όταν σας την έχουν πέσει και από μπροστά και από πίσω.

Αν τώρα πατήσετε τα δύο κουμπία μαζί αλλά με μία μικρή διαφορά μεταξύ τους τότε ρίχνεται μία χειροβομβίδα και όποιον πάρει ο χάρος. Δεν θα συναντήσει κανείς κάτι ιδιαιτέρα δύσκολο στο χειρισμό αφού τις περισσότερες φορές θα χτυπάτε ανελέητα τους εχθρούς μέχρι είτε να μουδιάσουν τα χέρια σας...ή το μυαλό σας.

Η επιτυχία του παιχνιδιού στα arcades το οδήγησε και στις home consoles δυστυχώς όμως μόνο για το Mega Drive και όχι με την ίδια επιτυχία. Τα γραφικά και ο ήχος του ήταν πολύ κατώτερα του arcade πράγμα λογικό αφού το Mega Drive δεν είναι CPS1.

Το Punisher είναι ένα ευχάριστο παιχνίδι για να παίξετε με κάποιον φίλο σας. Τα λίγα levels του δεν αποτελούν μειονέκτημα αφού αν το παίξει κανείς σε αυθεντικό arcade θα πρέπει να “στάξει” πολλά κατοστάρικα για να καταφέρει να τιμωρήσει τον Kingpin και την παρέα του.




Κυριακή, 15 Δεκεμβρίου 2013

The Hobbit: The desolation of Smaug


Εχθές λοιπόν με την παρέα μου αποφάσισα να δω μία από ακόμα ταινία που είχα στο wishlist μου, το The Hobbit: The desolation of Smaug. Κάτι που μου έκανε εντύπωση αλλά και με έκανε να θυμηθώ την εποχή του Lord of the Rings ήταν το γεμάτο cinema. Πραγματικά τόσο γεμάτο κινηματογράφο είχα να δω από τότε.

Το The Hobbit: the desolation of Smaug είναι η συνέχεια του The Hobbit (2012) με το ίδιο cast αλλά και με νέους ηθοποιούς. Συνεχίζει λοιπόν την ιστορία των νάνων να πάρουν το Ιερό Πετράδι από τον δράκο Smaug, που έχει εγκατασταθεί στο σπίτι τους σαν κακός συγγενής και να ενώσει τους νάνους.
Η ιστορία τελειώνει στο σημείο που ο δράκος Smaug έχει φύγει από το Lonely mountain και για να εκδικηθεί πετάει να καταστρέψει την Λιμνούπολη...όχι αυτή των Scrooge McDuck και του Donald αλλά μια άλλη που είναι ένα είδος Βενετίας.

Από πλευρά υποκριτικής όλοι οι ηθοποιοί είναι καταπληκτικοί. Ο Ian MacKellen έχει πλέον κατακτήσει τον ρόλο του ως Gandalf. Άψογος όπως και σε όλες τις προηγούμενες ταινίες. Ο Martin Freeman είναι γενικά καλώς ηθοποιός και στην ταινία είναι ο ιδανικός Bilbo. Από τις εκφράσεις του μπορεί κανείς να δει πως το δαχτυλίδι τον επηρεάζει, είναι δυναμικός σε σημεία που οι νάνοι τα βρίσκουν σκούρα αλλά χωρίς να χάνει τη Hobbit-ίστικη αισιοδοξία του Σάϊρ.

Η φωνή του Benedict Cumberbatch είναι μεν επεξεργασμένη για να είναι πιο επιβλητική όμως έχει την δυναμική του ηθοποιού. Και πάλι βέβαια θεωρώ πως ακόμα και ένα μικρότερο όνομα να βάζανε πάλι θα γινόταν καλή δουλειά. Μάλλον θέλανε να δώσουν μερικά δολάρια λιγότερα για διαφήμιση και βάλανε τον συμπρωταγωνιστή του Freeman στη σειρά Sherlock. Όχι πως ο Cumberbatch είναι κακός ηθοποιός αλλά νομίζω πως τη φωνή του Smaug μπορούσε να την κάνει και κάποιος άλλος.

Ο Richard Armitage έχει μικρότερο ρόλο νομίζω αν και στα σημεία που πρέπει να δείξει ότι είναι ο Thorin τα καταφέρνει περίφημα.

O Orlando Bloom πέφτει στην παγίδα της διαφήμισης (μάλιστα έχω διαβάσει πως στο βιβλίο δεν υπάρχει Legolas) αφού κάτι έχει γίνει λάθος. Σε αυτή τη ταινία είναι πιο γενναίος, σκληρός και πειθαρχημένος πολεμιστής σε σχέση με τον πιο light-hearted Legolas του Lord of the Rings.

Οι υπόλοιποι ηθοποιοί κάνουν πάρα πολύ καλή δουλειά και καταφέρνουν να κερδίσουν τους ρόλους τους. Θέλω να αναφέρω και ένα μικρό love story μεταξύ ενός wooden elf και ενός dwarf που νομίζω πως θα μπορούσε να απουσιάζει από την ταινία αφού δεν θεωρώ ότι προσφέρει κάτι παρά το ότι οι ηθοποιοί που παίζουν τους ρόλους αυτούς είναι πάνω από ικανοποιητικοί (σε αυτούς τους ρόλους τουλάχιστον αφού δεν θυμάμαι να τους έχω δει σε άλλη ταινία).

Να πω για τα εφέ πως δεν με κέρδισαν. Μάλιστα νομίζω πως έγινε χρήση τους άνω των επιτρεπτών πλαισίων. Και φυσικά όπου υπάρχει υπερχρήση Computer Generated εφέ θα υπάρχουν και σημεία που δεν ταιριάζουν σε μία ταινία μεγάλου budget του 2013.  Θα μπορούσαν για παράδειγμα κάποια orcs να τα είχαν κάνει με κοστουμαρισμένους ηθοποιούς.

Σε γενικές γραμμές η ταινία είναι ικανοποιητική αν και υπάρχουν σημεία που κάνει κοιλιά. Επίσης το τέλος σε αφήνει πραγματικά κρεμασμένο...το είχαν κάνει και στο δεύτερο Lord of the rings και το κάναν και εδώ. Είναι εκνευριστικό αλλά ξέρουν ότι θα τους φέρει $$$$. Δεν είναι από τις ταινίες που θα ήθελα να ξαναδώ στο κινηματογράφο και νομίζω πως τα χρονικά του δρακοφοίνικα ήταν καλύτερη ταινία από το The Hobbit: The desolation of Smaug.


Πέμπτη, 12 Δεκεμβρίου 2013

Machete Kills...όπως λέμε απογοήτευση.

Πριν μερικές εβδομάδες είδα μία από τις ταινίες που ήταν στην wishlist μου, το Machete Kills (2013). Η ταινία για όσους δεν το ξέρουν είναι η συνέχεια του Machete (2010) η οποία βασίστηκε σε ένα fake trailer του Rodriguez για την ταινία που είχε γυρίσει για το Grindhouse (δεν θυμάμαι μετά από τόσα χρόνια σε ποια από τις 2 ταινίες του Grindhouse ήταν το trailer).

Η πρώτη ταινία ήταν εμπνευσμένη σε σενάριο και δράση που μπορούσε να συναντήσει κανείς σε film των '70s. Είχε over the top σκηνές δράσεις, με αποκορύφωμα για μένα τη σκηνή που Machete έκανε το στομάχι ενός αντιπάλου του λαστιχένιο σχοινί για bangee jumping, και εκρηκτικά one-liners που παρέπεμπαν φυσικά σε εποχές επιθεωρητή Κάλαχαν, Shaft κ.λ.π..

Όταν άκουσα για το Machete Kills περίμενα με μεγάλη αγωνία να την δω. Είχα διαβάσει και είχα ακούσει και καλές και, κυρίως, κακές κριτικές. Πίστευα πως οι κακές κριτικές προέρχονταν από άτομα που δεν καταλάβαιναν το είδος της ταινίας ή που περίμεναν μία σοβαρότερη ταινία...αλλά τελικά είχα άδικο.

Το Machete Kills, στο οποίο πρωταγωνιστή όπως και στο πρώτο ο Danny Trejo, ενώ ξεκινάει καλά με όλα τα κλισέ που την έκαναν γνωστή συνεχίζει λάθος και τελειώνει...χειρότερα. Ξεκινάει με κλασσική ιστορία που ο καλός το παίζει δύσκολος για να κάνει την καλή την πράξη (την οποία του την ζητάει ο πρόεδρος της U.S. of A. mothafucka) αλλά στο τέλος την κάνει και κάποια στιγμή η ιστορία πάει στο διάστημα...όχι σοβαρά...η ιστορία τείνει να γίνει Star Wars.

Υποθέτω πως το Machete έπεσε στην παγίδα τον horror movies χωρίς να είναι horror movie. Η πρώτη ταινία απίστευτη, τρομερή εντυπωσιάζει και άλλα τέτοια διθυραμβικά ενώ όταν οι δημιουργοί πάνε στην δεύτερη ταινία δεν ξέρουν πως να ξεπεράσουν την απρόσμενη επιτυχία της πρώτης οπότε το γυρνάνε σε κωμωδία. Έχει βέβαια και κάποιες καλές στιγμές αλλά σε γενικές γραμμές η ταινία αποτυγχάνει τόσο να δώσει το feel των ταινιών των 70s, 80s όσο και μία καλή εμπειρία σε αυτόν που την παρακολουθεί.

Αυτή ήταν η πρώτη ταινία από τις ταινίες με hollywood-ιανό budget που ήθελα να δω και απογοητεύτηκα. Σάββατο ετοιμάζομαι για ταξιδάκι στη Μέση-Γη και στον κόσμο του Τόλκιν με τον Bilbo Baggins για παρέα μου και ελπίζω αυτή τη φορά να μη απογοητευτώ.

Και ερίστω εν παρόδω σχετικά με τον  Rodriguez βρήκα ένα βίντεο του που εξηγεί πως κάποιος μπορεί να κάνει μια ταινία με πάρα πολύ λίγα λεφτά όπως έκανε ο ίδιος με το El mariachi.



Δευτέρα, 9 Δεκεμβρίου 2013

5η Έκθεση Retrocomputers


Το Σαββατοκύριακο που πέρασε είχα την ευκαιρία να παρευρεθώ σε μια έκθεση παλαιών υπολογιστών. Είχε κανένα δίμηνο που το είχα μάθει και ανυπομονούσα πολύ γιατί αφενός μ αρέσουν πολύ οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές και οι video game consoles του παρελθόντος και αφετέρου είχα πάει στην αμέσως προηγούμενη έκθεση και είχα περάσει καλά (για την ακρίβεια μου έτρεχαν τα σάλια με όλα αυτά τα μαραφέτια που είχα δει).

Έτσι λοιπόν το Σάββατο το απόγευμα επισκέφθηκα την έκθεση. Είχε πολλά εκθέματα αλλά αυτό που ήθελα να δω από κοντά ήταν ο πρώτος ελληνικός Η/Υ ο ΚΑΤ. Μπήκα στην αρχή παίζοντας αδιάφορος και ενώ μιλούσα με ένα από τα παιδιά που διοργάνωναν την έκθεση του πετάω στο αδιάφορο "Ε, διάβασα ότι θα έχετε και τον πρώτο Η/Υ!". "Ναι, από δω" είπε και μου έδειξε τον δρόμο προς το ελληνικό θαύμα! Ενώ άγγιξα και χρησιμοποίησα τους περισσότερους υπολογιστές που ήταν ανοιχτοί στην έκθεση (πληκτρολογούσα help σε όλους μπας και μου βγάλει καμιά λίστα με εντολές αλλά τίποτα, όλοι είχαν την ίδια απάντηση "Syntax error") αυτόν δεν τον άγγιξα καθόλου.

Πραγματικά φοβόμουν να τον αγγίξω σαν να είναι κάποιο εύθραυστο αγαλματάκι του κυκλαδικού πολιτισμού. Θα έπρεπε να τον βάλουν σε προθήκη αφού οι Έλληνες δεν είναι γνωστοί για τις μεγάλες τους ικανότητες στην επιστήμη της πληροφορικής και το μόνο ίσως που να έχουν να επιδείξουν να είναι ο ΚΑΤ. Αν κάποιος θέλει να μάθει περισσότερα για τον ΚΑΤ μπορεί να διαβάσει προηγούμενο post μου.

Αφού ξεπέρασα το σοκ του πρώτου ελληνικού Η/Υ συνέχισα με τα άλλα εκθέματα. Ξαναείδα από κοντά υπολογιστές όπως ο ZX Spectrum ZX81 και αρκετούς άλλους που δεν ήξερα. Όταν οι υπολογιστές αυτοί είχαν κατακλείσει την αγορά εγώ ή ήμουν πολύ μικρός ή αγέννητος. Αυτοί που μου θύμισαν κάτι από το παρελθόν είναι η Amiga που έπαιζα σε ένα μαγαζί της γειτονιάς μου (για 30 λεπτά παιχνίδι πλήρωνες τότε 100 δρχ.) και τον Amstrad που ένας φίλος είχε και είχαμε παίξει μια φορά Mario Bros. Η σχέση μου με τους Η/Υ τότε ήταν πολύ μικρή αφού ούτε οι φίλοι μου είχαν (όλοι είχαν κονσόλες) αλλά ούτε εγώ τους ήξερα (εκτός από την Amiga).

Στην έκθεση ακόμα υπήρχαν Mega Drive και Super Nintendo (οι μεγάλες μου αγάπες της παιδικής μου ηλικίας), NES με τον ROB, Amiga CD32, Panasonic 3DO, Atari Jaguar και πολλές άλλες κονσόλες που στα 10 με 16 μου χρόνια μου είχαν πάρει τα μυαλά. Υπήρχε ακόμα και ένα Virtual Boy. Για δεύτερη λοιπόν φορά στη ζωή μου δοκίμασα να παίξω και τα αποτελέσματα είναι ίδια...με ζαλίζει. Νομίζω ήταν και ένας από τους σημαντικότερους λόγους που η Nintendo το πέταξε στα σκουπίδια μετά από λίγους μόνο μήνες κυκλοφορίας του.

Στο τομέα των arcades είχαν φέρει μια κατασκευή που είχε φτιάξει κάποιος από ξύλο και κάποιον υπολογιστή ο οποίος έτρεχε MAME μέσω ενός front-end( νομίζω το λέγανε MaLa). Αξίζουν συγχαρήτήρια σε αυτόν που το έφτιαξε γιατί η δουλειά ήταν πάρα πολύ καλή και με έβαλε σε σκέψεις να χτίσω κι εγώ κάτι παρόμοιο.

Είχαμε και μία μικρή μάχη στο Street Fighter με μένα, την κοπέλα μου, μια φίλη της και τον Javatzi. Το μικρό μας πρωτάθληματάκι έληξε με τον Javatzi να μου παίρνει τα σώβρακα και να περιμένω την επόμενη μάχη μας στο μέλλον για να πάρω την revance.

Τέλος να πω ένα μπράβο και ένα ευχαριστώ στους διοργανωτές της έκθεσης αφού όχι μόνο δέχτηκαν να μπουν σε αυτό το κόπο για να δούμε όλοι μας την ιστορία των υπολογιστών αλλά άφησαν και τα αντικείμενα τους ώστε να τα αγγίξει ο κόσμος και να παίξει μαζί τους. Καταλαβαίνω πως είναι να κάνεις τον κόπο να μαζεύεις παλιά αντικείμενα. Εν αναμονή σε νέα έκθεση λοιπόν και νέες αναμνήσεις!

Πέμπτη, 5 Δεκεμβρίου 2013

Πνευματική Ιδιοκτησία - Πνευματικά Δικαιώματα


α) Ξέρει κανείς τι θα έπρεπε να είχε πληρώσει για να μπορεί να διαβάσει αυτό το blog σήμερα; Υποθέτω πως τα βασικά έξοδα του internet τα γνωρίζεται, σύνδεση ίντερνετ, ρεύμα, ηλεκτρονικός υπολογιστής ή κάποια άλλη συσκευή που να μπορεί να μπει στο ίντερνετ...και μπίρα για να κατεβαίνουν καλύτερα οι χαζές ειδήσεις. Επίσης θα έπρεπε να πληρώσετε για τα windows. Τι, δεν το ξέρατε; Ε, αν δεν το ξέρατε είναι καιρός να το μάθετε. Τα windows ή έρχονται προεγκατεστημένα σε κάποιο PC και τα πληρώνεις ή τα αγοράζεις ξεχωριστό πακέτο και τα πληρώνεις ή στα φέρνει δώρο ο Θείος από την παραλία των πειρατών. Άρα λοιπόν ένα το κρατούμενο τα windows ΤΑ ΠΛΗΡΩΝΕΙΣ αν θες να είσαι νόμιμος.

β) Στον υπολογιστή σου αν είσαι μουσικός πληρώνεις και το πρόγραμμα που θα σε βοηθήσει να συνθέσεις μουσική. Και πάλι φυσικά αν θες να είσαι νόμιμος

γ)Υπάρχει μία ανώνυμη εταιρία γνωστή και ως ΑΕΠΙ (Ανώνυμη Εταιρία Πνευματικής Ιδιοκτησίας) που χρεώνει τους καταστηματάρχες κέντρων διασκέδασης, μπαρ, εστιατορίων για την μουσική που παίζουν στο ραδιόφωνο τους ή στο CD/MP3 player τους για να διασκεδάσουν και τον πελάτη και τους εαυτούς τους.

Αναλυτικά το έργο αυτής της εταιρίας είναι να πηγαίνει κάθε 6 νομίζω μήνες σε τέτοιου είδους μαγαζιά να τους χρεώνει ανάλογα με τον χώρο που έχουν και στο τέλος του εξαμήνου πληρώνει τους "δημιουργούς" των μουσικών κομματιών που παίζουν τα μαγαζιά ανάλογα με το πόσο συχνά έπαιζε το τραγούδι σου. Δηλαδή έχεις εσύ ένα σουβλατζίδικο και ενώ είσαι μόνος και βαράς μύγες λες "Ας ανοίξω το ραδιόφωνο να ακούσω κανένα άσμα". Εκείνη την στιγμή σκάει μύτη η ΑΕΠΙ και σου λέει "Ψιτ, κύριος δεν είσαι σωστός...πρέπει να μας πληρώσεις αλλιώς σου κάνουμε μήνυση και τραβολογιέσαι στα δικαστήρια". Το ίδιο θα συμβεί αν θες να ακούσεις στο μαγαζί σου σε μεγάλα ηχεία το CD της Πάολα που μόλις ΑΓΟΡΑΣΕΣ. Νταβατζιλίκι δηλαδή κανονικό.

Καταρχήν όσοι δημιουργοί είναι μέλοι της ΑΕΠΙ είναι για σφαλιάρες! Γιατί; Γιατί απλά δεν έχουν δικαίωμα να ζητάν επιπλέον χρήματα για το δημιούργημα τους. Το γράψανε στο χαρτί, το γράψανε σε CD, πήγα εγώ στο Μετρόπολις (όταν υπήρχε) αγόρασα το CD και το ακούω όπου στο διάολο θέλω.

Φυσικά έχουν το επιχείρημα "Ναι μα ο σουβλατζής θα το χρησιμοποιήσει για να προσελκύσει κόσμο στο μαγαζί για να βγάλει λεφτά". ΚΑΛΑ ΚΑΝΕΙ! Τα λεφτά σου τα πήρες όταν ο σουβλατζής τα έσκασε στο Μετρόπολις (εντάξει το ξέρω έκλεισε) για να αγοράσει την "τέχνη" σου. Η αγοραπωλησία λοιπόν σταματάει. Έχεις δει ποτέ εσύ τους οδοποιούς να πηγαίνουν σε μια πολυσύχναστη περιοχή που έφτιαξαν έναν δρόμο και να λένε "Πλήρωσε με για πνευματική ιδιοκτησία δρόμου. Στον έφτιαξα πριν 10 χρόνια αλλά εσύ από αυτόν τον πολυσύχναστο δρόμο μαζεύεις λεφτά". Ή μήπως κάθε φορά που ανοίγουν ένα πρόγραμμα επεξεργασίας ήχου βγαίνει μία φόρμα για να πληρώσεις τους δημιουργούς του προγράμματος. ΟΧΙ! Δεν συμβαίνει αυτό και πίστεψε με οι προγραμματιστές δούλεψαν τις υπερδιπλάσιες ώρες από σένα για να βγάλουν ένα επαγγελματικό πρόγραμμα που θα σε βοηθήσει να βελτιώσεις τις πορδές που βγάζεις από την καραμούζα που έχεις για μουσικό όργανο.

Το θέμα πνευματική ιδιοκτησία - πνευματικά δικαιώματα με απασχολεί πολύ γιατί θεωρώ πως η τέχνη ακόμα και αυτή της βρομερής πορδής πρέπει να διανέμεται δωρεάν και ελεύθερα. Η ελευθερία της διάδοσης της τέχνης είναι πνευματική ανθρώπινη υποχρέωση. Με αυτόν τον τρόπο ο άνθρωπος μπορεί να πάει στο επόμενο στάδιο της εξέλιξης.

Ο σύγχρονος άνθρωπος είναι πολύ πιο ευφυής από αυτών πριν το ίντερνετ γιατί ο σημερινός άνθρωπος έχει περισσότερη τέχνη να εμπλουτίσει το μυαλό του και να ανοίξει τους ορίζοντες του. Αλλά η μικροψυχία των και καλά καλλιτεχνών θέλει να βάλει πνευματικές χειροπέδες και να μας εγκλωβίσει στο πιθηκίσιο μας εγωισμό.

Θα επανέλθω με το θέμα γιατί είναι αχανέστατο όπως το σύμπαν και ένα μόνο post δεν αρκεί για να το βγάλω από μέσα μου.

Α! Και για να δίνουμε λύσεις παρακάτω υπάρχει link από ένα διαδικτυακό ραδιόφωνο με μουσική ελεύθερη και υπό την άδεια creative commons. Θα αναλύσω άλλη φορά σχετικά με τα creative commons.

Creative Commons Radio

Τρίτη, 3 Δεκεμβρίου 2013

Δύο σημαντικές ειδήσεις

Είναι φορές που πραγματικά πιστεύω πως ακόμα ζω σε εκείνη την εποχή που ο άνθρωπος δεν είχε τα μέσα για να προφύλαξη τον εαυτό του από τους κινδύνους της φύσης και θεωρούσε πως όλα τα κακά της φύσης τα στέλνει ο θεός.

Δύο ειδήσεις σήμερα με εξόργισαν. Η μία είναι για μια μάνα που στην προσπάθεια της να ζεσταθεί αυτή και η κόρη της άναψε ένα μαγκάλι. Από τις αναθυμιάσεις το κοριτσάκι πέθανε όταν η μάνα είχε λιποθυμήσει.

Η γυναίκα και η κόρη της δεν είχαν ηλεκτρικό ρεύμα γιατί δεν μπορούσαν να το πληρώσουν. Στο 2013 άνθρωποι πεθαίνουν σε πολιτισμένες χώρες επειδή δεν έχουν να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα. Είναι δυνατόν; Τώρα η μάνα θα μπει φυλακή και αυτοί που οδήγησαν τη μάνα στην ανέχεια θα την δείχνουν με το δάχτυλο και θα την χαρακτηρίζουν φόνισσα. Ποιοί; Αυτοί που είναι υπεύθυνη για την σημερινή κατάντια της χώρας και για τους θανάτους ανθρώπων.  Αίσχος!

Ευτυχώς η δεύτερη είδηση είναι λίγο πιο ανάλαφρη. Ο Σεραφείμ λέει είναι ύβρις κατά του θεού το σύμφωνο συμβίωσης. Μάλιστα λεεί η ομοφυλοφιλία είναι αμάρτημα. Είναι γνωστό σε όλους τους χριστιανούς ότι ο Χριστός είπε "αγάπα τον πλησίον σου, αλλά αν είναι gay τότε πέτα του νεράντζια με ξυράφια". Ρε γαμώτο γιατί υπάρχουν χριστιανοί ακόμα που δίνουν σημασία τι λένε οι παπάδες? Θες να είσαι χριστιανός; Μαγκιά σου! Άσε με όμως να ζήσω κι εγώ τη ζωή μου είτε είμαι gay, bi ή μ αρέσουν σεξουαλικά τα τριχωτά αρκούδια του Jumbo. Όταν εσύ φέρνεις το κακό χαμό κάθε χρόνο για την ανάσταση του θεού σου και με ξυπνάς με τα βρωμό-βεγγαλικά και τις καμπάνες σου δεν λέω τίποτα. Όταν στο σχολείο με προπαγανδίζεις και μου μαθαίνεις τη δικιά σου θρησκεία γιατί αυτή τη θρησκεία έχουν και οι γονείς μου δεν σου λέω τίποτα. Όταν στο στρατό με αναγκάζεις να κάθομαι στην προσευχή σου δεν σου λέω τίποτα. Τώρα όμως δεν με αφήνεις να ζήσω σαν άνθρωπος. Άντε λοιπόν εσύ και οι 100 παλαιολιθικοί φαντασματολάτρες να ζήσετε στη σπηλιά σας.

Ζήτω το είδος του πιθήκου!

Δευτέρα, 2 Δεκεμβρίου 2013

Τα 5 κορυφαία μπασκετάκια της παιδικής μας ηλικίας


Το μπάσκετ μαζί με το ποδόσφαιρο είναι για τους  Έλληνες παράδοση. Ειδικά στο μπάσκετ από το 1987 και μετά έχουμε κάνει θαύματα σε συλλογικό και  εθνικό επίπεδο. Ο Γκάλης και ο Γιαννάκης μας  χάρισαν όχι μόνο μεγάλες στιγμές αλλά έβαλαν τις βάσεις για ένα γερό μπασκετικό οικοδόμημα.

Όλοι στην παιδική μας ηλικία παίζαμε μπάσκετ. Κάποιοι μάλιστα τόσο πολύ που ακόμα και στο σπίτι θέλαμε να παίζουμε μπάσκετ...έτσι στραφήκαμε στα "μπασκετάκια" των video games. Σ αυτό λοιπόν το video Θα δούμε τα πέντε καλύτερα μπασκετάκια της παιδικής μας ηλικίας. Γιατί πέντε? Επειδή είναι το 5ο επεισόδιο, επειδή  κάθε ομάδα μπάσκετ παίζει με πέντε παίχτες μέσα στο γήπεδο και επειδή μ αρέσει να κάνω τη ζωή μου δύσκολη.

Πάμε λοιπόν:

Νούμερο 5: Celtics vs Lakers για MS DOS




Οι ομηρικές μάχες του Bird με τον Magic μεταφέρθηκαν στο DOS με μεγάλη επιτυχία. Μπορεί να μην σου  έδινε την δυνατότητα να παίξεις μια ολόκληρη σεζόν όμως είναι γνωστό πως η regular season δεν έχει την ένταση και την δυναμική των Play-offs. Στο παιχνίδι
θα βρει κανείς μεγάλους αστέρες όπως Magic,Bird, Jabbar αλλά και Jordan. Αν και το παιχνίδι δεν είχε θεϊκά γραφικά και οι ήχοι του περιοριζόνταν σε μερικά bleep το κατατάσσω στο top 5 για το χαρακτηριστικό skyhook του Jabbar και τον David Rivers στο roster των Lakers.

Νούμερο 4: Tecmo NBA basketball για NES




Τι είπα για το Celtics Εναντίων Lakers? Δεν έχει Regular season? Ε το  Tecmo NBA basketball έχει και regular season, και play-offs και όλους τους παιχταράδες. Πολύ καλά γραφικά χαρούμενη μουσικούλα κατά την διάρκεια του  αγώνα και έναν διαιτητή που έχει καταπιεί την σφυρίχτρα του.

Νούμερο 3: Run n Gun για Arcade




Εντάξει φτάνει με τα simulation...πάμε και σε κάτι πιο arcade.
Run and Gun. Ο τίτλος του παιχνιδιού τα λέει όλα. Εντάξει δεν θα βρείτε Jordan, Bird, Magic αλλά το γρήγορο gameplay του παιχνιδιού μαζί με τα πολύ καλά γραφικά χαρίζουν κλασική arcade διασκέδαση και κάνουν τις τσέπες σας πολύ ελαφρύτερες.

Νούμερο 2: ΝΒΑ Live 95 για SNES, Mega Drive και PC




Tο πρώτο NBA Live. Αυτό που άνοιξε το δρόμο για τους μετέπειτα 3d τίτλους, τo franchise mode, τις Legend teams, το create player και τις custom teams. Σίγουρα είναι το χειρότερο απ' ολα τα NBA Live αλλά χωρίς αυτό δεν θα είχαμε την συνέχεια τους.

Νούμερα 1: ΝΒΑ JAM για Arcade




Εντάξει...νούμερο 1...πρέπει να το σχολιάσω δηλαδή?  Το παιχνίδι που μας έμαθε το boom shakalaka  και το he's on fire.  Άπειρα νομίσματα χαμένα στο Arcade, μεγάλες κόντρες με τον ξάδελφο μου στο Mega Drive και η διασκέδαση στο κόκκινο.  Το καλύτερο και πιο διασκεδαστικό μπασκετάκι όλων των εποχών.

Δευτέρα, 25 Νοεμβρίου 2013

Παρουσίαση Batman για το Game Boy


Τόσο το παιχνίδι όσο και η κονσόλα έχουν συναισθηματική αξία για  μένα.

Αρχικά να πω πως όταν είδα για πρώτη φορά το Game Boy σε διαφήμιση στη τηλεόραση κάτι σκίρτησε μέσα μου. Αυτή η πράσινη οθόνη του με κέρδισε με συνοπτικές διαδικασίες και η απόκτηση αυτού το μικρού θαύματος ήταν για μένα το άγιο δισκοπότηρο

Την ίδια περίοδο στον κινηματογράφο παιζόταν μια από της αγαπημένες μου ταινίες. Το Batman του Tim Burton. Η πρώτη "σκοτεινή" ταινία Batman.

Φανταστείτε λοιπόν τον ενθουσιασμό μου όταν ο γείτονας μου είχε ΚΑΙ το Game Boy και το Batman για το Game Boy!

Tο παιχνίδι αποτελεί από τους πρώτους τίτλους για το Game Boy. Έτσι λοιπόν τα γραφικά του δεν
είναι μεγάλα και ευδιάκριτα όπως μετέπειτα τίτλους. Ο Μπάτμαν είναι μόνο ένα ανθρωπάκι μερικά πιξελ ψηλό και οι αντίπαλοι του το ίδιο. Τα γραφικά μπορεί να  μην ότι καλύτερο έχουμε δει στη φορητή κονσόλα αλλά αν αναλογιστούμε πως είναι ένας από τους αρχικούς  τίτλους της μπορούμε να το δικαιολογήσουμε. Το "μικροσκοπικό" αυτό μειονέκτημα σπάει με τα διάφορα  cutscenes που υπάρχουν εμβόλιμα μεταξύ των stages.

Σε αντίθεση με τα γραφικά ο χειρισμός είναι πολύ καλός. Μπορεί κάποιοι σκληροπυρινικοί φίλοι του Μπατμαν να θεωρούν λάθος το ότι ο Μπάτμαν έχει όπλο και πυροβολεί τους εχθρούς του αλλά από τη μία είναι ένα video game της εποχής που τα platform/shooters είχαν πέραση και  από την άλλη τι να σκοτώσει κανείς με 2 πίξελ σφαίρα. Η μονοτονία του jumping and shooting χαλάει στα τελευταία levels που ο χειρισμός γίνεται κλασσικού Shoot'm'up με οριζόντιο scrolling αφού παίρνεις στα χέρια σου το περίφημο batwing.

Η ιστορία του παιχνιδιού βασίζεται στην ταινία. Αντίθετα με άλλα παιχνίδια που βασίζονται στην ταινία ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα το σενάριο. Στο πρώτο stage θα περιπλάνηθείτε στους δρόμους της Gotham σκοτώνοντας thugs για πόντους, ζωές και Powerups για να οδηγηθείτε στο Axis Chemicals όπου στο τέλος αντιμετωπίζεται  τον Jack Napier μετέπειτα Joker. Στο δεύτερο stage βρίσκεστε στο Μουσείο και σκοπό σας είναι να φτάσετε απλά στο τέλος και να δείτε το Cutscene χωρίς να σώσετε την Vicky Vale. Στο τρίτο Stage παίρνετε επιτέλους τον έλεγχο του  Batwing και..."He Stole My Balloons". Τέλος φτάνετε στο καθεδρικό ναό όπου  σκοτώνετε τον Joker και ολοκληρώνετε το παιχνίδι.

Η ομάδα ανάπτυξης της Sun Soft είναι γνωστή για τα απίθανα tunes της στο NES. Εδώ αποδεικνύετε εξίσου καλή με πολύ καλά συνοδευτικά κομμάτια και κλασσικά εφέ της εποχής.

Το Batman είναι ένα πολύ καλό παιχνίδι για τη συλλογή σας ακόμα και αν ο Bob ο γνωστός goon του Joker έχει διαφορετική άποψη

Πέμπτη, 21 Νοεμβρίου 2013

Τέλος και το Winamp!


Στην τρυφερή εφηβική ηλικία ένα από τα πράγματα που σου δίνουν ζωή είναι η μουσική. Όταν εγώ ήμουν έφηβος είχε ξεκινήσει δειλά δειλά να κάνει την εμφάνιση του ένα νέο σύστημα συμπίεσης αρχείων ήχου, το mp3.

Τότε ήταν που ξεκίνησα να ακούω μουσική στο PC μου αφού φίλοι μου μουσικοί εκείνη την περίοδο είχαν κάνει CDrip ότι CD έβρισκαν μπροστά τους και εγώ σαν γνήσιος τζέντλεμαν τους πήγαινα CD για να μου τα αντιγράψουν και να τα ακούσω σπίτι μου με την ησυχία μου. Το πρόβλημα μου τότε ήταν το πως θα τα ακούσω. Έτσι έγινε η γνωριμία μου με το winamp. Μία σχέση αγάπης που κράτησε όσα χρόνια χρησιμοποιούσα Windows.

Ακόμα όμως και στο Linux όταν "μετανάστευσα" έψαχνα έναν media player που να μοιάζει με το winamp. Δεν είχα πρόβλημα να αλλάξω άλλα προγράμματα καθημερινής χρήσης αλλά το winamp δυσκολευόμουν. Είχα βρει τότε το xmms που έμοιαζε πολύ με το winamp.

Στα χρόνια που πέρασαν άλλαξαν πολλά στο winamp αλλά δεν μπορώ να πω πως με ένοιαζε τόσο γιατί ήξερα πως το μεγαλύτερο ποσοστό των windows users τον χρησιμοποιούσε ακόμα. Τι και αν η nullsoft πουλήθηκε στην AOL. To winamp πίστευα πως θα είναι πάντα εκεί να με εξυπηρετήσει όταν γυρνούσα για λίγο πάλι στα windows.

Σήμερα λοιπόν έμαθα για το κύκνιο άσμα του Winamp. Η ανάπτυξη του σταματάει και το post αυτό είναι ένας μικρός "φόρος τιμής " για ένα από τα πιο γνωστά και αγαπημένα μου προγράμματα. Άλλα η ζωή του software, όπως και στην πραγματική ζωή, έχει αρχή και τέλος.

Αν κάποιος θέλει να διαβάσει σχετικά δίνω link παρακάτω:
Τέλος εποχής για το Winamp

Τετάρτη, 20 Νοεμβρίου 2013

Ο Μεγάλος Αδελφός μας παρακολουθεί


Χίλια εννιακόσια ογδόντα τέσσερα. Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Μια μελλοντική δυστοπία που η κυβέρνηση έχει αναλάβει να ελέγχει τα πάντα, από το τι θα τρως μέχρι το ποιον/α θα παντρευτείς. Αμφίδρομες τηλεοράσεις που σε παρακολουθούν και καταγράφουν τα λόγια σου, τιμωρία ακόμα και για την απλή σκέψη που μπορεί να έκανες και να προδόθηκες από τον ίδιο σου τον εαυτό και τέλος ένας ατέρμονος πόνος για το ανθρώπινο είδος. Όλα αυτά μέχρι πριν από λίγα χρόνια ήταν ένα παραμύθι...

Σίγα, σιγά διαφαίνεται η επιθυμία των μεγάλων εταιριών να μας παρακολουθούν με σκοπό...να κατακτήσουν το κόσμο...καλά όχι να κατακτήσουν το κόσμο αλλά σίγουρα να πλουτίσουν περισσότερο. Ένα χτύπημα ήρθε από την microsoft όταν μας ανακοίνωσε πως το Xbox One θα πρέπει να έχει την κάμερα πάντα ανοιχτή. Φυσικά ο κόσμος ξεσηκώθηκε πήρε καδρόνια και βγήκε στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί...μέχρι που η microsoft είπε "Ε αφού μου το ζήτησε ο κόσμος θα το κάνω, γιατί αγαπάω τον κόσμο που στήριξε τις δύο προηγούμενες κονσόλες μου" (ναι και μετά μοίρασε τσίχλες στο λαό). Αν η microsοft δεν είχε να χάσει τίποτα η κάμερα ακόμα θα ήταν εκεί να μας κοιτάει...ο καταναλωτής όμως ευτυχώς κέρδισε αυτή τη μάχη αφού η microsoft φοβήθηκε πως θα χάσει κέρδη γιατί δεν θα αγόραζε κανένας την κονσόλα της.

Μετά από λίγους μήνες ήρθε η μεγάλη αποκάλυψη του Σνόουντεν. Η google και το facebook μας παρακολουθούν. Έλα! Αλήθεια; Δεν μπορώ να το πιστέψω. Φυσικά και μας παρακολουθούν και προφανώς οι κυβερνήσεις θα πάνε στην κάθε google και στο κάθε facebook για να συλλέξουν αυτές τις παρακολουθήσεις για να προστατέψουν τα συμφέροντα τους. Και ξέρετε πια είναι τα συμφέροντά τους....$$$..χρήμα.

Το μόνο συμφέρον που υπάρχει από τις παρακολουθήσεις σε μία καπιταλιστική κοινωνία είναι το χρήμα. Φυσικά αυτό μπορεί να γίνει μία τυραννία και το 1984 να έρθει τελικά 30 χρόνια μετά. Εκεί που θέλω να καταλήξω είναι πως ο κόσμος μπορεί να οδηγήσει την ιστορία εκεί που θέλει. Αν ο κόσμος πει στο facebook ή προστατεύεις τα προσωπικά μας δεδομένα ή από αύριο θα έχεις μόνο έναν χρήστη στους πανάκριβους servers σου είμαι σίγουρος πως ο Zuckerburg θα ταρακουνηθεί (ή θα πάρει τα λεφτά του και θα φύγει σε άλλο πλανήτη). Και είμαι σίγουρος γιατί το έκανε και στο παρελθόν και μάλιστα όχι μόνο μία φορά. Υπήρχε αλλαγή στο facebook που τα μηνύματα στο chat εμφανίζονταν στο feed. Αυτό δεν άλλαξε μόνο του. Έγινε χαμός από το κόσμο του facebook και άλλαξε.

Τέλος πιστεύω πως όλα έχουν να κάνουν με το όριο της παρακολούθησης που θέτουμε εμείς. Έχω facebook, google+, κινητό και internet γιατί ζω στο 2013. Το πόσο με παρακολουθούν εξαρτάται από εμένα και μόνο. Αν εκφράζω τις ιδέες μου στο ίντερνετ και οι ιδέες μου είναι ....μη συμβατικές, θα με παρακολουθούν. Το ίδιο όμως θα συμβεί και αν τις εκφράσω σε μία καφετέρια. Ο βαθμός που εκτίθεμαι είναι αυτό που έχω, τουλάχιστον ακόμα, την επιλογή. Αν κουβαλάω το κινητό μου ακόμα και στην τουαλέτα πάλι είναι επειδή το επιλέγω εγώ. Οι δικές μας επιλογές είναι αυτές που καθορίζουν τον κόσμο γύρω μας και τον διαμορφώνουν ανάλογα.

Υ.Γ.: Για άλλο πράγμα ήθελα να γράψω αλλά από τη μία η είδηση που δίνω σε λινκ παρακάτω και από την άλλη μια συζήτηση που είχα με έναν φίλο άλλαξαν εντελώς το θέμα.

Αποστολή προσωπικών δεδομένων από smartTV

Κυριακή, 17 Νοεμβρίου 2013

Αδάμαστος: Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα


Μόλις πριν λίγες ώρες παρακολούθησα μια ταινία που σίγουρα θα την μελετάω στο μυαλό μου για την επόμενη εβδομάδα τουλάχιστον. Γενικά μου αρέσουν οι ιστορίες με θρυλικούς πολεμιστές, διαβολικούς μάγους, καλούς ιππότες και τέρατα που θέλουν να καταστρέψουν το κόσμο. Λάτρεψα τον Άρχοντα των Δαχτυλιδιών (τόσο τα 3 βιβλία  όσο και τις 3 ταινίες), έχω διαβάσει μερικά βιβλία forgotten realms και σε γενικές γραμμές πάντα εντυπωσιάζομαι με αυτό που ονομάζουμε επική φαντασία. Όμως μέχρι πριν λίγο καιρό όλα αυτά είχαν ένα μειονέκτημα, δεν είχαν καθόλου Έλληνες δημιουργούς.

Σήμερα λοιπόν αποδείχτηκε το αντίθετο. Όχι μόνο έχουμε Έλληνες δημιουργούς που μπορούν να ασχοληθούν με το είδος αλλά μπορούν και να το κάνουν mainstream και στην Ελλάδα. Φυσικά μιλάω για μία ταινία που έχει συζητηθεί (αν και όχι όσο θα έπρεπε κατά τη γνώμη μου) σε μεγάλα κανάλια της τηλεόρασης "Αδάμαστος: Τα χρονικά του Δρακοφοίνικα".

Θα προσπαθήσω λοιπόν να συγκρατήσω τον ενθουσιασμό μου ώστε να καταλάβει ο καθένας για τι είδους ταινία μιλάμε. Αν λοιπόν σε κάποιον άρεσε ο Άρχοντας τον Δαχτυλιδιών τότε ΠΡΕΠΕΙ να δει και αυτή την ταινία.  Άλλα ας το αναλύσουμε λίγο καλύτερα.

Ηθοποιοί: Η ταινία είναι ελληνική ναι. Όμως δεν θα βρείτε κανένα Γιάννη Μπέζο ή Πέτρο Φιλιππίδη ή Χριστόφορο Παπακαλιάτη. ΚΑΙ ΚΑΛΥΤΕΡΑ. Εντάξει όσο ενθουσιασμένος κι αν είμαι δεν θα πω πως οι ερμηνείες είναι για Oscar. Αλλά αυτό έτσι κι αλλιώς δεν  μπορώ να το πω γενικά για τους Έλληνες ηθοποιούς. Εκτός σπανίων περιπτώσεων (πάντα μιλάω για ηθοποιούς που έχω δει εγώ, μπορεί να υπάρχουν άλλοι άγνωστοι ηθοποιοί που παίζουν μόνο στο θέατρο και να είναι εξαιρετικοί) οι Έλληνες ηθοποιοί δεν παίζουν φυσικά. Δεν ξέρω τι διάολο φταίει, είναι αυτά που λένε, είναι ο τρόπος που τους διδάσκουν. Εμένα δεν με πείθουν σε γενικές γραμμές εκτός σπάνιων περιπτώσεων. Έτσι λοιπόν ούτε και στον "Αδάμαστο" θα δούμε απίστευτες ερμηνείες εκτός 2 - 3 χαρακτήρες που ξεχωρίζουν. Παρά αυτού όμως όλοι οι ηθοποιοί παίζουν ικανοποιητικά.

Κοστούμια: Μία τέτοια ταινία βασίζεται πάρα πολύ στα κοστούμια και στον εξοπλισμό της. Πραγματικά δεν περίμενα ποτέ μια ελληνική παραγωγή να είχε τόσο ωραία κοστούμια. Οι ευγενείς φοράνε όμορφα χρωματιστά ρούχα, οι βάρβαροι προβιές ζώων, οι στρατιώτες πανοπλίες και πάει λέγοντας. Όλοι φοράνε τα ρούχα που θα έπρεπε να φοράν και μάλιστα δένουν τόσο όμορφα πάνω τους που δεν μπορείς να τους φανταστείς με τζιν και t-shirt. Τα όπλα υπέροχα από τα σπαθιά μέχρι τα daggers, από τα τόξα μέχρι το - μάλλον - μαγικό πιστόλι/βαλίστρα δεν κατάλαβα με ακρίβεια τι είναι.

Μουσική: Θα γράψω μόνο αυτό...Το θέλω σε CD. Τόσο το theme της ταινίας όσο και το τραγούδι που λέγαν οι στρατιώτες πριν την μάχη. Αν όχι σε CD έστω σε MP3. Αν όχι σε MP3 τότε φέρτε μου έναν βάρδο να μου το τραγουδάει το πρωί. Απλά το θέλω.

Εφέ: Ευτυχώς η ταινία γυρίστηκε το 2013 που πλέον οι υπολογιστές μπορούν να κάνουν πολλά. Εντάξει δεν έγινε overuse των εφέ φτιαγμένα σε υπολογιστή αλλά νομίζω μόνο εκεί που ήταν άκρως απαραίτητα. Και ήταν πολύ καλά. Ακόμα και το τέρας που πολεμάει ο Dragar στο τέλος της ταινίας που δεν είναι φτιαγμένο σε υπολογιστή (νομίζω τουλάχιστον) ήταν πολύ καλά σχεδιασμένο και έγραφε ωραία στην κάμερα χωρίς να το κάνει να φαίνεται ψεύτικο.

Σενάριο: Αν και το σενάριο έχει κανα δυο τρύπες...χέστηκε η φοράδα στ' αλώνι. Μεγαλύτερες Χολυγουντιανές ταινίες έχουν Plot-holes στο μέγεθος της τρύπας του όζοντος.

Σύνολο: Η ταινία είναι μία από τις καλύτερες Ελληνικές ταινίες τα τελευταία 10 χρόνια. Μπράβο σε όλους που συμμετείχαν και χρηματοδότησαν για την πρώτη προσπάθεια του epic fantasy κινηματογράφου στην Ελλάδα. Μακάρι να πάει καλά και να δούμε και δεύτερη και τρίτη ταινία.

Δεν θα μιλήσω για το μικρό budget της ταινίας και για το crowdfunding όχι γιατί δεν τα θεωρώ σημαντικά αλλά δεν θέλω να πέσω στην παγίδα να πω "για το budget που είχαν ήταν καλή η ταινία". Η ταινία ήταν καταπληκτική. Τέλος. Δεν ήταν καταπληκτική τηρουμένων των οικονομικών αναλογιών. Ήταν απλά καταπληκτική. Αυτά είχα να βγάλω απο μέσα μου για την ταινία. Τώρα για την επόμενη εβδομάδα θα την ξαναφέρνω στη μνήμη μου γιατί λόγο δουλείας και απόστασης από το κέντρο δεν θα προλάβω να την δω και δεύτερη φορά όπως και θα το ήθελα. Θα περιμένω να βγει σε DVD.

Όποιος θέλει να μάθει περισσότερα για την ταινία ας κάνει μια βόλτα από την σελίδα της στο facebook: https://www.facebook.com/events/197543430432270/


Σάββατο, 16 Νοεμβρίου 2013

Το γραφικό περιβάλλον του Playstation 4


Αχχ, αυτή η νέα γενιά! Κάθε φορά που κυκλοφορεί μια νέα κονσόλα νιώθω ακόμα και πιο γέρος, καθισμένος στην πολυθρόνα μου να πίνω το τσαγάκι μου και να χαϊδεύω τη γάτα μου (τη γάτα μου είπα που πάει το μυαλό σας). Έτσι λοιπόν αφού είδα το καλοκαίρι τις παρουσιάσεις του PS4 και του XBOX ONE, όχι του πρώτου αλλά αυτού μετά το  360 αλλά όχι το 361...τέλος πάντων καταλάβατε αποφάσισα να μην ασχοληθώ με αυτή τη γενιά κονσολών. 

Ο ένας λόγος είναι ότι η microsoft ήθελε να το παίξει big brother και να μας γυρίσει πίσω στο μακρινό 1984 (χμμ, τώρα που το σκέφτομαι δεν θα ήταν κακό αυτό) και να μας παρακολουθεί ανελλιπώς. Ο άλλος λόγος είναι ότι...πριν 2 περίπου χρόνια αγόρασα 360...και στη διάρκεια του χρόνου που το έχω κατάφερα να γεμίσω μια μεγάλη κούτα εκτυπωτή με παιχνίδια που μέχρι τώρα έχω παίξει ενδελεχώς μόνο 7 τίτλους. Και φυσικά 7 τίτλους χωρίς να προσπαθώ να πάρω όλα τα achievements. Πάντα γυρνάω στον καλό μου emulator και παίζω Super Mario Bros για 666η φορά και Sonic και Street Fighter II και NBA Jam...οπότε χαμένα λεφτά θα ήταν η νέα κονσόλα.

ΌΜΩΣ...ως άνθρωπος που του αρέσει η τεχνολογία με ενδιαφέρει τι νέο υπάρχει και τι συμβαίνει στο χώρο. Έκατσα λοιπόν και είδα την παρουσίαση του νέου GUI (όπως το λέμε εμείς οι δεινόσαυροι) του PS4. Είμαι σίγουρος πως στους οπαδούς του facebook και του google+ άρεσε σίγουρα.

Τέρμα παιδιά τέλος...οι Video Game Consoles δεν είναι για να παίζουν μόνο παιχνίδια. Είναι ένα κουτί που παίζει παιχνίδια, βλέπεις ταινίες και μοιράζεσαι την gaming εμπειρία με φίλους ή και με αγνώστους. Δεν θα πω πως δεν μου άρεσε το όλο facebook+google+ περιβάλλον του PS4. Είναι ωραίο να μοιράζεσαι την εμπειρία σου με τους φίλους σου (αυτό δεν κάνω κι εγω σε αυτό το blog άλλωστε?). 

Με το on-line gaming που τελειοποίησαν οι κονσόλες τις προηγούμενης γενιάς και τις ταχύτητες του internet να ανεβαίνουν (καλά όχι εδώ στην Ελλάδα...σε άλλα μακρινά λιμάνια του κόσμου όμως ναι) το gaming έχει μετατραπεί από μια μοναχική αναζήτηση του εχθρού/κλειδιού/αντικειμένου που πρέπει να νικήσει/βρεις για να προχωρήσεις σε ένα μόνιμο LAN πάρτι. Δεν είναι κακό αλλά είναι και πάλι μοναχικό αφού ο καθένας είναι στη ζεστασιά του σπιτιού του και παίζει χωρίς να αντιμετωπίζει τους έξω κινδύνους που του προσφέρουν εμπειρίες και τον ωριμάζουν.

Όταν εγώ ήθελα να παίξω Street Fighter II έπρεπε να πάω στο μαγαζί που είχε το μηχάνημα, να καταφέρω να κερδίσω τον καριόλη που ξέσκιζε τους πάντες στο διπλό για να μπορέσω να συνεχίσω να παίζω με το ίδιο κατοστάρικο (ναι πιτσιρίκια κάποτε είχαμε δραχμές και γουστάραμε). Ο αντίπαλός σου καθόταν δίπλα σου και ένα απο τα όπλα του μπορεί να ήταν ακόμα και η μπόχα απο την απλυσιά του που σου γαργαλούσε στη μύτη και δεν μπορούσες να συγκεντρωθείς στο παιχνίδι σου. Αυτό δείχνει φίλε dedication.

Τέλος πάντων έχω ξεφύγει από το θέμα. Κλείνοντας να πω πως μου άρεσε το περιβάλλον του PS4. Η ένσταση μου είναι στο ότι ανέφεραν πως κάνεις  ποστ τα trophy σου στο facebook. Ο τύπος δεν είπε τίποτα για Google+. Είναι κακό να μην λαμβάνεις υπ'όψιν σου τη Google. Γιατί απλά έχει μεγάλη δύναμη και όταν την πέρνεις στα σοβαρά δείχνει κακή στρατηγική. Ακόμα και αν τις τελευταίες μέρες παραπονίομαστε για τα comments στο youtube και την σύνδεση του με το g+  η google θα βρει λύση που θα ικανοποιεί όλους. Κατά τα άλλα οι ενημερώσεις σε στυλ πλακιδίων όπως το google+ μου λέει πολλά.

Όποιος θέλει να δει την παρουσίαση υπάρχει ακριβώς απο κάτω:

Δευτέρα, 11 Νοεμβρίου 2013

ΚΑΤ: Ένας Ελληνικός Η/Υ

Την περασμένη εβδομάδα διάβασα στο retrocomputers.gr κάτι που μου έκανε τρομερή έκπληξη. Κάπου το μακρινό πλέον 1987 την χρονιά που ο Γκάλης μαζί με την παρέα του γινόνταν πρωταθλητές ευρώπης στο μπάσκετ μία Ελληνική εταιρία πληροφορικής, η Gigatronics, παρουσίαζε στον κόσμο έναν πρωτοποριακό ηλεκτρονικό υπολογιστή, τον ΚΑΤ.



Θα με ρωτήσετε τι τρομερό έχει αυτός ο ηλεκτρονικός υπολογιστής. Εκτός λοιπόν το ότι είναι κατασκευασμένος από Έλληνες ήταν το ότι κατάφερνε να συνδυάσει τα IBM PC με το Apple II.
Τελικά ακόμα και στην πληροφορική μπορούμε να υλοποιήσουμε φοβερές ιδέες.

Το ΚΑΤ λοιπόν για να το πετύχει αυτό είχε δύο επεξεργαστές. Ο ένας ήταν Western Digital 65c816 για τις λειτουργίες του Apple και ο άλλος ένας κλασσικός Intel 8088 για τις λειτουργίες ενός IBM PC. Τέλος είχε έναν Intel 8741 για να γίνεται ο συντονισμός ανάμεσα στους δύο προηγούμενους. Το μηχάνημα ξεκινούσε σε Apple mode και γυρνούσε σε IBM mode με τον συνδυασμό των Alt-Ctrl-F9.


Είχαν κυκλοφορήσει δύο μοντέλα. Το ένα με δύο drives των 5.25'' με ένα τροφοδοτικό και ένα με σκληρό δίσκο και δύο τροφοδοτικά.

Το πρόβλημα βέβαια ήταν ότι ο υπολογιστής αυτός φτιάχτηκε στην Ελλάδα. Έτσι δεν κατάφερε να κάνει το μεγάλο ΜΠΑΜ και να κατακτήσει την τότε αγορά. Φυσικά η ερώτηση όλων είναι τι κατάληξη θα είχε το όλο θέμα αν ο υπολογιστής αυτός κατασκευαζόταν στην Αμερική.

Για περισσότερες λεπτομέρειες δείτε την παρουσίαση του στο retrocomputers.gr εδώ και την πρόσφατη συνέντευξη των δημιουργών του εδώ

Παρουσίαση Contra για NES - Επ. 3


Η δεκαετία του 80 είναι γνωστή για τους πολύ σκληρούς για να πεθάνουν μπάτσους,
τις τεράστιες βάτες και τους γυμνόστηθους στρατιώτες που σώζουν τον κόσμο
από εξωγήινους ή Ρώσους κομμουνιστές! Έτσι λοιπόν η Konami μας έδωσε το
1988 για το NES το Contra. To Contra ή Probotector, όπως είναι γνωστό στην Ευρώπη χάρη στους Γερμανικούς νόμους κατά της βίας που μετέτρεψαν τους γυμνόστηθους στρατιώτες του παιχνιδιού σε Robot, ήταν port ενός run and gun Arcade που βγήκε το 1987.



Είναι ίσως από τις λίγες περιπτώσεις που ένα home port είναι καλύτερο
από την Arcade έκδοση. Παρά τους τεχνικούς περιορισμούς του NES, το παιχνίδι μπορεί
να παιχτεί με έναν ή και με 2 παίχτες ταυτόχρονα. Τα γραφικά του είναι πάρα πολύ
καλά σχεδιασμένα και ατμοσφαιρικά για το είδος του παιχνιδιού.

Η ιστορία του παιχνιδιού είναι τυπική. Αφού οι περισσότεροι Αμερικανοί στρατιώτες είχαν
αποχαυνωθεί παίζοντας Nintendo, ο Αμερικάνος στρατηγός αποφασίζει να στείλει τους
δύο στρατιώτες που είχαν μείνει που μπορούσαν να μετρήσουν μέχρι το δέκα χωρίς να κάνουν λάθος, σε μία αποστολή εξόντωσης του τρομοκρατικού οργανισμού Red Falcon. Στη πορεία του παιχνιδιού αποκαλύπτεται πως ο οργανισμός Red Falcon είναι μια εξωγήινη φυλή που θέλει να κατακτήσει τη γη. O χειρισμός του παιχνιδιού είναι παράδειγμα προς μίμηση για όλα τα run and gun παιχνίδια της εποχής. Μπορείς να σημαδεύεις σε 8 κατευθύνσεις, να πυροβολείς και να προχωράς ταυτόχρονα και να πηδάς ενώ πυροβολάς.

Το παιχνίδι έχει και κάποια power ups που είναι όλα άχρηστα μόλις πάρεις το spread gun.Κάπου εκεί το παιχνίδι γίνεται...υποφερτό αφού το επίπεδο δυσκολίας του το κατατάσσει στα 10 δυσκολότερα παιχνίδια του NES.

Τα 8 stages είναι γεμάτα με εξωγήινους που προσπαθούν να σου εξαντλήσουν τις 2 ζωές με τις οποίες ξεκινάς. Αν ξέρει κανείς το περίφημο konami code μπορεί να ξεκινήσει το παιχνίδι με 30 ζωές.

Όμως ακόμα και με τις 30 ζωές τα πράγματα δεν είναι εύκολα. Για να σώσετε τον
κόσμο θα περάσετε από τη ζούγκλα, καταρράκτες, υπόγειες βάσεις, χιονισμένα βουνά
και φυσικά την σπηλιά που αναπνέει η βασίλισσα τον εξωγήινων...ένα στομάχι.

Αφού λοιπόν ταΐσετε το στομάχι με αρκετές σφαίρες θα έχετε σώσει το κόσμο

Κυριακή, 3 Νοεμβρίου 2013

Παρουσίαση Super Mario Bros για NES - Επ. 2




Όταν το 1985 κυκλοφόρησε στην αγορά το Super Mario Bros για το NES τέθηκαν όλα τα    γνωστά standards των platform games. Μέχρι τότε ο κόσμος του κάθε παιχνιδιού ήταν μία  και μόνο οθόνη που ο παίχτης είχε ως μοναδικό του σκοπό να μαζέψει όσους περισσότε-   ρους πόντους μπορούσε. Το Super Mario Bros όχι μόνο ξέφυγε από αυτό το μονοπάτι αλλά έφτιαξε ένα ολόκληρο βασίλειο με διάσπαρτα νομίσματα, κρυμμένα power-ups, shortcuts,    ζωές, γρίφους και εχθρούς για τον Μάριο να αντιμετωπίσει, ώστε να σώσει την Princess    Toadstool από τα χέρια του King Koopa.

Το παιχνίδι είναι γνωστό σε όλους τους gamers παλιούς και νέους και έστεψε τον Μάριο    βασιλιά των βιντεο games κανοντας τον πιο γνωστό και απο τον Mickey Mouse. Designer  του παιχνιδιού ήταν ο πατέρας του Μάριο ο Shigeru Miyamoto και την μουσική την έγραψε ο Koji Kondo γνωστός από μεταγενέστερες δουλειές στα Legend of Zelda και Starfox.
Τα γραφικά του παιχνιδιού με τα σημερινά δεδομένα είναι μεν ξεπερασμένα αλλά δίνουν    στον παίχτη μια ανάλαφρη αίσθηση περιπλάνησης με τον γαλάζιο  με διάσπαρτα σύνεφα  ουρανό, το πράσινο τερέν και τα υποβρύχια levels. Φυσικά υπάρχουν και πιό σκοτεινά le- vels όπως τα υπόγεια και το κάστρο του King Koopa.
Ο χειρισμός του παιχνιδιού είναι άψογος. Ο Μάριο δίνει την αίσθηση στον παίχτη πως μπο-ρεί να κάνει τα πάντα. Αν και ο Μάριο ξεκινά το παιχνίδι κοντούλης και αδύναμος βρίσκει στο διάβα του διάφορα power ups όπως μανιτάρια που τον κάνουν Super Mario και Fire     Flowers που του δίνουν την δυνατότητα να σκοτώνει τους εχθρούς με fireballs. Ο Starman  κάνει τον ήρωά μας ανίκητο για μερικά δευτερόλεπτα και το πράσινο μανιτάρι του χαρίζει   ζωή. Στον Mushroom kingdom υπάρχουν ακόμα και μαγικές φασολιές που οδηγούν σε κρυ-φούς θησαυρούς με πολλά νομίσματα. Κάθε 100 νομίσματα ο Μάριο κερδίζει μια ζωή.
Συνολικά υπάρχουν 32 επίπεδα που χωρίζονται από 8 κόσμους. Φυσικά υπάρχουν κρυφά μονοπάτια ώστε να παρακάμψετε μερικά επίπεδα. Το παιχνίδι είναι ιδανικό για speedrun   εξ'αιτίας της ταχύτητας του Μάριο και των παρακαμπτηρίων που μπορεί κάποιος να χρησι-  μοποιήσει. 
Το παιχνίδι είναι για 2 παίχτες όμως ο κάθε παίχτης παίζει εκ περιτροπής. Σε συνέντευξη   τού ο Miyamoto είχε πει πως απο τo πρώτο Super Mario Bros ήθελε να μπορούν να παί-    ζουν και οι δύο παίχτες ταυτόχρονα όμως οι τεχνικοί περιορισμοί που έθετε το NES απέ-     τρεψαν κάτι τέτοιο.
Αν λοιπόν σας αρέσουν τα παραμύθια δεν έχετε παρά να προσπαθήσετε να σώσετε την  πριγκίπισσα...ακόμα και αν αυτή βρίσκεται σε άλλο κάστρο.

Σάββατο, 2 Νοεμβρίου 2013

Διαθέσιμο και για το Linux το Football Manager 2014

Σε προηγούμενο post είχα γράψει για την δήλωση του Gabe Newell  της Valve ότι το Linux είναι το μέλλον του gaming. Τελικά σύμφωνα με το linuxinside.gr μαθαίνουμε ότι θα κυκλοφορήσει για Linux το Football Manager 2014. Θα μου πείτε σίγά τη πάπια που μιλάει αλλά το θέμα είναι ότι έναν μήνα περίπου αργότερα τα λόγια του Newell δείχνουν προφητικά. Όταν η Sega, μια από τις μεγαλύτερες και γνωστότερες εταιρίες στο χώρο των video games αποφασίζει να διαθέσει εναν διόλου παρακατιανό τίτλο όπως το FM 2014 σε χρήστες Linux σημαίνει πως κάτι έχει αρχίσει να κινείται.



Βέβαια ο δρόμος του mainstream gaming στο Linux είναι ακόμα μακρύς αλλά από κάπου πρέπει να γίνει η αρχή. Στο steam υπάρχουν βέβαια πρωτοκλασάτοι τίτλοι για Linux όπως το Left 4 Dead 2 και το Counter Strike αλλά αυτοί είναι τίτλοι της Valve. Πιστεύω πως για να κάνει τέτοιο βήμα η Sega είτε έχει απο πριν υπολογίσει το μικρό κέρδος της από τους Linux gamers είτε έχει αρχίσει να βλέπει κάτι στον ορίζοντα.

Όπως και να έχει το πράγμα είναι μια καλή είδηση. Αν το Linux τραβήξει κόσμο από τα windows τα οποία κακά τα ψέματα έχουν μεγάλο μέρος της αγοράς εξ' αιτίας του gaming τότε we have a free winner. Άντε να δούμε και καλούς open source drivers από καμιά nvidia...

Η είδηση υπάρχει εδώ

Τετάρτη, 30 Οκτωβρίου 2013

Έφυγε από τη ζωή ο Νίκος Φώσκολος

Ο άνθρωπος "Λάμψη" και "Καλημέρα Ζωή" σήμερα πέθανε. Οι σειρές του αν και δεν ήταν οι πιο ποιοτικές σειρές της Ελληνικής τηλεόρασης έγραψαν την δική τους ιστορία. Και φυσικά δεν είναι μόνο οι σειρές. Πολλές ταινίες με μεγάλους Έλληνες ηθοποιούς αλλά και θεατρικές επιτυχίες.
Μεγάλος Έλληνας σκηνοθέτης ικανός να κρατήσει το μεγαλύτερο ποσοστό του λαού στην τηλεόραση τους. Άνθρωποι στην ηλικία μου φυσικά θα τον θυμούνται γιατί αυτός ήταν λόγος που οι γονείς μας κάθονταν και βλέπανε ευλαβικά τις σειρές τους και δεν αφήνανε έναν μεγάλο αγώνα μπάσκετ ή ποδοσφαίρου να προβληθεί στην τηλεόραση του σπιτιού. Αυτό θέλει ικανότητα και ότι και να πει κανείς για την ποιότητα αυτών των σειρών η ικανότητα αυτού του ανθρώπου να το πετυχαίνει αυτό ήταν απαράμιλλη.

Google+ με 540 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες


Σύμφωνα με την google το g+ έχει 540 εκατομμύρια ενεργούς χρήστες. Γνώμη μου βέβαια είναι πως αυτό έχει να κάνει και με τα android κινητά. Αρκετοί χρήστες αυτών των κινητών φτιάχνουν λογαριασμούς χωρίς να έχουν ιδέα τι κάνουν. Τώρα βέβαια λέει "ενεργούς χρήστες". Άραγε υπάρχει περίπτωση κάποιος να κάνει χρήση το g+ από το κινητό του και να μην το έχει πάρει χαμπάρι; Ποίος ξέρει...

Η αλήθεια είναι βέβαια πως το g+ είναι πολύ καλύτερο από το παρωχημένο facebook. Είναι όπως ήταν το facebook τον καιρό που υπήρχε το Myspace. Γενικά οι άνθρωποι πάντα θα ψάχνουν κάτι νέο για να κάνουν την πλάκα τους μαζί με τους φίλους τους.

Τώρα το άλλο είναι ότι η google θα ενσωματώσει δυνατότητες επεξεργασίας των φωτογραφιών που κάνουμε upload. Επειδή η google είναι η...google θα ήθελα πολύ να το δω. Σίγουρα θα είναι κάτι εξελιγμένο που δεν έχουμε δει ακόμα απο το facebook. Όπως και να έχει η google προσπαθεί να "γίνει" το Internet.

Κάποτε λέγαμε πως στο ιντερνετ μπένουμε στο youtube, facebook και google. Σε λίγο καιρό θα λέμε μόνο google. Απο την μία καλό είναι αφού η google παρέχει απίστευτές υπηρεσίες ΔΩΡΕΑΝ αλλά από την άλλη...το απόλυτο μονοπώλιο και φυσικά το τίμημα της απόλυτης παρακολούθησης (βρε μπας και μετονομαστεί σε big brother).

Την είδηση θα την διαβάσετε στο official blog της google

H Cisco επιθυμεί να κάνει opensource το H.264


Σύμφωνα με το insomnia.gr  "Σε μια σημαντική ανακοίνωση προχώρησαν από κοινού η Cisco και η Mozilla ανακοινώνοντας την ένταξη του δημοφιλή H.264 codec στην κατηγορία του λογισμικού ανοιχτού κώδικα." 

Ολόκληρη την είδηση θα την βρείτε εδώ

Καλά νέα για την κοινότητα ανοιχτού λογισμικού. Ακόμα ένα φρούριο έπεσε. Αν και είμαι της άποψης του Stallman σχετικά με το ελεύθερο λογισμικό και όχι το λογισμικό ανοιχτού κώδικα νομίζω αυτή η είδηση είναι καλή για τους απλούς χρήστες του ίντερνετ (που φυσικά δεν θα πάρουν χαμπάρι τι είναι αυτό το H.264), για τους power users αλλά και για τους hackers.

Ελπίζω βέβαια να κερδίσει ο καλύτερος και να απολάυσουμε όλοι μας καλής ποιότητας βίντεο.

Σάββατο, 19 Οκτωβρίου 2013

Cubot GT 72

Γενικά εγώ με τα κινητά δεν τα πάω και πάρα πολύ καλά. Έχω συγεκρκιμένες απαιτήσεις όπως να μην κοστίζουν πάνω από 50 - 55 ευρώ γιατί είμαι αρκετά αδέξιος οπότε αν αγοράσω ένα κινητό 300 ευρώ το πιθανότερο είναι να κλαίω τα λεφτά μου, να έχουν slot για κάρτα μνήμης, να είναι dual sim, να παίζει mp3, η μπαταρία του να αντέχει 2 ημέρες τουλάχιστον, να έχει ραδιόφωνο και αν γίνεται να έχει φακό. Αυτή τη στιγμή έχω ένα Nokia Asha 205 και μέχρι τώρα δεν είχα προβλήματα.

Με όλα τα παραπάνω λοιπόν δύσκολα θα έβρισκα κάποιο smartphone που να πληρεί το πρώτο μου κριτήριο. Σήμερα όμως διαβάζοντας κάποια άρθρα στο insomnia είδα το Cubot GT 72. Ναι, είναι Κινέζικο. Αυτό δεν είναι απαραίτητα κακό όμως. Σε κάποια ξένα sites είδα την τιμή του στα 60 ευρώ, είναι dual sim, παίζει mp3, η μπαταρία του αντέχει 2 μέρες, έχει android, έχει wi-fi, έχει 2-πύρινο επεξεργαστή και φυσικά φακό που είναι και το φλας της κάμερας του. Εντάξει ξέρω δεν είναι ίσως το ίδιο αξιόπιστο και γκλαμουράτο όπως κάποιο samsung αλλά....είναι αδιάφορο. Το θέμα είναι να κάνει καλά την δουλειά του.

Το πρόβλημα βέβαια είναι αν θα το βρεις εδώ στην Ελλάδα σε τόσο καλή τιμή. Δεν θα το αγόραζα από κάποιο ξένο site γιατί είμαι ένας παλαιολιθικός δεινόσαυρος και δεν έχω μεγάλη εμπιστοσύνη σε όποιον μου πουλάει κάτι και είναι βρίσκεται πιο μακριά  από τα 200 μ. από μένα.

Λοιπόν παρακάτω έχει μια παρουσίαση. Απολαύστε την:

Ο Άνθρωπος Νυχτερίδα - Ελληνικό Fan Short Film

Κατά καιρούς έχω δει διάφορα fan films σχετικά με τον σκοτεινό ιππότη. Σχεδόν όλα είναι από Αμερικάνους ή Βρετανούς. Κάποια έχουν καλή ποιότητα παραγωγής και κάποια είναι για να τα πετάξεις στα σκουπίδια και μετά να πετάξεις τον σκουπιδοτενεκέ στη θάλασσα. Ποτέ όμως δεν είδα Ελληνικό fan film σχετικά με τον σκοτεινό ιππότη.

Ε, τελικά έγινε και αυτό. Και όπως πάντα εμείς εδώ στο Ελλαδιστάν πάμε ένα βήμα παραπέρα. Ανατρεπτικό το τέλος του φιλμ και χιουμοριστικό. Απολαύστε το:

Τετάρτη, 9 Οκτωβρίου 2013

Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Σαν σήμερα, 9 Οκτωβρίου 1967, δολοφονήθηκε εν ψυχρώ στη ζούγκλα της Βολιβίας το -μετέπειτα- παγκόσμιο σύμβολο της επανάστασης Ερνέστο «Τσε» Γκεβάρα. 

Στην υπόθεση εμπλεκόταν φυσικά η CIA, που παρείχε στον βολιβιανό στρατό όλη την απαραίτητη βοήθεια για να στηθεί η διαβόητη ενέδρα εναντίον του, που θα οδηγούσε στη σύλληψη του Τσε και των λιγοστών συντρόφων που είχαν παραμείνει στο πλευρό του. 

Κι έτσι ο πρωτεργάτης του κουβανικού αγώνα και τρανό παράδειγμα επαναστατικού νου θα εξαφανιζόταν από προσώπου γης με συνοπτικές διαδικασίες. 

Ένα τραγουδάκι στη μνήμη του.

Γκρίνια για το Google Penguin 5

Δεν είναι γαμάτο το google; Τόσες δωρεάν υπηρεσίες...email, social networking, blog, calendar κ.λ.π. Είναι απίστευτο το google...η καλύτερη εταιρία ever. Αφού λοιπόν είναι τόσο γαμάτη εταιρία...ΓΙΑΤΙ ΜΑΣ ΤΑ ΕΧΕΙ ΚΑΝΕΙ ΤΣΟΥΡΕΚΙΑ ΜΕ ΤΟ PENGUIN.

Εδώ και έναν χρόνο η google άλλαξε τον αλγόριθμο αναζητήσεων. Πόσοι simple users το κατάλαβαν; Ένας; Δύο; Ε, λοιπόν είναι η μεγαλύτερη μαλακία της google. Βελτιώνει τα αποτελέσματα και καλά των αναζητήσεων με λιγότερα spam sites. Και εντάξει καλά έκανε την πρώτη φορά πριν από έναν χρόνο, όντως ένα έμπειρο μάτι είδε μια μικρή διαφορά. Τώρα πριν μερικές ημέρες έκανε update ΞΑΝΑ. Το αποτέλεσμα; Μεγάλο πλήθος μηχανικοί SEO που ακολουθούν τις οδηγίες της google ΚΑΤΑ ΓΡΑΜΜΑ να έχουν αρνητικά αποτελέσματα.
Πλούσιο περιεχόμενο....check
Μη spamming με keywords.....check
Εξωτερικά links από "καλά" sites....check
Ώραία για να δούμε τώρα τις επισκέψεις μας.....ΕΧΟΥΝ ΜΕΙΩΘΕΙ.

Υπάρχουν φορές που το αποτέλεσμα των πρώτων θέσεων θα έπρεπε να είναι το wikipedia κι όμως δεν είναι. Εντάξει το καταλαβαίνω. Εταιρία είναι , λεφτά θέλει να βγάλει. Όμως αυτή η σαχλαμάρα με τα χαζό-updates δεν βοηθάει σε θέματα δουλειάς τους μηχανικούς SEO που κάθε 3 και λίγο πρέπει να προσαρμόζονται στο τι σκατά θέλει η google αλλά ούτε και μια μικρή εταιρία που πριν τις ηλίθιες αναβαθμήσεις είχε ένα Χ πλήθος "οργανικών" επισκεπτών και μετά τις αναβαθμίσεις ένα Χ-ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ.

Τέλος πάντων η google παραμένει πρώτη όχι γιατί το λέω εγώ αλλά γιατί όλοι εκεί θα πάμε για να βρούμε κάτι, για να διαβάσουμε email ή να μιλήσουμε στο κινητό. Η Google είναι η εταιρία που μεγαλώνει κάθε μέρα και δεν το έχουμε πάρει χαμπάρι. Θα ξεπεράσει και την apple κάποια στιγμή.

Υ.Γ: I am a Google bitch

Δευτέρα, 7 Οκτωβρίου 2013

Pacific Rim

Μόλις έιδα το Pacific Rim. Δεν υπάρχουν λόγια. Υπέροχα εφέ, μπόλικη δράση και μια ικανοποιητική ιστορία. Φυσικά για όσους έχουν δει το Neon Genesis Evangelion δεν ήταν κάτι καινούριο ή κάτι πρωτότυπο. Παρόμοια ιστορία έχει "παιχτεί" και το 1995 περίπου όταν η Ιαπωνική σειρά anime βγήκε στον "αέρα".

Το πρώτο που μπορεί να δει κανείς είναι τα ΑΠΙΣΤΕΥΤΑ εφέ της ταινίας. Είμαι σίγουρος πως αν η ταινία γυριζόταν το 1995 για παράδειγμα ή ακόμα και το 2000 δεν θα "φτούραγε" σαν ταινία. Τεράστια ρομπότ, ακόμα πιο τεράστια τέρατα κλέβουν τη σκηνή. Φυσικά όλα είναι cgi και πως αλλιώς θα μπορούσαν να καταστρέψουν τόσα κτίρια, γέφυρες, υπερωκεάνια και αυτοκίνητα με απλά εφέ. Είμαι σίγουρος πως ξόδεψαν λιγότερα χρήματα για τα εφέ σε σχέση με το τί καταστροφές γίνονται στη ταινία...Πραγματικά eye candy για τους λάτρες των "τεράτων"

Η ιστορία post apocalyptic με εχθρούς εξωγήινους που θέλουν να κατακτήσουν τη γή. Η ανθρωπότητα φτιάχνει τεράστια ρομπότ που απαιτούν 2 οδηγούς συμβατούς μεταξύ τους (πάλι τίποτα ξένο σε όποιον έχει δει neon genesis evangelion). Η ιστορία τυπική τίποτα το ιδιαίτερο...αλλά ιδανική για να δώσει μια δικαιολογία για τα εφέ και τις μάχες. Φυσικά δεν έχει το βάθος του Neon Genesis Evangelion και εκεί είναι που υστερεί.

Πάντως όποιος θέλει να περάσει 2 και κάτι ώρες ευχάριστα είναι κάτι παρα πάνω απο ιδανική.

Παρακάτω υπάρχει trailer της ταινία καθώς και το intro από το Neon Genesis Evangelion

Pacific Rim


Neon Genesis Evangelion


Φυσικά όποιος την δει τη ταινία καλό θα είναι να ρίξει και μια βαθμολογία στο imdb:
Pacific Rim στο imdb

Κυριακή, 29 Σεπτεμβρίου 2013

Η υποκρισία της Χρυσής Αυγής

Από τότε που είχε φανεί ότι η ΧΑ(Χρυσή Αυγή) θα είχε την ευκαιρία να μπει στη βουλή είχαν αρχίσει όλοι να μιλάνε για το μαύρο παρελθόν της. Εγκλήματα εναντίων παράνομων μεταναστών αλλά και αριστερών. Όλοι το είχαν παραδεχθεί είτε με τα λεγόμενα τους είτε την απαξίωση που έδειχναν στο κόμμα της ΧΑ. . Τώρα σε μία έξαρση υποκρισίας πέφτουν όλοι από τα σύννεφα.

Τι έπρεπε δηλαδή να γίνει για να την κυνηγήσουν. Ξυλοκοπούσαν Έλληνες, ξένους χωρίς κανένας να τους σταματάει. Έγιναν πολιτικό κόμμα ενώ όλοι ξέραν την ναζιστική ιδεολογία τους που με τον καιρό έγινε κρυφοναζιστική για λόγους μια κάπως πιο "σοβαρής" κοινοβουλευτικής ΧΑ. Έτσι για τα μάτια του κόσμου για να μπορούν να πάρουν περισσότερους ψήφους.

"Έχετε για σύμβολο σας την σβάστικα;" ρωτούσαν οι δημοσιογράφοι "Όχι, είναι ο ελληνικός μαίανδρος" λεγαν αυτοί και τους πίστευε ο Έλληνας που δεν ήξερε πως είναι πραγματικά ο μαίανδρος.
"Είστε οπαδοί του Χίτλερ;" ρωτούσαν ξανά οι δημοσιογράφοι και δείχνανε παλιές δημοσιεύσεις του Μιχαλολιάκου που εξ υμνούσε τον Χίτλερ. "Ε μα έχουν περάσει τόσα χρόνια από τότε. Και έγκλημα να ήταν θα είχε παραγραφεί" και ο ανίδεος ψηφοφόρος το δεχόταν. "Χαιρετάτε ναζιστικά" τους κατηγορούσαν οι αριστεροί "Ναι αλλά τα χέρια είναι καθαρά" έλεγε ο Μιχαλολιάκος.

Όταν χτύπησε ο Κασσιδιάρης την Κανέλλη ορισμένοι λέγαν "Καλά της έκανε" χωρίς να έχουν υπόψιν τους ότι μπορεί αύριο να είναι η δική τους σειρά που το "μακρύ" χέρι του Κασσιδιάρη σηκωθεί για να κάνει χρήση όλων τον πολεμικών τεχνών που είχε μάθει.

Αφού λοιπόν είχαν γίνει όλα αυτά η δημοσκοπήσεις τους έδειχνε να ανεβαίνουν. Και να ανεβαίνουν. Και να ανεβαίνουν. Και η αλαζονεία τους γίνόταν ερεθιστική όλο και περισσότερο. Μέχρι που έγινε το λάθος....

Τα καθαρά χέρια δεν φαίνονται πλέον λίγο λασπωμένα με αίμα, μαύρο χρήμα και δεν ξέρω τί άλλο μπορεί να βρει η δικαιοσύνη αργότερα. Κι όμως ακόμα μια σεβαστή μερίδα Ελλήνων πολιτών λέει ότι θα ψηφίσει ΧΑ. Τί να πω..; Όταν το φαγητό μυρίσει ότι καίγετε τότε πρέπει να τρέξεις να το βγάλεις από το φούρνο γιατί αλλιώς δεν θα φας το μεσημέρι.

Κυριακή, 22 Σεπτεμβρίου 2013

Λογοκρισία στην τηλεόραση

Σάββατο βράδυ και εγώ και η κοπέλα μου αποφασίσαμε να μείνουμε μέσα και να "κάψουμε" μερικά εγκεφαλικά κύτταρα στη τηλεόραση. Ναι στην τηλεόραση, εκείνο το τετράγωνο κουτί που για χρόνια ήταν ένας οικονομικός τρόπος να κάψει τα εγκεφαλικά του κύτταρα ο Έλληνας με Βραζιλιάνικα, σαπουνόπερες και reality shows.

Το μόνο ενδιαφέρον λοιπόν που είχε η τηλεόραση ήταν μια cult Ελληνική ταινία της δεκαετίας του 80 με τον Στάθη Ψάλτη. Στην ταινία ο Ψάλτης το παίζει ζητιάνος και έχει κάνει μια ολόκληρη περιουσία από αυτό. Όπως λοιπόν στις περισσότερες ταινίες αυτής της εποχής και αυτού του ηθοποιού είχε και αυτή ένα σεβαστό πλήθος από βρισίες που όμως βγάζουν γέλιο με τον τρόπο που της λέει ο Ψάλτης σε συνδιασμό με τα γεγονότα που διαδραματίζονται στην ταινία.

ΟΜΩΣ...η πουριτανή Ελληνική τηλεόραση τις έκοψε όλες. ΟΛΕΣ και μάλιστα αρκετές από αυτές ούτε καν βρισίες δεν θα μπορούσαν να θεωρηούν. Και το έκανε ολοκληρωτικά. Θυμάστε κάποτε που έμπενε στις ταινίες το κλασσικό μπιπ αφού ο ηθοποιός είχε πει την πρώτη συλλαβή της βρισίας; Κάτι σαν "Είσαι μεγάλος μα*beep*ς". Έ αυτό τέλος. Τώρα απλα κόβουν τον ήχο πριν καν ο ηθοποιός πει την βρισιά και κόβουν ακόμα και την πρώτη συλλαβή.

Ορισμένες μάλιστα από τις "βρισιές" που κόψαν ήταν λέξεις όπως "κώλος", "Αί στο διάολο" και ακόμα φράσεις όπως "την έχετε μεγάλη" (εννοώντας την καρδιά ) και άλλα τέτοια που πραγματικά δεν μπορώ να καταλάβω το λόγο της λογοκρισίας.

Αυτό το πετσοκόψιμο λοιπόν είχε σαν αποτέλεσμα τα μισά τουλάχιστον αστεία να μην ακουστούν καν. Έκοψαν δηλαδή αυτό που έκανε τις ταινίες αυτής της εποχής cult και διασκεδαστικές. Τότε ρε γαμημένο κωλοκάναλο γιατί το βάζεις; Απλά για να γεμίσεις το ανούσιο προγραμμά σου; Αν δεν μπορείς να βάλεις την ταινία ολόκληρη χωρίς να την πετσοκόψεις τότε απλά βάλε επανάληψη κάποιο από αυτά τα popular Τούρκικα σίριαλ και άσε μας εμάς να δούμε την ταινία μας στο Ínternet ολοκληρωμένα. Αν δηλαδή έβαζες το "Βρωμόστομο" τι θα έκανες; Θα έδειχνες την ταινία χωρίς ήχο; Και γιατί αυτό γίνεται μόνο στις Ελληνικές ταινίες; Γιατί η λογοκρισία αυτή δεν γίνεται και στις ξένες;

Η τηλεόραση έχει πεθάνει και η λογοκρισία είναι συνυπευθυνη. Φοβούνται μην ακούσει ο μικρός τηλεθεατής το "Άντε γαμήσου" όταν στη βουλή οι βουλευτές μας βρίζονται χειρότερα.

Η παιδική μου ηλικία ήταν γεμάτη από τηλεοπτικές σειρές με βρισιές και χειρονομίες που χαρίζαν γέλιο. Χαρήκαμε κάθε στιγμή της τηλεόρασης χωρίς να μας πετσοκόβουν το γέλιο. Ευτυχώς όμως υπάρχει το internet.

Παρακάτω είναι μία φράση από αυτές που κόψαν....


Ο Mikeus του Μπραφ αναλύει με το δικό του τρόπο γιατί η τηλεόραση πάει κατα διαόλου.
Απολαύστε τον

Τετάρτη, 18 Σεπτεμβρίου 2013

Χρυσή αυγή και αίμα

Έναν χρόνο περίπου μετά και η ΧΑ δείχνει το πρόσωπό της. Νεκρός έπεσε ο Παύλος Φύσσας από μαχαίρι ενός 45χρονου οικογενειάρχη που είχε το μειωνέκτιμα να έχει την ιδεολογία της ΧΑ. Φυσικά η ΧΑ από το στόμα του Η.Κασσιδιάρη καταδίκασε το γεγονός στην πρωινή εκπομπή του Alpha 989. Ο Κασσιδιάρης...αυτός που έκανε χρήση βίας ενάντια στη Κανέλλη πριν έναν χρόνο.



Έτσι λοιπόν η ΧΑ για ακόμα μια φόρα κοροϊδεύει τους Έλληνες ξεδιάντροπα και κάνει σαν να μην τρέχει τίποτα. Το δικό μου βέβαια ερώτημα είναι αν θα είχαμε τέτοια περιστατικά στην περίπτωση που η ΧΑ δεν ήταν νόμιμα εκλεγμένο κόμμα μέσα στη βουλή.

Ακόμα δεν έχω ακούσει κάποιον που να έχει ψηφίσει ΧΑ να μιλάει για το γεγονός και κάποιους που ξέρω τυρβάζουν περί άλλα. Ή έχουν καταλάβει το λάθος τους και σιωπούν ή το θεωρούν απόλυτα φυσιολογικό.

Κάποιοι μιλούν για εμφύλιο. Ίσως και να είναι αλήθεια ή μπορεί απλά να ξεπεραστεί με μερικές μέρες αναταραχών όπως είχε γίνει στην δολοφονία του Γρηγορόπουλου. Δεν είμαι μάντης. Αυτό που ξέρω είναι ότι η ελευθερία μας απειλείται. Ας κάνουν λοιπόν κάτι οι αρχές διαφορετικά πολύ φοβάμαι πως η ιστορία θα επαναληφθεί.

Η βία είναι εργαλείο και πρέπει να χρησιμοποιείται μόνο για την ελευθερία.

Τρίτη, 17 Σεπτεμβρίου 2013

Batman The Dark Knight - 8 Bit Cinema!

Σε όσους αρέσουν τα παλιά παιχνίδια υπάρχει το παρακάτω video αν και δεν είναι 8bit:

To Linux είναι το μέλλον του gaming

Επέστρεψα λοιπόν σπίτι σήμερα και διάβασα την παρακάτω είδηση:

Gabe Newell: Το Linux είναι το μέλλον του gaming, σύντομα νέο hardware

Μπορώ να πω πως ξαφνιάστηκα αλλά ταυτόχρονα χάρηκα για τον τίτλο. Είμαι Linux user αρκετό καιρό και ξέρω πως το μεγαλύτερο παράπονο του κόσμου απέναντι στο Linux είναι ότι δεν έχεις κάποια προγράμματα που έχεις στα windows και ότι δεν έχει παιχνίδια. Αρκετοί έχουν dual boot συστήματα (μέσα σε αυτούς κι εγώ) για να μπορούν να παίζουν κανένα PC game.

Έτσι λοιπόν ο κύριος Newell μας λέει ότι το μέλλον του gaming είναι στο Linux. Δεν ξέρω αν ισχύει αλλά για να δούμε. Πολλά games αλλά και καλά βγαίνουν σε android εδώ και καιρό. Ο κόσμος πριν μερικά χρόνια έπαιζε μετα μανίας angry birds και άλλα puzzle games που φυσικά απευθύνονται σε casual gamers. Ακόμα και σήμερα βλέπεις κόσμο να παίζει παιχνίδια σε android συσκευές και μάλιστα να το απολαμβάνει. Ξέρω πως δεν είναι σκληροπυρηνικοί τίτλοι όπως το Call of Duty 8.999 Space warefare ή το Pro 666 the satanic goalkeeper αλλά τα games έχουν έναν και μόνο σκοπό, να μας διασκεδάσουν. Οπότε η πλατφόρμα του android στα κινητά είναι άξια για κάτι τέτοιο.

Μετά έχουμε το OUYA που ξεκίνησε με διθυραμβικές κριτικές (χωρίς κανένας να το έχει δει) και έχει καταλήξει αυτή τη στιγμή να είναι απλά ένα βίντεο παρουσίασης και unboxing στο youtube. Θα μου πεις ακόμα νωρίς είναι αλλά για την ώρα δεν έχουμε κάτι αξιοσέβαστο. Εγώ βέβαια σαν Retro Gamer προτιμώ το OUYA από το XBOX ONE η το PS4 αλλά αυτή βέβαια είναι η δική μου γνώμη.

Αυτά τα δύο παραπάνω παραδείγματα τα έφερα μόνο και μόνο για να δούμε αν το Linux έχει κάτι να μας δείξει μέχρι τώρα στο gaming. Η Valve φυσικά φτιάχνει δική της κονσόλα που βασίζεται σε Linux έτσι κάτι τέτοιο ίσως σηματοδοτήσει μια νέα εποχή open με source games ή τουλάχιστον games που βασίζονται σε μία open source πλατφόρμα. Το μέλλον θα δείξει και εγώ ελπίζω να είναι υπέρ του ανοιχτού λογισμικού και της ελευθερίας μας (αυτό για σένα microsoft και τον spy σου το xbox one).

Παρασκευή, 13 Σεπτεμβρίου 2013

"Ρε Θοδωρή είσαι υπερβολικός πάλι..."

Διαβάζω πριν απο λίγο στο ιντερνετ " Η Samsung ετοιμάζει το δικό της UHD monitor με ανάλυση 3840 x 2160" και σκέφτομαι " Σε μία χώρα που η ανεργία κοντεύει το 30% και άλλο ένα μεγάλο ποσοστό που ναι μεν δουλεύει αλλά είτε δεν πληρώνεται είτε τα λεφτά είναι πολύ λίγα είναι τόσο σημαντική αυτή η είδηση;".
Δεν ξέρω βρε παιδιά ίσως να είμαι εκτός τόπου και χρόνου αλλά νομίζω πως ένας άνθρωπος που δεν έχει να φάει δεν θα έχει και μεγάλο πρόβλημα αν δει το Σαμαρά σε μία απλή τηλεόραση που δεν είναι ούτε καν HD. Δεν τον ενδιαφέρει να βλέπει το σπυράκι του Σαμαρά ρε αδελφέ πως το λένε.
Δεν είμαι κατά της τεχνολογίας όμως όταν υπάρχει παγκόσμια οικονομική κρίση, και πόσο μάλλον στην Ελλάδα, οι εταιρίες να μας διατυμπανίζουν για τις φοβερές τους τεχνολογικές καινοτομίες (που αν με ρωτάτε ούτε καν καινοτομίες δεν είναι).
Βέβαια οι εταιρίες την δουλειά τους κάνουν αν τώρα εσύ την βγάζεις κάθε μέρα με μακαρόνια ώστε να κάνει οικονομία για να αγοράσεις την HD 152'' για να βλέπεις τις φλέβες του Σπανούλη όταν σουτάρει τρίποντο τότε τι να πω....